12 καθημερινές συνήθειες που βλάπτουν τον εγκέφαλο

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τουλάχιστον μία με δύο καθημερινές συνήθειες, οι οποίες βλάπτουν σοβαρά τον εγκέφαλο. Μήπως ήρθε η ώρα να τις σταματήσετε;

Η δύναμη του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις δραστηριότητες, που τον ενισχύουν, αλλά και με εκείνες που τον καταστρέφουν. Παρόλο, που αποτελεί κοινή λογική, ότι με την πάροδο του χρόνου ο ανθρώπινος εγκέφαλος εξασθενεί, υπάρχουν κάποιες καθημερινές συνήθειες, που συνηγορούν στην επιτάχυνση αυτής της τετελεσμένης κατάστασης.

1. Τρώτε πρωινό;

Οι άνθρωποι, που δεν τρώνε καθημερινά πρωινό, έχουν μειωμένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Αυτό οδηγεί στην ανεπαρκή παροχή θρεπτικών ουσιών στον εγκέφαλο, προκαλώντας την εκφύλισή του. Αντίθετα, ένα σωστό πρωινό κρατά το μυαλό «κοφτερό» και υγιές.

2. Παφ, πουφ, παφ, πουφ

Το κάπνισμα δεν προκαλεί μόνο καρκίνο και άλλα προβλήματα υγείας, αλλά «εξοντώνει» και τα εγκεφαλικά κύτταρα. Στην ουσία, το τσιγάρο «κλέβει» το οξυγόνο, που χρειάζεται ο εγκέφαλος για να λειτουργήσει.

Νέες έρευνες, οι οποίες υποστηρίζουν ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ του τσιγάρου και των εγκεφαλικών ζημιών, αποκάλυψαν, ότι ένα συστατικό του καπνού, προκαλεί τα λευκά κύτταρα του αίματος στο κεντρικό σύστημα να επιτεθούν στα υγιή κύτταρα, μία διαδικασία που οδηγεί σε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη.

Επιπλέον, το χρόνιο κάπνισμα ενδέχεται να συρρικνώσει τους εγκεφαλικούς ιστούς προκαλώντας γεροντική άνοια. Τέλος, το κάπνισμα μπορεί να συμβάλλει στη σκλήρυνση των αιμοφόρων αγγείων, που τροφοδοτούν τον εγκέφαλο.

3. Καληνύχτα ή καλημέρα

Ο ύπνος επιτρέπει στον εγκέφαλο να ξεκουραστεί και να ανακτήσει δυνάμεις. Έρευνα αναφέρει, ότι έστω και βραχυπρόθεσμος περιορισμός του ύπνου, ενδέχεται να εμποδίζει την ισόρροπη ανάπτυξη των συνάψεων του εγκεφάλου, των συνδέσεων δηλαδή μεταξύ των νευρικών κυττάρων, που ευθύνονται για την επικοινωνία.

4. Κάτω από τα σκεπάσματα…

Εάν είστε από εκείνους, που συνηθίζουν να κοιμούνται καλύπτοντας το κεφάλι τους κάτω από τα σκεπάσματα, καλό θα ήταν να γνωρίζετε, ότι αυτή η συνήθεια αυξάνει τη συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα και μειώνει ταυτόχρονα το οξυγόνο, οδηγώντας σε εγκεφαλικές βλάβες.

Εκτός όμως από την έλλειψη οξυγόνου, η συνήθεια αυτή έχει συνδεθεί και με την ανεπάρκεια εκμάθησης, τα εγκεφαλικά επεισόδια, ακόμα και τον πρόωρο θάνατο.

Η έλλειψη οξυγόνου κατά τη διάρκεια του ύπνου, μπορεί να είναι πολύ πιο επιβλαβής, από ό,τι όταν είστε ξύπνιοι, πιθανότατα επειδή οι κανονικοί αντισταθμιστικοί μηχανισμοί δε λειτουργούν, το ίδιο και στις δύο καταστάσεις.

5. Τέρμα η ζάχαρη

Η υπερφαγία, η κακή μνήμη, οι μαθησιακές διαταραχές και η κατάθλιψη έχουν συνδεθεί σε πρόσφατη έρευνα με την υπερκατανάλωση της ζάχαρης. Οι ερευνητές αναφέρουν, ότι μία διατροφή πλούσια σε ζάχαρη μειώνει την παραγωγή των εγκεφαλικών στοιχείων, που ονομάζονται εγκεφαλικοί νεοτροφικοί παράγοντες (BDNF).

Αυτοί είναι υπεύθυνοι για τη μακροζωία των κυττάρων του εγκεφάλου και ο περιορισμός τους οδηγεί σε αδυναμία του οργανισμού να μάθει καινούργια πράγματα, να δημιουργήσει νέες μνήμες, ακόμα και να βελτιώσει την ψυχική διάθεση.

Επιπλέον, η υπερβολική ζάχαρη διακόπτει την απορρόφηση πρωτεϊνών και θρεπτικών συστατικών, προκαλώντας υποσιτισμό του εγκεφάλου.

6. Υπερφαγία

Σύμφωνα με ιατρικές μελέτες, μετά την κατανάλωση υπερβολικής ποσότητας φαγητού, μπορεί να αυξηθεί μια μορφή ειδικής ουσίας στον εγκέφαλο, που συμβάλλει στην αρτηριοσκλήρωση. Η συνήθης μάλιστα διαδικασία της υπερφαγίας μπορεί να προκαλέσει αθηροσκλήρωση, δηλαδή σκλήρυνση των αιμοφόρων αγγείων και πρόωρη γήρανση του εγκεφάλου.

7. Πιείτε νερό

Η αφυδάτωση είναι βασικός εχθρός των εγκεφαλικών κυττάρων. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται κυρίως από νερό και χωρίς αυτό, τα κύτταρά δε μπορούν να λειτουργήσουν. Ωστόσο, το νερό δε μπορεί σε καμία περίπτωση να αντικατασταθεί από αναψυκτικά ή ροφήματα ενέργειας.

8. Έτοιμα φαγητά

Σάντουιτς, πίτσες, burger και διάφορα σνακ έχουν ελάχιστη έως καθόλου θρεπτική αξία. Αυτό σημαίνει, ότι η συχνή κατανάλωσή τους δεν οδηγεί μόνο στην «εξόντωση» των εγκεφαλικών κυττάρων, αλλά και στη σταδιακή αλλοίωση των υπολοίπων συστημάτων και οργάνων του ανθρώπινου σώματος.

9. Πάρτε βαθιά ανάσα

Σε μια σειρά μελετών που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Psychoneuroendocrinology», οι ερευνητές εξέτασαν τις επιδράσεις της μακροχρόνιας έκθεσης στην ορμόνη του στρες, δηλαδή την κορτιζόλη, αναφορικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου σε άτομα όλων των ηλικιών.

Διαπίστωσαν, ότι οι ενήλικες με συνεχή υψηλά επίπεδα κορτιζόλης, είχαν χειρότερες επιδόσεις στα τεστ μνήμης από εκείνους με μέτρια ή χαμηλά επίπεδα κορτιζόλης.

Επιπλέον, παρατήρησαν, ότι οι πιο «στρεσαρισμένοι» είχαν 14% μικρότερο ιππόκαμπο, την περιοχή εκείνη των κροταφικών λοβών, που ευθύνεται για τη μνήμη.

10. «Εύρηκα»

Η σκέψη είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκπαιδευτεί ο εγκέφαλος και να βρίσκεται σε εγρήγορση. Αντίθετα, η έλλειψη διεγερτικών σκέψεων, ενδέχεται να προκαλέσει συρρίκνωση του εγκεφάλου. Μάλιστα, επιστημονικοί ερευνητές στο Yale, το Harvard και το Ίδρυμα Τεχνολογιών της Μασαχουσέτης αποκάλυψαν, σε πρόσφατη έρευνά τους, ότι ο διαλογισμός μπορεί να επιτρέψει ακόμα και την «αύξηση του μυαλού».

Η τεχνολογία σάρωσης του εγκεφάλου (δηλαδή MRIs) έδειξε, ότι ο διαλογισμός αύξησε το πάχος της δομής εκείνης του εγκεφάλου, που ασχολείται με την προσοχή, τα αισθητήρια όργανα και τις λειτουργίες της μνήμης. Η «πάχυνση» αυτή δε, βρέθηκε να είναι μεγαλύτερη στους ενήλικες από ότι στα νεαρότερα άτομα.

Επιπλέον, ο διαλογισμός ενισχύει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου, τη συνοχή των εγκεφαλικών κυμάτων, την ενδυνάμωση των νευρωνικών συνδέσεων και την πύκνωση της φαιάς ουσίας.

11. «Νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιεῖ»

Η ανάγνωση, τα παζλ, η συμμετοχή σε συζητήσεις αλλά και η σωματική άσκηση μπορούν να επιβραδύνουν την απώλεια μνήμης. Η αυξημένη ροή του αίματος από την άσκηση, πνευματική και σωματική, βελτιώνει τις συνδέσεις μεταξύ των νευρικών κυττάρων.

Μελέτες έχουν δείξει, ότι άτομα που ασχολούνται ενεργά με το διάβασμα, τη σωματική άσκηση ή απλά μιλάνε με τους φίλους τους, μειώνουν τον κίνδυνο της νόσου του Αλτσχάιμερ κατά 38%.

12. Ατμοσφαιρική ρύπανση

Μπορεί να μην αποτελεί συνήθεια, αλλά αναγκαστική συνθήκη στην καθημερινή διαβίωση όσων μένουν σε μεγάλα αστικά κέντρα, ωστόσο, η χρόνια έκθεση σε ατμοσφαιρικούς ρύπους, μπορεί να οδηγήσει σε φυσικές αλλαγές του εγκεφάλου, οι οποίες προκαλούν προβλήματα στους τομείς της μάθησης και της μνήμης.

Επιπλέον, μελέτες αναφέρουν, ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση αυξάνει τα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης στον ανθρώπινο οργανισμό.
Πηγή: ofono.gr

via

Advertisements

Τα σπυριά σε ευαίσθητα σημεία θέλουν προσοχή

Τα σπυριά, όπου και αν βρίσκονται, είναι ενοχλητικά. Ιδιαίτερα αυτά που εμφανίζονται στα γεννητικά όργανα, γιατί προκαλούν δυσφορία αλλά και ανησυχία, καθώς μπορεί να συνοδεύονται από εμφάνιση ελκών, πόνο, κνησμό, πρήξιμο, εκροή υγρών ή σχηματισμό πύου, ακόμη και πυρετό.

