Το σύνθημα είναι ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξουμε

Η στρατηγική του χάους και της μάσας. 

Του Στέλιου Κούλογλου

Το λουκέτο και το φιάσκο στην ΕΡΤ εγκαινίασαν μια νέα κυβερνητική τακτική. Δεν υπάρχει πια το φύλλο συκής του «success story», η ανάκαμψη της οικονομίας που δήθεν περιμένει στη γωνία ή τα προσχήματα που οι ακροδεξιοί του Μαξίμου χρειαζόταν να κρατήσουν κάποιες φορές, αφού υπήρχε και η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Την προηγούμενη εβδομάδα αποκαλύφτηκε πανηγυρικά ότι η τρόικα απειλεί και κάνει καψόνια ακόμη και αν έχουν βρεθεί 4000 κεφάλια αλλά λείπουν 10, ενώ η κυβέρνηση έχει ένα και μοναδικό στόχο: να εφαρμόσει τις εντολές των δανειστών ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία, αδιαφορώντας για το χάος που δημιουργούν τα συνεχή, επαχθή μέτρα.


Ίσα ίσα χρειάζεται το χάος και την αναμπουμπούλα, για να καταπατήσει το Σύνταγμα και να παρακάμψει την Βουλή, να κρύψει πράξεις διαφθοράς ή να προχωρήσει σε ενέργειες αδιανόητες κάτω από κανονικές συνθήκες. Όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού και της ΔΕΗ, ή η κρατική σύμβαση που ανατέθηκε στην κυρία Στουρνάρα, μόλις ο σύζυγος ανέλαβε υπουργός.

—-

Το ραντεβού τον Σεπτέμβρη προβλέπεται χαώδες. Τα σχολεία δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς εκπαιδευτικούς και φύλακες, 25 Δήμαρχοι υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους και το ίδιο σκέφτονται να κάνουν δεκάδες άλλοι, η απουσία της δημοτικής αστυνομίας έχει ήδη αποθεώσει την ανομία στο τουριστικό κέντρο της Αθήνας. Οι πεζόδρομοι της Πλάκας μεταβλήθηκαν σε δωρεάν πάρκινγκ, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου σε αυτοκινητόδρομο διπλής κατεύθυνσης και ο καθένας στην Αθήνα κάνει ότι θέλει.
 Ο ίδιος ο σχηματισμός της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήταν από την αρχή στηριγμένος στον κυνισμό. Το μίνι μνημόνιο που πέρασε την προηγούμενη εβδομάδα, παρ’ ότι ακόμη και η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής έκρινε ως αντισυνταγματικές κρίσιμες διατάξεις του, αλλά και τα νέα μέτρα που η τρόικα θα επιβάλλει το φθινόπωρο, έχουν αποθεώσει τον κυνισμό. Ο πιο αισιόδοξος βουλευτής της πλειοψηφίας δεν δίνει στην κυβέρνηση παρά λίγους μήνες ζωής. Είναι σαν τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Το σύνθημα είναι ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξουμε.

Η κατασκευή χαοτικών συνθηκών και ελαστικών, ασαφών κανόνων χρησιμοποιείται ακριβώς για να διευκολύνει την διαφθορά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προκήρυξη του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ. Σε ένα άρθρο του για τις σχετικές διεθνείς εμπειρίες, ο Δημήτρης Μάρδας επικαλείτο τον νομπελίστα οικονομολόγου Ζ. Στίγκλιτζ, που ως πρώην αξιωματούχος της Παγκόσμιας Τράπεζας έγραφε για την ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας σε χώρες που είχαν υποβληθεί σε αντίστοιχες θεραπείες-σοκ της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ: «Οι εθνικοί ηγέτες πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος… Θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας, απλά και μόνο γιατί οδήγησαν… στην απαξίωση της εθνικής αυτής περιουσίας!».

Στα δικά μας, ένα καλό παράδειγμα είναι η διαφημιστική εκστρατεία εναντίον της πολυφαρμακίας, που προκήρυξε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ) πέρυσι, λίγο μετά μετά την τοποθέτηση του κ. Στουρνάρα στη θέση του Τσάρου της ελληνικής οικονομίας. Καταπολέμηση της πολυφαρμακίας την στιγμή που δεν χορηγούνται φάρμακα ούτε στους καρκινοπαθείς ηχεί λίγο ειρωνικά, όταν μάλιστα η εκστρατεία στοίχισε στο υπουργείο Υγείας το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 435.666 ευρώ. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, αν δει κανείς την εταιρική σύνθεση των 2 εταιρειών που κέρδισαν τον σχετικό διαγωνισμό του ΕΟΦ.

Πρόεδρος του Δ.Σ. της μίας εταιρείας είναι ο κ. Θωμάς Βαρβιτσιώτης, αδελφός του νυν Υπουργού Ναυτιλίας Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, ενώ μεταξύ των μελών του Δ.Σ. φιγουράρει ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού, γνωστός και από την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, κ. Σταύρος Παπασταύρου. Γενική διευθύντρια της δεύτερης εταιρείας (Mindwork Business Solutions) είναι η κ. Λίνα Νικολοπούλου, σύζυγος του Υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, ενώ σύμφωνα με την τελευταία τροποποίηση του καταστατικού της εταιρείας βασικές εταίροι είναι οι Μυρτώ Στουρνάρα και Νεφέλη Στουρνάρα, κόρες του Υπουργού Οικονομικών. Την υπόθεση έκανε γνωστή η εφημερίδα «Αυγή» τον Σεπτέμβριο 2012 με το «Κουτί της Πανδώρας» να επανέρχεται στις αρχές Ιουλίου, όταν ο ΕΟΦ εκταμίευσε τον Μάιο του 2013 ένα μέρος του ποσού προς τις δύο εταιρείες. Την προηγούμενη εβδομάδα, κατατέθηκε επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή, που ασφαλώς θα πνιγεί στο βούρκο της γνωστής νεοδημοκρατικής ηθικής: ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό.

Χαρακτηριστικό για το ήθος των «εκσυγχρονιστών» που έχουν αναλάβει την σωτηρία της χώρας, είναι το γεγονός ότι η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, είχε απορρίψει και δεν κατακύρωσε  διαγωνισμό στην εταιρεία Στουρνάρα, λόγω του ότι η επιτροπή αξιολόγησης του διαγωνισμού διαπίστωσε την ύπαρξη αμετάκλητης καταδικαστικής απόφασης της εταιρείας, για αδίκημα σχετικό με την επαγγελματική διαγωγή. Ποιό ήταν το αδίκημα; Η οικογενειακή επιχείρηση του υπουργού Οικονομικών που έχει τρελάνει τον κόσμο στους φόρους και καλεί τους φορολογούμενους να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, είχε καταδικαστεί γιατί δεν είχε πληρώσει τις εισφορές της στο δημόσιο. Αυτά όμως έγιναν στις 13 Ιουλίου 2012 πριν δηλαδή ο κ. Στουρνάρας αναλάβει για τα καλά τα γκέμια της… οικονομίας και μεταβληθεί σε προνομιακό συνομιλητή του πρωθυπουργού, γεγονός που οδήγησε όπως φαίνεται και στην επιχειρηματική αναβάθμιση της οικογένειας.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του στον «Επενδυτή», ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος αναφέρθηκε μεταξύ των άλλων και σε μια μελέτη που είχε εκπονήσει ο ΣΕΒ, «έναν πραγματικό οδικό χάρτη με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις, ιεραρχημένες και ανά κλάδο, για να ξανασυναντηθούμε με την ανάπτυξη», όπως εξήγησε, για να συνεχίσει αμέσως μετά: «Την παρουσιάσαμε στην κυβέρνηση και στα κόμματα, στους κοινωνικούς εταίρους και στους παραγωγικούς φορείς… Και από το κρισιμότερο υπουργείο, των Οικονομικών, δεν υπήρξε ανταπόκριση. Μάλιστα, ο νυν υπουργός ανέθεσε προ 9-10 μηνών στο ΚΕΠΕ και το ΙΟΒΕ να εκπονήσουν από κοινού άλλη μελέτη με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο». To IOBE είναι το Ίδρυμα του κυρίου Στουρνάρα, μέχρι να γίνει υπουργός…

via

Advertisements

Ού να μου χαθείς αλήτη!

Ενώ ο λαός μας πεθαίνει της πείνας, ψαχνοντας στα σκουπίδια να βρεί ένα ξεροκόμματο, αυτό το όρθιο γουρούνι, αυτός ο λακές της πολιτικής, αυτό το ΟΡΘΙΟ ΓΟΜΑΡΙ, έχει το θράσος να τον βάζει να πληρώνει 470.000 ευρώ το χρόνο κερατιάτικα για το …»προεδρικό» …γραφείο του …»μεγαλειοτάτου» αντιπροέδρου της κυβέρνησης, τη στιγμή που δεν έχει να φάει, να πληρώσει τα φάρμακα του και το ρεύμα του εξαιτίας του χαρατσιού το οποίο επέβαλε ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ στα νοικοκυριά, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΓΑΠ! Δηλαδή, πόσο ακόμα πρέπει να προκαλέσει αυτό το σάπιο σαρκίο λίπους, μέχρι ο ίδιος ο λαός να τον πλακώσει στις γρήγορες;

Στο ΦΕΚ που δημοσιεύτηκε με ημερομηνία 25 Ιουλίου 2013 αναφέρεται αναλυτικά πόσο θα μας κοστίσει η «καρέκλα» του κ. Βενιζέλου στην αντιπροεδρία. Γιατί διαθέτει και άλλη «καρέκλα», αυτή του υπουργού των Εξωτερικών.

