Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;

Αυτά είναι τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του κ. Γιαννίτση, για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας με τίτλο «Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;». 
«Το θέμα μου, στην ουσία, είναι ένα: Πού βρισκόμαστε σήμερα και κυρίως που πάμε αύριο.
·         Πρέπει να σταματήσει επίσης το γαϊτανάκι του ‘εσύ, όχι εγώ’, ‘οι άλλοι, όχι εμείς’, ‘που κρύβει μια καθολική αποποίηση ευθυνών, και πρέπει να δούμε τι κάνουμε για να μην τελματωθούμε για άλλη μια δεκαετία.
·       Το 1999 ήταν η χρονιά που εξοφλήσαμε την τελευταία δόση του χρέους μας μετά την εγκαθίδρυση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. 100 χρόνια ελέγχου! 100 χρόνια αποπληρωμής των λαθών των κυβερνήσεων των παππούδων μας.Η χρονική διάρκεια από το 1999 μέχρι τα επονείδιστα και επαχθή χρέη να μας ξαναφέρουν σε συνθήκες πτώχευσης, κράτησε μόλις 11 χρόνια. Γι αυτά τα 11 χρόνια θα μείνουμε πάλι σε διεθνή εποπτεία για απροσδιόριστο διάστημα, δεκαετίες, ίσως και έναν αιώνα. Θα ήθελα να θέσω το ερώτημα ποιος τελικά είναι επονείδιστος στη διαδικασία αυτή. Τα χρέη, εμείς, η Ευρώπη, όσοι πουλάνε κίβδηλες φαντασιώσεις, όλοι;
·         Πρέπει συλλογικά να θέλουμε να κάνουμε κάτι.
·         Θεωρώ, ότι όσο ανεπτυγμένες είναι οι ατομικές μας ικανότητες, τόσο η συλλογική ευφυία μας ως κοινωνία είναι αναιμική. Δεν πιστεύουμε σε συλλογικές αξίες, ευρωπαϊκές ή και εθνικές, δεν έχουμε κανένα σοβαρό όραμα, όχι μόνο για την οικονομική μας ανάπτυξη, αλλά ούτε για την κοινωνική μας οργάνωση, την εθνική μας υπόσταση, το μέλλον μας ή τα παιδιά μας.
·         

·         Το ερώτημα είναι πώς ορίζεται το ανάλγητο, το αντιλαϊκό.Είναι αντιλαϊκό ο,τι μπορεί να επιδεινώνει ισορροπίες κάποιας δεδομένης στιγμής, αλλά αποτρέπει μεγαλύτερες, πολλαπλές και μακροχρόνιες αρνητικές εξελίξεις για ευρύτερα στρώματα και την χώρα; Είναι λαϊκό ο,τι φαινομενικά αφήνει ανέπαφες καταστάσεις που λίγο αργότερα καταρρέουν, συμπαρασύροντας σημαντικά κοινωνικά τμήματα με υψηλό κόστος;


