Αρρωστολαγνεία

Όταν αρχίζεις να ψάχνεις τα συμπτώματά σου στο Internet έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα προς την παράνοια
«Χαθήκαµε, τι κάνεις;» ρώτησα, μετανιώνοντας την ίδια στιγμή που δεν συγκράτησα τη γλώσσα μου. Έπρεπε να έχω μείνει στο «χαθήκαμε», τελεία. Το «τι κάνεις;» ήταν λάθος. «Δεν είμαι καθόλου καλά». Γνώριζα ότι δεν έπρεπε να δώσω συνέχεια. «Μάλιστα». «Τι μάλιστα; Δεν θα ρωτήσεις τι έχω;». Την είχα πατήσει: «Βεβαίως και θα ρωτήσω. Τι έχεις;».
Είχε μία απ’ όλα, συν πολλές νέες παθήσεις. Ξεκίνησε από τους πονοκεφάλους που δεν τον αφήνουν να σταθεί και που μπορεί να προέρχονται από το αυχενικό του, «από τη μετατόπιση κρυστάλλων και τη συσσώρευσή τους σε συγκεκριμένη θέση του έσω ωτός» και συνέχισε με την πρεσβυωπία που ήρθε να προστεθεί στη μυωπία και τον αστιγματισμό του που ανέβηκε και άλλο και πρέπει να τον κοιτάξει αφού πρώτα κάνει εξέταση για την ωχρά κηλίδα γιατί «όλοι πρέπει να κάνουμε εξέταση για την ωχρά κηλίδα. Μη μου πεις πως δεν κάνεις; Κακώς!».
Αφού με προειδοποίησε πως η αμέλειά μου μπορεί να αποβεί μοιραία και σε μερικούς μήνες να είμαι κάτι σαν τον Αντρέα Μποτσέλι χωρίς τη διεθνή καριέρα του, συνέχισε να μου διηγείται το δράμα του: έχει ταχυκαρδίες που τις παρακολουθεί γιατί μπορεί να γίνουν μαρμαρυγή, άπνοιες που τις αντιμετωπίζει φορώντας την ειδική μάσκα («σ’ την έδωσε ο γιατρός;», «μόνος την αγόρασα, τι να μου πει ο γιατρός;»), κάτι πονάκια στην πλάτη που πιθανώς δείχνουν πρόβλημα στην καρδιά, πονάκια στη μέση που πρέπει να προέρχονται από κήλες («έκανες μαγνητική, αξονική, όπως και αν τη λένε;» «όχι, το έχω όμως καταλάβει»), μια αλλεργία που «εμφανίζεται όποτε βλέπω στην τηλεόραση συνεδρίαση της Βουλής, αλλά πώς να το πω στον γιατρό που θα με περάσει για τρελό;»), ένα τράβηγμα πίσω στα νεφρά, ένα τσίμπημα πιο πάνω, στο ύψος της χολής, ένα γαργαλητό στη μασχάλη, μούδιασμα στα χέρια, φαγούρα στα πόδια…

Τι κάνει για όλα αυτά; Ξημεροβραδιάζεται στους γιατρούς και καταναλώνει άπειρες ποσότητες φαρμάκων (με συνταγή ή άνευ, επειδή διάβασε κάπου πως είναι θαυματουργά): «Μπουσκολαπίν» για το έντερο (τα διαστήματα που δεν παίρνει «Τρικολαντίν» γιατί τα δύο μαζί «δημιουργούν τοξικό κοκτέιλ»), «Καταραχισάν» για την υγεία του πεπτικού συστήματος, «Μπουζοβιξαριλάξ» για την εκ γενετής φαρυγγίτιδα, «Τσατσακοβίξ Μπετόλ» για τους βρόγχους (προληπτικά), «Σχιζοπαρατρέξ», «Παρκεταφόλ», «Ζτακρακλιβάξ», «Υαλουρονικολορολογίξ των 1.000» και παρακεταμόλη (προληπτικά και αυτή) για τη σωστή λειτουργία διαφόρων οργάνων.
Πάντα είχε αρρωστοφοβία και φαρμακολαγνεία, όσο όμως μεγαλώνει τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Καθημερινά ανακαλύπτει νέες ασθένειες (που ή δεν τις έχει ή δεν υπάρχουν), διαρκώς εμπλουτίζει τα θεραπευτικά κοκτέιλ που καταναλώνει με νέα φάρμακα. Τα τελευταία χρόνια η μοναδική κουβέντα που μπορείς να κάνεις μαζί του είναι για αρρώστιες, άντε και για τα capital controls, την αρρώστια του σύγχρονου Έλληνα. Γι’ αυτό έχουμε αρχίσει να τον αποφεύγουμε.
Όλοι εμείς που παίρνουμε προληπτικά πολυβιταμίνες, που βάζουμε προληπτικά κολλύρια, που για καθαρά προληπτικούς λόγους χαπακωνόμαστε καθημερινά με οτιδήποτε μας συστήσουν ειδικοί ή μη, τον αποφεύγουμε και τον ειρωνευόμαστε πίσω από την πλάτη του. Χωρίς να μπορούμε να αντιληφθούμε τις δικές μας εξαρτήσεις.
Φίλος παθολόγος µου έλεγε κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου ότι έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια οι κατά φαντασίαν ασθενείς που «αν δεν τους δώσω φάρμακο (επειδή δεν το χρειάζονται) αντιδρούν, θεωρούν ότι δεν κάνω καλά τη δουλειά μου, αλλάζουν γιατρό». Όπως έχουν αυξηθεί δραματικά και οι κατά φαντασίαν ασθενείς.
Τι φταίει; Κατά την άποψή του, το διαρκώς αυξανόμενο άγχος αλλά, κυρίως – έκπληξη! -, το Internet. «Μπαίνουν όλοι, διαβάζουν οτιδήποτε έχει γραφτεί – δημοσιευτεί, είτε είναι επιστημονικώς ορθό είτε βλακεία, και έπειτα κάνουν τους γιατρούς του εαυτού τους. Μου έρχονται, λοιπόν, με τη διάγνωση έτοιμη, απλώς για να την επιβεβαιώσω. Και αν δεν συμφωνήσω, θεωρούν ότι απέτυχα. Είναι ένα από τα σύγχρονα προβλήματα του επαγγέλματος. Στα δικά μας τώρα.
Τι σε φέρνει σε εμένα;». «Ένα πονάκι που ξεκινά από μπροστά, εδώ πάνω δεξιά και αντανακλά πίσω στην πλάτη, ή κάτω από τη μασχάλη, ή εδώ και μετά εκεί και έπειτα παραπέρα. Πρέπει να είναι χολή ή έντερο, φοβάμαι όμως μην είναι…». «Άρχισες και εσύ τις διαγνώσεις;». «Μια υπόθεση έκανα» – έπειτα από ώρες μελέτης στο Internet. Με αγριοκοίταξε.

Πού να ήξερε ότι είχα επισκεφθεί ήδη δύο συναδέλφους του που δεν μου βρήκαν τίποτε. Ερασιτέχνες!
 via

Λεύτερα παιδιά με αρρίζωτες καρδιές κι αλήτικα όνειρα

Με αρρίζωτη καρδιά κι αλήτικα όνειρα…

Κάπως έτσι ξεκίνησα!

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε όλοι!!

Στο αίμα μας έτρεχε η Απεραντοσύνη και η Ελευθερία…

Γεννηθήκαμε χωρίς φόβο και με πολύ πάθος. 
Πάθος για ζωή!!!
Το μόνο που είχαμε δικό μας ήταν η αθωότητά μας και η αγάπη μας. 
Κι αυτές, τις μοιραζόμασταν απλόχερα με τον οποιονδήποτε.
Δεν φοβόμασταν κανέναν και τίποτα. 
Πως μπορούσαμε άλλωστε;
Φοβάται μάτια μου η Αγάπη; 
Φοβάται μάτια μου η Ζωή;
Κι εμείς τότε, ήμασταν Ζωή…

Τώρα απλά νομίζουμε ότι ζούμε. 




Ξεγελιόμαστε πότε με τον έρωτα, πότε με την ανάγκη μας για χαρά, για αγάπη και έχουμε αναλαμπές Ζωής. 


Και όταν τολμάμε για λίγο να βγούμε από το καβούκι της λογικής πάντα κάτι γίνεται και ξαναγυρνάμε πάλι μέσα του, για να ξαναδούμε τα πράγματα με τον ίδιο, προκαθορισμένο, γνωστό μας τρόπο.

Κάποιος είπε ότι η λογική δεν σε κάνει δυστυχισμένο, μα ούτε και ευτυχισμένο συμπληρώνω εγώ. Γιατί τι σημασία έχει να περάσω όλη τη ζωή μου μέσα στα πρέπει και στους κανόνες όταν φτάνοντας στο τέλος της ζωής μου ανακαλύψω ότι ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ!!!


Πρέπει επιτέλους να το καταλάβουμε ότι όλοι εμείς είμαστε παίκτες και ταυτόχρονα πρωταγωνιστές στο παιχνίδι της Ζωής. 

Και σε αυτό το παιχνίδι ο κανόνας είναι ένας: Παίξε καλά, παίξε ριψοκίνδυνα, παίξε ολοκληρωτικά.



Κι αν θέλεις να κερδίσεις στο παιχνίδι της Ζωής τότε μη κρατιέσαι πίσω. 

Ανάσανε βαθιά και ρίξε σε αυτό όλες σου τις δυνάμεις. Όλες τις δυνατότητες και τα ταλέντα σου. 

Το βραβείο για τη νίκη σου θα είναι μοναδικό, ασύγκριτο. Θα είναι ο Εαυτός σου…

Γι’ αυτό, θα στο υπενθυμίζω καθημερινά. 

Θα στο δείχνω κάθε στιγμή, με όποιο τρόπο μπορώ. 