Ο λογαριασμός είναι λοιπόν 235.000 ευρώ για τη σύσταση και λειτουργία του γραφείου τους 6 μήνες του τρέχοντος έτους, με τους απαραίτητους ειδικούς συμβούλους και συνεργάτες, μετακλητούς διοικητικούς υπαλλήλους και αποσπασμένους υπαλλήλους του Δημοσίου.

 

Οι νοματαίοι αυτοί είναι 20 στον αριθμό (γι’ αυτούς που επιχείρησαν να περάσουν τροπολογία ότι εξαιρούνται της διαθεσιμότητας και την πήραν πίσω άρον άρον). Είναι βέβαιο δε πώς στο ποσό αυτό δεν υπολογίζονται υπερωρίες και λοιπά έξοδα. Το μπουγιουρντί θα έρθει αργότερα.

Από το 2014 και μετά, σε ετήσια βάση, το ποσό που εγκρίθηκε για τη λειτουργία του γραφείου του αντιπροέδρου ανέρχεται στο ποσό των 470.000 ευρώ. Για το υπόλοιπο του 2013 και το 2014 ο Ελληνικός Λαός θα έχει πληρώσει συνολικά 700.000 ευρώ για το γραφείο μόνο του αντιπροέδρου Ευ. Βενιζέλου.

 

Ο Βενιζέλος θα απολαμβάνει επίσης, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης που τον έχρισε ο Αντώνης Σαμαράς για να λύσουν από κοινού τα προβλήματα της χώρας,  και…VIP μετακινήσεις με τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας!

Είχε μάθει στη χλιδή όσο ήταν υπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΓΑΠ και ζήτησε να διατηρήσει το προνόμιο των VIP μετακινήσεων.

Iδού και το επίμαχο ΦΕΚ

Η διάθεση του εξωφρενικού αυτού ποσού για γραφείο αντιπροέδρου συνιστά μέγιστη πρόκληση όταν ο λαός ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει, πεθαίνει λόγω αδυναμίας να αγοράσει τα φάρμακα του και παρατάει τα παιδιά του σε ιδρύματα γιατί δεν έχει να τα θρέψει.

Οι χοντρόπετσοι πολιτικοί, κλεισμένοι στο «γυάλινο» κλουβί τους, ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα περνάνε αυτοί καλά και τίποτε άλλο. 

Υπακούουν στις εντολές της τρόικας και υπογράφουν τη θανατική καταδίκη των Ελλήνων από τα «χρυσά» γραφεία τους, νομίζοντας ότι τους σώζουν. 

Ποιοι; 

Κάτι τύποι σαν τον Βενιζέλο, που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα. Μα ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Ού να μου χαθείς αλήτη! 700 χιλιάρικα απ το αίμα μας για το …γραφείο σου ελεεινέ; Πύρινος Λόγιος

Μπαμπά τι να κάνω γιά να ζήσω; ;

Του Γιώργου Κράλογλου
Μέσα στην καρδιά της κρίσης. Από το 2009 μέχρι σήμερα: Δήμοι ανέθεσαν 173 μελέτες για έργα από τα οποία έγιναν μόνο 2!!! Οικονομική υπάλληλος Δήμου καταχράστηκε 1,5 εκατ. ευρώ. Και κρατικός δικηγόρος εισέπραττε για λογαριασμό του ενοίκια κρατικών κτιρίων!! Αυτή είναι η «κληρονομιά» της μεταπολίτευσης που χθες γιορτάσαμε τα 39 της χρόνια…

Είχα γράψει και είχα παραδώσει το χθεσινό μου σημείωμα «Πολίτης ή πελάτης» που βασίσθηκε στο σχόλιο του σχολιαστή «xemmanouil» όταν παρακολούθησα στην τηλεόραση του Alpha ρεπορτάζ συναδέλφου με αναφορές στις παραπάνω καταγγελίες που (όπως γνωρίζω πολύ καλά) απασχολούν ήδη τα αρμόδια υπουργεία.

Και επειδή πρόκειται και εδώ για «πατεντάτες» περιπτώσεις της «αξίας του Πελάτη του συστήματος» σκέφθηκα να ασχοληθώ με την «βιομηχανία μελετών» που αναθέτουν οι Δήμαρχοι, με 10χίλιαρα έως 50χίλιαρα ευρώ, για έργα που… δεν πρόκειται να γίνουν λόγω ελλείψεως πόρων.

Όμως, για λόγους που θα εξηγήσω στην συνέχεια, περιορίζομαι (σήμερα) στην περιγραφή της «καρδιάς της κομπίνας». Προσέξτε την.

Οι περισσότερες από τις συγκεκριμένες μελέτες αφορούν παρόμοια έργα που γίνονται σε Δήμους της περιφέρειας δεδομένου ότι οι ανάγκες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ίδιες (δρόμοι, λιμάνια, πλατείες, κοινόχρηστοι χώροι κ.λ.π. ).

Ο «κομματικός Πελάτης μελετητής» αναλαμβάνει την μελέτη του συγκεκριμένου Δήμου μαζί με την πληροφορία (σε πολλές περιπτώσεις και με το αντίγραφο…) για το ποιος Δήμος της χώρας διαθέτει μελέτη για παρόμοιο έργο.
Προμηθεύεται την μελέτη.

Την αντιγράφει πλήρως και αλλάζει μόνο τα ονόματα και τις περιοχές βάζοντας αυτά του νέου Δήμου!!!

Σε κάποια περίπτωση μάλιστα «μελετητής» είχε ξεχάσει και τα ονόματα των περιοχών της μελέτης που είχε αντιγράψει!!!

Θα σταματήσω όμως εδώ την αναφορά μου στην βιομηχανία αναθέσεων μελετών των Δήμων (θα επανέλθω συντόμως με όλες τις διαστάσεις του θέματος) για να δώσω την θέση μου σε ένα αριστουργηματικό, κατά την άποψή μου, σχόλιο του σχολιαστή “Ichimoku” που διατυπώθηκε στην στήλη σχετικά με την σημασία που έχει να γίνεις «Πελάτης του συστήματος.

Προσυπογράφω το σχόλιο το οποίο και σας καλώ να το απολαύσετε.

«Π-Ε-Λ-Α-Τ-Η-Σ!
Έχω δύο παιδιά. Με ρωτάνε «μπαμπά τι να κάνω όταν μεγαλώσω;»
Έχω σταματήσει πια να λέω τα γνωστά… » να κάνεις αυτό που σου αρέσει…» και λοιπές μπαρούφες που λένε οι γονείς στα παιδιά τους.

«ΠΕΛΑΤΗΣ» παιδί μου!

STEP 1.
Μπες σε μία σχολή. Οποιαδήποτε. Αν είναι μάλιστα οι κλασσικές κηφηνοειδείς σχολές τύπου «ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ», ακόμα καλύτερα.

STEP 2.
Μπλέξε άμεσα με κομματική νεολαία ενός δυνατού κόμματος. ΑΜΕΣΑ! Γράψου στο κόμμα της περιοχής σου κι άρχισε να συμμετέχεις στα «κοινά». Τρίχες βέβαια. Την τσέπη σου θα κοιτάς.

STEP 3.
Προσπάθησε να αναρριχηθείς όσο πιο ψηλά γίνεται. Ξεκίνα αφισοκολλήσεις για το κόμμα και διέδωσέ το σε όλους τους υπευθύνους της παράταξης πόσο «πονάς» το κόμμα. Απαίτησε μετά καλύτερη θέση μιας που είσαι φοιτητής.

STEP 4.

Γίνε κολλητός με δυνατό όνομα του κόμματος. Δεν θα είναι δύσκολο να τον βρεις μιας και θα πρέπει να παρευρίσκεσαι σε όλα τα συνέδρια και εκδηλώσεις του κόμματος. Το βασικό είναι να σε βλέπουν.

STEP 5.

Γλείψε καλά μέχρι και κατουρημένες ποδιές. Γίνε γλοιώδης. Σύντομα η αφοσίωση στο κόμμα θα εξαργυρωθεί με θέση στα κοινά. Ξεκίνα με δημοτικός σύμβουλος κι αργότερα βλέπεις. Αν είσαι κομματάρχης πολιτικού, ακόμα καλύτερα. Δεν θα μπεις στη διαδικασία να δώσεις και χρήματα για να εκλεγείς.

STEP 6.

Ήρθε η ώρα να δρέψεις καρπούς. Μπαινόβγαινε στα γραφεία βουλευτών του κόμματος και ζήτα διορισμό. Έχεις πτυχίο, MASTER, PHD. Κάπου θα σε χώσουν. Τόσον αγώνα έκανες για το κόμμα. Από Πανεπιστημιακή έδρα, μέχρι βοηθός εκπροσώπου στην Παγκόσμια τράπεζα μπορείς να πας, όπως καλή ώρα η κόρη του κ. Παπουτσή.
Καλή επιτυχία παιδί μου. Εγώ πήρα λάθος δρόμο. Έγινα ελεύθερος επαγγελματίας και πίστεψα πως με την εργασία μου θα μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο. Πόσο λάθος έκανα…

Έφτασα στο σημείο να μην ξέρω αν θα έχω δουλειά αύριο, ή σύνταξη κάποτε…
Ενώ ο κ. Παπουτσής και η κ. Δαμανάκη ήξεραν τον δρόμο καλύτερα από μένα.
Ακολούθησε λοιπόν τον σωστό δρόμο που δεν ακολούθησα εγώ. Κι ο Θεός μαζί σου.
Είναι οι καλύτερες συμβουλές που μπορούσα να σου δώσω.
Με αγάπη ο πατέρας σου.»

Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί που θα είχαν να προσθέσουν πολλά στα όσα γράφει ο εύστοχος σχολιαστής. Είμαι βέβαιος όμως ότι δεν υπάρχει έστω και ένας που θα έχει να αφαιρέσει κάτι.

via

Όλοι μας ανάγκη να αντιδράσουμε

            Από το 2009 ζούμε τα ημαρτημένα τριάντα περίπου ετών. Δυστυχώς ακόμη δεν υπάρχει εξιλασμός και δεν φαίνεται διέξοδος. Απόδειξη όσα βιώνουμε τα τελευταία αυτά χρόνια. Αναφέρω ορισμένα από αυτά:
–           Οι μισθοί και οι συντάξεις πέφτουν, η φοροδιαφυγή ακόμη δεν περιορίζεται, οι φόροι για τα ισχνά βαλάντια είναι σε υψηλά επίπεδα, η ανεργία εκτοξεύεται και, μετά από όλα αυτά, ζητούμενο παραμένουν το μηδενικό κρατικό πρωτογενές έλλειμμα, και, βέβαια, η ανάπτυξη.

–           Ορισμένοι εκπρόσωποι των δανειστών, σε δημόσιες δηλώσεις τους, παραδέχονται πως ήταν λανθασμένη η συνταγή της επιβολής εξοντωτικής πίεσης των εισοδημάτων, αλλά δεν κάνουν και τίποτε για να διορθώσουν το αναγνωρισμένο λάθος. Από την άλλη πλευρά πρέπει να αναγνωριστεί πως η ευνοιοκρατία και η διαφθορά στον δημόσιο τομέα δεν πήγαιναν άλλο και πως χωρίς την τρόϊκα, δυστυχώς, καμία κυβέρνηση ποτέ δεν θα ήθελε ή δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε εκσυγχρονισμό του κράτους και ποτέ καμία αντιπολίτευση δεν θα έβλεπε με εθνική υπευθυνότητα τα αναγκαία μέτρα. Οι κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και κυρίως του Γ. Παπανδρέου και οι τότε αντιπολιτεύσεις το αποδεικνύουν.
–           Οι κυβερνητικοί παράγοντες πιέζονται από τους δανειστές να λάβουν μέτρα, δεν τα καταφέρνουν να τα πάρουν στον χρόνο που πρέπει κι έτσι αυτά, με την παρέλευση του χρόνου, γίνονται όλο και πιο αυστηρά, όλο και πιο βίαια. Η αντίληψη του «κουτόφραγκου», που μπορούμε να τον γελάσουμε με ψέματα, έχει τελειώσει και αυτό δεν το έχουν καταλάβει ακόμη στην Ελλάδα.    
–           Παρά τις καταθλιπτικές αφαιμάξεις η παροχή υπηρεσιών σε κράτος και τράπεζες είναι τριτοκοσμικού χαρακτήρα, η δε διαφθορά σε ένα από τα υψηλότερα επίπεδα στον κόσμο. Ακόμα και στελέχη του ΣΔΟΕ αποδεικνύονται διεφθαρμένα… Συναγωνιζόμαστε την Ουγκάντα κυριολεκτικά, για να είμαστε καλύτεροι από αυτήν. Όποιος έχει πάει να εξυπηρετηθεί αυτές τις ημέρες στη ΔΕΗ, στο ΙΚΑ, σε Δημόσια Υπηρεσία, σε Τράπεζα, σε Δικαστήρια αντιλαμβάνεται το πόσο πίσω είμαστε, το πόσο ταπεινωμένος αισθάνεται ο Έλληνας μπροστά στον εξουσιαστή γραφειοκράτη. Αλήθεια οι κυβερνώντες δεν έχουν εικόνα για το τι συμβαίνει στις υπηρεσίες του Δημοσίου και των Τραπεζών; Κι αν γνωρίζουν τι κάνουν για να τις εκσυγχρονίσουν;
–           Η πιο επικίνδυνη σήμερα προοπτική για την Ελλάδα είναι ο κ. Τσίπρας και η πολιτική που εκπροσωπεί. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να πείσει τους Έλληνες – με μερική επιτυχία όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις – ότι όταν πάρει την εξουσία ταχυδακτυλουργικά θα επαναφέρει τους Έλληνες στους μισθούς, στις συντάξεις, στις συνθήκες εργασίας και στην όλη κατάσταση που υπήρχε πριν από το 2009, συνθήκες που προκάλεσαν τη σημερινή κρίση. Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως ο νέος Α. Παπανδρέου και αντί να προκαλεί γέλιο ή τρόμο σε κάποιους δημιουργεί αισιοδοξία επειδή είναι ο …κλώνος του. Κάποιοι Έλληνες ακολουθούν τον μαγεμένο αυλό του κ. Τσίπρα και το παραμύθι του, ότι μόλις ανέβει στην εξουσία οι δανειστές θα κάτσουν αμέσως προσοχή μπροστά του και έντρομοι θα υπακούσουν σε όσα θα τους διατάξει. Η «Κομμουνιστική Τάση» του ΣΥΡΙΖΑ στο Συνέδριό του ανάρτησε πανό με τη φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα«. Οι άνθρωποι ή δεν έχουν διαβάσει τον Έλληνα στοχαστή, ή ενσυνείδητα τον παραποιούν. Ο Καστοριάδης ήταν απόλυτος εναντίον της γραφειοκρατίας ως άρχουσας τάξης ή οργάνου της, όπως την ονειρεύονται οι συνδικαλιστές ή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τους πρασινοφρουρούς και τους γαλαζιοφρουρούς επιδιώκουν οι Ελλάδα να αποκτήσει τους «ερυθροφρουρούς»…. Τον ΣΥΡΙΖΑ θα χαρακτήριζε ο Καστοριάδης «Βαρβαρότητα»!
–           Επικίνδυνος είναι και ο λαϊκισμός των Ανεξάρτητων Ελλήνων και οι απάνθρωπες ιδέες της Χρυσής Αυγής.
–           Και οι συνδικαλιστές, με τις αντιλήψεις τους, δεν αφήνουν να υπάρξει αισιοδοξία για το  μέλλον της Ελλάδος. Δείχνουν ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτε από το πού έχουν οδηγήσει τους Έλληνες με την συμπεριφορά τους κι εξακολουθούν να το παίζουν ηγεμόνες τους, αν και αποδείχθηκε ότι επί δεκαετίες ενεργούν μόνο συντεχνιακά και καθόλου υπεύθυνα. Είμαστε ίσως η μόνη χώρα στον πολιτισμένο κόσμο που οι συνδικαλιστές επιδιώκουν τη συνδιοίκηση και, εν τέλει την «αυτοδιαχείριση», πρακτικές που απέτυχαν παταγωδώς σε όλο τον κόσμο και πουθενά πλέον δεν υπάρχουν. Πρέπει κάποτε να εκλείψει η υποχρεωτική συνδρομή στον Συνδικαλισμό και η διαρροή εκατομμυρίων Ευρώ από το Κράτος για τη λειτουργία του, για να μετρήσει όσους πραγματικά τον ακολουθούν!
–           Προβληματισμό προκαλούν και τα νέα ήθη που τείνουν να επιβληθούν στους Έλληνες. Η ουσιαστική κατάργηση της Κυριακής αργίας είναι μια δυσάρεστη εξέλιξη, προς την επιβολή της υλιστικής – καταναλωτικής άποψης στη ζωή.

Σε αυτή την κατάσταση οφείλουμε όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες να αντιδράσουμε. Στον κύκλο μας ο καθένας μας να συζητεί και να εκθέτει την άποψή του με ηρεμία και με επιχειρήματα. Να επισημαίνουμε  τα όσα γίνονται προς τη θετική κατεύθυνση – υπάρχουν και τέτοια -, να θίγουμε όσα είναι  αρνητικά, να αγωνιζόμαστε με επιμονή για τη διόρθωση των κακώς κειμένων. Και ο καθένας μας να αγωνιστεί να μην ξαναδούμε μέρες Α. και Γ. Παπανδρέου. Γιατί αν συμβεί αυτό πολύ περισσότερες δεκαετίες θα χρειαστούν για να συνέλθουμε από το νέο κτύπημα στον κορμό και, κυρίως, στην ψυχή της Ελλάδας. Γιατί τότε θα κυριαρχούν οι «ονοματοδοσίες» και το όνομα «Ερνέστος».-

http://aktines.blogspot.gr

Λάθος εποχή για να πεθάνεις

Ένας φίλος αναρωτιέται φωναχτά «Καλά, παλιά όταν υπήρχε απεργία πείνας δεν το ανέφεραν καθημερινά στις ειδήσεις;». Ναι, το ανέφεραν. Ανασύρω κάτι που είχα γράψει προ ετών:
Μια εντονότατη ανάμνηση που έχω από παιδί είναι ο θάνατος του Μπόμπι Σαντς. Ο Μπόμπι Σαντς ήταν φυλακισμένο από τους Άγγλους μέλος του ΙRΑ. Μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας, πέθανε σε ηλικία 27 ετών, στις 5 Μαϊου 1981.