·         Η ανάπτυξη και η κοινωνική δικαιοσύνη ήταν οι μόνιμες αναφορές όλων. Και τα δύο κατέρρευσαν. Όταν λοιπόν ακούω μεγαλοστομίες για προστασία των αδύναμων φοβάμαι για το αντίθετο.
·         Ο πόλεμος των γενεών είναι ήδη σε εξέλιξη. Μέχρι στιγμής, πάντως, στον πόλεμο αυτό η ήττα είναι συντριπτική: έχουν ηττηθεί οι νεότερες γενεές, η κοινωνική προστασία, η ανάπτυξη, η απασχόληση, η χώρα η ίδια και οι προοπτικές της. Έχουν ηττηθεί, γιατί κάθε καίρια πραγματικότητα όλου αυτού του κόσμου είναι σήμερα σημαντικά χειρότερη απ’ ο,τι ήταν κάποια χρόνια πριν και γιατί η υπέρβαση αυτής της χειρότερης πραγματικότητας απαιτεί πρόσθετες θυσίες, σε σχέση με προηγούμενες φάσεις .
·         Οι ανατροπές που ζήσαμε στην πολιτική συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας όλα αυτά τα χρόνια δείχνουν: τη σύγκρουση των νέων με το παλιό και την απόφαση σημαντικότατου τμήματος των νέων ότι αυτή η κοινωνία έχει υπονομεύσει βαθύτατα το μέλλον τους, ότι οι διαγενεακές ανισορροπίες όπου βρίσκονται εγκλωβισμένοι είναι βαθύτατες και ότι το μέλλον τους εξαρτάται από την αμφισβήτηση και ανατροπή της ισχύουσας λογικής. Το αν η σύγκρουση αυτή δεν πήρε ακόμα ισχυρές και ορατές διαστάσεις δεν αίρει τη ριζική διαφορά στο είδος της αντιπαράθεσης που έχει ξεκινήσει στη βιολογικά και ιδεολογικά γερασμένη Ελλάδα.
·      
   Στην κοινή γνώμη κυριαρχούν πολλές κατασκευές χωρίς σχέση με την πραγματικότητα. Θα σταθώ σε μία, που είναι αρκετά διαδεδομένη: ότι την κρίση την πλήρωσαν οι πιο αδύναμοι. Την κρίση την πλήρωσαν όλοι. Οι κάτω, οι μεσαίοι και οι επάνω.
·         Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι η πολιτική δεν θα ασχοληθεί με τις απώλειες των μεσαίων και πλουσίων. Όμως, κάθε σοβαρή μεταβολή επηρεάζει το σύνολο της οικονομίας και κοινωνίας, άρα και των πιο αδύναμων, και οφείλουμε να ξέρουμε τι επιπτώσεις προκύπτουν από κάθε τέτοια μεταβολή σε κάθε κρίσιμο κρίκο της κοινωνικής και οικονομικής αλυσίδας, τόσο για να κατανοήσουμε γιατί έχουμε και θα συνεχίσουμε να έχουμε το ένα ή το άλλο πρόβλημα, όσο και γιατί κάθε διακριτή μεταβολή στο κοινωνικό σύνολο απαιτεί διακριτές παρεμβάσεις.
·         Στο κέντρο όμως της ελληνικής αποτυχίας βρίσκεται η μόνιμη διάρρηξη της σχέσης ανάπτυξης και διαρθρωτικών αλλαγών.
·         Η επιστροφή της χώρας στις διεθνείς χρηματοοικονομικές αγορές, όταν γίνει,  θα συνδέεται με πολύ μικρότερη έκταση δανεισμού και με υψηλότερα  επιτόκια από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει, ότι αν δεν ενισχύσουμε τους εγγενείς μηχανισμούς της ανάπτυξής μας, η χώρα θα κινείται σε συνθήκες χαμηλής πτήσης.
·         Ανάπτυξη χωρίς αναδιάρθρωση του παραγωγικού συστήματος, επενδύσεις, σοβαρές προσαρμογές του εκπαιδευτικού συστήματος, ενίσχυση της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας, χωρίς μεταρρύθμιση του κοινωνικού, ασφαλιστικού και του νοσηλευτικού συστήματος, χωρίς σοβαρές νέες υποδομές και χωρίς ένα Κράτος που να λειτουργεί, δεν θα έρθει ποτέ.
·         Τελικά, η ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται με αποφάσεις ‘από επάνω’, αλλά με την δημιουργική ικανότητα των ‘επάνω’. Η ανάπτυξη προϋποθέτει επίσης γνώση, τόλμη, σύγκρουση με το παλιό και κατανόηση των αποτυχιών, της κρίσης, της φτώχειας και όλων των νέων πραγματικοτήτων, που εμείς δημιουργήσαμε. Δεν έχει νόημα να λέει κανείς ότι θέλει μεγέθυνση, αλλά ταυτόχρονα να αρνείται να αλλάξει καταστάσεις που μπλοκάρουν την μεγέθυνση, να αρνείται να επιλέξει πολιτικές που θα οδηγήσουν σε αυτήν, πόσο μάλλον να επιλέγει πολιτικές που την αντιστρατεύονται.
·         Όλοι και πάντα στην ιστορία έχουν όρια. Πρέπει να ξέρουμε κάθε στιγμή μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε, ποια είναι τα όριά μας. Ιστορικά, έχουμε ένα πρόβλημα στη σχέση μας με τα όρια.
·      
   Όμως, πρέπει να κατανοήσουμε, ότι άλλες αξίες και ευθύνες έχουμε όταν ενεργούμε για τον εαυτό μας, και άλλες όταν αναφερόμαστε στη χώρα και οι επιλογές μας επηρεάζουν την τύχη άλλων, αγγίζουν το συλλογικό, το εθνικό, το συνολικό.
·         Το συγκεκριμένο Κράτος είναι ο κεντρικός μοχλός της κρίσης μας. Χωρίς ένα διαφορετικό κρατικό σύστημα, θα μένουμε ακινητοποιημένοι.
·         Το ερώτημα που τίθεται, είναι πώς ξεπερνάμε τον ρόλο του θεατή στα συλλογικά δρώμενα. Αν δεν το απαντήσουμε, είναι σαν να δεχόμαστε το όποιο αποτέλεσμα. Αυτό δεν είναι αδιάφορο ούτε για όποιον το αποφασίζει, ούτε για τους άλλους. Έχει ουσιαστική επίπτωση στην ποιότητα της Δημοκρατίας στη χώρα μας.
·         Η πολιτική αδυναμία που οδήγησε στην κρίση και  που, επιπλέον, οδήγησε στην παράταση της κρίσης μετατρέπεται σε πολιτική αδυναμία αυτοπροστασίας της Δημοκρατίας. Το βλέπουμε μέσα και έξω από την Ελλάδα. Σε τέτοιες συνθήκες ανθούν ο αυταρχισμός και καταστάσεις, που ποτέ στην  ιστορία δεν είχαν καλό αποτέλεσμα για τις κοινωνίες που αφέθηκαν στην μαγεία τους. Το τίμημα ήταν πάντα πολύ βαρύ για όσους αδιαφόρησαν, αλλά και για όσους δεν αδιαφόρησαν.
·         Η προσδοκία ότι θα φτάσουμε πάλι στον Χαμένο Παράδεισο, με την ανόρθωση όσων μας οδήγησαν στην κατάρρευση, θα σημαίνει παράταση της σημερινής εμπλοκής.