«Ο κατάλογος των νοσημάτων που προκαλούν αλλοιώσεις του δέρματος των γεννητικών οργάνων είναι μακρύς», εξηγεί η ειδική παθολόγος Αναστασία Μοσχοβάκη. «Περιλαμβάνει αφροδίσια, κοινά μικρόβια και λοιμογόνα, καρκινώματα, αλλεργίες, τραύματα, δερματικά και συστηματικά νοσήματα που αλλοιώνουν τις δομές της περιοχής (π.χ. αυτοάνοσα).
Ωστόσο, όπως επισημαίνει, το πρόβλημα ενδέχεται να πηγάζει και από κακές συνθήκες υγιεινής ή τοπική υπερευαισθησία.

Οι πρώτες κινήσεις για να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο πρόβλημα:

  • Να αλλάζεις συχνά σερβιέτες κατά την εμμηνορρυσία.
  • Να κάνεις συχνές πλύσεις με άφθονο νερό.
  • Να μην κάνεις κατάχρηση καθαριστικών στην περιοχή και να διακόψεις τοπικές κρέμες ή σπερμοκτόνα, αν χρησιμοποιείς.
  • Να χρησιμοποιείς υψηλής ποιότητας υποαλλεργικά καθαριστικά, ειδικά για την ευαίσθητη περιοχή των γεννητικών οργάνων.
  • Να αντικαταστήσεις τα συνθετικά εσώρουχα με βαμβακερά.
  • Να φοράς πάντα προφυλακτικό μέχρι να εξεταστείς ιατρικώς.

 «Κατά την ιατρική εξέταση διερευνάται το ιστορικό και η ύπαρξη αντικειμενικών παθολογικών σημείων. Τα στοιχεία αυτά είναι ζωτικής σημασίας για την ακριβή αξιολόγηση, την εκτίμηση της αναγκαιότητας διενέργειας ορισμένων ειδικών εργαστηριακών εξετάσεων και την παροχή της ενδεικνυόμενης θεραπείας».
Δρ. Αναστασία Μοσχοβάκη, Ιατρός Παθολόγος, Φραγκοπούλου 10, Κηφισιά, τηλ. 2106252770 / e- mail: amoschovaki@yahoo.gr.

Πηγή: via

Τί είναι σκωληκειδής απόφυση;


Η σκωληκοειδής απόφυση αποτελεί ένα τμήμα του παχέος εντέρου το οποίο κρέμεται από το “τυφλό” και ευρίσκεται εκτός του αυλού του. Αποτελεί εβρυϊκό κατάλοιπο και στην νεαρή ηλικία είναι πλούσιο σε λεμφικό ιστό που είναι υπεύθυνος γιά την άμυνα του οργανισμού.

Τί είναι οξεία σκωληκοειδίτιδα?
Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι η πιό γνωστή και παράλληλα η πλέον συχνή πάθηση που απαιτεί χειρουργική επέμβαση στην κοιλιά στην εφηβική και γενικά την νεαρή ηλικία.
Η απόφυση αυτή γιά κάποιους μηχανικούς λόγους (απόφραξη από κόπρανα, στερεά τροφικά κατάλοιπα), ή φλεγμονή (ιογενείς λοιμώξεις, εντεροκολίτιδα κλπ) αποφράσσεται στον αυλό με αποτέλεσμα να εκδηλωθεί η οξεία σκωληκοειδίτιδα.
Η οξεία σκωληκοειδίτιδα δεν είναι τίποτε άλλο από την απόφραξη του αυλού του εντεριδίου αυτού, οίδημα και διάχυση μικροβίων στά τοιχώματα του καθώς επίσης και στην περιοχή αυτή της κοιλιάς. Μερικές φορές η απόφραξη και το οίδημα μαζί με την φλεγμονή της, προκαλούν ρήξη αυτής και διάχυση του περιεχομένου στην κοιλιά. Το αποτέλεσμα αυτών είναι η περιτονίτιδα.


Τί συμπτώματα έχει ?
Η οξεία σκωληκοειδίτιδα εκδηλώνεται με ήπιο πόνο στην περιοχή του στομάχου στην αρχή, μαζί με γαστρεντερικές διαταραχές (έμετο ή διάρροια), γενικά δυσφορία και ανορεξία. Αργότερα ο πόνος μετατοπίζεται και εντοπίζεται χαμηλότερα δεξιά και γίνεται επίμονος και βασανιστικός και πολλές φορές επιδεινώνεται με τις κινήσεις, τον βήχα κλπ. Ενώ επιπρόσθετα υπάρχει και πυρετός.
Η κατάσταση αυτή απαιτεί άμεση εισαγωγή σε χειρουργική κλινική γιά χειρουργική αντιμετώπιση.
Αυτό που έχει σημασία μεγάλη είναι η διάγνωση της πάθησης και η διαφοροδιάγνωση από άλλες παθήσεις της περιοχής αυτής της κοιλιάς, διότι πολλές φορές καταλήγει κάποιος στο χειρουργείο, υφίσταται μία τομή χωρίς να χρειάζεται όντως αυτή η αντιμετώπιση.

Υπάρχουν παθήσεις που μοιάζουν με σκωληκοειδίτιδα?
Παθήσεις τέτοιες που παρουσιάζουν τέτοια συμπτωματολογία (περίπου), είναι γυναικολογικά προβλήματα (όπως σαλπιγγίτιδα, ρήξεις ωχρών σωματίων, συστροφές κύστεων ωοθηκών, εξωμήτριος κύηση κλπ), συμφύσεις της περιοχής που προκαλούν απόφραξη στο έντερο, μεσεντέριος λεμφαδενίτιδα (στα παιδιά παράλληλα ή μετά από λοίμωξη του αναπνευστικού-που το παιδί λέει πως το πονάει και η κοιλιά του), παθήσεις του παχέος εντέρου (εκκολπωματίτιδα σε μεγάλες ηλικίες).

Τι πρέπει να κάνει κάποιος άρρωστος σήμερα που έχει πόνο στο σημείο της σκωληκοειδούς?
Το βασικό ερώτημα που τίθεται εδώ είναι πώς μπορεί κανείας σήμερα, να προσφέρει το λιγότερο επεμβατικό σε κάποιο ασθενή και μάλιστα νεαρό που παρουσιάζει πρόβλημα πόνου στο υπογάστριο?

Την απάντηση σήμερα έρχεται να δώσει η λαπαροσκόπηση και η λαπαροσκοπική χειρουργική.
Η λαπαροσκοπική χειρουργική, αποτέλεσμα εξέλιξης της κλασσικής λαπαροσκόπησης των γυναικολόγων, είναι μέθοδος ελάχιστης επεμβατικότητας στο ανθρώπινο σώμα, μέσω της οποίας σήμερα σε οργανωμένα κέντρα και σε έμπειρα χέρια, μπορούν να διενεργηθούν πλείστες όσες επεμβάσεις της κλασσικής χειρουργικής με την ίδια ασφάλεια, αναίμακτα, χωρίς πόνο μεταγχειρητικό της κλασσικής τομής, και με μικρότερη νοσηλεία.


Τι ακριβώς κάνει η λαπαροσκόπηση?
Μεσω της μεθόδου αυτής μπορεί σήμερα να διαγνωσθεί, και διαφοροδιαγνωσθεί όπως και να θεραπευθεί η οξεία σκωληκοειδίτιδα.

Η επέμβαση γίνεται μέσα από τρείς οπές μισού εκατοστού, και μέσω του ειδικού οργάνου που λέγεται λαπαροσκόπιο προβάλλεται μέσα σε monitor υψηλής ανάλυσης και ευκρίνειας. Ετσι ο χειρουργός με την χρήση εξειδικευμένων εργαλείων μικράς διαμέτρου εκτελεί την επέμβαση ταχύτατα, υπό άμεση όραση και αναίμακτα


Τι γίνεται μετά την επέμβαση της λαπαροσκόπησης?
Αμεσα μετεγχειρητικά, ο ασθενής την ίδια ημέρα σηκώνεται από την κλίνη του, μπορεί να λάβει υγρά, εντός δε 24 ωρών από την επέμβαση μεταβαίνει στην οικεία του. Ο πόνος είναι μικρός, μυϊκός και οφείλεται στην διάταση που γίνεται στην κοιλιά την ώρα της επέμβασης από την εισαγωγή αερίου, το οποίο και αφαιρείται άμεσα μετεγχειρητικά. Ο πόνος αυτός παρομοιάζεται με κράμπα ή πιάσιμο μετα γυμναστική, και ανακουφίζεται ή παρέρχεται με απλά αναλγητικά.


Είναι επιτυχής η επέμβαση?
Η λαπαροσκοπική επέμβαση είναι απόλυτα επιτυχής, γίνεται πλήρης αφαίρεση της σκωληκοειδούς με ασφάλεια, αναίμακτα και χωρίς να γίνει επιμόλυνση. Επίσης παράλληλα ο χειρουργός μπορεί να ελέγξει πλήρως και την υπόλοιπη κοιλιά γιά οιοδήποτε άλλο πρόβλημα και να το επιλύσει ή να λάβει δείγμα (υγρό ή ιστό) γιά καλλιέργεια ή βιοψία.

Υπάρχει περίπτωση να έχω σκωληκοειδίτιδα και να μη χειρουργηθώ ή να πάρω αντιβίωση και να περάσει?
Η οξεία σκωληκοειδίτιδα αποτελεί μία φλεγμονή μέσα στην κοιλιά και έχει ένα μεγάλο ποσοστό κινδύνου περιτονίτιδας (ρήξη) άν αφεθεί χωρίς επέμβαση.
Η παραμονή μίας φλεγμαίνουσας σκωληκοειδούς μέσα στην κοιλιά εγγυμονεί κινδύνους όπως περιτονίτιδα, δημιουργία συμφύσεων, ενδοκοιλιακό απόστημα ή δημιουργία μίας φλεγμονώδους μάζας από εντερικές έλικες (το λεγόμενο πλαστρόν), πράγμα που θα δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα στην κοιλιά, και θα καταστήσει μία επόμενη επέμβαση πολύ δύσκολη.

Συμπέρασμα.
Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι μία επείγουσα χειρουργική κατάσταση που χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση από ειδικό χειρουργό.
Η επιστήμη και η τεχνολογία σήμερα προσφέρει την λαπαροσκοπική μέθοδο αφαίρεσης της σκωληκοειδούς με άριστα αποτελέσματα γιά τον άρρωστο τόσο στο επίπεδο της θεραπείας αλλά και της ανάρρωσης και της αισθητικής αποκατάστασης.
Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931

via

Εκκολπωμάτωση – Εκκολπωματίτιδα

Η λαπαροσκόπηση ανοίγει πραγματικά νέους ορίζοντες στη μοντέρνα αντιμετώπιση όλων σχεδόν των παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού.
Στις περιπτώσεις που απαιτείται λαπαροσκοπική αντιμετώπιση της εκκολπωματίτιδας, ο ασθενής, πολύ σύντομα, αισθάνεται υγιής και επιστρέφει στην καθημερινή του ζωή.