  Γιατί όμως εντυπώνεται στη μνήμη ενός παιδιού ένας απεργός πείνας; Ίσως επειδή όλο τον προηγούμενο καιρό λένε στις ειδήσεις ότι κινδυνεύει να πεθάνει, κινδυνεύει να πεθάνει, και νομίζεις (μάλλον ξέρεις, είσαι σίγουρος) ότι όλα θα πάνε καλά (γιατί πώς αλλιώς, πώς να μην πάνε όλα καλά;), ότι δηλαδή δεν μπορεί, δεν θα τον αφήσουν να πεθάνει. Αλλά μια μέρα ανακοινώνουν πως αυτό ήταν και πάει, πέθανε. Άρα ο θάνατος υπάρχει (όχι ως απλή ανακοίνωση, πέθανε ο τάδε που πιθανότατα δεν είχες καν ακουστά, πέθανε κάποιος που ως χθες ζούσε, κάποιος που θα μπορούσε να σωθεί, κάποιος για τον οποίο είχες ενδιαφερθεί). Και μαζί του υπάρχει και το κακό, ή μάλλον αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις, αυτό που είναι πάνω από σένα στην ηλικία των 8 1/2 και το οποίο λέγεται πολιτική ή εθνικά δίκαια. Και στο αρχικό δυσκολοχώνευτο ενός ανθρώπου που στερείται εκουσίως την τροφή του, έρχεται το ακόμη πιο δυσκολοχώνευτο ενός κράτους που τον αφήνει να πεθάνει. Κάποιος λέει είμαι διατεθειμένος να πεθάνω και οι θεσμοί, η εξουσία, όλο αυτό το απρόσωπο «εμείς» του λέει, οκ, πέθανε. Σε αφήνουμε και δεν θα σε εμποδίσουμε. Έχουμε άλλες προτεραιότητες. Η ζωή σου είναι αναλώσιμη και διαπραγματεύσιμη. Είναι προτιμότερο να πεθάνεις από το να δεχτούμε τους όρους σου για τις συνθήκες φυλάκισής σου, είναι προτιμότερο να πεθάνεις από το να φανεί ότι υποχωρούμε στις απαιτήσεις ενός τρομοκράτη του ΙRΑ.
Άλλο το 1981 όμως κι άλλο το 2013. Το 2013 είναι η λάθος εποχή για να πεθάνεις.

 Καταρχάς τα σημερινά οκτάχρονα μπορούν να είναι ήσυχα ότι θα γλιτώσουν από όλη αυτή την αγωνία για το αν θα πεθάνεις ή όχι. Μπορείς να αργοπεθάνεις ήσυχα, διακριτικά, μακριά από τα τηλεοπτικά φώτα, ώστε το διάβημά σου να μην μολύνει καμία παιδική ψυχή.
Τα κανάλια που μιλούσαν για την απεργία πείνας του 81 τα έκλεισαν σε μια νύχτα, έχουν περάσει εβδομάδες και δεν τα επαναλειτουργούν παρά τις δικαστικές αποφάσεις, κι όλο αυτό βρήκε απέναντί του μια λαϊκή αντίδραση βελούδινη, ναζιάρα, εν τέλει αφασική.
Όταν λοιπόν κλείνουν την ΕΡΤ και τελικά σε επίπεδο πολιτών δεν τρέχει κάστανο, το να πεθάνει από απεργία πείνας ένας «κατηγορούμενος για αναρχία και τρομοκρατία» αναμένεται να προκαλέσει εντονότατο ξύσιμο των γεννητικών οργάνων στην καλύτερη περίπτωση και μια άγρια χαρά στη χειρότερη.
Κι αν το 2013 είναι η λάθος εποχή για να πεθάνεις, το καλοκαίρι του 2013, και δη όσο προχωράμε τον Ιούλιο και προσεγγίζουμε τον Αύγουστο, είναι η διπλά λάθος εποχή για να πεθάνεις. Βad timing, bro. Όλα θα τα πάρει το καλοκαίρι, με τα μισόλογα τα σβησμένα, τα καραβόπανα τα σχισμένα, μες στις αφρόσκονες και τα φύκια, όλα θα τα πάρει και θα τα πάει πέρα.
Τον Δεκέμβρη του 2008 δεν είχε πλακώσει ακόμη τα πάντα το γενικευμένο μίσος, η γενικευμένη λύσσα, τον Δεκέμβρη του 2008 η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής μπορούσε ακόμη να σκανδαλίσει και ήταν ακριβώς αυτός ο σκανδαλισμός με τον οποίο τρόμαξαν τόσο πολύ, τον οποίο εχθρεύτηκαν τόσο πολύ, γιατί αποδείκνυε πως κάτι ακόμα απέμενε υγιές, πως υπήρχε ένας ψυχικός πυρήνας που είχε μείνει ανέπαφος από τον σταρχιδισμό και την ιδιώτευση.
Το καλοκαίρι του 2013 είναι πια ο καθένας για την πάρτη του και εμείς εναντίον εσείς. Αλλά εννοείται αφού βγει ο Αύγουστος πρώτα, που όλα θα τα σκεπάσει, όλα θα τα πνίξει, όλα θα τα κυριεύσει.
Το να μην τηρεί η -δικαστική εν προκειμένω- εξουσία όμως τους κανόνες που έχουν τεθεί για να την περιορίζουν, το να παραβιάζει αυτά τα όρια και να κάνει επίδειξη ισχύος απέναντι σε κάποιον που κατ’ αποτέλεσμα δεν αντιμετωπίζει ως πολίτη αλλά ως εσωτερικό εχθρό, έχει και αυτά τα δικά του όρια: ακόμη και τους εσωτερικούς εχθρούς δεν τους οδηγείς στην φυσική τους εξόντωση. Ειδάλλως, δεκατρία – ξεδεκατρία, καλοκαίρι – ξεκαλοκαίρι, το στίγμα και το όνειδος θα είναι διαρκές.

http://old-boy.blogspot.gr/

Ἱστορία καθημερινῆς τρέλλας;

Δίνουν τήν χαριστική βολή στά καταστήματα τοῦ ἱστορικοῦ κέντρου

Η φωτογραφία αυτή τραβηγμένη στην οδό Αδριανού αυτό το σαββατοκύριακο και σε διάρκεια μερικών λεπτών αποτυπώνει μια ιστορία με πολλές προεκτάσεις! Ο καθένας ας βάλει τις δικές του! Εγώ θα σας πω την δική μου!
 Λαθρέμποροι, λαθρομετανάστες, λαθροέποικοι (μην είμαι ρατσίστρια;) με τις πραμάτειες τους, αλωνίζουν πάνω κάτω σαν κύριοι, κάνουν τους τζίρους τους και εις υγείαν των κορόιδων.
Κατά τη διάρκεια του μεσημεριού (στο ντάλα ο ήλιος) το εμπόρευμα γίνεται ομπρέλα, καπελλάκι και γυαλιά ηλίου.
Αν ο καιρός το πάει για βροχή και ρίξει και δυό σταγόνες οι ομπρέλες αντικαθίστανται σε χρόνο ρεκόρ με ομπρέλες για ην βροχή και αδιάβροχα!
Μόλις σουρουπώσει αλλάζει το εμπόρευμα και έρχονται τα βραδυνά. Τσάντες, πορτοφόλια και διάφορα τσουμπλέκια και ο τζίρος συνεχίζεται.
Ούτε να παρακολουθήσεις τις αλλαγές των εμπορευμάτων δεν προλαβαίνεις!
Κλέφτες λαθροέποικοι
Οπότε έχουμε και λέμε! Τουλάχιστον 5 με 7 άτομα ανά 100 μέτρα δρόμου. Τουλάχιστον 100 με 200 ευρώ τζίρος ανά άτομο μας κάνει από 500 μέχρι 1.400 ευρώ. Ανά ΒΑΡΔΙΑ! Ναι, ναι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο έχουν βάρδιες. Περίπου εξάωρες. Αν λάβουμε υπ’ όψην μας ότι τα μαγαζιά εδώ είναι ανοιχτά 12 με 16 ώρες και τα φιλαράκια μας δεν λείπουν ποτέ καταλαβαίνουμε για τι τζίρο μιλάμε.
Και να μην πούμε για όλους όσους τυγχάνουν της ασυλίας των “ελλήνων” και δουλεύουν σε καθημερινή βάση μπροστά από τα μαγαζιά πουλώντας πάσης φύσεως σαχλαμάρες. Εκεί τα πράγματα μπαίνουν σε άλλη σφαίρα (για τζίρους μιλάμε πάντα) να εξηγούμαστε!
Και φτάνουμε τώρα στο ζουμί.
Αλήθεια μπορεί κανείς να μου πεί τι έσοδα έχουν οι πάσης φύσεως εφορίες, δημόσια ταμεία, ασφαλιστικά ταμεία από τις δραστηριότητες αυτές;
Αλήθεια μπορεί κανείς να που πει τι χάνουμε εμείς ως έλληνες από αυτή την ηλίθια να την πω; χαζή να την πω; προδοτική να την πω; ανοχή της πολιτείας σε αυτό το φαινόμενο;
Εγώ κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Και δεν έχει να κάνει με λεφτά –που υπάρχουν- αλλά με την ύπαρξή μας την ίδια.
Χάνουμε την ελευθερία μας, την υγεία μας, τον τόπο που γεννηθήκαμε, τα χρόνια της νιότης μας, τα όνειρά μας, το μέλλον μας!
Αλήθεια μπορεί κανείς να μου πει πόσο αποτιμώνται αυτά; Ή δεν έχουν πιά καμμιά αξία; 
Ἑλληνίς Πολίτης Μ.
Ἡ ἴδια ἡ πολιτεία ἔχει ἀφήσει τούς λαθροεποίκους νά κλέβουν, στήν κυριολεξία, τά χρήματα ἀπό τίς τσέπες τῶν Ἑλλήνων καταστηματαρχῶν. 
Ἔτσι, σιγά σιγά, ἐξοντώνονται οἱ Ἕλληνες πολίτες καί ἀντικαθίσταται ὁ Ἑλληνικός πληθυσμός ἀπό τίς ὀρδές τῶν λαθροεποίκων μέ τήν – ὄχι ἀνοχή, πλέον – ἀλλά τήν ἐσκεμμένη προδοτική βοήθεια τῶν λακέδων πού μᾶς «κυβερνοῦν».
 Δένδιας: «Δική μας προμετωπίδα εἶναι ὁ νόμος καί ἡ τάξις»! 
Μινώταυρος

filonoi

Χρειαζόμαστε νέο μύθο όχι νέο…"Παραμυθά"

  Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
  Έχουμε ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ «Συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ» και «νέο» Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ ζούμε ως Έθνος και Λαός ένα πρωτόγνωρο δράμα με:
Δυσθεώρητα ποσοστά ανεργίας, προσβλητικά ποσοστά οικογενειών που ζούνε κάτω από τα όρια της φτώχειας, πρωτοφανής αριθμός αυτοκτονιών, και διαρκώς διογκούμενη η εθνική κατάθλιψη… 

Και μέσα στη δίνη πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών εξελίξεων και προβληματισμών και την εμφανή κατάρρευση παραδοσιακών προτύπων  συμπεριφοράς και πλαισίων αναφοράς αναμφίβολα προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για κάποια κοινωνιολογική ψυχολογική αξιολόγηση των δεδομένων δίχως φόβο και πάθος.
Άτομα και ομάδες, αντιμετωπίζουμε μια χωρίς προηγούμενο πτώση συστημάτων αξιών, κατανόησης και ερμηνείας της πραγματικότητας, ορθής αξιολόγησης του χθες, έλλειψης επιθυμίας, ελπίδας και ικανότητας για προγραμματισμό του αύριο..
Μήπως θα έπρεπε να μιλάμε για το τέλος της ιδεολογίας, για τη βάναυση κατακρεούργηση της ουτοπίας; Η μήπως τα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες κρύβονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες;
Κατηγορηματικά, Όχι!
Η ελληνική εμπειρία πιστοποιεί ότι υπάρχει καταστροφικό χάσμα ανάμεσα στη σύλληψη και δόμηση μιας ΟΥΤΟΠΙΑΣ και στην ειλικρινή και τίμια προσπάθεια εφαρμογής της στην πράξη ιδιαίτερα όταν πρόκειται για κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά σχήματα.
Και το χάσμα γίνεται ακόμη πιο καταστροφικό και οδηγεί ακόμη πιο γοργά στη θανάτωση της ουτοπίας όταν η απόπειρα πραγμάτωσής της γίνεται χωρίς ειλικρίνεια, χωρίς εντιμότητα, χωρίς πίστη στην πιθανή επιτυχία της!  
Με τον τρόπο αυτό πέρα από την πίκρα της καθολικής απογοήτευσης φαίνεται να δημιουργείται ένα πολύ πιο επικίνδυνο ψυχοκοινωνικό και πολιτικά συλλογικό συναίσθημα των Ελλήνων που είναι ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ…
Μέσα σε αυτόν τον διάχυτο πλέον κυνισμό, που εκφράζεται μέσα από τις διαδικασίες της απώλειας ιδεολογίας, της απάθειας και της άρνησης πίστης και αφοσίωσης σε υψηλά ιδεώδη και συλλογική εθνική ανάταση, κρύβεται – κατά την προσωπική μου γνώμη – συγκεκριμένος φόβος.
Φοβάμαι ότι οι ΗΓΕΤΕΣ μας και οι παρατρεχάμενοί τους δεν έχουν την πρόθεση, το σθένος, την έφεση αλλά ούτε την δυναμική να προχωρήσουν στην πραγμάτωση του οράματος, στην υλοποίηση ενός νέου ‘μύθου’ που τόσο χρειαζόμαστε και λεκτικά μας παρέχουν καθημερινά αλλά στην πράξη δεν μπορούν να δημιουργήσουν!…
Στην ψυχοκοινωνική και πολιτική θεωρία είναι δεδομένο ότι κάθε ηγέτης, κάθε δημιουργός, κάθε άτομο που προσφέρει ένα νέο όραμα, μια καινοτομία, ένα νέο μύθο, μια πρωτότυπη ιδέα σίγουρα προσκρούει στις αντιστάσεις εκείνων που περιχαρακωμένοι στην αδράνεια της «αυτό-ικανοποίησής» τους θα του αντισταθούν καθώς τους τρομάζει η συλλογική κίνηση από το οικείο στο όραμα, από την γνωστή πραγματικότητα στην άγνωστη πραγμάτωση του μύθου.
Στην ιστορία της ανθρωπότητας και στην κοινωνική ψυχολογία της γνώσης, όμως, τέτοιες οι αντιστάσεις ποτέ δεν σταμάτησαν τον ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ηγέτη να ηγηθεί, το δημιουργικό άτομο να δημιουργήσει, τον καινοτόμο να εισαγάγει τις νεωτεριστικές του αντιλήψεις.
Συχνά, μάλιστα, τέτοια προικισμένα άτομα επιζητούν την κριτική έστω και σαν επιβεβαίωση της αντικειμενικής πραγματικότητας ότι οι άλλοι έτσι ομολογούν και την ύπαρξή του και την κατανόηση των προθέσεών του.
Μύθους είχαν οι άνθρωποι πάντοτε και ανέκαθεν κάθε μύθος είχε την καλή και την κακή του πλευρά, τις θετικές και τις αρνητικές ιδιομορφίες και χαρακτηριστικά.
Ίσως ο κυνισμός της εποχής μας να προχώρησε σε τέτοιο σημείο ώστε να αρνούμεθα πλέον κάθε μύθο, θετικό ή αρνητικό, σαν κάτι άχρηστο, ανεφάρμοστο και ολότελα παιδαριώδες!
Ο Albert Camus είχε παρατηρήσει ότι κάθε πράξη επανάστασης προϋποθέτει και την σιωπηρή αποδοχή εκείνου στο όνομα του οποίου γίνεται η επανάσταση. 
Η αίσθηση του Νεοέλληνα ότι είναι πλέον αλλοτριωμένος από την εξουσία, ότι απομακρύνθηκαν απ’ αυτόν οι πολιτικοί του ηγέτες και τα Κόμματα επιβαρύνει με σημαντικό κόστος την προγενέστερη αίσθηση της ψυχοκοινωνικής και πολιτικής μας αλλοτρίωσης (καθώς η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ τους Ηγέτες και τους Βουλευτές μας).
Η θανάτωση του «μύθου» καθώς ζούμε πια στον τρίτο χρόνο της τρόικας δημιουργεί την απελπισία η οποία αποδεικνύεται, δυστυχώς, ακόμη χειρότερη και από τον διαπιστωμένο κυνισμό καθώς οδηγεί στον καταστροφικό νιχιλισμό.
Σαν κοινωνία, σαν Έθνος και λαός αλλά και σαν άτομα αυτό που τώρα χρειαζόμαστε – όπως νομίζω το χρειάζεται ολάκερη η ανθρωπότητα – έστω και εάν κατηγορηθώ θα το πω, είναι ένας νέος «μύθος»!…
Φρονώ ότι ως ΛΑΟΣ έχουμε στο ελληνικό συλλογικό και ατομικό μας υποσυνείδητο όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να δημιουργήσουμε το «νέο μύθο» για να πραγματώσουμε καινοτομικά, χρήσιμα οράματα.
Χρειαζόμαστε ως ΛΑΟΣ νέα οράματα που θα μας καθοδηγήσουν όχι με εξορκισμούς του χθες, αλλά καθώς θα ζούμε το ΣΗΜΕΡΑ, διδασκόμενοι από το ΧΘΕΣ να είμαστε σε θέση να προγραμματίσουμε με ελπίδα για το ΑΥΡΙΟ, ξεπερνώντας τα ρεκόρ που σημειώνουμε ως Έλληνες στην απαισιοδοξία και την απελπισία!…
Χρειαζόμαστε διοικητική οργάνωση εμπλουτισμένη με ανθρωπιστικά συναισθήματα, απαιτείται να θυμηθούμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στην ιστορία μας. 
Χρειάζεται να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας, να ενεργοποιήσουμε το ξεχασμένο μας φιλότιμο, την αγάπη για τον συνάνθρωπό μας, και το ρωμαίικο κυμπαριλίκι μας…
Και τότε, ίσως κατορθώσουμε ως ιστορικός λαός, να προσφέρουμε στους λαούς της Δύσης και της Ανατολής οράματα και μύθους που και αυτοί, όπως και εμείς πλέον, τα χρειάζονται επιτακτικά καθώς η διαπιστωμένα διογκούμενη καθημερινά αλλοτρίωση έφερε την ανθρωπότητα στο έσχατο σημείο της υποβάθμισής της, με την κατάρρευση πατροπαράδοτων συστημάτων αξιών και τον  εκμηδενισμό της ελπίδας…
Κλείνω διατρανώνοντας την πεποίθησή μου, ευελπιστώντας πως και εσείς συμφωνείτε, ότι όχι μόνο εμείς οι Έλληνες αλλά  η ανθρωπότητα ολάκερη χρειάζεται ένα «νέο μύθο» ως πυξίδα – ΑΝΤΙΔΟΤΟ στην εκφυλιστική πορεία απαξίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της υποκατάστασης της αλήθειας με ψέματα που επεξεργάζονται οι κάθε λογής προπαγανδιστές, για επιστροφή στην κοινωνία του ανθρώπου και όχι των πολυεθνικών, των Τραπεζιτών και των Αγορών…
Δεν χρειαζόμαστε νέο ‘παράγωγο’ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ και ‘Δημοσκόπων’ που μας σερβίρεται ως… «χαρισματικός Ηγέτης».
Χρειαζόμαστε νέο ‘μύθο αλλά, κατηγορηματικά, ΟΧΙ νέα παραμύθια!…

via

Συνθήκες Εκτάκτου Ανάγκης

Η Ελλάδα έχει πιαστεί στον ιστό της αράχνης, κινδυνεύοντας σοβαρά να «κατασπαραχθεί»

 – με άλλα λόγια, έχει οδηγηθεί μέσα σε ένα βάλτο, όπου με την παραμικρή κίνηση της να απελευθερωθεί, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στο βούρκο

“Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Όλοι μαζί, χωρίς καμία εξαίρεση. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο” (WChurchill).