·         Στα χρόνια αυτά ιδεολογίες, ιδεοληψίες, στερεότυπα, ταμπού τσακίστηκαν. Αυτό που δεν φαίνεται ακόμα είναι η οικοδόμηση του νέου. Ένα νέο, που θα μας βγάλει αργά και επώδυνα από την κρίση, θα αρχίσει να εκπέμπει θετικά μηνύματα σε σχέση με την παραγωγή, την απασχόληση, την φτώχεια, τα εισοδήματα, την αποτελεσματικότητα της πολιτικής. Ένα τέτοιο ‘νέο’ δεν μπορεί να προκύψει από τα κάτω.  Θα γίνει μόνο από τα πάνω. Το πρόβλημα είναι ότισημαντικό τμήμα της κοινωνίας χάνει τις προσδοκίες του στο πολιτικό σύστημα, αλλά και λειτουργεί αντιφατικά. Περιμένει από τις πολιτικές δυνάμεις να συγκρουστούν με ό,τι προκάλεσε την κρίση, ενώ ταυτόχρονα αντιδρά σε κάθε αλλαγή. Περιμένει, επίσης, να δει στοιχεία που να εμπνέουν. Αυτά δεν φαίνονται. Οι αλλαγές είναι ελάχιστες, δειλές και ενοχικές. Εξ άλλου, μια υπέρβαση των πολιτικών και άλλων στερεότυπων, που θα σηματοδοτούσαν αλλαγή προσανατολισμού, θα πληρωθεί ακριβά από όσους πρωτοπορήσουν. Όποιος όμως κατανοήσει, ότι αξίζει το τίμημα, ότι αξίζει να πάρει το ρίσκο, όποιος δημιουργήσει ελπίδες που αρχίσουν να μετατρέπονται σε  πραγματικότητα, θα πιστωθεί και την επιτυχία».
O Νόαμ Τσόμσκι ένας από τους πιο γνωστούς και ενεργούς διανοούμενους της εποχής μας: γλωσσολόγος, φιλόσοφος, γνωστικός επιστήμων, ιστορικός, κοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής και ακτιβιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας, συμμετέχει στη παγκόσμια δράση για παραπάνω από έξι δεκαετίες.
Στην ταινία «Ρέκβιεμ για το Αμερικάνικο Όνειρο», μας δίνει μία αιχμηρή και ολοκληρωμένη ανάλυση της σύγχρονης οικονoμικοπολιτικής κρίσης στην Αμερική. Μέσα από το λόγο του, αναδεικνύει 10 κομβικά σημεία που συνέβαλλαν στην κατάλυση του κράτους κοινωνικής ευθύνης από τις πολυεθνικές εταιρείες και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς .
Συγκρίνοντας την κρίση του 30′ με τη σημερινή, καταλήγει στο δυσοίωνο συμπέρασμα ότι υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες για την ανάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κοινωνικό και εργασιακό χώρο. Αιτία, η δυσθεόρατη συνάθροιση πλούτου σε ένα πολύ μικρό ποσοστό, της τάξης του 1%, του γενικού πληθυσμού της γης.
Αν και η ανάλυση του Τσόμσκι αφορά στα τεκταινόμενα της αμερικανικής πολιτικής ιστορίας, μπορούμε να αναγνωρίσουμε και να ταυτίσουμε τακτικές που εφαρμόζονται κατά κράτος στην Ευρώπη των πολυεθνικών lobbies.
Δραστηριότατος ακτιβιστής, ο ίδιος ακόμα και στην ηλικία των 88 ετών, βρίσκει την μόνη ελπίδα για το μέλλον στις «αναρίθμητες μικρές δράσεις των ανώνυμων ανθρώπων που αποτελούν το ακτιβιστικό πλήθος».