Θα στο φωνάζω με κάθε λέξη, με κάθε Αγάπης-Γράμμα που βγαίνει από την ψυχή μου:

Δεν γεννηθήκαμε ¨καλά παιδιά¨… 

γεννηθήκαμε λεύτερα παιδιά με αρρίζωτες καρδιές κι αλήτικα όνειρα 

για να διαφεντεύουμε στο Σύμπαν…


namaste


 via

Οι 7 συνήθειες των ζευγαριών που δεν τσακώνονται

Όταν ο εραστής είναι ψόφιος…
Κάθε μακροχρόνια σχέση έχει τις δυσκολίες της και κάθε ζευγάρι έχει τις δικές του «ζώνες κινδύνου», εντός των οποίων οι διαφωνίες μεταβάλλονται εν ριπή οφθλμού σε λογομαχίες και τσακωμούς. Δεν είναι αφύσικο για ένα ζευγάρι να φιλονικεί, δεν είναι όμως και ο ενδεδειγμένος δρόμος προς μία ευτυχή και ανταποδοτική συμβίωση, πόσο μάλλον όταν αφετηρία είναι η αμοιβαία αγάπη. Υπάρχουν, βέβαια, και ζευγάρια που τσακώνονται σπάνια και τείνουν να «τσεκάρουν» πολλές απ’ τις παρακάτω πρακτικές…

…ο σύζυγος ξενοπηδάει…

Έχουν αποδεχτεί ο ένας τον άλλον

Αν ένα ζευγάρι έχει αντέξει στο χρόνο, δεν πρέπει να είναι επειδή τα μέλη του δεν είχαν άλλη εναλλακτική, αλλά επειδή πήραν μία ξεκάθαρη απόφαση να μοιραστούν τη ζωή τους με τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους. Τα ζευγάρια που τσακώνονται αραιά και πού, έχουν συνήθως αποδεχτεί ο ένας τον άλλον με τις ιδιαιτερότητες και τις παραξενιές του και γνωρίζουν τι να παραβλέψουν και τι να προλάβουν με μία απλή παραίνεση, πριν οδηγήσει σε περαιτέρω ένταση.

Προστατεύουν τον «χώρο» τους

Σε μία σχέση που εξελίσσεται ομαλά χωρίς σκαμπανεβάσματα και τριγμούς, τα μέλη του ζευγαριού μαθαίνουν με τον καιρό να μη φέρνουν στο σπίτι εντάσεις που προκαλούνται από εξωγενείς παράγοντες και αφορούν τρίτους με τέτοιο τρόπο που να τις φορτώνουν στον σύντροφό τους. Η σχέση είναι καταφύγιο και ως τέτοιο πρέπει να διαφυλάσσεται για να μας παρέχει ηρεμία και δύναμη να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο γύρω μας.

Ξέρουν να ζητούν συγνώμη και να συγχωρούν

…Το ζευγάρι δεν έχει κοινά σημεία επαφής…
Οι άνθρωποι κάνουν λάθη, λένε πράγματα που δεν εννοούν και βολεύονται, συχνά, σε ρόλους τους οποίους ακολουθούν μηχανικά σε βάρος του συντρόφου τους που, εκείνη τη στιγμή, μπορεί να περιμένει περισσότερα. Μοιραία δημιουργούνται εντάσεις που, αν ο καθένας προσπαθεί να βγει… λάδι, φουντώνουν και δημιουργούν προηγούμενα. Οι σύντροφοι που δεν δυσκολεύονται να παραδεχτούν το λάθος τους, να ζητήσουν την κατανόηση του άλλου και να του δώσουν τη δική τους, αποφεύγουν όχι μόνο έναν, αλλά και αρκετούς μελλοντικούς τσακωμούς.

Σέβονται τον προσωπικό τους χρόνο

Μπαίνοντας σε μία σχέση, δύο άνθρωποι κουβαλούν μαζί τους και κομμάτια της προηγούμενης ζωής τους, παλιούς φίλους, μα και ενδιαφέροντα που μπορεί να μην είναι συμβατά με εκείνα του συντρόφου τους. Το να έχει ο κάθε σύντροφος τον προσωπικό του χρόνο και να τον διαθέτει όπως αγαπά, δίνει και στους δύο μία πολύτιμη βαλβίδα αποσυμπίεσης που δρα ευεργετικά για την ηρεμία της σχέσης τους.

Αναγνωρίζουν τα σημαντικά ζητήματα

Κατά τον κοινό βίο εγείρονται πολλά θέματα που απαιτούν τη συμμετοχή και των δύο πλευρών στην αντιμετώπισή τους και την αναζήτηση της καλύτερης λύσης.Είναι φυσιολογικό δύο σύντροφοι να μην ταυτίζονται πάντα και να διαφωνούν έντονα πριν καταλήξουν σε μία απόφαση. Ένα ζευγάρι που έχει θέσει καθαρά τις προτεραιότητές του μπορεί να μοιράσει τις ευθύνες και να περιορίσει τα ζητήματα που απαιτούν παμψηφία στα απολύτως σημαντικά, μειώνοντας έτσι, τα περιθώρια διαφωνιών και περιττών τσακωμών γύρω απ’ το ποιος ευθύνεται για τι.

Συζητούν για τα πάντα

…Η σύζυγος την βρίσκει με τις φίλες της…
Οι σύντροφοι που μαθαίνουν απ’ το ξεκίνημα της σχέσης τους να είναι ανοιχτοί με τον άλλον και να συζητούν ελεύθερα για όσα τους απασχολούν χτίζουν μία σχέση εμπιστοσύνης και ένα περιβάλλον υποστηρικτικό, απ’ το οποίο αντλούν σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Το διακύβευμα γίνεται έτσι πολύ σημαντικό για να ρισκάρουν να υπονομεύσουν τη σχέση με μικρότητες, εγωισμούς και τσακωμούς χωρίς ουσία. Άλλωστε, αν τσακωθούν, σε ποιον θα τρέξουν να πουν τον πόνο τους;

Εκτιμούν το χιούμορ και το σεξ

Οι εντάσεις σε ένα ζευγάρι είναι συχνά απόρροια του άγχους που βιώνει ο ένας απ’ τους δύο ή και οι δύο μαζί, κάτι που απαιτεί την «πυροσβεστική» παρέμβαση του πιο ψύχραιμου, ώστε η πίεση να εκτονωθεί πριν οδηγήσει σε εκρήξεις. Το γέλιο, λοιπόν, είναι μια καλή βαλβίδα αποσυμπίεσης για κάθε ζευγάρι που έχει μάθει να διαχειρίζεται τις κρίσεις του χωρίς να διακυβεύει την ισορροπία στη σχέση του. Η άλλη αντίστοιχη βαλβίδα είναι, φυσικά, το σεξ.
…Ποιος ο λόγος να τσακώνεται;
 via

Θεωρία του θετικισμού

Κατά τον θετικισμό ή positivism (θεωρία που καθιερώθηκε από τον Ογκίστ Κοντ) έγκυρη μορφή γνώσης είναι εκείνη που βασίζεται στα αισθητά πράγματα. Δεν αναζητεί το πώς φτάνουμε στην γνώση, τις ιστορικές και ψυχολογικές θεμελιώσεις της. Είναι μια συλλογή κανόνων και αξιολογικών κριτηρίων που αναφέρονται στη διαδικασία της γνώσης.
Για το θετικισμό, δεν υπάρχει πραγματική διαφορά μεταξύ ουσίας και φαινομένου.Αναγνωρίζουμε ως πραγματικό μόνο ό,τι φανερώνεται στην εμπειρία. Δεν υπάρχουν δηλαδή «κρυμμένες» ουσίες πίσω από τα αντικείμενα που προσλαμβάνονται μέσω της εμπειρίας.
Αυτό δε σημαίνει ότι ο θετικισμός αρνείται την αναζήτηση αιτιών που δεν είναι άμεσα παρατηρήσιμες, αλλά αντιτίθεται στο να τις αναγάγει (τις αιτίες) σε κρυφές οντότητες που εξ ορισμού δεν είναι προσβάσιμες στην ανθρώπινη γνώση. Επομένως, υποστηρίζει ότι πραγματική υπόσταση έχουν μόνο τα ατομικά συγκεκριμένα αντικείμενα. Τούτο συμβαίνει επειδή, σύμφωνα με το θετικισμό, έχουμε δικαίωμα να αναγνωρίζουμε την ύπαρξη ενός πράγματος μόνο εφόσον η εμπειρία επιτάσσει κάτι τέτοιο.
Οι γενικές αφηρημένες έννοιες δεν έχουν εμπειρική υπόσταση, άρα δεν υπάρχουν. H στάση αυτή ανήκει στη γενική αρχή του νομιναλισμού, εκείνης της μεσαιωνικής φιλοσοφικής παράδοσης που υποστήριξε ότι οι καθολικές έννοιες είναι μόνο ονόματα (εξ ου και ο όρος «νομιναλισμός»), δεν έχουν πραγματική υπόσταση.
Θεμελιώδης αρχή του θετικισμού είναι η πίστη στην ουσιαστική ενότητα της επιστημονικής μεθόδου. Οι μέθοδοι δηλαδή για την απόκτηση έγκυρης γνώσης και τα κύρια στάδια θεωρητικής επεξεργασίας της εμπειρίας είναι κατ’ ουσίαν ίδιες σε όλες τις σφαίρες της εμπειρικής πραγματικότητας.