“Το ψέμα αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανεπαρκών και ανίκανων πολιτικών, ενώ ακούγεται συνήθως ευχάριστα μόνο από ανώριμους, μη συνειδητοποιημένους Πολίτες. Η αλήθεια βέβαια σπάνια είναι αρεστή – αποδεικνύεται όμως πάντοτε σωτήρια.

Στα πλαίσια αυτά, εάν υπάρχει κάτι χειρότερο από μία ανίκανη κυβέρνηση που λέει ψέματα και δεν τηρεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, είναι μία αντιπολίτευση, η οποία είναι δογματικά αντίθετη με τα πάντα, προτάσσοντας το κομματικό του εθνικού συμφέροντος  – αιθεροβατώντας επί πλέον και παραπλανώντας τους Πολίτες”.

Ανάλυση

Από το Μάρτιο του 2010 η Ευρωζώνη, καθώς επίσης το ΔΝΤ, δάνεισαν στην Ελλάδα το ποσόν των 206,9 δις €, σε 23 δόσεις –χωρίς να υποχρεωθούν να τεκμηριώσουν αναλυτικά που ακριβώς χρησιμοποιήθηκε το τεράστιο αυτό ποσόν, για το οποίο εγγυώνται οι φορολογούμενοι των 16 υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης των 188 μελών του ΔΝΤ. Μία αυστριακή οργάνωση όμως (Attac) ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με το θέμα αυτό, με τα εντυπωσιακά παρακάτω αποτελέσματα:   
(α)  Τα 58,2 δις € (το 28,1%) διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών – οι οποίες υπέφεραν από μία άνευ προηγουμένου εκροή καταθέσεων (περί τα 100 δις €), ενώ υποχρεώθηκαν σε τεράστιες ζημίες, λόγω της απόσβεσης των ομολόγων του δημοσίου (στα πλαίσια του εγκληματικού PSI, με το οποίο στην κυριολεξία πυροβολήσαμε μόνοι μας τα πόδια μας).
Οι μειώσεις μισθών και εισοδημάτων, καθώς επίσης η ύφεση που προκλήθηκε, λόγω της αποτυχημένης πολιτικής που εφάρμοσε το ΔΝΤ, επιδείνωσαν την οικονομική κατάσταση των τραπεζών ακόμη περισσότερο – αφού αυξήθηκαν επικίνδυνα οι επισφάλειες τους (τα κόκκινα δάνεια).
(β)  Τα 101,3 δις € (το 49%) περιήλθαν στους πιστωτές της Ελλάδας. Από το ποσόν αυτό, τα 55,44 δις € χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων – αντί να υποχρεωθούν οι πιστωτές να επιβαρυνθούν με το ρίσκο της απώλειας των επενδύσεων τους, από τις οποίες προηγουμένως είχαν κερδίσει μεγάλα ποσά, τοκίζοντας την Ελλάδα με υψηλά επιτόκια. Τα επόμενα 34,6 δις € οδηγήθηκαν επίσης στους πιστωτές, στα πλαίσια της διαγραφής χρέους (Μάρτιος 2012), ενώ με τα υπόλοιπα 11,29 δις € χρηματοδοτήθηκε η επαναγορά χρέους, από τους κατόχους ομολόγων (δεύτερη διαγραφή).
(γ)  Τα 46,6 δις € (22,5%) εισέρευσαν στον προϋπολογισμό της Ελλάδας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ωφέλησαν τους Πολίτες – αφού με τα 34,6 δις € πληρώθηκαν τόκοι για τα υφιστάμενα ομόλογα του δημοσίου (από το δεύτερο τρίμηνο του 2010 έως το τέταρτο τρίμηνο του 2012), ενώ οι εξοπλιστικές δαπάνες απορρόφησαν 10,2 δις € (2010 και 2011), λόγω της πίεσης των προμηθευτών μας, Γερμανών και Γάλλων, για να μην επηρεαστούν οι δικές τους πωλήσεις.
Ουσιαστικά λοιπόν, μόλις 1,7 δις € διατέθηκαν για τους Έλληνες – αν και πρέπει να αφαιρεθούν οι τεράστιες αμοιβές των στελεχών της Τρόικας, καθώς επίσης τα διάφορα έξοδα τους, τα οποία ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια. Η ζημίες δε που έχουν υποστεί οι Έλληνες ξεπερνούν τα 700 δις € (απαξίωση του χρηματιστηρίου, πτώση των τιμών των ακινήτων, χρεοκοπίες επιχειρήσεων, μείωση μισθών και εισοδημάτων, υπερβολική φορολόγηση κοκ.)
(δ)  Τέλος, περί τα 0,9 δις € (0,4%) διατέθηκαν για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης(ESM). Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνεται η συνολική εικόνα:
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Η διάθεση των ποσών του δανείου της Ελλάδας από την Τρόικα, σε δις €

Χρήση δανείων
Ποσόν
Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών
58,20
Εξόφληση ληξιπρόθεσμων ομολόγων
55,44
Πιστωτές για διαγραφή χρέους (PSI)
34,60
Επαναγορά χρέους
11,29
Τόκοι 30 μηνών
34,60
Εξοπλιστικές δαπάνες δύο ετών
10,20
Συμμετοχή στο ESM
0,90
Έλληνες πολίτες, έξοδα Τρόικας
1,70
Σύνολα
206,93

Πηγή: Attac Austria
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Παρά το ότι λοιπόν από το συνολικό πακέτο διάσωσης της Ελλάδας (240 δις € συν ενδεχομένως κάποια ποσά για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών), έχουν δαπανηθεί ήδη τα 207 δις €, ελάχιστα χρήματα έχουν καταλήξει στην ελληνική οικονομία – αφού κάτι περισσότερο από τη «μερίδα του λέοντος» οδηγήθηκε στους πιστωτές, ειδικά στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, με τα υπόλοιπα να απορροφώνται από τα εξοπλιστικά προγράμματα (από τα οποία ξανά κερδίζουν τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι Γάλλοι).
Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί απεικονίζεται η διάρθρωση του ελληνικού χρέους, το Μάρτιο του 2010, τον Αύγουστο του 2010, το Νοέμβριο του 2012 και τον Ιανουάριο του 2013:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Διάρθρωση ελληνικού χρέους σε δις €

Είδος δανειστών
3/2010
8/2010
11/ 2012
Ι/ 2013
Δανειστές (μη τράπεζες)
176
118
**72
***57
Ελληνικές τράπεζες
40
45
36
21
Διεθνείς τράπεζες
77
60
./.
./.
ΕΚΤ
40
45
45
EFSF
74
84
Διακρατικά δάνεια*
22
53
53
ΔΝΤ
16
22
22
Σύνολα
293
301
302
282