Ομιλία του πρώην υπουργού Τάσου Γιαννίτση στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Ρόδο
Την εκδήλωση  οργάνωσε η Μονάδα Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική 
του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην Ρόδο  .
Πηγήtovima
Advertisements

Πηγαίνουν οι αδερφές στα Village Cinemas;

Tα τελευταία χρόνια η κρίση (οικονομική και αξιοπιστίας) των παραδοσιακών ΜΜΕ -έντυπων και ηλεκτρονικών- έχει ευνοήσει την ανάπτυξη εμπορικών ενημερωτικών portals στο διαδίκτυο που στόχο έχουν να εκμεταλλευθούν (εμπορικά και πολιτικά) την παρακμή καναλιών και εφημερίδων, εκμεταλλευόμενα την ραγδαία διάδοση της χρήσης Ίντερνετ, η οποία δεν περιορίζεται πλέον στις νεότερες ηλικίες όπως παλιότερα.  Έχοντας ξεπεράσει πλέον το εμβρυικό στάδιο των τρωκτικών, η ενημέρωση στο διαδίκτυο πλέον βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εμπορικά portals με οργανωτική δομή παραπλήσια  των παραδοσιακών ΜΜΕ: Ιδιοκτησία-Διεύθυνση-Δημοσιογράφοι-Εργαζόμενοι-Εμπορικό Τμήμα. Ως αποτέλεσμα, η παθογένεια των παραδοσιακών ΜΜΕ μεταφέρεται σιγά σιγά και στην οθόνη του υπολογιστή μας, με διαπλοκές, απόκτηση πολιτικής επιρροής, εμπορικούς πολέμους, αλλά και η παλιά καλή στυγνή εκμετάλλευση εργαζομένων στο βωμό του κέρδους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στη υπόθεση Τσοχατζόπουλου αποκαλύφθηκε ότι η “επικοινωνιακή επίθεση” η οποία προτάθηκε στον  πρώην υπουργό με στόχο να βελτιώσει -με το αζημίωτο- την εικόνα του, περιελάμβανε σε μεγάλο μέρος προβολή του από ενημερωτικά sites.