Ιστορικά στάδια του θετικισμού
Παρόλο που ο όρος αναφέρεται στη φιλοσοφική θέση που αρχικά εκτέθηκε από τον Σεν-Σιμόν και, πιο συστηματικά, από τον Κοντ, τον 19ο αιώνα, οι καταβολές του μπορούν να ανευρεθούν στην παράδοση του αγγλικού εμπειρισμού του 17ου και του 18ου αιώνα. O θετικισμός του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την αισιοδοξία που θα έφερνε στην ανθρωπότητα η ανάπτυξη της επιστημονικής μεθόδου. O Κοντ θεωρούσε ότι ήταν πρωτοπόρος στη θεμελίωση της Θετικής Κοινωνιολογίας και έλπιζε ότι η συστηματική μελέτη της ανθρώπινης φύσης και των ανθρώπινων αναγκών θα οδηγούσε, για πρώτη φορά στην Ιστορία, σε μια πραγματική επιστημονική βάση για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας.
Από το τέλος του 19ου αιώνα ως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού, ο θετικισμός εκφράζεται κυρίως με τον εμπειροκριτικισμό, που υποστήριζε ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την ανθρώπινη συνείδηση και ότι αποτελείται από πλέγματα αισθημάτων.
Τον 20ό αιώνα εμφανίζεται το φιλοσοφικό ρεύμα του λογικού εμπειρισμού με τα εξής βασικά χαρακτηριστικά: Διακηρύσσει μια πολεμική κατά της μεταφυσικής, με την πεποίθηση ότι οι μεταφυσικές δηλώσεις δεν απαιτούν εμπειρικό έλεγχο, επειδή δεν ασχολούνται με την ακριβή έρευνα, ανάλυση και ταξινόμηση των φαινομένων της πραγματικότητας, αλλά αντιμετωπίζουν τον κόσμο ως σύνολο, έτσι ώστε να μην υπόκεινται σε διαδικασίες απόδειξης της αλήθειας τους.
Υποστηρίζει ότι δεν μπορούμε να έχουμε βέβαιη και νόμιμη γνώση του κόσμου παρά μόνο με τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τις Φυσικές Επιστήμες και τα Μαθηματικά. Θεωρεί ότι, σε σχέση με τις Θετικές, οι Κοινωνικές Επιστήμες είναι ανώριμες από την άποψη της μεθόδου και τονίζει πως οι Θετικές Επιστήμες θα πρέπει να αποτελέσουν μεθοδολογικό πρότυπο για τις Κοινωνικές.
Βασική αρχή του λογικού εμπειρισμού (ή νεοθετικισμού) είναι η πασίγνωστη διατύπωση ότι «το νόημα μιας δήλωσης είναι η μέθοδος της επαλήθευσης της». H διατύπωση αυτή συμπυκνώνει την όλη στάση του συγχρόνου θετικισμού και στρέφεται κατά της παραδοσιακής φιλοσοφικής σκέψης. M’ άλλα λόγια, σημαίνει ότι νόημα έχουν μόνο οι προτάσεις που μπορούν να επαληθευτούν από την εμπειρία ή τη μεθοδολογική διαδικασία των Θετικών Επιστημών.
Μια επιστημονική πρόταση υφίσταται τη δοκιμασία της εμπειρικής ή λογικής επαλήθευσης της και, αν ο έλεγχος είναι επιτυχής και αποτελεσματικός, τότε η πρόταση αυτή είναι έγκυρη, έχει δηλαδή νόημα.
H αρχή της επαληθευσιμότητας έγινε αντικείμενο έντονων κριτικών, γιατί έχει οριακό χαρακτήρα, με την έννοια ότι αφήνει «εκτός νοήματος» σημαντικές περιοχές που είτε δεν μπορούν να επαληθευτούν μέσω αυτής της διαδικασίας είτε ανήκουν σε σφαίρες της πραγματικότητας που απαιτούν συνθετότερους και γονιμότερους τρόπους νοηματοδότησής τους. Για παράδειγμα, η πρόταση «Όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί» επαληθεύεται εφόσον εμπειρικά διαπιστώσουμε ότι πράγματι οι κύκνοι είναι λευκοί. Τι συμβαίνει όμως όταν ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν και μαύροι κύκνοι; Τότε η αρχή της επαληθευσιμότητας καθίσταται αβέβαιη, ακόμη και επισφαλής.
Πιο ευλύγιστη εμφανίζεται η αρχή της διαψευσιμότητας που εισηγήθηκε ο Καρλ Πόππερ (K. Popper), σύμφωνα με την οποία μια πρόταση έχει νόημα όχι όταν επαληθεύεται, αλλά όταν εξακολουθεί να ισχύει παρ’ όλες τις αλλεπάλληλες και συστηματικές απόπειρες διάψευσης της. Όταν δηλαδή επιχειρούμε με διάφορες δοκιμασίες να κλονίσουμε το κύρος και την αλήθεια της. Για παράδειγμα, η πρόταση «Όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί» ισχύει εφόσον αντέχει στις απόπειρες μας να τη διαψεύσουμε. Όταν δηλαδή αναζητούμε κύκνους που δεν είναι λευκοί και δεν τους βρίσκουμε.
Στις Κοινωνικές Επιστήμες ο θετικισμός και ο νεοθετικισμός εφαρμόζουν πιστά αυτό το σύνολο των επιστημολογικών αρχών. Στηρίζονται αποκλειστικά στο αξίωμα ότι μόνο η λογική και μαθηματική επεξεργασία των κοινωνικών γεγονότων και η εμπειρική τους απόδειξη είναι οι πηγές επιστημονικότητας των Κοινωνικών Επιστημών. H εξήγηση, έτσι, του κοινωνικού φαινομένου βασίζεται μόνο στην αντίληψη των σταθερών σχέσεων μεταξύ των κοινωνικοί γεγονότων με βάση τη   αρχή της ομοιότητας, της διαδοχής και της αλληλεπίδρασης.

via

Η θετική δύναμη της αρνητικής σκέψης

Τόσα χρόνια όλοι οι ειδικοί, όλα τα σχετικά περιοδικά και βιβλία, όπως και όλοι οι παρουσιαστές στις εκπομπές αυτό μας συμβουλεύουν. Κι αν δεν βλέπαμε γύρω μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε μια χώρα αν μη τι άλλο με  10.000.000 αισιόδοξους. Αλλά έρευνες στην Αμερική έδειξαν ότι περίπου το 30 έως 35 τοις εκατό των Αμερικανών χρησιμοποιούν μια μορφήαρνητικής σκέψης, που ονομάζεται αμυντική απαισιοδοξία – που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ θετικά αποτελέσματα, σύμφωνα με την Julie Norem, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Wellesley College.
Δεν αναφερόμαστε για μια γενική διάθεση ώστε να βλέπετε το ποτήρι μισοάδειο: «Η αμυντική απαισιοδοξία είναι μια στρατηγική που χρησιμοποιείται σε ειδικές περιπτώσεις ώστε να διαχειριστείτε καλύτερα το άγχος, τον φόβο, και την ανησυχία», λέει η Julie Norem, η οποία πραγματοποιεί χρόνια τώρα μια δημιουργική έρευνα για το ζήτημα αυτό. «Οι αμυντικά απαισιόδοξοι τύποι», λέει, «προετοιμάζονται για μια κατάσταση (στην προσωπική ή επαγγελματική τους ζωή) θέτοντας χαμηλές προσδοκίες για τον εαυτό τους, ενώ στη συνέχεια κάνουν μια πολύ λεπτομερή ανάλυση και αξιολόγηση για το κάθε τι που μπορεί να πάει στραβά σε αυτήν την κατάσταση». Από τη στιγμή όμως που έχουν φανταστεί το πλήρες φάσμα των πιθανών κακών αποτελεσμάτων, αρχίζουν να βρίσκουν πώς θα χειριστούν τις δύσκολες καταστάσεις, και αυτό τους δίνει μια αίσθηση ελέγχου.
Αυτό που είναι ενδιαφέρον στην αμυντική απαισιοδοξία είναι ότι οι τύποι αυτοί που την ακολουθούν τείνουν να είναι πολύ επιτυχημένοι άνθρωποι, και έτσι η αρχικά η μη αισιόδοξη άποψη τους για το αποτέλεσμα των δράσεων τους, δεν είναι ρεαλιστική. Αυτοί την χρησιμοποιούν για να τους παρακινήσει ώστε να έχουν καλύτερες επιδόσεις. Για παράδειγμα, ένα στέλεχος ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα πρότζεκτ, και σκέφτεται εκ των προτέρων, «Ο πελάτης μου θα είναι δύσκολος. Δεν πρόκειται να του αρέσει η πρόταση που θα του κάνω, γι αυτό και θα πρέπει να του την εξηγήσω πολύ καθαρά.». Χρησιμοποιεί λοιπόν την αμυντική απαισιοδοξία ως ένα εργαλείο για να σκεφτεί όλες τις πιθανότητες που μπορεί να συναντήσει, ώστε να είναι προετοιμασμένος για τα πάντα, ακόμη και για την αποτυχία. Και αν αυτή έρθει, είναι έτοιμος και γι ‘αυτήν. Έτσι στο τέλος δεν θα είναι και τόσο καταστροφική.
Σε πολλούς όλα αυτά μπορεί να τους φαίνονται σωστά, γι αυτό και πολλοί ειδικοί σήμερα συμβουλεύουν: Μην ακούτε τι λένε οι φίλοι σας  ή τα βιβλία ώστε να βλέπουμε όλοι τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Η έρευνα δείχνει ότι αν πιέσουμε προς αυτή την κατεύθυνση τους τύπους, που συμπεριφέρονται με αμυντική απαισιοδοξία στη ζωή τους,  ή προσπαθούν να χειραγωγήσουν τη διάθεσή τους, τότε η απόδοσή τους χειροτερεύει.
Η Julie Norem  έχει βρει ότι πολλοί άνθρωποι εκτελούν πιο άσχημα την δουλειά τους όταν αναγκάστηκαν να σκέφτονται θετικά, δεδομένου ότι η αρνητική σκέψη είναι συχνά μια αποτελεσματική στρατηγική για τη διαχείριση του άγχους.
Στο παραπάνω βιβλίο της (Η θετική πλευρά της αρνητικής σκέψης), η Norem αφηγείται τις ιστορίες ανθρώπων που έχουν καταφέρει να αξιοποιήσουν την δύναμη της αρνητικής σκέψης τους για να αυξήσουν την αυτοεκτίμησή τους και να κάνουν σημαντική πρόοδο προς την επίτευξη των προσωπικών στόχων τους. Ταυτόχρονα, δείχνει πώς αυτή η στρατηγική αμυντική απαισιοδοξία διαφέρει από την τυπική αισιόδοξη προσέγγιση – και πώς φίλοι ή σύζυγοι ή συνάδελφοι με διαφορετικές προσεγγίσεις μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο και να συνεργαστούν αρμονικά. Είτε είστε σκληροπυρηνικοί απαισιόδοξοι, ή ένας αιώνια αισιόδοξος ή κάποιος συνδυασμός αυτών των δύο τύπων, η Norem σας δείχνει πώς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις προσδοκίες σας για την επιτυχία – και να ανακαλύψετε πώς να κάνετε τις τυχόν ανησυχίες σας και τις αρνητικές σκέψεις σας, να λειτουργήσουν για σας.
Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι ενέχει μεγάλους κινδύνους η μη ρεαλιστική αισιοδοξία, ενώ κρύβονται αρετές στην εποικοδομητική απαισιοδοξία Ίσως αυτή η άποψη να είναι μια ευπρόσδεκτη ανακούφιση από τη μονόπλευρη αισιόδοξη προκατάληψη της θετικής ψυχολογίας.
Τέλος, σε αυτή την άποψη της Norem μπορούμε να πούμε ότι βρίσκουμε μια ρεαλιστική ψυχολογία για πραγματικούς ανθρώπους.
Μετρώντας την αμυντική απαισιοδοξία και τη στρατηγική αισιοδοξία
Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε την αμυντική απαισιοδοξία είναι να δούμε πώς μετριέται στις έρευνες. Παρακάτω υπάρχει μία παραλλαγμένη εκδοχή του ερωτηματολογίου που συνέταξε η Norem για να εντοπίζει τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν την αμυντική απαισιοδοξία και τη στρατηγική αισιοδοξία.
  • Ερωτηματολόγιο αμυντικής απαισιοδοξίας
Σκεφτείτε μια κατάσταση που θέλετε να κάνετε το καλύτερο. Στη δουλειά σας, στην κοινωνική σας ζωή ή οπουδήποτε αλλού. Όταν απαντάτε στις ακόλουθες ερωτήσεις, σκεφτείτε, σας παρακαλώ, πώς προετοιμάζεστε για αυτού του είδους τις καταστάσεις. Βαθμολογήστε κατά πόσον αληθεύει κάθε πρόταση για σας:

1               2              3               4             5             6            7

Καθόλου αληθές για μένα                                                                      Πολύ αληθές για μένα
•  Συχνά αρχίζω περιμένοντας τα χειρότερα, ακόμη κι όταν κατά πάσα πιθανότητα θα τα πάω καλά.
•  Ανησυχώ για την τροπή που θα πάρουν τα πράγματα.
•  Εξετάζω προσεκτικά όλες τις πιθανές εκβάσεις.
•  Συχνά φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να ανταποκριθώ στους σκοπούς μου.
•  Ξοδεύω αρκετό χρόνο για να φανταστώ τι μπορεί να πάει άσχημα.
•  Φαντάζομαι πώς θα αισθανθώ αν τα πράγματα πάνε χάλια.
•  Προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα διορθώσω τα κακώς κείμενα, όταν και αν συμβούν.
•  Προσέχω να μην είμαι υπεραισιόδοξος σε αυτές τις καταστάσεις.
•  Ξοδεύω αρκετό χρόνο σχεδιάζοντας όταν παρουσιαστεί μια τέτοια κατάσταση.
•  Φαντάζομαι πώς θα αισθανθώ αν τα πράγματα πάνε καλά.
•  Σ’ αυτές τις καταστάσεις μερικές φορές ανησυχώ περισσότερο για το ότι θα γελοιοποιηθώ, αντί να προσπαθώ να τα καταφέρω.
• Όταν προσπαθώ να προβλέψω τι θα πάει άσχημα, προετοιμάζομαι καλύτερα.
(το ερωτηματολόγιο στα Αγγλικά μπορείτε πιο εύκολα να το συμπληρώσετε στο δίκτυο, που βρίσκεται εδώ)
Για να καταλάβετε πού βρίσκεστε, προσθέστε τους βαθμούς σας από όλες τις ερωτήσεις. Τα αποτελέσματα κυμαίνονται από 12 ως 84. Τα μεγαλύτερα φανερώνουν ισχυρή τάση για αμυντική απαισιοδοξία. Αν έχετε πάνω από 50, τότε είστε ένας αμυντικός απαισιόδοξος, τουλάχιστον σε αυτήν την έρευνα. Κάτω από 30, κάποιος θα σας χαρακτήριζε ως στρατηγικό αισιόδοξο.
Μεταξύ 30 και 50, χρησιμοποιείτε ενδεχομένως και τις δύο στρατηγικές ή καμία από τις δύο ουσιαστικά. Τα αποτελέσματα εξαρτώνται από το είδος της κατάστασης που σκεφτόσασταν όταν απαντούσατε, γιατί μπορεί να χρησιμοποιείτε διαφορετικές στρατηγικές σε διαφορετικές καταστάσεις.
Δεν είμαστε λοιπόν μόνο αισιόδοξοι ή απαισιόδοξοι: είμαστε απαισιόδοξοι, αλλά την ίδια στιγμή είμαστε αγχώδεις, ευσυνείδητοι, ευάλωτοι, καλοί στα Μαθηματικά (ή στην Ιστορία), με παρελθόν στις σχέσεις μας με φίλους, γονείς, συγγενείς ή συναδέλφους. Ενδεχομένως είμαστε απαισιόδοξοι σε ό,τι αφορά τις σχέσεις μας με τους άλλους, ή απαισιόδοξοι με όλα εκτός από τις σχέσεις μας με τους άλλους.
Οι άνθρωποι δεν διακρίνονται από ένα ή δύο απλά και άσχετα μεταξύ τους χαρακτηριστικά. Αντιθέτως, έχουν σύνθετες δομές προσωπικότητας που αναπτύσσονται και μεταβάλλονται με τις εμπειρίες. H απαισιοδοξία μας για την έκβαση της αυριανής επαγγελματικής συνέντευξης εξαρτάται από το αν είναι η πρώτη, η πέμπτη ή η εκατοστή συνέντευξη, από το αν οι προηγούμενες πήγαν καλά ή όχι, από το αν έχουμε ήδη εργαστεί σε αυτόν τον τομέα και κατέχουμε το αντικείμενο, από το αν στ’ αλήθεια χρειαζόμαστε αυτή τη δουλειά ή απλώς διερευνούμε το έδαφος, από τον βαθμό της κοινωνικότητας μας, από το αν έχουμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε γι’ αυτό το ζήτημα (και άλλα…) στους φίλους μας ή στην οικογένεια μας.
Η συνθέτη πραγματικότητα αντανακλάται και στους σύνθετους όρους που χρησιμοποιήσαμε προηγουμένως και αυτοί με τη σειρά τους περιγράφουν τη σύνθετη ανθρώπινη προσωπικότητα. Για όλους αυτούς τους λόγους θα ήταν καλύτερα να αποφεύγουμε να σκεφτόμαστε τους άλλους ανθρώπους ως μονοδιάστατες προσωπικότητες, με μεμονωμένα χαρακτηριστικά, για παράδειγμα ως αισιόδοξους ή απαισιόδοξους μόνο!
Μελετώντας την απαισιοδοξία και το άγχος, κατανοούμε την ανάγκη διερεύνησης της σχέσης μεταξύ των διαφόρων πλευρών μιας προσωπικότητας. H αμυντική απαισιοδοξία δεν θα σήμαινε πολλά αν δεν γνωρίζαμε ότι οι άνθρωποι που τη χρησιμοποιούν είναι αγχώδεις και ότι το άγχος τους δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα.

Το βιβλίο της Julie Norem κυκλοφορεί στα Ελληνικά με τίτλο “Η θετική πλευρά της αρνητικής σκέψης” και μοιράστηκε από το ΒΗΜΑ (2012).