Τι είναι το παχύ έντερο?
Το παχύ έντερο ή κόλον, αποτελεί το κατώτερο τμήμα του πεπτικού σωλήνα. Είναι υπεύθυνο για την απορρόφηση του νερού και τη μετατροπή των υπολειμμάτων των άπεπτων τροφών σε κόπρανα.
Το κόλον ξεκινά από τη δεξιά πλευρά της κοιλιάς και, αφού διανύσει μια καμπύλη προς τα πάνω, αριστερά και κάτω, καταλήγει στο ορθό, όπου αποθηκεύονται παροδικά τα κόπρανα, πριν την αποβολή τους από το σώμα, μέσω του πρωκτού.
Ακριβώς πριν από το ορθό, βρίσκεται το σιγμοειδές τμήμα του παχέος εντέρου, το οποίο ονομάζεται έτσι γιατί μοιάζει με “τελικό σίγμα”. Αυτή είναι η συνηθισμένη περιοχή δημιουργίας εκκολπωμάτων.

Τι είναι η εκκολπωματική νόσος

Εκκολπωμάτωση
Εκκολπωμάτωση είναι η δημιουργία εκκολπωμάτων πάνω στο τοίχωμα του παχέος εντέρου. Τα εκκολπώματα είναι μικρές προβολές του τοιχώματος του παχέος εντέρου, που μοιάζουν με θυλάκους, δηλαδή σακουλάκια ή μπαλονάκια.
Δημιουργούνται σε αδύναμα σημεία, εξαιτίας των πιέσεων που αναπτύσσονται μέσα στον αυλό του εντέρου κατά το πέρασμα των κοπράνων και κατά τις συσπάσεις του ίδιου του εντέρου.Η εκκολπωμάτωση είναι συνηθισμένη κατάσταση στις μεγάλες ηλικίες. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, εμφανίζονται όλο και περισσότεροι νέοι με προβλήματα εκκολπωμάτωσης.
Αυτό μπορεί να οφείλεται στις συνήθειες του σύγχρονου τρόπου ζωής, με την υπερκατανάλωση τροφών χαμηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες, καθώς και στις δυνατότητες που έχουμε σήμερα να διαγνώσουμε αυτή την κατάσταση νωρίτερα.


Eκκολπωματίτιδα
Μέσα στα εκκολπώματα ενδέχεται να παγιδευτούν κόπρανα από το έντερο ή να αναπτυχθούν μικρόβια. Στην περίπτωση αυτή, προκαλείται φλεγμονή των εκκολπωμάτων, η οποία ονομάζεται εκκολπωματίτιδα.

Τι προβλήματα προκαλεί η εκκολπωματική νόσος;
Ένα εκκόλπωμα μπορεί να προκαλέσει ρήξη ενός αγγείου του τοιχώματος του παχέος εντέρου και να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία.Βαριές και επίμονες εκκολπωματίτιδες μπορεί να οδηγήσουν σε ρήξη εκκολπωμάτων και διάτρηση του εντέρου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία αποστήματος γύρω από το έντερο ή ακόμη και τη διέλευση των κοπράνων μέσα στην κοιλιά, και την πρόκληση βαριάς περιτονίτιδας. Στην περίπτωση αυτή, ο ασθενής πρέπει να μεταφέρεται στο χειρουργείο επειγόντως. Οι επανειλημμένες κρίσεις εκκολπωματίτιδας ενδέχεται να προκαλέσουν συρίγγιο, δηλαδή επικοινωνία του εντέρου με άλλα όργανα της κοιλιάς, ή απόφραξη και στένωση του εντέρου.

Ποια είναι τα συμπτώματα της νόσου
Τα εκκολπώματα, συνήθως, δεν προκαλούν συμπτώματα και μπορεί να αποκαλυφθούν τυχαία σε πιθανή εξέταση του παχέος εντέρου για άλλο λόγο. Μερικοί, ωστόσο, ασθενείς ενδέχεται να παραπονεθούν για ήπιες κράμπες, φουσκώματα ή δυσκοιλιότητα. Ωστόσο, σχεδόν ένας στους πέντε ασθενείς που έχουν εκκολπωμάτωση θα περάσουν τουλάχιστον μία φορά κρίση εκκολπωματίτιδας. Ο ασθενής εμφανίζει πόνο και ευαισθησία στην κάτω αριστερή πλευρά της κοιλιάς, ρίγος και πυρετό, εμετούς, αιμορραγία και έντονη δυσκοιλιότητα.

Πως γίνεται η διάγνωση του προβλήματος;


* Βαριούχος υποκλυσμός: Το βάριο χρωματίζει το παχύ έντερο,αποκαλύπτοντας πιθανές ανωμαλίες. 


                               
* Κολονοσκόπηση. Το εσωτερικό του παχέος εντέρου επιθεωρείται με ένα λεπτό σωλήνα με κάμερα.

Η διάγνωση των ασθενειών του παχέος εντέρου γίνεται με κολονοσκόπηση, βαριούχο υποκλυσμό ή αξονική τομογραφία κοιλίας. Το πιο σύγχρονο τεχνολογικό επίτευγμα των απεικονιστικών μεθόδων του παχέος εντέρου είναι αναμφισβήτητα η αξονική κολονογραφία (Virtual Colonoscopy), με την οποία μπορεί να ελεγχθεί το εσωτερικού του οργάνου, χωρίς ο ασθενής να υποβληθεί στην όχι πάντα άνετη εξέταση της κολονοσκόπησης.               

Πως θεραπεύεται η εκκολπωματική νόσος

* Συντηρητική Αγωγή
Η αύξηση της ποσότητας των υγρών και των άπεπτων φυτικών ινών στη δίαιτα ελαττώνει τα συμπτώματα της εκκολπωμάτωσης και μειώνει σημαντικά τις επιπλοκές της. Η Αμερικανική Διαιτολογική Εταιρεία συνιστά την κατανάλωση 25-30 γραμ. φυτικών ινών καθημερινώς. Μία ήπια κρίση εκκολπωματίτιδας αντιμετωπίζεται με χορήγηση κατάλληλων αντιβιοτικών και αναλγητικών και με προσωρινή δίαιτα υγρών. Σε σοβαρές κρίσεις συνιστάται η νοσηλεία του ασθενούς.

* Χειρουργική Αντιμετώπιση
Aν ένας ασθενής έχει πάνω από δύο σοβαρές κρίσεις εκκολπωματίτιδας που απαίτησαν νοσηλεία, συνιστάται κολεκτομή, η χειρουργική δηλαδή αφαίρεση του τμήματος του εντέρου όπου εντοπίζεται το πρόβλημα. Η επείγουσα χειρουργική αντιμετώπιση σε περιπτώσεις διατρήσεων και περιτονίτιδας μπορεί να απαιτήσουν τη δημιουργία κολοστομίας (“παρά φύσιν έδρας”).


Ποια είναι τα είδη των κολεκτομών;

Αφαιρείται το προβληματικό τμήμα του παχέος εντέρου.


Ενώνονται τα δύο εναπομείναντα τμήματα.

* Ανοιχτή κολεκτομή
Oι κλασικές “ανοικτές” κολεκτομές είναι ιδιαίτερα τραυματικές επεμβάσεις, διότι, ο χειρουργός είναι αναγκασμένος να πραγματοποιήσει μια μεγάλη τομή στην κοιλιά και να προσπελάσει πολλά από τα σπλάχνα. Η μετεγχειρητική παραμονή των ασθενών στο νοσοκομείο είναι κατά μέσο όρο 7 έως 10 ημέρες και, συνήθως, απαιτείται μια περίοδος ανάρρωσης 6 εβδομάδων.

* Λαπαροσκοπική κολεκτομή
Στις λαπαροσκοπικές κολεκτομές, ο χειρουργός κάνει 4 ή 5 μικρές τομές του μισού εκατοστού και όλη η επέμβαση γίνεται μέσα από στενούς σωλήνες, από όπου εισάγονται τα εξειδικευμένα λαπαροσκοπικά χειρουργικά εργαλεία. Το λαπαροσκόπιο, ένα μικροσκοπικό τηλεσκόπιο συνδεδεμένο με μια βιντεοκάμερα, εισάγεται μέσω ενός σωλήνα ενός εκατοστού και επιτρέπει στον χειρουργό να βλέπει σε μεγέθυνση τα εσωτερικά όργανα του ασθενούς στην οθόνη μιας τηλεόρασης. Μία από τις μικρές τομές μεγαλώνει κατά 4-6 εκατοστά στο τέλος της επέμβασης προκειμένου να εξέλθει το τμήμα που έχει αφαιρεθεί.

Πιθανές τομές της λαπαροσκοπικής κολεκτομής:


Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της λαπαροσκοπικής κολεκτομής:

    * Το μικρότερο χειρουργικό τραύμα
    * Η μικρότερη απώλεια αίματος
    * Η γρηγορότερη λειτουργία του εντέρου
    * Ο μικρότερος μετεγχειρητικός πόνος
    * Το αισθητικά καλύτερο αποτέλεσμα
    * Ο μικρότερος χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο
    * Η ταχύτερη επιστροφή σε μια δίαιτα στερεής τροφής
    * Η συντομότερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες

Ο ασθενής σηκώνεται και περπατά την επόμενη κιόλας ημέρα. Αυτό, μειώνει τους μυϊκούς πόνους και βοηθά σημαντικά την αναπνευστική λειτουργία. Την τρίτη μετεγχειρητική ημέρα σιτίζεται με μαλακή τροφή και εξέρχεται από το νοσοκομείο πολύ σύντομα. Είναι έτοιμος να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες σε δέκα ημέρες περίπου.
Στα περισσότερα εξειδικευμένα κέντρα, η λαπαροσκοπική προσέγγιση έχει την πρώτη θέση στην εκλεκτική χειρουργική αντιμετώπιση των παθήσεων του εντέρου, όπως της εκκολπωματίτιδας.