Ένα από τα sites αυτά, είναι και το Νewsbomb.gr.  Portal του Ομίλου DPG Digital Media, ιδιοκτησίας του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, ιδιοκτήτη της Κ.Α.Ε Παναθηναϊκός, γιο του φαρμακοβιομήχανου Παύλου Γιαννακόπουλου και διευθυντή τον Κώστα Χαρδαβέλλα. Το γεγονός ότι το site έχει χρησιμοποιηθεί ουκ ολίγες φορές για επίθεση στην πολιτική της κυβέρνησης στο χώρο του φαρμάκου, στον πόλεμο Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού (Αγγελόπουλοι) ή στον ενδοπαναθηναϊκό πόλεμο (Αλαφούζος), καταρρίπτει τους μύθους που προβάλλονται κατά κόρον περί “εναλλακτικής και αδέσμευτης ενημέρωσης”.  Έστω και αν το μέσο που χρησιμοποιείται είναι μοντέρνο, δεν παύει να αποτελεί μια επιχείρηση που χρησιμοποιείται για “παραδοσιακούς” σκοπούς των αφεντικών τους: Kέρδος. Ενδεικτικό ένα mail που διέρευσε μετά από την απόλυση 3 εργαζομένων από το portal. Σ΄ αυτό, ο CEO της εταιρίας ανακοινώνει την καθυστέρηση καταβολής των μισθών και καθιστά συνολικά υπεύθυνους τους εργαζόμενους του ομίλου για τα κακά οικονομικά αποτελέσματα του. Σε χαρακτηριστικό απόσπασμα διαβάζουμε:  Με αφορμή αυτή την επικοινωνία, θα θέλαμε να τονίσουμε ότι η επίτευξη των στόχων του ομίλου είναι ευθύνη όλων μας. Η ανεύρεση εσόδων, η συγκράτηση των εξόδων και η βελτίωση της ποιότητας της δουλειάς μας θα εξασφαλίσει και θα εγγυηθεί την μελλοντική πορεία του Ομίλου.

Το κυνήγι της διαφήμισης λοιπόν είναι όρος επιβίωσης. Στα πλαίσια αυτά, το portal ανέπτυξε συνεργασία με την Village Films για την διαφημιστική προβολή ταινιών της. Δεν ξέρω πόσο διάστημα διαρκούσε  η συνεργασία, μέχρι που στις σελίδες του newsbomb εμφανίστηκε ένα ανυπόγραφο εμετικό ρατσιστικό άρθρο, απέναντι στους ομοφυλόφιλους με τίτλο “Προστατέψτε τώρα τους νέους από την ομοφυλοφιλία όπως ο Πούτιν!” (link δεν βάζουμε). Στο άρθρο αυτό αφού εξυμνείται η πολιτική Πούτιν απέναντι στους ομοφυλόφιλους, προτρέπει τους Έλληνες ηγέτες “να αποφασίσουν εάν θέλουν να προασπίσουν το εθνικό συμφέρον, το συμφέρον του συνόλου ή των όποιων συντεχνιών”, να ακολουθήσουν δηλαδή την πολιτική Πούτιν ενάντια στην “συντεχνία” των ομοφυλόφιλων. Η ομοφοβία στην Ρωσία έχει πάρει απίστευτες διαστάσεις. Ο ομοφυλόφιλοι υποβάλονται σε φρικτά βασανιστήρια, πέφτουν θύματα δολοφονικών επιθέσεων και οι διαμαρτυρίες τους αντιμετωπίζονται με βάρβαρη καταστολή. Η πολιτική Πούτιν απέναντι στο ζήτημα η οποία ποινικοποιεί την «προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας» νομιμοποιεί τις πρακτικές αυτές, κάνοντας τις ουσιαστικά επίσημη πολιτική. H χαρδαβέλλεια προτροπή να ακολουθήσουν οι “έλληνες ηγέτες” την πολιτική Πούτιν στο ζήτημα, ουσιαστικά ζητάει η πρακτική της Χρυσής Αυγής να γίνει επίσημη πολιτική του κράτους. Δεν είναι πρώτη φορά που ο Χαρδαβέλλας εκφράζει ρατσιστικές αντιλήψεις. Από την εκπομπή του άλλωστε στο Alter Αθέατος Κόσμος ανάμεσα στα διαλλείματα ουφολογίας, ουκ ολίγες φορές είχαν φιλοξενηθεί οι απόψεις του φυρερίσκου Μιχαλολιάκου, ήδη από το 2009.