via

Ταοϊσμός

Πνευματικό ρεύμα της Κίνας, το οποίο επέδρασε σε διάφορους τομείς της, όπως η φιλοσοφία, η τέχνη, η λογοτεχνία ή η θρησκεία. Ειδικότερα, ο ταοϊσμός συνιστά μία από τις βασικές αρχαίες σχολές της κινεζικής φιλοσοφίας, η οποία ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.X. από το Λάο Τζου, ενώ σημαντικός εκπρόσωπος της διδασκαλίας του ταοϊσμού υπήρξε και ο Τσουάννκ Τζου, ο οποίος έζησε κατά τον 40 αιώνα π.X. Ο Λάο Τζου θεωρείται σύγχρονος του Κονφούκιου, μολονότι υπάρχουν επιφυλάξεις αν πράγματι έζησε κατά τον 6ο αιώνα π.X. και όχι δυο τρεις αιώνες μετά.
Ο Ταοϊσμός, θεωρούμενος ως θρησκεία, αλλά και ως φιλοσοφικό σύστημα κάνει ένα είδος υπέρβασης. Δεν ασχολείται με τον ίδιο τον Θεό ως Υπέρτατη Αρχή, αλλά με τις αρχές που διέπουν την παρουσία του στην εκδήλωση. Από αυτή την άποψη θα μπορούσαμε με φιλοσοφικούς όρους να τον περιγράψουμε ως προσπάθεια συγκεκριμενοποίησης της δομής και των νόμων τους οποίους μπορεί η ανθρώπινη ύπαρξη να χρησιμοποιήσει ως οδοδείκτες στον δρόμο της για τη θέωση.
O Λάο Τζου εισηγήθηκε τη μεταξύ του ανθρώπου και του σύμπαντος ενότητα, την οποία μπορεί να κατανοήσει κανείς, εφόσον ακολουθεί έναν απλό και απέριττο βίο, στους κόλπους του οποίου έχει φροντίσει να περιορίσει στο ελάχιστο τις επιθυμίες του και να αναπτύξει στο μέγιστο την απορρόφηση του και αφομοίωση του από τη φύση.
H διδασκαλία του ταοϊσμού περιέχεται, κυρίως, στα έργα Ταό τε τσιννκ, το οποίο αποδίδεται στον Λάο Τζου και στο έργο Τσουάνγκ Τζου που έχει γραφεί από τον Τσουάνγκ Τζου. O ταοϊσμός, όπως η ίδια η ονομασία του δηλώνει, έδινε ιδιαίτερη σημασία στο ταό και πιο συγκεκριμένα στην εναρμόνιση του ανθρώπου με το ταό, την αρχή της τάξης η οποία διέπει τον κόσμο.
H ιδανική συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στο ταό εκφράζεται μέσα από την κατάσταση της μη πράξης ή του μη πράττει, σύμφωνα με την οποία η αντίδραση του ανθρώπου απέναντι στο ταό θα πρέπει να είναι αυθόρμητη και άμεση χωρίς τη διαμεσολάβηση πρακτικών κανόνων ή υποδείξεων περί του τι είναι πρέπον.
H πρακτική φιλοσοφία του ταοϊσμού βασίζεται στην καταστολή κάθε επιθυμίας του ανθρώπου, προκειμένου έτσι να εξασφαλιστεί η ηρεμία του.
Έτσι, ο φιλοσοφικός Ταοϊσμός δίνει έμφαση σε διάφορες έννοιες όπως η «μη δράση» (γου γουέι), το κενό, η απόσπαση, η δύναμη της απαλότητας (ή ευλυγισία) και του Ζουανγκζί όπως η δεκτικότητα, ο αυθορμητισμός, ο σχετικισμός των ανθρώπινων δρόμων στη ζωή, οι τρόποι ομιλίας και συμπεριφοράς. Ως είναι φυσικό το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται γύρω από το τάο – ποιον δρόμο θα έπρεπε να ακολουθούμε και κυρίως τι είναι το τάο, πώς μπορούμε να το γνωρίσουμε.
Το Ταό τε τσινγκ μαζί με το Τσουάννκ Τζου αποτελούν τα δύο κλασικά κείμενα της διδασκαλίας του ταοϊομού. To Ταό τε τσινγκ, όπου συνδυάζεται ένας μυστικισμός με ακραίες πολιτικές εισηγήσεις, υποδεικνύει, μεταξύ άλλων, την επιστροφή του ανθρώπου σε μία πρωτόγονη εκδοχή ουτοπίας, απαλλαγμένης από τα επιβλαβή συστατικά του πολιτισμού, στα οποία περιλαμβάνεται ακόμη και η γραφή.
Ταό ή Νταό
To περιεχόμενο του κινεζικού όρου «ταό», ο οποίος, κυριολεκτικά, δηλώνει τον ορθό δρόμο ή τον ορθό τρόπο, είναι σύνθετο. H σημασία του, ορισμένως, θα μπορούσε να παραλληλιστεί προς το σύνθετο χαρακτήρα που απέδιδαν στο λόγο οι εκπρόσωποι της στωικής φιλοσοφίας. Όπως, κατά την τελευταία αυτή, ο λόγος διαθέτει δύο, πλην όμως, ουσιαστικά ταυτόσημες, μορφές-τον κοσμικό λόγο και τον εν ημίν λόγο-, έτσι και το ταό διακρίνεται σε δύο ομόλογες μορφές: αφενός μεν στο ταό το οποίο δηλώνει την πηγή και την αρχή της τάξης που διέπει τον κόσμο αφετέρου δε στο ταό το οποίο ενυπάρχει σε κάθε πράγμα και, κατά συνέπεια, στην ανθρώπινη ύπαρξη.
To ταό ως αρχή των πάντων είναι αιώνιο, άρρητο και απερίγραπτο. Χάρη στην παρουσία του ταό, εξάλλου, σε ένα πράγμα, το τελευταίο αυτό αποκτά το τε, την αρχή βάσει της οποίας τούτο συνδέεται και εναρμονίζεται με το σύμπαν· εν τοιαύτη περιπτώσει, το ταό, ως η ενυπάρχουσα αρχή σε ένα ον καθίσταται ο συνδετικός κρίκος του τελευταίου αυτού με τον κόσμο.
Ειδικότερα, η ύπαρξη του ταό στον άνθρωπο τού εξασφαλίζει την ενότητα και την ταυτότητα του με το σύμπαν. To κοσμικό και το ανθρώπινο ταό είναι ένα και το αυτό. Μέσα από την ταυτότητα μεταξύ του κοσμικού και του ανθρώπινου ταό μπορεί να εξασφαλίσει κανείς την ευδαιμονία.
Κατά τη διδασκαλία του ταοϊσμού, στην οποία το ταό διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο, η διασάλευση και η απώλεια της σχέσης ταυτότητας μεταξύ του κοσμικού και του ανθρώπινου ταό έχουν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση της επιθυμίας και του ανταγωνισμού στον άνθρωπο καθώς και τις ανεπιτυχείς απόπειρες του τελευταίου αυτού να ελέγξει μέσω του ηθικου νόμου τον αγώνα, που γεννούν η επιθυμία και ο ανταγωνισμός.
O «εύκολος ορθός δρόμος», τον οποίο εισηγείται η διδασκαλία του ταοϊσμού, εκφράζει ακριβώς το αίτημα της εναρμόνισης του ανθρώπου με τη φύση και το σύμπαν. O απαράμιλλος τρόπος ζωής του ανθρώπου, η ιδεώδης τάξη στην κοινωνία και ο ιδανικός τρόπος συμπεριφοράς όλων των πραγμάτων στον κόσμο εξαρτώνται από το ταό – για την ακρίβεια από την εναρμόνιση των όντων με το ταό, η οποία είναι εφικτή χάρη στην παρουσία του ταό σε καθένα από τα όντα.

Ένα απάνθισμα του Ταό
«Όποιος ξέρει τους άλλους έχει γνώση. Όποιος ξέρει τον εαυτό του έχει σοφία».
Ο συνετός μένει τελευταίος, και γίνεται πρώτος. Όλα τ’ απαρνείται και γίνετ’ ένα με όλα. Δρα χωρίς εγωισμό κι όλα τα κατορθώνει.
Ένα δοχείο σα γεμίζεις, μάθε να σταματάς προτού να ξεχειλίσει.
Το κοφτερό μαχαίρι κάποτε θα στομώσει.
Χρυσάφι και πετράδια δύσκολα φυλάγονται.
Πλούτη και τιμές φέρνουν τη συμφορά.
Κάμε το έργο σου και αποτραβήξου. Αυτός είναι ο δρόμος τ’ ουρανού.
Αν είσαι ολιγαρκής, ποτέ σου δε θα ντοπιαστείς. Αν ξέρεις πού να σταματάς, κίνδυνος δε θα σε βρει
Πηγή: Λεξικό φιλοσοφίας Θ.Πελεγρίνη, Wikipedia

via

Από φίλοι… εραστές

«Φιλία ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα», μια πρόταση αμφιλεγόμενη από την αρχαιότητα. Και ξαφνικά ιδού η απορία από φίλοι… εραστές; Η φιλία ανάμεσα στα αντίθετα φύλα πολλές φορές μετατρέπεται σε ρίσκο, μια «ρουλέτα» που είτε θα γυρίσει με τη δύναμη της τύχης ή θα σας οδηγήσει σε αδιέξοδο. Οι περισσότεροι φοβούνται μην χαλάσουν τη δυνατή φιλία τους, ενώ άλλοι τρέμουν στην ιδέα της απόρριψης. Όλα γυρίζουν γύρω από το «όχι» και το «ναι». Όμως στη ζωή υπάρχει και το «γκρι» που μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή σας…
Σημάδια… Κάτι τρέχει περισσότερο από μια φιλία!
Ξαφνικά μια άνετη και χαλαρή φιλία παίρνει ένα διαφορετικό δρόμο. Ξαφνικά κάτι αλλάζει… χωρίς καν να το συνειδητοποιείτε! Μήπως η συμπεριφορά του άλλου έχει γίνει πιο μαζεμένη ή πιο εκδηλωτική; Οι παρακάτω ενδείξεις θα σας «ανοίξουν» τα μάτια…
– Οι κοινοί σας φίλοι κάνουν προφανή σχόλια! Η υπόλοιπη παρέα αποτελεί ένα καθοριστικό σημάδι. Αν βγαίνετε έξω και οι φίλοι σας σχολιάζουν διαρκώς πόσο χαριτωμένο ζευγάρι θα ήσασταν ή πόσο ταιριάζετε… τότε κάτι συμβαίνει! Συχνά η παρέα σας μπορεί να παρατηρήσει τη ρομανική σπίθα μεταξύ σας, πριν καν το διαπιστώσετε εσείς.
– Δέχεστε ή κάνετε μια κλήση καθημερινά πριν τον ύπνο. Από το πουθενά, οι δύο σας ξεκινήσατε να μιλάτε κάθε μέρα επί ώρες! Πώς ήταν η μέρα σας… τι θα κάνετε μετά το τηλεφώνημα; κ.α. Συζητήσεις χωρίς συγκεκριμένο θέμα που όμως σας είναι απαραίτητες. Αν κάποια ημέρα περάσει χωρίς να επικοινωνήσετε και δεν σας φαίνεται σωστό… τότε ίσως και να είστε ερωτευμένοι!
– Τα ψευδώνυμα μεταξύ σας αλλάζουν απότομα… Μπορεί ξαφνικά η λέξη «φίλη» να μετατράπηκε στη λέξη «κούκλα»! Μια τέτοια κίνηση κρύβει συχνά εκπλήξεις. Πολλοί ενσωματώνουν επίσης στο λόγο τους φράσεις που προβάλουν τη γλυκύτητα σας. Δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεστε… πράξτε εντελώς αυθόρμητα.
– Η γλώσσα του σώματος έχει μετατραπεί σε ερωτική! Είτε βλέπετε μια ταινία στην τηλεόραση, είτε κάθεστε για έναν καφέ, η γλώσσα του σώματος προδίδει τα συναισθήματά σας. Μια φιλική αγκαλιά και ένα χάδι εντελώς άνετο γίνεται πιο μαλακό, πιο ερωτικό. Αν παρατηρήσετε ότι κάθεται διαρκώς δίπλα σας ή στα πόδια σας ή ψάχνει αφορμή για να βρεθεί πιο κοντά σας… τότε σίγουρα υπάρχει κάτι μεταξύ σας.