Υπάρχουν περιπτώσεις που μια κολεκτομή δεν μπορεί να γίνει λαπαροσκοπικά;
Όλες οι παθήσεις του παχέος εντέρου, όπως η εκκολπωματίτιδα, οι πολύποδες, η ελκώδης κολίτιδα, η πρόπτωση του ορθού κ.ά., μπορούν να αντιμετωπιστούν λαπαροσκοπικά. Ωστόσο, ορισμένοι παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τις πιθανότητες για πραγματοποίηση ανοιχτής επέμβασης είναι η παχυσαρκία, το ιστορικό προηγούμενων πολλαπλών επεμβάσεων στην κοιλιά, που ίσως έχουν δημιουργήσει πολλές συμφύσεις και αιμορραγικά προβλήματα και η αδυναμία λήψης καθαρής εικόνας από το εσωτερικό της κοιλιάς.
Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
Τηλ. 6974 139 931

via

Πυρετός Άγνωστης Αιτιολογίας

1. ΟΡΙΣΜΟΣ
Ουσιαστικά κάθε πυρετός που επιμένει χωρίς να αποκαλύπτεται η αιτιολογία του, εις πείσμα έντονης διαγνωστικής προσπάθειας, χαρακτηρίζεται αγνώστου αιτιολογίας (ΠΑΑ). Το 1961 ο Petersdorf και Βeenson προκειμένου να διευκολύνουν κυρίως την σύγκριση των αποτελεσμάτων μεταξύ των διαφόρων κλινικών μελετών καθόρισαν ως ΠΑΑ τον πυρετό που 3 τουλάχιστον φορές βρέθηκε ίσος ή πάνω από 38,3 °C, διάρκειας > 3 εβδομάδες και δεν έχει τεθεί διάγνωση ύστερα από 1 εβδομάδα νοσηλείας στο Νοσοκομείο με την σχετική κλινική και εργαστηριακή διεύρυνση. Η δυνατότητα που έχουμε σήμερα να επιτελούμε γρήγορα προχωρημένη διερεύνηση μέσα ή και έξω από το Νοσοκομείο επέβαλε τροποποίηση του αρχικού ορισμού κυρίως ως προς την διάρκεια νοσηλείας στο Νοσοκομείο που περιορίζεται στις 3 ημέρες ή αντικαθίσταται με
τρείς ιατρικές επισκέψεις σε εξωτερική βάση. Μερικοί περιορίζουν το ύψος του πυρετού κάτω των 38,3° C εφ’ όσον συνυπάρχουν φλεγμονώδη φαινόμενα. Στον κλασσικό πυρετό άγνωστης αιτιολογίας δεν περιλαμβάνεται σήμερα η τεράστια «δεξαμενή» των αρρώστων με ανοσοκαστολή.

2. ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ
2.1 Πυρετός πρόσφατης έναρξης
Σε σειρά από 1200 αρρώστους από διάφορες πηγές της βιβλιογραφίας από το 1952-1992 οι τρείς πρώτες ομάδες αιτίων (λοιμώξεις, νεοπλάσματα, αυτοάνοσα νοσήματα) καλύπτουν το 70-75% των περιπτώσεων κλασσικού ΠΑΑ. Αναλυτικότερα οι λοιμώξεις καλύπτουν το 1/3 περίπου των περιπτώσεων, τα νεοπλάσματα το 1/5 ενώ τα νοσήματα του κολλαγόνου, τα διάφορα αίτια και τα αδιάγνωστα συμμετέχουν με ίσο περίπου ποσοστό, ανά 16%. Με την πάροδο του χρόνου εξ’ αιτίας της εκρηκτικής προόδου της διαγνωστικής τεχνολογίας κυρίως των απεικονιστικών και ανοσολογικών μεθόδων, η συμμετοχή των συμπαγών νεοπλασμάτων και των κλασσικών αυτοάνοσων νοσημάτων ως αιτία πυρετού ΑΑ μειώνεται στις πλέον πρόσφατες σειρές. Ο ρευματικός πυρετός επιδημιολογικά τείνει να εξαφανιστεί παρά την τελευταία αναζωπύρωση του στην Αμερική.
Ταυτόχρονα όμως παλαιά λοιμώδη νοσήματα όπως η : ΤΒC, λιστερίωση, σαλμονέλλωση, επανεμφανίζονται με απειλητικότερο χαρακτήρα ή και προστίθενται, σε αυξανόμενη συχνότητα, νέα νοσήματα ή καταστάσεις όπως η ΗΙV λοίμωξη, η Ν.Ν. Lyme, Ν. Λεγεωνάριων, ενδοκαρδίτιδα με μπαρτονέλλα quintara στους άστεγους της Αμερικής, σύνδρομο sweet και πυρετός εκ φαρμάκων. Στις μικρές ηλικίες (<6 χρόνια ) επικρατούν τα λοιμώδη, ενώ μεταξύ στα 6-16 προέχουν τα νοσήματα του κολλαγόνου και τα φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου. Σε ηλικιωμένους ασθενείς (>65 χρόνια) κορυφαία θέση στη λίστα αιτίων πυρετού άγνωστης αιτιολογίας έχει η κροταφική αρτηριϊτιδα και ακολουθούν: τα ενδοκοιλιακά αποστήματα, τα λεμφώματα, η φυματίωση, οι υποτροπιάζουσες πνευμονικές εμβολές και ο πυρετός εκ φαρμάκων. Ο παρατεινόμενος (>6 μήνες) συνεχής ή επεισοδιακός πυρετός, χαρακτηρίζεται, σε σχέση με τον κλασσικό πυρετό ΑΑ, από τελείως διαφορετική κατανομή στη συχνότητα των διαφόρων αιτιών όπως θα δούμε στη συνέχεια.
2.2 Παρατεινόμενος-Περιοδικός Πυρετός
Αντίθετα με τον πυρετό πρόσφατης έναρξης, όταν ο πυρετός έχει πορεία παρατεινόμενου πυρετού (>6 μήνες) και κυρίως με επεισοδιακό-περιοδικό χαρακτήρα (ελεύθερο μεσοδιάστημα>2 εβδομάδες) τα τρία πρώτα μείζονα αίτια (λοιμώδη, φλεγμονώδη και νεοπλασματικά νοσήματα) ευθύνονται μόλις για το 20% των περιπτώσεων και το υπόλοιπο μεγαλύτερο μέρος (80%) καλύπτεται από την ομάδα των διαφόρων αιτίων με
προέχοντα τα κοκκιωματώδη νοσήματα, την νόσο Still των ενηλίκων (Αγκυλωτική Σ.Α.) και τον Μεσογειακό πυρετό χωρίς να αποκλείονται και άλλα αίτια όπως φάρμακα προκλητός ή και καθέξιν πυρετός, λοιμώξεις όπως η χρόνια υερσίνωση, Cα παχέος εντέρου, λεμφώματα, ιστιοκυττώσεις και ορισμένα σπάνια σύνδρομα. Πάντως,
στο 50% των περιπτώσεων παραμένει αδιάγνωστος.

3. ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΑΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΠΣΗ ΤΟΥ ΠΑΑ
Κατ’αρχήν θα πρέπει κατά την διαγνωστική προσέγγιση του αρρώστου να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται περί πραγματικού και όχι ψευδούς πυρετού (facitious fever) ή ακόμη καθέξιν πυρετού ως ακραία επίταση φυσιολογικού φαινομένου με άνοδο της φυσιολογικής θερμοκρασίας κατά τις απογευματινές ώρες (έλλειψη ταχυκαρδίας, εφιδρώσεων, φλεγμονωδών φαινομένων). Μη ουσιώδη για τον άρρωστο φάρμακα θα πρέπει να διακόπτονται. Ακολούθως θα πρέπει να λαμβάνεται λεπτομερές ιστορικό με έμφαση στο παθολογικό, χειρουργικό ιστορικό, στα επιδημιολογικά στοιχεία (επάγγελμα, ταξίδια, συγκατοίκηση με ζώα) και στις ατομικές συνήθειες (sex, τοξικές ουσίες, χρήση οινοπνευματοδών) και να γίνεται πλήρης φυσική εξέταση με συχνή επανεξέταση και ανασκόπηση-επανεκτίμηση όλων των γραπτών πληροφοριών ή εξετάσεων του φακέλλου που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του ιστορικού. Ο καθορισμός του τύπου του πυρετού: συνεχής, διαλείπων τριταίος, τεταρταίος, διπλός αμφημερινός, κυματοειδής, περιοδικός, της διάρκειας και της πορείας του έχει ως γνωστό σημαντική διαγνωστική αξία. Συνοδά συμπτώματα ή εκδηλώσεις υπάρχουν πάνω από 20%-50% των
περιπτώσεων, όμως αναδεικνύονται μόνον ύστερα από επανειλλημμένη φυσική εξέταση και ανάκριση του αρρώστου σε τρίτο βαθμό, κατ’έκφραση του καθηγητού κ. Γαρδίκα.

4. ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ
Ιεράρχηση των εργαστηριακών εξετάσεων σε αναίμακτες και προχωρημένες ή επεμβατικές, είναι γενικά χρήσιμη στην κλινική πράξη. Κατά την διερεύνση ΠΑΑ δεν υπάρχει χρήσιμος αλγόριθμος στην χρήση των διαφόρων εξετάσεων. Η ιεράρχηση θα πρέπει να εξατομικεύται ύστερα από την επιτέλεση ενός minimum βασικού ελέγχου από τον οποίον συχνά προκύπτει οδηγό εύρημα με δυναμική διαγνωστικής αξίας (ΡDC),
otential Diagnostic Clue). Επιτελείται κατά προτεραιότητα η εξέταση εκείνη (επιθετική η αιματηρή) που κατευθύνεται από οδηγό εύρημα (κλινικό ή εργαστηριακό) αν και το οδηγό εύρημα έχει πιθανότητα 65% να είναι ψευδώς θετικό.
Η βιοψία π.χ. ήπατος έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να δώσει διάγνωση στο έδαφος ανώμαλης ηπατικής βιοχημείας (ως οδηγό εύρημα) και η βιοψία κροταφικής στο έδαφος τριψήφιας ΤΚΕ και ορθόχρωμης ορθοκυτταρικής αναιμίας με ή χωρίς ευρήματα ενδοηπατικής χολόστασης (ήπια αύξηση τρανσαμινασών, αύξηση γGΤ, ΑΡ). Στο συνήθη έλεγχο δεν θα πρέπει να παραλείπονται: η LDΗ, η CΡΚ, το μετατρεπρικό ένζυμο, η φερριτίνη και τα ΑΝCΑ αντισώματα για την γνωστή τους αξία, στα λεμφοϋπερπλαστικα σύνδρομα, στην μυοζίτιδα, σαρκοείδωση, N. Still και αγγείϊτιδες αντίστοιχα. Η σημασία επίσης των αντισωμάτων έναντι των ιών FB, CMV και HIV καταφαίνεται από το γεγονός ότι οι λοιμώξεις αυτές, όχι σπάνια στους ενηλίκους, μπορεί να εκφράζονται και μόνον, ως πυρετός άγνωστης αιτιολογίας. Η α/φία θώρακος και ο συμβατικός ακτινολογικός
έλεγχος, ιδιαίτερα του λεπτού εντέρου, κρίνεται απαραίτητος προς αποκλεισμό της ν. Crohn η οποία μπορεί να εκφράζεται και μόνον ως πυρετός άγνωστης αιτιολογίας. Οι υπέρηχοι είναι εξέταση επιλογής για την διερεύνση της καρδιάς, των χοληφόρων – παγκρέατος – νεφρών – και έσω γεννητικών οργάνων, ενώ η αξονική τομογραφία του μεσοθωρακίου του οπισθοπεριτοναϊκού χώρου – σπονδυλικής στήλης και προπάντων για την ανάδειξη ενδοκοιλιακών αποστημάτων. Μετά ποικίλα σπινθηρογραφήματα με: τεχνήτιο, Γάλλιο, ίνδιο και τελευταία με σημασμένη ciprofloxacine (αυξημένη ευαισθησία στην οστεομυελίτιδα) είναι δυνατό να αναδείξουμε λοιμώδεις, φλεγμονώδεις ή νεοπλασματικές εστίες και κυρίως οστεομυελίτιδα, σαρκοείδωση, ν. Gastlemans , θειρεοειδίτιδα και Γιγαντοκυταρική αρτηριίτιδα.

5. ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Είναι προφανές όπως, σε κάθε περίπτωση, η αιτιολογική θεραπεία είναι η πιο ασφαλής αντιμετώπιση. Σε περιπτώσεις ΠΑΑ που ύστερα από αρκετή διερεύνηση δεν τίθεται η διάγνωση και η κλινική κατάσταση του αρρώστου ραγδαίως επιδεινώνεται, τότε οφείλουμε να συνεκτιμήσουμε τα υπάρχοντα επιδημιολογικά – κλινικά και εργαστηριακά στοιχεία και με βάση την πιθανότερη διάγνωση να χορηγήσουμε ανάλογη εμπειρική θεραπευτική αγωγή. Σε περιπτώσεις παρατεινόμενου πυρετού με συνεχή ή επεισοδιακό χαρακτήρα η πρόγνωση συνήθως είναι καλή. Καταστολή του πυρετού θα επιχειρηθεί με Ν5ΑΙΟ (ασπιρίνη-ινδομεθακίνη) μόνον όταν η θρέψη και ο ψυχισμός του αρρώστου έχουν επηρεασθεί. Επί αστοχεία και μόνον εφ’ όσον έχει αποκλεισθεί η λοίμωξη
(φυματίωση) θα χορηγηθούν κορτικοειδή (Prezolone 40mg) και ιδιαίτερα όταν η κλινική εικόνα προσλαμβάνει μορφή άτυπου νοσήματος κολλαγόνου με αρθραλγίες, μυαλγίες, παροδικά εξανθήματα κ.α. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ανά τακτά χρονικά διαστήματα 4-6 μηνών επιβάλλεται επανεκτίμηση του αρρώστου. Στις περιπτώσεις μακράς πορείας καλοήθους πυρετού ειδική εμπειρική θεραπευτική αγωγή (κοινά αντιβιοτικά, αντι-
ΤΒC-κολχικίνη κ.α) απαιτείται σπάνια και μόνον όταν το αναμενόμενο όφελος αντιρροπεί τους κινδύνους από τις παρενέργειες των φαρμάκων.

6. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Συμπερασματικά μπροστά στο δυσεπίλυτο πρόβλημα του ΠΑΑ θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις ακόλουθες θεμελιώδεις αρχές της διάγνωσης και θεραπείας:
Ότι το μυστικό της επίλυσης των δύσκολων ιατρικών προβλημάτων βρίσκεται κυρίως στον άνθρωπο – στο
ιστορικό – και λιγότερο στις χαώδεις λίστες των αιτίων.
Ότι το πιθανότερο αίτιο είναι: το συχνότερο και άτυπο και όχι το σπάνιο και τυπικό.
Οι διαγνωστικές μας προσπάθειες θα πρέπει να στοχεύουν όχι στην βεβαιότητα αλλά στον περιορισμό
της αβεβαιότητας, προκειμένου να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος για την ζωή του αρρώστου.
Κάθε πράξη μας θα πρέπει να σταθμίζεται με την γνωστή Ιπποκρατική ρήση «ωφελέειν ή μη βλάπτειν».
Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931

via

Κακοήθης υπερπυρεξία

Είναι μια οξεία , κεραυνοβόλος , υπερμεταβολική κατάσταση , η θνησιμότητα της οποίας ανερχόταν σε 80% προ 25 ετίας.
Η συχνότητα των ατόμων που έχουν προδιάθεση ΚΥ κυμαίνεται μεταξύ 1:10.000 έως 1:100.000 στο γενικό πληθυσμό.
Προκαλείται αποκλειστικά από φάρμακα : δι΄εισπνοής αναισθητικά και αποπολωτικά μυοχαλαρωτικά.. Μεταβιβάζεται με επικρατούν αυτοσωματικό γονίδιο.
Η παθογένεια της νόσου συνιστάται σε μεγάλη απελευθέρωση ιόντων ασβεστίου μέσα στο σαρκόπλασμα , που οδηγεί σε μόνιμη σύσπαση των μυϊκων ινιδίων με αποτέλεσμα μυϊκή δυσκαμψία , έντονος μεταβολισμός και σοβαρές διαταραχές της οξεοβασικής ισορροπίας.
Τα κλινικά σημεία της νόσου είναι : ταχυκαρδία και αρρυθμίες , ταχύπνοια , υπέρταση , μυϊκη δυσκαμψία των σκελετικών μυών και πυρετκή κίνηση άνω των 40 0C σε χρονικό διάστημα 5 λεπτών από την έναρξη της νόσου. Όψιμα μπορεί να εμφανιστεί κυάνωση , διάχυτη τριχοειδική αιμορραγία και υπόταση .
Εάν ο ασθενής επιβιώσει , η επαναφορά της συνειδήσεως είναι βραδεία , ενώ μπορεί να έχουν ήδη δημιουργηθεί μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες . Στις πρώτες 24 – 48 ώρες μετά την πρώτη προσβολή η νόσος μπορεί να υποτροπιάσει και να εμφανιστούν αρρυθμίες , λόγω των διακυμάνσεων καλίου και ασβεστίου , οξεία νεφρική ανεπάρκεια , εγκεφαλικό οίδημα , πνευμονικό οίδημα , έμφραγμα μυοκαρδίου και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια.
Η εργαστηριακή διάγνωση της προδιάθεσης για ΚΥ απαιτεί τις ακόλουθες εξετάσεις: βιοψία μυός , έλεγχο της σύσπασης των μυών με τη δοκιμασία αλοθανίου και καφεϊνης , μέτρηση της CPK στον ορό , έλεγχο των λειτουργιών της μυϊκης ίνας..
Η καθυστέρηση στην αντιμετώπιση συνοδεύεται από αυξημένη θνητότητα , επειδή η νόσος έχει κεραυνοβόλο πορεία.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου

τηλ. 6974 139 931

via

Τι είναι η Ισχιαλγία

Η οξεία ισχιαλγία παρουσιάζεται συνήθως αιφνιδιαστικά ή σταδιακά σε διάστημα λίγων ημερών μετά από κίνηση ή άρση βάρους αλλά και πολλές φορές χωρίς καμία φαινομενική αιτία. Ο πόνος συνοδεύεται συχνά και από άλλα προβλήματα όπως μούδιασμα ή υπαισθησία (ελάττωση της αισθητικότητας του δέρματος) στον πόδα και μυική αδυναμία που μπορεί να προκαλέσει δυσκολία ή σύρσιμο του ποδιού κατά την βάδιση.
Αν παράλληλα με τον πόνο στο πόδα υπάρχει και δυσκολία στην ούρηση τότε ο ασθενής θα πρέπει να απευθυνθεί αμέσως στον ειδικό ιατρό γιατί υπάρχει η πιθανότητα να υπάρχει «κεντρική» κήλη ενός μεσοσπονδυλίου δίσκου με πίεση των νεύρων που είναι απαραίτητα γιά σημαντικές λειτουργίες όπως η ούρηση και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές μόνιμες βλάβες.

Συχνά πιστεύεται οτι η ισχιαλγία συμβαίνει λόγω ‘κάκωσης’, όπως όταν κάποιος σηκώσει απότομα ένα μεγάλο βάρος. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι η κήλη ενός μεσοσπονδυλίου δίσκου συμβαίνει σε δίσκους στους οποίους προϋπάρχει σημαντικού βαθμού φθορά, συχνά χωρίς σοβαρά συμπτώματα και χωρίς να το γνωρίζει ο ασθενής.
Οι στατιστικές επίσης δείχνουν οτι προβλήματα οξείας ισχιαλγίας μπορεί να παρουσιαστούν τόσο σε άτομα που ασχολούνται με βαρέα χειρωνακτικά επαγγέλματα όσο και σε άτομα που δεν έχουν ιστορικό. 
Αν και υπάρχει η γενική εντύπωση οτι η οξεία ισχιαλγία είναι πάθηση της μεγάλης ηλικίας ή συμβαίνει μόνο σε άτομα με μακροχρόνιο ιστορικό προβλημάτων στη μέση αυτό δεν είναι σωστό: η οξεία ισχιαλγία συμβαίνει πιό συχνά σε μικρότερες ηλικίες, συνήθως σε άτομα από 25 έως 40 ετών και μπορεί να παρουσιαστεί σε άτομα χωρίς κανένα προηγούμενο ιστορικό προβλημάτων στη μέση.

Θεραπεία
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οξείας ισχιαλγίας η αποκατάσταση (ελάττωση ή και πλήρης εξαφάνιση του πόνου) συμβαίνει μέσα σε μερικές εβδομάδες από την στιγμή που εκδηλώνεται το πρόβλημα. Στις περιπτώσεις αυτές δεν χρειάζεται ιδιαίτερη θεραπεία (εκτός από απλά παυσίπονα) και ο ασθενής δεν πρέπει να περιορίζεται σε κατάκλιση γιά περισσότερο από μία με δύο ημέρες το πολύ, πριν τη σταδιακή επιστροφή του στις φυσιολογικές του δραστηριότητες. Σε τέτοιες ευνοúκές περιπτώσεις αναμένουμε πλήρη αποκατάσταση αν και θα παραμένει η πιθανότητα υποτροπής (επανεμφάνισης του προβλήματος με νέο επεισόδιο ισχιαλγίας) σε ποσοστό 10% έως 20%.
Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όμως, που τα πράγματα δεν πηγαίνουν τόσο καλά. 

Ο ασθενής με πρόβλημα ισχιαλγίας θα πρέπει να αναζητήσει την βοήθεια Ιατρού αλλά πάντα ειδικού στις παθήσεις σπονδυλικής στήλης όταν:

    * ο πόνος είναι έντονος, παρατεταμένος (περισότερο από τρείς μήνες χωρίς ιδιαίτερα σημεία βελτίωσης)
    * ή επιδεινώνεται σταδιακά,
    * συνυπάρχουν άλλα συμπτώματα που επιδεινώνονται (όπως μούδιασμα ή μυική αδυναμία στο κάτω άκρο). 