* Ουσιαστικά τον Αύγουστο του 2010 τα διακρατικά δάνεια, μαζί με το ΔΝΤ, ήταν συνολικά 38 δις €, αφού δεν υπάρχει αναλυτική εικόνα.
** 36 δις € Έλληνες και 36 δις € ξένοι
*** 36 δις € Έλληνες και 21 δις € ξένοι
Πηγή: NDS
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Από τον Πίνακα ΙΙ διαπιστώνουμε ότι, το χρέος της Ελλάδας μεταφέρθηκε ουσιαστικά από τους ιδιώτες πιστωτές (ειδικά από τις διεθνείς τράπεζες, στις οποίες πλέον δεν οφείλει τίποτα η Ελλάδα, αλλά το EFSF και η ΕΚΤ), σε κρατικούς – γεγονός φυσικά που καθιστά πολύ δύσκολη, εάν όχι αδύνατη, την απαίτηση διαγραφής των τοκογλυφικών κερδών (επαχθή χρέη), αφού τα δάνεια δεν κατέχονται πλέον από τους αρχικούς κερδοσκόπους.
Ειδικότερα, το συνολικό χρέος της χώρας μας το Μάρτιο του 2010 ήταν σε ποσοστό 100% απέναντι σε ιδιώτες – ενώ το 2013 το χρέος απέναντι στους ιδιώτες μειώθηκε στο 25% περίπου. Στην πραγματικότητα δε το συνολικό χρέος αυξήθηκε, σε σχέση με το 2010, παρά τις διαγραφές (haircut) – αφού στα τέλη του 2012 διαμορφώθηκε στα 305,5 δις € περίπου (με τα υπόλοιπα από τα 282 δις € του Πίνακα ΙΙ να οφείλονται σε πιστωτές, τους οποίους δεν μπορούμε να συγκεκριμενοποιήσουμε).
Εν τούτοις τα 58,2 δις €, τα οποία διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, δεν αναφέρονται στον προϋπολογισμό, με βάση τον οποίο το δημόσιο χρέος ανερχόταν στα 305,5 δις € στο τέλος του 2012 – παρά το ότι ένα μέρος τους είχε καταγραφεί κάποια στιγμή (άρθρο μας). Το γεγονός αυτό μας κάνει να αμφιβάλλουμε για το πραγματικό ύψος του δημοσίου χρέους – επίσης για τα ποσά, τα οποία ανακοινώνονται ή εμφανίζονται στις μελέτες ελληνικών ή διεθνών οργανισμών, όπως και για τις πραγματικές συνθήκες, οι οποίες οδήγησαν στη «ρήξη» την τρικομματική κυβέρνηση.
ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΜΑΣ
Το ελληνικό δημόσιο είναι πλέον υπερβολικά χρεωμένο – ένα χρέος που συνεχώς αυξάνεται, λόγω της δεινής κατάστασης, στην οποία έχει οδηγηθεί. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του χρέους αποτελείται από ομόλογα σταθερού επιτοκίου – όπου η Ελλάδα οφείλει να τα εξοφλήσει στην ονομαστική τιμή τους την ημερομηνία λήξης τους, πληρώνοντας όμως ετήσια τόκους στους δανειστές της.
Τα χρήματα που η χώρα μας λαμβάνει από τα πακέτα στήριξης, λειτουργούν ουσιαστικά με το ίδιο «αξίωμα». Η μοναδική διαφορά μεταξύ των φυσιολογικών ομολόγων δημοσίου (τα οποία αγοράζονται από ιδιώτες, όπως από τράπεζες και ασφάλειες), καθώς επίσης των δανείων από τους μηχανισμούς στήριξης (Ευρωζώνη, ΔΝΤ), είναι τα επιτόκια – τα οποία, στη δεύτερη περίπτωση, δεν καθορίζονται από τις αγορές, αλλά από την πολιτική.
Τα χρήματα τώρα, με τα οποία δανείζουν οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί στήριξης την Ελλάδα, προέρχονται μόνο κατά ένα πολύ μικρό μέρος τους από τις χώρες της Ευρωζώνης – αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό τομέα.
Αναλυτικότερα, τόσο οι τράπεζες, όσο και οι ασφαλιστικές εταιρείες αγοράζουν ομόλογα, τα οποία εκδίδει το EFSF και το ESM – εξασφαλίζοντας το δανεισμό του. Τα δανεικά αυτά χρήματα, τα οποία λαμβάνουν οι μηχανισμοί στήριξης από τις τράπεζες και τους λοιπούς επενδυτές, τα δανείζουν με τη σειρά τους στην Ελλάδα (στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία κοκ.) – με ένα υψηλότερο επιτόκιο, από αυτό που οι ίδιοι πληρώνουν.
Ουσιαστικά λοιπόν, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν δανείζουν με δικά τους χρήματα, με χρήματα των φορολογουμένων πολιτών τους δηλαδή την Ελλάδα, αλλά λειτουργούν απλά ως τριτεγγυητές – αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πληρωμής, μόνο στην περίπτωση που δεν θα πληρώσει η Ελλάδα. Επομένως, η χώρα μας δεν έχει πάρει καθόλου χρήματα από τη Γερμανία ή από τις άλλες χώρες – παρά το ότι δημιουργείται (σκόπιμα προφανώς) η εντύπωση αυτή στους φορολογουμένους πολίτες τους.
Όσον αφορά τώρα τα δάνεια του ΔΝΤ, προέρχονται από τα «ειδικά δικαιώματα ανάληψης» – από το τεχνητό δηλαδή συναλλαγματικό σύστημα που διαθέτει. Απλούστερα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις χώρες της Ευρωζώνης, τα 188 μέλη του ΔΝΤ εγγυώνται για τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη τυχόν μη πληρωμής τους.
Επειδή όμως η εξυπηρέτηση των δανείων του ΔΝΤ προηγείται όλων των άλλων χρεών μίας χώρας, τα δάνεια αυτά είναι μηδενικού ρίσκου για τα μέλη του Ταμείου – ενώ αποδίδουν φυσικά τόκους, οι οποίοι αυξάνουν τα κέρδη του (το ΔΝΤ το 2006, έχοντας έναν μόνο πελάτη, την Τουρκία, καθώς επίσης ένα χείριστο όνομα στις περισσότερες χώρες που είχε δραστηριοποιηθεί στο παρελθόν, κινδύνευε να κλείσει).
ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΜΑΣ
Ο διεθνής εξευτελισμός της Ελλάδας, η διαγραφή μέρους του χρέους της έναντι υπέρογκων ανταλλαγμάτων (μετατροπή του υπολοίπου σε ενυπόθηκο, αγγλικού δικαίου, μη μετατρέψιμου σε δραχμές – απώλεια της εθνικής κυριαρχίας κλπ.), η τεράστια ανεργία, η τρομακτική ύφεση, καθώς επίσης η πλήρης ανυπαρξία αναπτυξιακών προοπτικών, δεν είναι οι μοναδικές ιδιαιτερότητες του καταναγκαστικού δανεισμού μας – αφού υπάρχουν επίσης οι εξής:
(α)  Η Τρόικα, πολύ συχνά στο παρελθόν, αλλά ακόμη και σήμερα, συνηθίζει να αναιρεί τις υφιστάμενες υποσχέσεις της,καθυστερώντας να πληρώσει τις προσυμφωνημένες δόσεις για ολόκληρους μήνες – με στόχο την άσκηση πιέσεων τόσο στην Πολιτεία, όσο και στους Πολίτες.
(β)  Το Φθινόπωρο του 2011 εμπόδισε τη διεξαγωγή του γνωστού μας δημοψηφίσματος, σε σχέση με την αποδοχή ή μη της πολιτικής λιτότητας (άρθρο μας), ενώ το Μάιο/Ιούνιο του 2012 αναμίχθηκε έντονα στα πολιτικά ζητήματα της χώρας –τασσόμενη υπέρ των κομμάτων που υποστήριζαν τα μνημόνια υποταγής και εκβιάζοντας με τη μη πληρωμή της δόσης (την οποία πράγματι καθυστέρησε τότε για πολλούς μήνες, έτσι ώστε να βεβαιωθεί προηγουμένως για την «πολιτική σταθερότητα»).
(γ)  Με την καθυστέρηση των δόσεων, η Τρόικα αναγκάζει την ελληνική κυβέρνηση να εκδίδει βραχυπρόθεσμα ομόλογα δανεισμού της – έτσι ώστε να αποφύγει τη χρεοκοπία. Επειδή όμως τα επιτόκια αυτών των ομολόγων, τα οποία έχουν διάρκεια μερικών μόλις εβδομάδων ή μηνών είναι αρκετά υψηλά, αυξάνονται δυσανάλογα τόσο το ελληνικό χρέος, όσο και τα κέρδη των κερδοσκόπων.
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει με έναν ακόμη τρόπο το ότι, ο απώτερος σκοπός της Τρόικας δεν είναι ο περιορισμός του χρέους – πόσο μάλλον η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας. Απλούστατα αποτελεί ένα πρόσχημα, με στόχο την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, την κατάλυση των εργασιακών σχέσεων, τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας κλπ., στα πλαίσια της στρατηγικής πέντε φάσεων του ΔΝΤ (ανάλυση).
(δ)  Μία δόση της τάξης του 1 δις €, την οποία έλαβε η Ελλάδα από το EFSF τον Ιούνιο του 2012, χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει τη συμμετοχή της στο ESM. Ουσιαστικά λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο το EFSF χρηματοδότησε τον οργανισμό που θα το διαδεχθεί – όχι όμως απ’ ευθείας, αλλά μέσω της αύξησης του ελληνικού χρέους.
(ε)  Ο διοικητής των EFSF και ESM (ο γερμανός K.Regling), έχει μετακινηθεί πολλές φορές στη μέχρι σήμερα καριέρα του, μεταξύ της πολιτικής και του χρηματοπιστωτικού τομέα – εργαζόμενος για την κυβέρνηση της Γερμανίας, για το επενδυτικό κεφάλαιο (hedge fund) Moore Capital Strategy Group, για την Κομισιόν (στη γενική διεύθυνση οικονομικών και χρηματοπιστωτικών υποθέσεων), καθώς επίσης για το επενδυτικό κεφάλαιο Winton Futures Fund Ltd. Προφανώς λοιπόναποτελεί το βασικό συνδετικό κρίκο, μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κτήνους και της πολιτικής – ενώ δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη διάσωση των τραπεζών, προς όφελος των πραγματικών εργοδοτών του.
(στ)  Ο μέσος μισθός των δώδεκα εργαζομένων στο EFSF είναι 258.000 € ετήσια – με το μισθό του διοικητή να ανέρχεται στα 324.000 € συν τα έξοδα του. Οι άνθρωποι με αυτές τις αμοιβές εκπροσωπούν μία πολιτική, η οποία έχει μειώσει το βασικό μισθό των εργαζομένων στην Ελλάδα στα 580 € μικτά μηνιαία – ενώ στόχος της είναι οι ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις.
(ζ)  Τα ομόλογα που είχαν συναφθεί με το αγγλικό δίκαιο πριν το PSI, οι κάτοχοι των οποίων δεν αποδέχθηκαν τη διαγραφή,εξοφλούνται από την Ελλάδα στο ακέραιο (100%) της αξίας τους, συν τους τόκους – παρά το ότι αρκετά από αυτά είχαν αγορασθεί σε πολύ χαμηλότερες τιμές, από τα εξειδικευμένα στην είσπραξη τέτοιων ομολόγων επενδυτικά κεφάλαια (τα οποία αποκομίζουν τεράστια κέρδη).
(η)  Παράλληλα  με την αύξηση των χρεών του δημοσίου, μεγεθύνονται και τα χρέη του ιδιωτικού τομέα της Ελλάδας – ο οποίος ήταν από τους υγιέστερους της ΕΕ, πριν από την εισβολή του ΔΝΤ. Την ίδια στιγμή χρεοκοπούν εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, δημιουργώντας συνεχώς νέα προβλήματα τόσο στο δημόσιο (λιγότερα έσοδα, αύξηση της ανεργίας κλπ.), όσο και στις τράπεζες – με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι «τρύπες» στον προϋπολογισμό, καθώς επίσης οι νέες ανάγκες δανεισμού του δημοσίου και διάσωσης των χρηματοπιστωτικού συστήματος.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται εύκολα ότι, η Ελλάδα έχει πιαστεί στον ιστό της αράχνης, κινδυνεύοντας από στιγμή σε στιγμή να «κατασπαραχθεί» – με άλλα λόγια, έχει οδηγηθεί μέσα σε ένα βάλτο, όπου με την παραμικρή κίνηση της να απελευθερωθεί, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στο βούρκο.
Απαντώντας τώρα στην «απλοϊκή» ερώτηση, σε σχέση με το εάν θα μπορούσε η πατρίδα μας να μην πληρώσει τις οφειλές της, θα λέγαμε ότι, φυσικά και μπορεί να σταματήσει να εξυπηρετεί το χρέος της.
Δυστυχώς όμως, όπως συμβαίνει με τα ενυπόθηκα δάνεια που παίρνουμε από τις τράπεζες, εάν δεν πληρώσουμε, αφενός μεν θα καταχωρηθούμε στο διεθνή «Τειρεσία» (οπότε δεν θα επιτρέπεται ο δανεισμός μας από κανέναν), αφετέρου θα χάσουμε το σπίτι μας – εκτός εάν κλείσουμε ερμητικά τα σύνορα μας, προστατεύοντας τα με στρατό και αποδεχόμενοι την απομόνωση μας από τη διεθνή κοινότητα. Προφανώς ένα κράτος έχει αυτή τη δυνατότητα, την οποία δεν έχει ένα νοικοκυριό που χρωστάει στις τράπεζες – απειλείται όμως και από άλλους κινδύνους, όπως, για παράδειγμα, γεωπολιτικής φύσεως, σε αντίθεση με ένα νοικοκυριό. Φυσικά ένα κράτος δεν είναι ούτε νοικοκυριό, ούτε επιχείρηση – έχοντας εντελώς διαφορετικές ευθύνες απέναντι στους Πολίτες του.
Επανερχόμενοι στο θέμα μας, η μοναδική δυνατότητα της Ελλάδας σήμερα, για να ξεφύγει από την θανατηφόρο παγίδα, στην οποία έχει οδηγηθεί, είναι η δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων, με βάση τις οποίες θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί ομαλά το δημόσιο χρέος (ανάλυση μας) – αφού όλες οι υπόλοιπες λύσεις, τις οποίες είχαμε στη διάθεση μας στο παρελθόν, έχουν δυστυχώς «εξανεμισθεί», από μία σειρά απελπιστικά εσφαλμένων ενεργειών των κυβερνήσεων μας.
Αφού το επιτύχουμε, απαιτώντας παράλληλα την ολοσχερή εξόφληση των πολεμικών χρεών της Γερμανίας απέναντι μας, θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τη διαγραφή εκείνων των τοκογλυφικών τόκων, με τους οποίους έχουμε ενδεχομένως άδικα επιβαρυνθεί και που βέβαια υπερβαίνουν τις μέχρι σήμερα διαγραφές χρέους (των κερδοσκοπικών «ωφελειών» των εταίρων μας επίσης όπως, για παράδειγμα, αυτών της ΕΚΤ, από την αγορά ομολόγων σε χαμηλότερες τιμές).
Εάν δεν φροντίσουμε να συμβούν αυτά όλοι μαζί, Πολιτεία και Πολίτες από κοινού, κυβέρνηση και αντιπολίτευση συλλογικά, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και κόστους, η Ελλάδα θα βιώσει απίστευτα δεινά – θα λεηλατηθεί τόσο από τη Σκύλλα (Γερμανία), όσο και από τη Χάρυβδη (ΔΝΤ), ενώ ίσως δεν θα αποφύγει ακόμη και την απώλεια εδαφών (κατά το πρόσφατο «παράδειγμα» της Γιουγκοσλαβίας, αν και μάλλον υπερβάλλουμε).
Ολοκληρώνοντας, καμία απολύτως κυβέρνηση, μονοκομματική ή συνεργασίας, καθώς επίσης κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να τα καταφέρει, χωρίς την ενίσχυση όλων των άλλων ανεξαιρέτως. Ακόμη όμως και τότε, δεν πρόκειται να υπάρξει δυστυχώς κανένα θετικό αποτέλεσμα, εάν δεν εξασφαλισθεί η ενεργητική συμμετοχή του συνόλου των Πολιτών της χώρας – οι οποίοι θα πρέπει να τοποθετηθούν όλοι μαζί στο πλευρό μίας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», προσφέροντας ο καθένας όσο περισσότερα μπορεί, για τη διάσωση της πατρίδας του (άρθρο).
Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα ξεφύγει μέσα σε ελάχιστο χρόνο από την παγίδα του χρέους, αποκομίζοντας επί πλέον μεγάλα κέρδη – υλικά και ηθικά. Στην αντίθετη περίπτωση, εμείς τουλάχιστον δεν διακρίνουμε καμία απολύτως αχτίδα φωτός – ενώ οι προοπτικές θα επιδεινώνονται διαρκώς, όσο παραμένουμε διαιρεμένοι, απαθείς, εγωπαθείς και μισαλλόδοξοι, περιμένοντας τον «από μηχανής Θεό» να μας σώσει και χάνοντας πολύτιμο χρόνο.
Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