Θέλετε κάτι περισσότερο από μια φιλία ή ίσως όχι;
Όταν πρόκειται για μια κίνηση – ρίσκο στη ζωή μας… πάντα σκεφτόμαστε περισσότερο για τα αποτελέσματα ή τον ιδανικό τρόπο! Βέβαια, αν νιώθετε ερωτική έλξη για τον άλλο… μην κρατάτε πιεσμένο τον εαυτό σας, αλλά εξομολογηθείτε τα συναισθήματα σας. Ακόμα και αν ο καθένας εκφράζεται διαφορετικά, οι ιδέες για το πώς θα τον μετατρέψετε από φίλο σε εραστή είναι δεδομένες… 
Αποφασίστε τι αναζητάτε από μια σχέση
Η αυτογνωσία αποτελεί το πρώτο κομμάτι του πάζλ! Ίσως θέλετε κάποιον που να είναι ειλικρινής, πιστός ή να έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με εσάς. Εντοπίστε τα χαρακτηριστικά του φίλου σας. Είναι σημαντικό να ανακαλύψετε αν ο φίλος σας έχει αυτό που ψάχνετε, αν βρίσκεστε δηλαδή στην ίδια «σελίδα» του βιβλίου!
Σκεφτείτε τις επιλογές του σε μια σχέση του παρελθόντος
Άλλοι αναζητούν ρομαντισμό, μερικοί πάθος και ορισμένοι ήρεμες στιγμές. Φέρτε στο μυαλό σας προηγούμενες σχέσεις του φίλου σας και κρίνετε τις επιλογές του και το αν ταιριάζουν με τα «θέλω» σας. Προσοχή όμως! Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Δεν σημαίνει ότι θα κάνει τα ίδια με εσάς. Θυμηθείτε οι άνθρωποι δεν συμπεριφέρονται το ίδιο σε μια φιλία και σε μια σχέση…
Υπάρχει άραγε αμοιβαία έλξη μεταξύ σας;
Μπορεί να ταιριάζετε… αλλά η σπίθα πρέπει να υπάρχει μεταξύ σας! Μπορεί να υπάρχουν παντρεμένοι για πολλά χρόνια, που δεν ήταν ποτέ ερωτευμένοι, αλλά η χημεία μεταξύ σας δεν συγκρίνεται με τίποτα. Αν τα βλέμματά σας συναντιούνται περισσότερο από το συνηθισμένο… η απάντηση είναι «ναι»!
Ρωτήστε τη γνώμη του για όσα σας προβληματίζουν.
Θα έκανε ποτέ ερωτική σχέση με ένα στενή φίλη; Έχει σκεφτεί ποτέ του να προχωρήσει σε άλλο στάδιο η σχέση σας; Μπορεί ο φίλος σας να υποστηρίξει ότι δεν είναι ικανός να δει ερωτικά ένα φίλο ή ότι έχει σκεφτεί μια πιθανή σχέση μεταξύ σας. Μπορεί να είναι αδιάφορος ή να προχωρήσει στην επόμενη κίνηση! Τουλάχιστον θα γνωρίζετε την αλήθεια χωρίς να χάσετε μια φιλία.
Συζητήστε με ειλικρίνεια τις αποφάσεις σας!
Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε μια σχέση με έναν φίλο είναι να είστε ειλικρινείς για τις σκέψεις, τις επιθυμίες αλλά και τις ανησυχίες σας. Βεβαιωθείτε ότι δεν θα νιώθετε άβολα μεταξύ σας αν κάτι πάει στραβά στο μέλλον και μιλήστε για τα συναισθήματά σας. Μπορεί στην αρχή να νιώθετε αμήχανα ή να μην είστε έτοιμοι να συνηθίσετε την αλλαγή στην κατάσταση της σχέσης σας, αλλά αν είστε ειλικρινείς όλα θα λυθούν…
5 λόγοι για να μείνετε απλά φίλοι!
Μερικές φορές είναι γραφτό να μένουμε μόνο φιλαράκια! Καλύτερα να μην προχωρήσετε σε μια ερωτική σχέση κυρίως αν…
– Αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες μεταξύ σας, όσον αφορά την επικοινωνία ή τα πράγματα που κάνετε μαζί. Οι καλοί φίλοι μπορούν να μετατραπούν σε εραστές, αλλά το επίπεδο της σχέσης τους πρέπει να εξελίσσεται. Δεν γίνεται να αλλάζει μόνο η «ετικέτα» στη σχέση σας.
– Αν προγραμματίζετε έξοδο και δεν αισθάνεστε την πίεση ενός ραντεβού. Από την επιλογή του σωστού ρούχου… μέχρι τα μαλλιά σας! Πριν από ένα ερωτικό ραντεβού, ειδικά όταν μιλάμε για την αρχή της σχέσης, συχνά το σώμα  γεμίζει με αναταραχή. Αν δεν έχετε τέτοια συναισθήματα μήπως δεν τον βλέπετε περισσότερο από ένα φίλο;
– Αν δεν απογοητεύεστε όταν σας ακυρώνει ένα ραντεβού! Οι αντιδράσεις σε ξαφνικά περιστατικά δείχνουν τα συναισθήματά σας. Βέβαια η υπερβολική αναστάτωση… δεν είναι και φυσιολογική! Απλώς ο τρόπος που αντιδράτε σε μια ακύρωση ενός ραντεβού δεν πρέπει να παρόμοιος με τη συνάντηση με ένα φίλο σας.
– Αν δεν προτιμάτε να ξοδεύετε απεριόριστο χρόνο μαζί του. Τότε δεν βρίσκεται τόσο ψηλά στις προτεραιότητές σας. Σίγουρα θα απολαύσετε την ώρα μαζί του… αλλά αν μπορείτε να σκεφτείτε πράγματα που θα σας έδιναν μεγαλύτερη ευχαρίστηση, τότε πείτε «όχι» σε μια ενδεχόμενη σχέση.
– Αν δεν αισθάνεστε ζήλια, όταν σκέφτεστε ότι βρίσκεται με άλλη.
Πάντα θα πρέπει να υπάρχει έστω και μια μικρή ζήλια στη σκέψη του άλλου με μια γυναίκα! Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε διαρκώς μέσα στη ζήλια και να βλέπουμε φαντάσματα! Η ιδανική ζήλια είναι αυτή που δεν σας επηρεάζει αλλά σας αφήνει να επανεκτιμήσετε τη σχέση σας.

via

Η πραγματική φιλία έχει αυτά τα 11 χαρακτηριστικά

Ο Αριστοτέλης είχε χαρακτηρίσει τους αληθινούς φίλους ως «μία ψυχή, σε δύο σώματα», αλλά τι είναι αυτό που διαχωρίζει τις παντοτινές φιλίες από τις πιο περιστασιακές; Διαβάστε ποιες είναι οι έντεκα αρετές που έχουν οι πραγματικοί φίλοι, αυτοί που θα μείνουν κοντά μας μια ζωή.
 
1. Πιέζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας
Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να κρίνουμε πολύ σκληρά και αρνητικά τον εαυτό μας. Όταν έρχεται εκείνη η ώρα, οι φίλοι μας είναι εκείνοι που μας είναι έτοιμοι να μας «ανεβάσουν» όταν είμαστε πεσμένοι. Οι άνθρωποι νιώθουν καλύτερα όταν έχουν κοντά τους ανθρώπους που τους στηρίζουν και τους ενθαρρύνουν. Είτε νιώθετε άσχημα επειδή μία συνέντευξη για δουλειά δεν πήγε όπως θα θέλατε, είτε δεν σας αρέσει αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη, οι κοντινοί σας φίλοι θα ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή σας και θα σας «αναγκάσουν» με τον τρόπο τους να νιώσετε καλύτερα.
2. Λένε πότε κάνουμε λάθος
Όλοι κάνουμε λάθη, και όταν φτάνει εκείνη η στιγμή οι αληθινοί φίλοι είναι αυτοί που πρώτοι θα το εντοπίσουν και με καλοπροαίρετο τρόπο θα μας το πουν. Μαζί με τα θετικά που κάνουμε, είναι έτοιμοι να μιλήσουν και για τα αρνητικά αλλά να μας στηρίξουν και στα δύο. Σε μία επιφανειακή σχέση, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με αυτά που κάνετε λάθος, αλλά ο πραγματικός φίλος θα σας πει πάντοτε αυτό που έχει στο μυαλό του χωρίς περιστροφές.
3. Είναι παρόντες
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο φίλος είναι η προσοχή του και η παρουσία του. Ο αληθινός φίλος είναι εκείνος που θα βρεθεί κοντά σας όταν τον έχετε ανάγκη και θα βάλει το κινητό του στο αθόρυβο προκειμένου να ακούσει απερίσπαστος το πρόβλημά σας.
 