Η σύγχρονη χειρουργική θεραπεία της οξείας ισχιαλγίας λόγω κήλης ενός μεσοσπονδυλίου δίσκου της οσφυικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι η μικροδισκεκτομή. Αυτή η χειρουργική επέμβαση συνίσταται στην αφαίρεση του τμήματος του μεσοσπονδυλίου δίσκου που δημιουργεί το πρόβλημα (όχι ολόκληρου του δίσκου) και την άρση της πίεσης της νευρικής ρίζας με χρήση ειδικού μικροσκοπίου με πολύ μικρή τομή χαμηλά στην μέση και βραχύ χρόνο νοσηλείας και μετεγχειρητικής αποκατάστασης. Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά (πλήρης αποκατάσταση και ανακούφιση του πόνου) στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.
Αρκετοί ισχυρίζονται οτι υπάρχουν εναλλακτικές θεραπείες γιά την ισχιαλγία όπως ενέσεις, οζονοθεραπεία, θεραπεία μαγνητικών πεδίων, έλξεις ή άλλα. Αυτό δεν είναι ακριβές: δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη οτι οτιδήποτε από αυτά μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη της οξείας ισχιαλγίας προς το καλύτερο.
Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931

via

Μυϊκές Θλάσεις

Ο πιο συνηθισμένος τραυματισμός σε άτομα τα οποία ασχολούνται με αθλητικές δραστηριότητες είναι οι θλάσεις των μυϊκών ιστών.

 Θλάση είναι η ρήξη των μυϊκών ινών από είτε από υπερβολικά έντονη σύσπαση, υπερβολική διάταση ή από άμεση πλήξη του μύ από κάποιο εξωτερικό παράγοντα (πχ. λάκτισμα). Στη ποδηλασία οι θλάσεις δεν είναι τόσο συχνές και αυτό λόγω της φύσεως του αθλήματος . ΠαρΆ όλα αυτά οι περισσότεροι ποδηλάτες , ερασιτέχνες και μή, ασχολούνται περιστασιακά και με άλλα αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, το τρέξιμο, το μπάσκετ κτλ. Αυτό έχει ώς αποτέλεσμα την εμφάνιση θλάσεων οι οποίες γίνονται αισθητές και συχνά ενοχλητικές κατα τη διάρκεια της ποδηλασίας.

Με την πρώτη ενόχληση ή πόνο του μύ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως η αθλητική δραστηριότητα, διότι η συνέχισή της μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω τραυματισμό των μυϊκών ινών. Δημιουργούνται δηλ. Μεγαλύτερες βλάβες με συνέπεια την αύξηση του χρόνου αποκατάστασης.

Αιτίες
Οι αιτίες των μυϊκών θλάσεων είναι οι εξής:
α) Μειωμένη ελαστικότητα των μυών απο παράλειψη των διατατικών ασκήσεων
β) Υπερβολική κόπωση των μυών μετά απο παρατεταμένη άσκηση
γ) Κακός εξοπλισμός (πχ. ακατάλληλα υποδήματα)
δ) Άσκηση σε υγρό και ψυχρό περιβάλλον
ε) Κακή διατροφή και έλλειψη καλίου, νατρίου ή μαγνησίου στον οργανισμό
στ) Κακή τεχνική κατα την εκτέλεση των ασκήσεων, υπερεκτίμηση δυνατοτήτων απο τον προπονητή ή τον ίδιο τον αθλητή.

Διαβάθμιση των θλάσεων
Αναλόγως με τον αριθμό των τραυματισμένων μυϊκών ινών οι θλάσεις διαβαθμίζονται σε πρώτου, δευτέρου και τρίτου βαθμού.
Πρώτου Βαθμού: παρατηρείται απλή διάταση των μυϊκών ινών (το λεγόμενο «τράβηγμα») και συνοδεύεται από πόνο κατά την εκτέλεση της άσκησης. Επίσης περιορίζεται η λειτουργικότητα του πάσχοντος μέλους.
Δευτέρου Βαθμού: παρατηρείται μερική ρήξη των μυϊκών ινών με έντονο μυϊκό σπασμό ,αιμάτωμα και οίδημα. Στη συνέχεια σχηματίζεται ουλώδης ιστός στο σώμα του μύ ο οποίος έχει σαν αποτέλεσμα την απώλεια της ελστικότητας του μυός. Επίσης έχουμε μετατόπιση του εκχυμώματος στους παρακείμενους ιστούς, 1-2 μέρες μετά την κάκωση. Σε ενδεχόμενη ρήξη της μυϊκής περιτονίας έχουμε μυοκήλη, δηλ. κήλη του μύ προς τα έξω.
Τρίτου Βαθμού: παρατηρείται πλήρης ρήξη του μυός, με εκτεταμένο αιμάτωμα καθώς και κατάργηση της κινητικότητας του μύ. Κατά την ψηλάφηση εντοπίζεται κοίλωμα του μύ στο σημείο της ρήξης.
Στα κάτω άκρα συχνότερες θλάσεις είναι αυτές του δικέφαλου μηριαίου, του τετρακεφάλου και του γαστροκνημίου. Στα άνω άκρα θλάσεις παρατηρούνται Στο δικέφαλο βραχιόνιο, στον δελτοειδή, στον υπερακάνθιο (στροφείς του ώμου) και στον τρικέφαλο βραχιόνιο. Συχνές είναι επίσης και οι θλάσεις των κοιλιακών οι οποίες απαιτούν συνήθως και μακρόχρονη αποκατάσταση.

Θεραπεία

Αμέσως μετά τη θλάση πρώτου και δευτέρου βαθμού επιβάλλεται ακινητοποίηση του σκέλους σε ανάρροπη θέση, περίδεση του σκέλους και εφαρμογή ψυχρού επιθέματος ή πάγου για 20-25 λεπτά. Η εφαρμογή ψυχρών επιθεμάτων γίνεται αρκετά συχνά κατά το πρώτο 48ωρο για την μείωση του πόνου, του αιματώματος και την κατά το δυνατό μείωση της έκτασης του οιδήματος. 

Μετά το πρώτο 48ωρο και αφού περάσει η οξεία φάση, μπορεί να αρχίσει η εφαρμογή θερμών επιθεμάτων σε συνδυασμό με ελαφρά μάλαξη, ανάλογα πάντα με τη σοβαρότητα του τραυματισμού. Κατά αυτόν τον τρόπο βελτιώνεται η κυκλοφορία στη περιοχή και αρχίζει η διαδικασία της επούλωσης. Δίδονται ισομετρικές ασκήσεις με μικρή ένταση , προοδευτικά αυξανόμενες με τη πάροδο των ημερών. 

Ο ουλώδης ιστός ο οποίος αρχικά σχηματίζεται στο σημείο της θλάσης είναι σκληρός και ανελαστικός σε σχέση με το φυσιολογικό ιστό. Αυτό έχει σαν επακόλουθο την εμφάνιση πόνου σε κάθε σχεδόν σύσπαση του μυός. Για αυτό ακριβώς επιβάλλεται στον ασθενή πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων στο τραυματισμένο μύ. Στη συνέχεια της αποκατάστασης αρχίζουμε σταδιακά τις ισοτονικές ασκήσεις για επιπλέον ενδυνάμωση. 

Επίσης, σα αυτό το σημείο δίδονται και εξειδικευμένες ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκής συναρμογής, δηλ. ασκήσεις επανεκπαίδευσης του μυός για ασφαλή επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα.

Σε θλάση τρίτου βαθμού δηλ. σε τέλεια ρήξη του μύ, είναι απαραίτητη η χειρουργική συρραφή των ινών του και η ακινητοποίηση προκειμένου επιτευχθεί η επούλωσή του.

Στη συνέχεια και με την πάροδο της περιόδου ακινητοποίησης αρχίζει η προοδευτική κινητοποίηση του μύ και η σταδιακή ενδυνάμωσή του, με απώτερο σκοπό την πλήρη αποκατάσταση και την επιστροφή στις προπονήσεις.

Γενικά, κάθε θλάση οποιουδήποτε βαθμού θα πρέπει να αποκαθίσταται πλήρως πρίν την επιστροφή του αθλητή στις προπονήσεις, καθώς υπάρχει πάντα μεγάλος κίνδυνος υποτροπής και συνεπώς μεγαλύτερης διάρκειας αποχής από τους αγώνες.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου

τηλ. 6974 139 931

via

Αναιμία: Πώς εμφανίζεται

Λέγοντας αναιμία εννοούμε την παθολογική εκείνη κατάσταση στην οποία υπάρχει μείωση του αιματοκρίτου και της αιμοσφαιρίνης κάτω από το φυσιολογικό.
Για μεν τους άνδρες οι φυσιολογικές τιμές του αιματοκρίτου κυμαίνονται από 40-54% και της αιμοσφαιρίνης από 13,5-18 g/dl ( γραμμάρια ανά 100 κυβικά εκατοστά αίματος).
Για τις γυναίκες οι αντίστοιχες φυσιολογικές τιμές του αιματοκρίτη κυμαίνονται από 34-47% και της αιμοσφαιρίνης από 11,5-16,5 g/dl.

Οι αναιμίες διακρίνονται ανάλογα με την αιτία που τις προκαλεί σ’ αυτές που οφείλονται σε μειωμένη παραγωγή αίματος και σ’ αυτές που οφείλονται σε αυξημένη απώλεια αίματος.
Στην πρώτη κατηγορία μπορεί να έχουμε αναιμία από έλλειψη διαφόρων στοιχείων που θεωρούνται απαραίτητα για την αιμοποίηση όπως π.χ. αναιμία από έλλειψη σιδήρου, βιταμίνης Β12 , φυλλικού οξέος, βιταμίνης C ή από κληρονομικές διαταραχές παραγωγής της αιμοσφαιρίνης όπως είναι η μεσογειακή και η δρεπανοκυτταρική αναιμία ή ακόμη και από αδυναμία παραγωγής αίματος λόγω επίκτητης βλάβης του μυελού των οστών (του μέρους δηλ. όπου παράγεται το αίμα) οπότε έχουμε τις απλαστικές αναιμίες.
Στη δεύτερη περίπτωση μπορεί να έχουμε αναιμία από αυξημένη απώλεια αίματος όπως στις διάφορες αιμορραγίες ( η έμμηνος ροή και οι γαστρορραγίες είναι από τις πιο συνηθισμένες αιτίες αιμορραγιών ) ή από αυξημένη καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει στις αιμολυτικές αναιμίες.