http://prodromikos.wordpress.com/

Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

tsomsky

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, δι’ενός αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.
Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομία, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.
«Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

xiragogisi 2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.
3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα• τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.
4. Η στρατηγική της αναβολής
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον.
Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτ’ απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.
5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.
Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…
7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.
9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!..
10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.
Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Νόαμ Τσόμσκι

http://sciencearchives.wordpress.com/

Διφορούμενα νοήματα / πολλαπλές ερμηνείες

γράφει η Σ.Λυγερού
Στη φιλοσοφία είναι πολύ χρήσιμα (μην πω υποχρεωτικά), όπως και στην πνευματικότητα, όπως και στην τέχνη (ψυχή άγω), γιατί σαν στόχο έχουν την αυτογνωσία, που είναι υπόθεση του καθενός και που έχει να κάνει με στάδια η ολοκλήρωσή της.
Ό,τι έχει να κάνει με την ψυχή χαρακτηρίζεται ως θεωρία. Στην αντίπερα όχθη του θεωρητικού βρίσκεται το πρακτικό. Σκέψου σε μία οικονομική συναλλαγή, στο κλείσιμο μιας επαγγελματικής συμφωνίας, να γίνονταν χρήση διφορούμενων νοημάτων και πολλαπλών ερμηνειών. 
Στην περίπτωση που σε πρακτικό ζήτημα γίνεται χρήση των, σκοπό έχει να πληγεί το αντισυμβαλλόμενο μέρος/να πέσει στην παγίδα/να εξαπατηθεί.

Ό,τι ακριβώς γίνεται και στην πολιτική. Αυτός που χρησιμοποιεί ρητορικά τεχνάσματα για να κατασκευάσει μία άποψη που επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες, σαν στόχο έχει την εξαπάτηση αυτού στον οποίο απευθύνεται. Το διφορούμενο νόημα στην πολιτική είναι καθαρή απάτη. Λόγω αυτού, είναι ηθικώς αλλά και συνταγματικώς παράνομη η χρήση του.
Εκεί όμως που είναι ανήκουστο να χρησιμοποιούνται ρητορικά τερτίπια, είναι στον νόμο. (Το είδαμε κι αυτό, απόφαση δικαστηρίου με πολλαπλές ερμηνείες!! Διφορούμενη απόφαση δικαστηρίου!!) Ένας που καταπατεί τον νόμο δηλαδή μπορεί να αποφύγει την τιμωρία χρησιμοποιώντας ένα «κόμμα» που είναι ικανό να αλλάξει το νόημα της δικαστικής απόφασης!! (Χρησμός Πυθίας «ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις». Βάζοντας κόμμα σε διαφορετικά σημεία του χρησμού, αλλάζει το νόημα: «ηξεις, αφήξεις, ουκ εν πολέμω θνήξεις» = «θα φύγεις, θα επιστρέψεις, δε θα πεθάνεις στον πόλεμο» ενώ «ηξεις, αφήξεις ουκ, εν πολέμω θνήξεις» = «θα φύγεις, δε θα επιστρέψεις, θα πεθάνεις στον πόλεμο». Συνεπως, ο ερωτών για το αν θα γλιτώσει το θάνατο στον πόλεμο άκουγε αυτό που ήθελε να ακούσει και ο Απόλλων δεν έκανε ποτέ λάθος.)
Μα η δικαστική αρχή δεν είναι πυθία, δεν ζητάμε να μας κάνετε πρόβλεψη κύριοι, ούτε προφητεία!! Την τήρηση των νόμων ζητάμε, κι αν σημεία στίξης είναι ικανά να αλλοιώσουν τους νόμους σας, οι νόμοι αυτοί είναι για τα σκουπίδια.
Νόμος που αξίζει να τηρηθεί και να διασφαλιστεί είναι αυτός που βασίζεται στην αλήθεια, στο ηθικό, στο δίκαιο, που δεν χωρά αμφισβήτηση, που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να τεθεί, που δεν χρειάζεται να είσαι μορφωμένος για να τον καταλάβεις, αλλά/και (το σημαντικότερο) που γίνεται ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ -ακόμα κι από αυτόν που τον καταπατά και που θα τιμωρηθεί γι’ αυτή την καταπάτηση.
Επειδή, η διακυβέρνηση σας είναι παράνομη, οι δικαστικές αρχές ξεπουλημένες και οι νόμοι σας ανάξιοι σεβασμού, είναι υποχρεωτική η μη συμμόρφωσή μου σ’ αυτούς, δηλώνοντας έτσι την απόλυτη άρνηση συμμετοχής μου στην βεβήλωση του πολιτεύματος και κάθε θεσμού, από όλους τους άρχων αυτού του τόπου.
Υ.Γ. Όσο συζητιέται η χούντα ξεχνάμε τα αυτονόητα. Άρνηση συμμετοχής. Δεν έχουν καμία νομιμοποίηση, καμία οντότητα. Υπάρχουν μόνο επειδή τους κοιτάμε, τους δίνουμε σημασία, τους απαντάμε, το συζητάμε!!!

http://upogia-taxi.blogspot.gr/