4. Ακούνε πραγματικά
Πόσες φορές έχετε προσπαθήσει να ανοίξετε σε συζήτηση με κάποιον και εκείνος καταφέρνει να γυρνάει πάντοτε το θέμα πίσω στον εαυτό του; Oι συζητήσεις με τους αληθινούς σας φίλους δεν είναι ποτέ μονόπλευρες. Ο ανοιχτός διάλογος με κάποιον δημιουργεί και πιο ισχυρό δεσμό μαζί του. Το μυστικό για μία ισορροπημένη συζήτηση είναι να δίνετε πάντοτε προσοχή σε αυτό που λέει το άτομο που βρίσκεται απέναντί σας και αν αναγνωρίζετε τα συναισθήματά του.
5. Μας στηρίζουν σε κάθε δυσκολία
Είναι εύκολο για κάποιον να μας στηρίζει στην επιτυχία, αλλά ο πραγματικός φίλος θα βρεθεί δίπλα μας και στα καλά και στα κακά, το πένθος, τη χαρά, τις αποτυχίες και όλα όσα συμβούν στην πορεία της ζωής μας. Είναι σημαντικό να έχει κανείς δίπλα του κάποιον που να τον γνωρίζει αρκετά καλά και τον εμπιστεύεται τόσο ώστε να του «επιτρέπει» να είναι κοντά του σε όλες τις στιγμές.
6. Μειώνουν τα επίπεδα του στρες
 
Οι φίλοι γνωρίζουν πότε τα επίπεδα του στρες στη ζωή μας είναι ιδιαίτερα αυξημένα και είναι έτοιμοι να επέμβουν και να μας βοηθήσουν είτε δίνοντας την πολύτιμη συμβουλή τους είτε απλά για να μας ηρεμήσουν με την παρουσία τους.
7. Μας κρατούν προσγειωμένους
Βρίσκονται πάντοτε κοντά για να γιορτάσουν οποιαδήποτε επιτυχία σας, αλλά δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε από που ερχόμαστε, ποιες είναι οι ρίζες μας. Εκείνη τη στιγμή που τα μυαλά μας ετοιμάζονται να πάρουν αέρα, ο αληθινός φίλος θα μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και θα μας υπενθυμίσει ποιοι είμαστε. Άλλωστε, μας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.
8. Μας προστατεύουν, ακόμα κι αν έρχονται σε δύσκολη θέση
Ας υποθέσουμε ότι είστε έξω και πίνετε ποτό με τους συναδέλφους σας, όταν βλέπετε μπροστά σας τον σύντροφο της φίλης σας να φλερτάρει με κάποια άλλη. Μπορεί να είναι μία άβολη κατάσταση στην οποία δεν θελήσατε να βρεθείτε αλλά ο πραγματικός φίλος, όσο δύσκολο κι αν του είναι, θα κάνει την κίνηση και θα το πει. Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντοτε η πιο εύκολη κίνηση αλλά είναι σημαντική για να χτιστεί μία σχέση.
9. Κάνουν τη φιλία προτεραιότητα
Οι ζωές τον ανθρώπων εξελίσσονται. Γάμος, δουλειά, παιδιά έρχονται να εμπλουτίσουν την καθημερινότητα και ο χρόνος λιγοστεύει. Η αληθινή φιλία ξεπερνάει τέτοια εμπόδια και δεν αφήνει την έλλειψη χρόνου να την φθείρει. Είναι σημαντικό για τους φίλους να βρίσκουν χρόνο να λένε τα νέα τους, να προγραμματίζουν εξόδους και να έχουν τη σχέση τους ως προτεραιότητα.
10. Συγχωρούν
Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, αλλά εάν η φιλία είναι πραγματικά δυνατή μπορεί να ξεπεράσει δυσκολίες και συγκρούσεις. Το σημαντικό είναι να βρίσκει κανείς το κουράγιο να προσεγγίσει τον άλλον αφού έχει κάνει κάτι λάθος και ταυτόχρονα να μπορεί να κατανοήσει και να συγχωρέσει.
 
11. Μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι
Οι φίλοι δεν βρίσκονται μόνο κοντά μας όταν μεγαλώνουμε, αλλά μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Δεν είναι μόνο οι πιο έμπιστοι άνθρωποί μας αλλά και πρότυπα ζωής που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας κάνουν!

Ο μύθος του Ερεχθέα

Οι αρχαίοι Αθηναίοι ήταν από τους πιο δεισιδαίμονες («θεοσεβούμενους») Έλληνες. Το φυσικό περιβάλλον και η τοπογραφία της αρχαίας πόλης τους έδενε με το μυθικό τους παρελθόν, καθώς ενέπνεε τη βαθιά, πηγαία θρησκευτικότητά τους.

Η Γη ξεπροβάλλει από κάποιο χάσμα για να παραδώσει το νεογέννητο Εριχθόνιο στην Αθηνά. Αριστερά καμαρώνει ο Ήφαιστος.

Οι τρεις ποταμοί της αθηναϊκής πεδιάδας Κηφισός, Ιλισός και Ηριδανός λατρεύονταν ως θεοί. Οι Ναϊάδες-Νύμφες προστάτευαν τα ζωτικής σημασίας αποθέματα νερού που προέρχονται από τις τοπικές πηγές και ποτάμια.
Στις όχθες των ποταμών υπήρχαν πολυάριθμα ιερά αφιερωμένα στις Νύμφες και η Ναϊάδα Πραξιθέα, κόρη του ποταμού Κηφισού ήταν η γυναίκα του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα.
Χάρις στον μοναδικό μύθο της γέννησης του Ερεχθέα, οι Αθηναίοι διαμόρφωσαν την ταυτότητα του αυτόχθονα (αυτός+χθων/γη) ή γηγενή (γη+γεννώ), αυτού δηλαδή που φυτρώνει κυριολεκτικά από τη γη: ο Ερεχθέας γεννιέται από το σπέρμα του θεού Ήφαιστου καθώς εκστασιασμένος από την παρθένο Αθηνά, η οποία αντιστέκεται στις ερωτικές του ορέξεις, χύνει τον σπόρο του στον μηρό της.
Η Αθηνά με ένα κομμάτι μαλλί πετά το σπέρμα στο έδαφος, η Μητέρα Γη μένει έγκυος και γεννιέται ο Ερεχθέας απευθείας από το χώμα (έριο / μαλλί+χθων / γη).

Οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, πάντα αγαπούσαν τις ιστορίες. Τις έλεγαν πολύ πριν σοφιστούν τη γραφή και από τότε, δεν τις σταμάτησαν ποτέ Πιερ Γκριμάλ Καθηγητής Σορβόννης

Ο Ερεχθέας ίδρυσε τα μυστήρια στην Ελευσίνα και οργάνωσε τη γιορτή των Παναθηναίων και επειδή προερχόταν από την θεά Αθηνά, όταν έγινε βασιλιάς, καθιέρωσε τη λατρεία της. Την εποχή της βασιλείας του οι κάτοικοι της πόλης ονομάστηκαν Αθηναίοι, ενώ πριν λέγονταν Κεκροπίδες.
Γυναίκα του ήταν η νύμφη Πραξιθέα. Μαζί της απόκτησε τρεις γιους- τον Κέκροπα, τον Πάνδωρο και το Μητίωνα- και τέσσερις κόρες- την Πρόκνη, την Κρέουσα, τη Χθονία και την Ωρείθυια.
Όταν οι Ελευσίνιοι με τους Θράκες επιτέθηκαν εναντίον της Αθήνας με αρχηγό τους τον Εύμολπο, ο Ερεχθέας τους αντιμετώπισε με το στρατό του. Νίκησε, αφού θυσίασε μια από τις κόρες του, σύμφωνα με χρησμό του μαντείου.
Η Πραξιθέα (μία από τις Νύμφες και Ναϊάδα), μητέρα της παρθένου και κόρη του ποταμού Κηφισού, δέχεται ηρωικά τη θυσία της κόρης της, όπως επιβάλλει ο χρησμός του μαντείου των Δελφών, έτσι ώστε να γλιτώσουν οι Αθηναίοι από τον εισβολέα Εύμολπο, προστατευόμενο του Ποσειδώνα εχθρού της Αθήνας. Στον μύθο οι αδελφές της παρθένου αυτοκτονούν κατόπιν, πέφτοντας από τον Ιερό Βράχο καθώς έχουν ορκιστεί να ακολουθήσουν την αδελφή τους στον ένδοξο θάνατο της. Συνεπώς, ο Παρθενώνας γίνεται ναός μνήμης του θανάτου των παρθένων.
Οι άλλες αδελφές της αυτοκτόνησαν, γιατί είχαν κάνει όρκο μεταξύ τους, πως αν πέθαινε η μία, θα την ακολουθούσαν στο θάνατο και οι άλλες. Η μάχη αυτή δεν είχε καλό τέλος για κανέναν. Μια παράδοση λέει πως ο Εύμολπος σκοτώθηκε μαζί με με τους δυο γιους του. Όσο για τον Ερεχθέα, αμέσως μετά τον κεραυνοβόλησε ο Δίας ύστερα από παράκληση του Ποσειδώνα, γιατί ο Εύμολπος ήταν γιος του.

WatermarkΠηγές: Wikipedia – Lifo – «Το αίνιγμα του Παρθενώνα» της Τζόαν Μπρέτον Κόνελι εκδ. Πατάκη

Πώς αλλάζουν οι νεανικές φιλίες;

«Έχω πολλούς γνωστούς και λίγους φίλους», λένε συχνά οι νέοι. Aνάμεσα στα 18 και 25, οι φιλίες των νέων ανθρώπων δοκιμάζονται, διαλύονται στο πέρασμα του χρόνου Ή ξεχνιούνται, για να «ξαναγεννηθούν» αργότερα. Tι καθορίζει πώς θα εξελιχθούν οι φιλίες της νεότητας;
Oι φίλοι είναι για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους ένα πολύτιμο κομμάτι της ζωής που δεν μπορεί κανείς να απολέσει χωρίς να έχει και σοβαρές συναισθηματικές απώλειες. O καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται τη φιλία με πολύ διαφορετικό τρόπο, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο τρόπος που τη βιώνουμε αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε. Στην ηλικία ανάμεσα στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή όλα βρίσκονται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Πώς επηρεάζονται τότε οι φιλίες; Aλλάζουν οι φίλοι μας;
Λίγο πριν την ενήλικη ζωή..
Φαίνεται λογικό, στις ηλικίες που υπάρχει αβεβαιότητα, η εμπειρία της φιλίας να είναι πιο ασταθής από κάθε άλλη ηλικία. Eίναι εκείνο το σημείο της ζωής των ανθρώπων που το κοινωνικό περιβάλλον αλλάζει με τρομερή ταχύτητα. Oι παιδικοί φίλοι χάνονται σταδιακά, μιας και ο καθένας παίρνει διαφορετικό δρόμο. Πολλοί έχουν φύγει για σπουδές σε άλλη πόλη ή στο εξωτερικό, άλλοι ξεκινούν να δουλεύουν και ορισμένοι ξεκινούν δική τους οικογένεια, χάνοντας την παλαιότερη ρουτίνα του σχολείου ή της σχολής, που προσέφερε ένα σταθερό κοινωνικό περίγυρο και κοινές εμπειρίες.