Οι αιμολυτικές αναιμίες μπορεί να είναι συγγενείς δηλ. το παιδί γεννιέται με την πάθηση αυτή ή επίκτητες. Στις αιμολυτικές αναιμίες τα ερυθρά αιμοσφαίρια αιμολύονται δηλ. καταστρέφονται με εντονότερο και γρηγορότερο βαθμό με αποτέλεσμα να έχουν βραχύτερη διάρκεια ζωής απ’ ότι τα φυσιολογικά ερυθρά αιμοσφαίρια.
Επειδή ο ρυθμός καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων είναι ταχύτερος από αυτό της παραγωγής των γι’ αυτό δημιουργείται ένα αρνητικό ισοζύγιο στα ερυθρά αιμοσφαίρια με αποτέλεσμα να εμφανίζεται αναιμία.
Πολλά είναι τα αίτια που μπορούν να προκαλέσουν επίκτητη αιμολυτική αναιμία μεταξύ των οποίων και η λήψη φαρμάκων ή η επαφή με διάφορες τοξικές ουσίες. Παρόλα αυτά στις περισσότερες περιπτώσεις επίκτητων αιμολυτικών αναιμιών το αίτιο δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί.

Αναιμία: Τα κυριότερα συμπτώματα
Η αναιμία δημιουργείται όταν ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα μειώνεται σε παθολογικά επίπεδα. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια περιέχουν την αιμοσφαιρίνη η οποία μεταφέρει το οξυγόνο από τους πνεύμονες στους ιστούς και στα όργανα του σώματος.
Η αναιμία μπορεί να οφείλεται σε απώλεια αίματος, σε έλλειψη ενός βασικού συστατικού που συμβάλλει στη σύνθεση της αιμοσφαιρίνης, σε ανωμαλίες παραγωγής των ερυθρών αιμοσφαιρίων και τέλος σε ασθένειες όπου υπάρχει υπερβολική καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Ένα από τα κυριότερα συμπτώματα της αναιμίας είναι η κούραση. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν και πολλές άλλες αιτίες κούρασης εκτός από την αναιμία όπως το στρες, η κατάθλιψη, η αϋπνία, η υπερκόπωση και διάφορες ασθένειες.
Η κούραση στην αναιμία οφείλεται στο γεγονός ότι μειώνεται η μεταφορά οξυγόνου στην καρδία και σε άλλα ζωτικά όργανα.
Οι ασθενείς παρουσιάζουν αδυναμία και εξάντληση. Νιώθουν ότι δεν έχουν ενέργεια και χρειάζονται περισσότερη προσπάθεια παρά ότι συνήθως για τις δραστηριότητες τους.
Όταν η αναιμία αναπτύσσεται αργά, ο οργανισμός βρίσκει τρόπους προσαρμογής. Έτσι στα αρχικά στάδια οι ασθενείς στις περιπτώσεις αυτές δεν αντιλαμβάνονται ότι πάσχουν από αναιμία. Το πρόβλημα ανακαλύπτεται όταν για κάποιο λόγο γίνει ανάλυση αίματος ή όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια και η αιμοσφαιρίνη παρουσιάσουν σημαντική πτώση.
Όταν η αναιμία εγκατασταθεί απότομα λόγω ξαφνικής πτώσης της αιμοσφαιρίνης, τότε τα συμπτώματα είναι άμεσα. Η σοβαρότητά τους θα εξαρτηθεί από το βαθμό και την ταχύτητα πτώσης της αιμοσφαιρίνης.
Εκτός από την αδυναμία και την κούραση, οι ασθενείς παρουσιάζουν χλωμάδα, δύσπνοια, λαχάνιασμα, ταχυκαρδία, πονοκέφαλο και ζαλάδες ιδιαίτερα όταν στέκονται. Επίσης έχουν δυσκολίες στο να ανεβούν σκαλιά ή να κάνουν άλλες συνήθεις σωματικές δραστηριότητες.
Στις σοβαρές περιπτώσεις αναιμίας, οι ασθενείς μπορούν να έχουν σύγχυση και ληθαργία.
Όταν προϋπάρχει καρδιακή ή αναπνευστική πάθηση, τότε αυξάνονται οι κίνδυνοι για επιπλοκές που απειλούν τη ζωή όπως καρδιακή ανεπάρκεια, στηθάγχη ή καρδιακή προσβολή.Εκτός από τα πιο πάνω γενικά συμπτώματα που είναι δυνατόν να εμφανιστούν σε όλες τις μορφές αναιμίας, υπάρχουν και συμπτώματα που είναι χαρακτηριστικά ορισμένων παθήσεων.
Ο ίκτερος δηλαδή η κίτρινη χροιά του δέρματος παρατηρείται στις αιμολυτικές αναιμίας. Οι αιμολυτικές αναιμίες είναι εκείνες που οφείλονται σε υπερβολική, παθολογική καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Η έλλειψη βιταμίνης Β12 και φολικού οξέως μπορεί να προκαλέσει πόνο και έντονη χαρακτηριστική κοκκινάδα στη γλώσσα με διάρροια και απώλεια βάρους. Επίσης η έλλειψη βιταμίνης Β12 μπορεί να δημιουργήσει νευρολογικά προβλήματα όπως μουδιάσματα, παραισθήσεις, αδυναμία, δυσκολίες στο περπάτημα, ευερεθιστικότητα, απώλεια μνήμης, κατάθλιψη και σύγχυση.
Τα σημεία και συμπτώματα που περιγράφουμε πιο πάνω, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό του ασθενούς και οι αναλύσεις αίματος επιτρέπουν την τοποθέτηση της διάγνωσης της αναιμίας.


Η αναιμία είναι μια από τις συχνότερες αιματολογικές παθήσεις. Είναι απαραίτητο, σε περίπτωση που υπάρχει υποψία ότι κάποιος πάσχει από αναιμία, να συμβουλεύεται το γιατρό του άμεσα. Εάν πράγματι υπάρχει αναιμία θα πρέπει να εξακριβωθεί το είδος της, η αιτία της και να δοθεί η κατάλληλη θεραπεία.

Αναιμία λόγω έλλειψης σιδήρου: Αυτά που πρέπει να ξέρετε:
Η αναιμία λόγω έλλειψης σιδήρου είναι πολύ συχνή πάθηση. Μπορεί να συμβεί σε όλες τις ηλικίες και έχει διάφορες αιτιολογίες.
Η αναιμία είναι παθολογική κατάσταση που οφείλεται στο γεγονός ότι στο αίμα δεν υπάρχει αρκετή αιμοσφαιρίνη. Η αιμοσφαιρίνη είναι πρωτείνη που περιέχεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια.
Η αιμοσφαιρίνη μεταφέρει το οξυγόνο από τους πνεύμονες προς τους ιστούς και τα διάφορα όργανα του σώματος. Στη συνέχεια προσλαμβάνει το διοξείδιο του άνθρακα και το μεταφέρει πίσω στους πνεύμονες, απ’ όπου αποβάλλεται.
Ο σίδηρος είναι ένα απαραίτητο στοιχείο που χρειάζεται για τη σύνθεση της αιμοσφαιρίνης από τον οργανισμό.
Η έλλειψη σιδήρου μπορεί να δημιουργήσει μια συγκεκριμένη μορφή αναιμίας η οποία ονομάζεται σιδηροπενική αναιμία.

Ποια είναι τα συμπτώματα και πως γίνεται η διάγνωση;
Τα συχνότερα συμπτώματα της αναιμίας είναι:

* Χλωμάδα
* Κούραση
* Ταχυκαρδία
* Ασυνήθιστη δυσκολία στην αναπνοή όταν γίνεται κάποια σωματική προσπάθεια
* Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι δυνατόν να μην υπάρχουν οποιαδήποτε συμπτώματα

Η διάγνωση της αναιμίας γίνεται από το γιατρό, ο οποίος αφού διαπιστώσει ότι υπάρχουν κλινικές ανωμαλίες στον ασθενή, κάνει ορισμένες αιματολογικές εξετάσεις.
Οι εξετάσεις αυτές όπως η γενική αίματος, δείχνουν στο αίμα τα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης, των ερυθρών αιμοσφαιρίων (τα οποία περιέχουν την αιμοσφαιρίνη), τα λευκά αιμοσφαίρια και τα αιμοπετάλια.
Οι βιοχημικές εξετάσεις του αίματος, μπορούν να δείξουν τα επίπεδα σιδήρου στο αίμα όπως επίσης και των πρωτεϊνών που το μεταφέρουν και τον αποθηκεύουν. Πρέπει να τονίσουμε ότι η απλή μέτρηση του σιδήρου στο αίμα, έστω και εάν αυτή είναι χαμηλή, δεν επιτρέπει να δείξει εάν υπάρχει έλλειψη σιδήρου.
Για το λόγο αυτό θα πρέπει να γίνεται ένας πλήρης έλεγχος του μεταβολισμού του σιδήρου για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει έλλειψη ή όχι.
Επιπρόσθετες εξετάσεις από το γιατρό θα βοηθήσουν να ξεκαθαρίσει εάν η αναιμία πράγματι οφείλεται στην έλλειψη σιδήρου ή εάν υπάρχουν άλλες αιτίες που οδηγούν στην αναιμία.
Οι αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν αναιμία είναι πολλές. Εκτός από την έλλειψη σιδήρου υπάρχουν ασθένειες συγγενείς ή επίκτητες του μυελού των οστών, κακοήθεις νόσοι, τοξικές ουσίες, αυτοάνοσα νοσήματα και διάφορες άλλες παθήσεις που συνοδεύονται από αναιμία.

Ποιες είναι οι αιτίες έλλειψης σιδήρου;
Οι αιτίες που μπορούν να οδηγήσουν σε αναιμία λόγω έλλειψης σιδήρου είναι οι ακόλουθες:

1. Έλλειψη σιδήρου στη διατροφή: Η έλλειψη σιδήρου στη διατροφή παρατηρείται κυρίως σε παιδιά και σε νεαρές γυναίκες. Παιδιά που πίνουν πολύ γάλα και δεν τρωνε φαγητά πλούσια σε σίδηρο κινδυνεύουν να έχουν έλλειψη σιδήρου που μπορεί να οδηγήσει σε σιδηροπενική αναιμία. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε νεαρές γυναίκες που ακολουθούν δίαιτες αδυνατίσματος

2. Περίοδοι γρήγορης ανάπτυξης: Ο οργανισμός όταν βρίσκεται σε περίοδο γρήγορης ανάπτυξης έχει αυξημένες ανάγκες σε σίδηρο. Τα παιδιά κάτω των 3 ετών αναπτύσσονται τόσο γρήγορα που η πρόσληψη σιδήρου από τη διατροφή, μπορεί να μην ικανοποιεί τις ανάγκες του οργανισμού

3. Εγκυμοσύνη: Οι γυναίκες που εγκυμονούν ή που θηλάζουν, χρειάζονται 2 με 3 φορές περισσότερο σίδηρο από τους άνδρες. Οι έγκυες γυναίκες πρέπει να ελέγχονται εάν έχουν ικανοποιητικό σίδηρο στο αίμα τους. Χρειάζεται να έχουν μια διατροφή πλούσια σε σίδηρο ή ακόμη εάν χρειάζεται να παίρνουν χάπια σιδήρου

4. Απώλεια αίματος: Η απώλεια αίματος είναι μια συχνή αιτία σιδηροπενικής αναιμίας στους ενήλικες. Στις γυναίκες οι πολλές απώλειες αίματος λόγω μιας έντονης περιόδου, μπορεί να οδηγήσουν σε αναιμία.