Aμέσως ξεκίνησαν αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα αυτά φαίνεται σταθμίστηκαν  κατ’ αρχήν από την Village Films και με ανακοίνωση της αποφάσισε να αποσύρει την διαφημιστική της καμπάνια από την ιστοσελίδα.  Το Νewsbomb αφού κλάφτηκε με τη συνηθισμένη τακτική “εμείς δεν είμαστε ρατσιστές, μας παραξηγήσατε”  και τα κλισέ “ρατσισμό βιώνουν οι έλληνες όχι οι μειοψηφίες” καλεί την Village Films να πάρει πίσω την απόφαση της με επιχείρημα μεταξύ άλλων και το ότι το άρθρο “εκτός από τα 100 αρνητικά σχόλια τα οποία σας ευαισθητοποίησαν, είχε και άνω των 2000 LIKE.”, προσφέροντας και ως δώρο τον υπόλοιπο διαφημιστικό χρόνο. Και ως αποκορύφωμα στο τέλος ζητάει από την Village Films δήλωση φρονημάτων με το ανεκδιήγητο:

-Είστε υπέρ της προκλητικής έκθεσης των συναισθηματικών εκδηλώσεων των ομοφυλοφίλων σε δημόσιους χώρους;

Δεν ξέρω τι μέτρησε στην απόφαση της Village Films και πήρε πίσω την απόφαση ενώ επιπλέον όπως κυκλοφορεί και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απέλυσε και τον υπεύθυνο που πήρε την αρχική απόφαση απόσυρσης της διαφήμισης. Ίσως η δωρεάν διαφήμιση, ίσως τα 2000 likes έναντι των 100 αρνητικών σχολίων. Όπως και να χει όμως το θέμα έχει ξεσηκώσει νέα θύελλα αντιδράσεων και το hashtag στο twitter #no_village_gr έχει γίνει δημοφιλές, αποδεικνύοντας ότι είμαστε πολύ περισσότεροι απ’ ότι υπολόγιζαν εκτός από τις “αδερφές” που δεν ξαναπατάμε στα Village.
Back Door Man


//ΠαραλληλοΓράφος//

Εικόνες εξαθλίωσης στις συνοικίες της Αθήνας

Ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια των λαϊκών αγορών (Εκτενές φωτορεποτάζ)

Εικόνες που σοκάρουν βλέπει κανείς στις λαϊκές αγορές. Συνάνθρωποί μας, που δε τα βγάζουν πέρα, ψάχνουν για λίγη τροφή στα πεταμένα τελάρα των εμπόρων.

 Εμφανίζονται στη λήξη της λαϊκής αγοράς και περιμένουν υπομονετικά και διακριτικά, να μαζέψουν οι παραγωγοί τους πάγκους τους και λίγο πριν τα σαρώσει όλα το σκουπιδιάρικο, αναμοχλεύουν τα εγκαταλελειμμένα τελάρα.

Με μια άδεια πλαστική σακούλα στα χέρια τους ή και με καροτσάκι, κυρίως συνταξιούχοι, παριστάνοντας τους τυχαίους περαστικούς, σκύβουν και μαζεύουν ότι έχει απομείνει.

Λίγα φρούτα, ντομάτες και μαρούλια, τα μισά σαπισμένα που πετάνε οι έμποροι. Αρκετοί, όμως, είναι…

οι παραγωγοί που δίνουν δωρεάν τα τελευταία τους προϊόντα σε αυτούς τους ανθρώπους, κατανοώντας τις ανάγκες τους.