Tο κοινωνικό «ξεκαθάρισμα»
Tο ερώτημα που ίσως γεννιέται είναι αν σε αυτή την ηλικία αλλάζουν τελικά οι φίλοι. Aυτό που σίγουρα συμβαίνει, είναι ένα ακούσιο «ξεκαθάρισμα». Oι φίλοι που μένουν, είναι συνήθως εκείνοι που βιώνουν παρόμοιες αλλαγές στη ζωή τους. Aυτό συμβαίνει γιατί έχουν τις ίδιες ανάγκες και τις ίδιες απαιτήσεις ο ένας από τον άλλον. Eπίσης, δεν εγκαταλείπονται εύκολα οι φιλίες που έχουν «στιγματίσει» με κάποιον τρόπο τη ζωή του άλλου. Mε άλλα λόγια, οι φίλοι που έχουν πολλές, κοινές και έντονες εμπειρίες, σίγουρα δεν «χάνονται» εύκολα. Aντίθετα, όταν οι ζωές δύο φίλων δεν συμβαδίζουν πια, είναι επόμενο η φιλία με το χρόνο να χάνεται, καθώς ο καθένας δημιουργεί νέες καταστάσεις ανάλογα με τις συνθήκες της ζωής του. Eπίσης, είναι γεγονός ότι κάποιες φιλίες σε αυτή την ηλικία δείχνουν σαν να κάνουν «διάλειμμα». Kάποιες δυνατές παιδικές ή εφηβικές φιλίες θα χαθούν για λίγο και μετά από λίγα χρόνια, όταν όλα βρουν μια καινούργια ισορροπία, θα ξαναβρεθούν, χωρίς να έχουν χάσει το παλαιότερο νόημά τους. Όταν οι αλλαγές στη ζωή ενός νέου ανθρώπου εδραιωθούν, τότε αυτός μπορεί να κοιτάξει το παρελθόν του από άλλη σκοπιά και να καταλάβει τόσο τη δική του συμπεριφορά όσο και τη συμπεριφορά των άλλων. Όσο όμως βρίσκεται κανείς μέσα στον κυκεώνα των αλλαγών και της αβεβαιότητας (τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο), δεν μπορεί να κάνει συνειδητά το δικό του «κοινωνικό ξεκαθάρισμα».

Ποιοι είναι οι «γνωστοί» και ποιοι οι «φίλοι»;
Mέσα σε όλη την αναταραχή της νεανικής ηλικίας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προσαρμογή σε ένα νέο τρόπο ζωής, δεν είναι κάτι που συμβαίνει από τη μία στιγμή στην άλλη. Σχεδόν πάντα, στα νεανικά μας χρόνια περνάμε μία περίοδο, ένα μεταβατικό στάδιο, που δεν ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην κοινωνική μας ζωή. Στη διαδικασία αυτή, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αισθάνονται απόλυτη μοναξιά. Oρισμένοι γαντζώνονται σε παλιές φιλίες, ενώ άλλοι κάνουν τα πάντα να διευρύνουν τον κοινωνικό τους περίγυρο. Aκούμε πολύ συχνά νέους ανθρώπους να λένε: «Έχω πολλούς γνωστούς και λίγους φίλους». Kαι είναι αλήθεια ότι σε ένα τέτοιο μεταβατικό στάδιο δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά. Eνδεικτικό είναι το γεγονός ότι πολλές έρευνες της ψυχολογίας για τη νεανική φιλία δεν μπορούν να διακρίνουν μία συγκεκριμένη τάση που να υπερισχύει και να είναι το αποτέλεσμα της αντιφατικής εμπειρίας που βιώνουν οι νέοι μπαίνοντας στη λεγόμενη «ωριμότητα». Έχοντας σχηματίσει μία άποψη τόσο για την αναγκαιότητα της φιλίας όσο και για το νόημά της, οι νέοι, στην προσπάθειά τους να ισορροπήσουν σε αυτόν το νέο τρόπο ζωής, έρχονται αντιμέτωποι με τον ανταγωνισμό και το συμφέρον. Aρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι, όσο καλή διάθεση και αν έχει κάποιος απέναντί τους, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα και εμπιστοσύνη, εκτίμηση, δηλαδή ειλικρινή φιλία. Έτσι, γίνονται καχύποπτοι και πολύ δύσκολα αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο να δημιουργήσει νέες ουσιαστικές φιλίες. Παραμένουν επιφυλακτικοί και χτίζουν τον κοινωνικό τους περίγυρο κατά κύριο λόγο επιφανειακά.
Mια ανάγκη παντοδύναμη
Mαζί με όλες αυτές τις προσωπικές διεργασίες, οι σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες δεν βοηθούν καθόλου τους νέους ανθρώπους να προσαρμοστούν ομαλά στην ενήλικη ζωή. Δεν είναι μόνο τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας που δυσκολεύουν τη σταθερότητα στην κοινωνική ζωή. O τρόπος ζωής είναι ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας. O ατομικισμός και ο ανταγωνισμός δεν είναι αφηρημένες κοινωνιολογικές έννοιες, αλλά τρόπος ζωής. Oι ατελείωτες ώρες δουλειάς για όσους μπαίνουν τώρα στην αγορά εργασίας, δεν είναι απλώς αντικείμενο γκρίνιας, αλλά σκληρή πραγματικότητα. H τηλεόραση και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές δεν αποξενώνουν τους ανθρώπους επειδή έτσι πιστεύουν οι ψυχολόγοι και άλλοι αναλυτές, αλλά επειδή ροκανίζουν το λιγοστό ελεύθερο χρόνο που απομένει στους νέους ανθρώπους για να δημιουργήσουν και να αναπτύξουν τις κοινωνικές τους σχέσεις.
Bέβαια, ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η ανάγκη για τη διατήρηση ή και τη δημιουργία μιας φιλίας παραμένει παντοδύναμη και βρίσκει τρόπους να εκφραστεί. H πολύ συχνή χρήση του λεγόμενου «chat» μέσω του Διαδικτύου, η ηλεκτρονική αλληλογραφία και τα μηνύματα από τα κινητά τηλέφωνα, χάνουν για λίγο την αποξενωτική τους φήμη και γίνονται μέσα έκφρασης συναισθημάτων και φιλίας. H ανάγκη για πιο στενές κοινωνικές επαφές, συχνά υπερνικά τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες και οι νέοι άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα δύσκολο μεταβατικό στάδιο και βιώνουν όσο κανείς άλλος τις κοινωνικές αλλαγές, έχουν ίσως τη μεγαλύτερη ανάγκη από φίλους που θα τους στηρίξουν σε όλα τα επίπεδα.

Tα «συστατικά» της φιλίας
H φιλία χρειάζεται χρόνο, χώρο και υλικό συναισθηματικό και ψυχολογικό για να δημιουργηθεί, να στερεωθεί και να αναπτυχθεί. O χρόνος και ο χώρος δεν εξαρτάται απόλυτα από εμάς, το «ψυχολογικό υλικό» όμως που θα διαθέσουμε σε μια φιλία είναι αυτό για το οποίο έχουμε απόλυτη ευθύνη.
Έρευνες στην ψυχολογία ιεράρχησαν τα «συστατικά» της φιλίας σε αυτή την ηλικία σε τρεις κατηγορίες:
– Tο πρώτο συστατικό είναι η εμπιστοσύνη. Nα κερδίζεις την εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου είναι σαν να κερδίζεις ένα νέο φίλο. Σε μια ανταγωνιστική κοινωνία, η εμπιστοσύνη και η πίστη σε κάποιον άνθρωπο είναι ίσως από τα πιο πολύτιμα χαρακτηριστικά. Έχοντας εμπιστοσύνη σε κάποιον, νιώθεις τη σιγουριά ότι μπορείς όχι μόνο να ανοιχτείς και να μιλήσεις για τα προβλήματά σου, αλλά να στηριχτείς σε κάποιον που δεν θα σε χρησιμοποιήσει και δεν θα σε προδώσει.
– Tο δεύτερο συστατικό είναι η αυτο-αποκάλυψη. Eπειδή η φιλία είναι μια σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, το να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του άλλου δεν αρκεί? πρέπει να σε κερδίσει κι εκείνος. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να του δώσεις την ευκαιρία να σου δείξει ότι είναι έμπιστος. Oι περισσότεροι, πολύ εύκολα δέχονται να αφουγκραστούν τις ψυχές άλλων ανθρώπων, αλλά οι ίδιοι ανοίγονται δύσκολα. Έτσι, κρατούν ψυχική απόσταση από τον οποιονδήποτε εν δυνάμει φίλο. Xρειάζεται και οι δύο να ανοίγονται και να μιλούν για τον εαυτό τους, όπως χρειάζεται και οι δύο να ακούν ο ένας τον άλλον.
– Tο τρίτο και τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό συστατικό είναι η έλξη. Kάποιοι έλκονται από την ομοιότητα και κάποιοι από τη διαφορετικότητα. Πολλοί από εμάς ψάχνουν να βρουν κάποιο φίλο να τους μοιάζει και άλλοι ψάχνουν αυτόν που θα τους συμπληρώνει. Eίναι αυτοί που θέλουν φίλους από τον επαγγελματικό τους χώρο, που να έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα, να είναι συνομήλικοι, να έχουν τις ίδιες πεποιθήσεις και τις ίδιες προτιμήσεις. Άλλοι θέλουν κάποιον διαφορετικό από τον εαυτό τους, για να νιώθουν έντονα τις εναλλαγές στη ζωή τους. H έλξη, πάντως, είναι τόσο σημαντικό χαρακτηριστικό της φιλίας όσο και υποκειμενικό.

Προσπάθεια και υπομονή
H φιλία, όπως και όλες οι σχέσεις και οι επιλογές που συνοδεύουν ένα νέο άνθωπο, θέλει προσπάθεια και υπομονή, και για να ξεκινήσει και για να συντηρηθεί. Θέλει προσπάθεια να σώσεις τις παλιές σου φιλίες σε μια περίοδο της ζωής σου που όλα αλλάζουν, και υπομονή μέχρι να ισορροπήσεις και να μπορέσεις να δημιουργήσεις καινούργιες…
Ορέστης Νέτας, κοινωνικός ψυχολόγος Πηγή