Επίσης απώλεια αίματος παρατηρείται και από εσωτερικές αναιμίες από το πεπτικό σύστημα. Παθήσεις όπως το έλκος στο στομάχι, η ελκώδης κολίτιδα, ο καρκίνος και άλλες ασθένειες μπορούν να προκαλέσουν μια χρόνια αιμορραγία που μπορεί να περάσει και απαρατήρητη. Η αναιμία που θα προκληθεί αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην ανακάλυψη της πάθησης που προκαλεί την αιμορραγία και κατά συνέπεια την απώλεια σιδήρου και την αναιμία.
Επιπρόσθετα υπάρχουν και ορισμένα φάρμακα που είναι δυνατόν να προκαλέσουν μια χρόνια αιμορραγία που οδηγεί σε αναιμία. Η ασπιρίνη, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα είναι από τα συχνότερα φάρμακα που προκαλούν χρόνιες αιμορραγίες και αναιμία.
Συμπερασματικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι στη διερεύνηση μιας αναιμίας που οφείλεται στην έλλειψη σιδήρου, είναι σημαντικό να γίνεται προσπάθεια να βρεθεί η αιτία που οδήγησε στην έλλειψη του σιδήρου.


Πως μπορεί να γίνει πρόληψη;
Η διατροφή που είναι πλούσια σε σίδηρο αποτελεί την καλύτερη πρόληψη εναντίον της σιδηροπενικής αναιμίας.

Τα ακόλουθα τρόφιμα έχουν ψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο:
* Συκώτι και άλλα κρέατα
* Θαλασσινά
* Ξηροί καρποί
* Αποξηραμένα φρούτα όπως σταφίδες, βερίκοκα και δαμάσκηνα
* Φασόλια
* Πράσινα φυλλώδη λαχανικά όπως το σπανάκι και το μπρόκολο
* Ψωμιά και δημητριακά που είναι εμπλουτισμένα με σίδηρο

Ο σίδηρος που περιέχεται στα κρέατα απορροφάται πολύ καλά από τον οργανισμό. Η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων κρέατος ταυτόχρονα με άλλες πηγές σιδήρου όπως για παράδειγμα τα λαχανικά, βοηθά για καλύτερη απορρόφηση σιδήρου από το έντερο.
Η βιταμίνη C, είτε σε χάπι είτε τρώγοντας φαγητά που είναι πλούσια στη βιταμίνη αυτή (πορτοκάλια, άλλα εσπεριδοειδή ή χυμός πορτοκαλιών), όταν λαμβάνεται ταυτόχρονα με μια διατροφή πλούσια σε σίδηρο, βοηθά τον οργανισμό να απορροφά περισσότερο σίδηρο. Επίσης η βιταμίνη C βοηθά την απορρόφηση του σιδήρου και από τα φαρμακευτικά σκευάσματα είτε αυτά είναι χάπια είτε κάποιας μορφής διάλυμα.
Κάποια φαγητά εμποδίζουν την απορρόφηση του σιδήρου. Το γάλα, η σόγια, ο κρόκος του αυγού, οι φυτικές ίνες, το τσάι και ο καφές μπορεί να εμποδίζουν την απορρόφηση του σιδήρου και για το λόγο αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται όταν κάποιος παίρνει μια διατροφή πλούσια σε σίδηρο.

Θεραπεία
Η θεραπεία της αναιμίας είναι η αντιμετώπιση της αιτίας που την προκάλεσε.
– Εάν η αιτία είναι η έλλειψη σιδήρου από τη διατροφή, τότε θα πρέπει αυτή να εμπλουτισθεί με φαγητά που είναι πλούσια σε σίδηρο όπως αναφέρεται πιο πάνω.
– Εάν ο λόγος είναι μια απώλεια αίματος, τότε αυτή θα πρέπει να εντοπισθεί και η αιτία της να αντιμετωπισθεί.
– Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι απαραίτητο να χορηγηθούν φαρμακευτικά σκευάσματα όπως για παράδειγμα τα χάπια σιδήρου.
– Τα χάπια σιδήρου είναι δυνατόν να προκαλέσουν κάποια αναστάτωση στο στομάχι, καούρα και δυσκοιλιότητα. Για τα προβλήματα αυτά είναι σημαντικό να ενημερώνεται ο θεράπων ιατρός.

Ορισμένες από τις πιο κάτω συμβουλές μπορούν να βοηθήσουν εναντίον των προβλημάτων που προκαλούν τα φαρμακευτικά σκευάσματα που περιέχουν σίδηρο:
* Τα χάπια είναι καλό να λαμβάνονται μαζί με το φαγητό
* Είναι σημαντικό η λήψη να αρχίζει σταδιακά. Για παράδειγμα για τις πρώτες 3 μέρες να ληφθεί μόνο 1 χάπι την ημέρα, μετά 2 την ημέρα μέχρι που ο ασθενής να μη νιώθει προβλήματα από την ποσότητα αυτή. Με τον τρόπο αυτό να αυξάνεται σταδιακά η ποσότητα μέχρι που να φθάσει στη δόση που έχει γράψει ο γιατρός
* Εάν ο ασθενής παρουσιάζει δυσκοιλιότητα, τότε μπορεί να αυξήσει την ποσότητα των φυτικών ινών στη διατροφή. Αυτό πρέπει να γίνεται έστω και εάν υπάρχει η πιθανότητα οι ίνες να μειώσουν την απορρόφηση του σιδήρου.

Είναι καλύτερα να μειώνεται η δυσκοιλιότητα έστω και εάν μειώνεται η απορρόφηση του σιδήρου διότι διαφορετικά ο ασθενής μπορεί να σταματήσει να παίρνει τη θεραπεία του:
* Τα χάπια σιδήρου δεν πρέπει να λαμβάνονται τη νύχτα πριν τον ύπνο εάν προκαλούν προβλήματα στο στομάχι
* Εάν μια συγκεκριμένη μορφή σιδήρου ή χαπιού προκαλεί προβλήματα, τότε είναι χρήσιμο ο ασθενής να μιλήσει με το γιατρό του για να δοκιμασθεί μια άλλη μορφή ή σκεύασμα σιδήρου.
Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
6974 139 931

via

Γιατί χασμουριόμαστε;


Μέχρι σήμερα, δεν ξέραμε γιατί μας πιάνει φαγούρα, γιατί ανατριχιάζουμε και γιατί χασμουριόμαστε. Τώρα, εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε τα βιολογικά αίτια της ακατανίκητης επιθυμίας για ξύσιμο και του απότομου ηλεκτροσόκ που διαπερνά το σώμα μας, αλλά μάθαμε επιτέλους πού οφείλεται το ακούσιο όσο και διάπλατο… άνοιγμα των σαγονιών. Οι ειδικοί ανακάλυψαν ότι εκτός από σαφή ένδειξη κούρασης, νύστας ή βαρεμάρας, το χασμουρητό λειτουργεί ως θερμοστάτης του σώματος, αφού σκοπός του είναι να κρατήσει τον εγκέφαλο δροσερό. O ανεμιστήρας του εγκεφάλου Όπως και οι υπολογιστές, ο εγκέφαλος δουλεύει καλύτερα σε χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά η υπερβολική δραστηριότητά του οδηγεί σε υπερθέρμανση η οποία με τη σειρά της μειώνει την ικανότητά του να επεξεργάζεται τις πληροφορίες. Όταν, λοιπόν, η ζέστη αρχίζει να ανεβαίνει, το χασμουρητό επεμβαίνει ως φυσικός «θερμοστάτης» επιτρέποντας να μπει στο σώμα κρύος αέρας και να επαναφέρει τη σωστή θερμοκρασία στον εγκέφαλο.

 Πειραματική δοκιμή σε δείγμα 160 εθελοντών στην Αριζόνα διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι χασμουριούνται διπλάσιες φορές τον χειμώνα, όταν δηλαδή η θερμοκρασία του σώματος τους είναι υψηλότερη από το περιβάλλον γύρω τους. Όπως εξηγούν επιστήμονες του Πανεπιστημίου Πρίνστον, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, το χασμουρητό δεν έχει κανένα όφελος αφού ο εισπνεόμενος αέρας είναι θερμότερος από το σώμα. Η θερμοκρασία του εγκεφάλου επηρεάζεται από την ποσότητα της πληροφορίας που πρέπει να επεξεργαστεί, τη θερμοκρασία και τον ρυθμό ροής του αίματος προς τον εγκέφαλο. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας, Dr Andrew Gallup, ένας υπερβολικά ζεστός εγκέφαλος προκαλεί αίσθημα νύστας, εξηγώντας με αυτόν τον τρόπο γιατί χασμουριόμαστε όταν νιώθουμε την ανάγκη να κοιμηθούμε. «Όταν είσαι θερμότερος, είναι πιο πιθανό να αισθανθείς κουρασμένος. Τη νύχτα, λίγο πριν κοιμηθείς, η θερμοκρασία του σώματός σου σκαρφαλώνει στο υψηλότερο σημείο της». Οι επιστήμονες διερεύνησαν πόσο συχνά χασμουριούνταν 80 άτομα στην Τουσκόν της Αριζόνας, όταν κοίταζαν φωτογραφίες άλλων ανθρώπων να χασμουριούνται. Έκαναν το πείραμα τον χειμώνα και το επανέλαβαν με μία άλλη 80μελή ομάδα εθελοντών το καλοκαίρι. Τον χειμώνα, όταν η θερμοκρασία έφθανε κατά μέσο όρο τους 21 βαθμούς Κελσίου, το 45% των συμμετεχόντων αντιδρούσε στις φωτογραφίες με χασμουρητό. Αντιθέτως, το καλοκαίρι, όταν οι συνθήκες ήταν πολύ πιο ζεστές, με τη μέση θερμοκρασία να αγγίζει τους 37 βαθμούς, οι φωτογραφίες προκαλούσαν χασμουρητό σε λιγότερους από το 25%. Το φαινόμενο ήταν ακόμη πιο έντονο όταν οι εθελοντές είχαν βρεθεί για πέντε λεπτά εκτεθειμένοι στις εξωτερικές συνθήκες και το σώμα τους είχε τη δυνατότητα να αντιληφθεί τη διαφορά θερμοκρασίας. Ο Dr Gallup πρόσθεσε ότι παλαιότερη έρευνα σε πειραματόζωα είχε δείξει ότι το χασμουρητό προκαλούνταν από γρήγορη άνοδο της ζέστης στον εγκέφαλο και ακολουθούνταν από απότομη πτώση της θερμοκρασίας.

via