«Αναγκάζομαι να μαζεύω από κάτω»

Το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου βρεθήκαμε στη λαϊκή αγορά της Νίκαιας και ο φωτογραφικός φακός του newpost κατέγραψε εικόνες εξαθλίωσης από συμπολίτες μας που έψαχναν τροφή στα πεταμένα τελάρα των εμπόρων.

Άνθρωποι  τρέχουν και ψάχνουν στα απομεινάρια της λαϊκής για να βρουν καλά προϊόντα και μερικοί καταφέρνουν να γεμίσουν τις τσάντες τους.

«Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Αναγκάζομαι να ψάχνω στις λαϊκές ότι αφήνουν οι έμποροι. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα όμως», λέει η κυρία Ελένη, συνταξιούχος στο newpost.

Λίγο παρακάτω συναντάμε την κυρία Ειρήνη επίσης συνταξιούχο που μάζευε και εκείνη από τα απομεινάρια της λαϊκής. «Δεν έχουμε λεφτά, δύσκολα τα φέρνουμε βόλτα. Με μια σύνταξη και με τις μειώσεις που μας έχουν κάνει πώς να ζήσουμε; ευτυχώς μου δίνουν μερικές φορές και οι μανάβηδες που με ξέρουν» μας λέει.

«Το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις – Βοηθάμε όσο μπορούμε»

Εντοπίσαμε και τον πρόεδρο της Α’ Λαϊκής Πειραιά, Νικόλαο Βατράνη, ο οποίος δήλωσε στο newpost πως καθημερινά οι έμποροι της λαϊκής έρχονται αντιμέτωποι με το φαινόμενο που όπως μας είπε έχει αρχίσει και παίρνει διαστάσεις και όχι απαραίτητα από μετανάστες.

«Παλιά έβλεπες κυρίως ξένους να μαζεύουν από τον δρόμο. Τώρα είναι όλο και περισσότεροι, κάθε ηλικίας, Έλληνες και ξένοι». Ο κ. Βατράνης πρόσθεσε πως εκείνος και αρκετοί άλλοι έμποροι αφήνουν και καλές παρτίδες προϊόντων στα τελάρα για τους ανθρώπους αυτούς και μάλιστα τα βάζουν σε σακούλες μόνοι τους και όποιος έχει ανάγκη περνάει και τις παίρνει δωρεάν.

«Προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσο μπορούμε ξεχωρίζοντας πολλές φορές ακόμα και παρτίδες προϊόντων που θα μπορούσαν να πουληθούν, τα οποία αφήνουμε δωρεάν κατανοώντας την ανάγκη των συνανθρώπων μας. Είναι εικόνες που μας θλίβουν και θα πρέπει η πολιτεία να κοιτάξει το πρόβλημα γιατί ο κόσμος πεινάει» είπε χαρακτηριστικά.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 
Ρεπορτάζ: Παναγιώτης Καρλιώτης από newpost

via

Μπάνιο να σου πετύχει…

Λουόμενοι βοηθούν μετανάστες άρτι αφιχθέντες Ένα μικρό πλοίο φορτωμένο με 160 Σύριους επιβάτες όλων των ηλικιών, ιδιαίτερως παιδιών εμφανίστηκε στην ακτή. Στήθηκε γέφυρα διάσωσης σε παραλία στη Σικελία (Ιταλία), από κολυμβητές που έσπευσαν να βοηθήσουν.

Πού κρυβόταν τόση σκατοψυχιά;

Ποιος πολιτισμικός και κοινωνικός βόθρος άνοιξε το 2010; Πόσο φαρμάκι έκρυβε μέσα της η ελίτ του ελληνικού πολιτισμού της δεκαετίας του ’90; Πόσες εμμονές και πόση αυταρέσκεια χωρά σε ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων; Πόσο παραγωγικός είναι επιτέλους αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός που έχει επιβληθεί.
Ξεφτίλισαν το συνταξιούχο που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος. Χλεύασαν τα παιδιά που λιποθύμησαν από κακή διατροφή. Αφόδευσαν σε πιτσιρικάδες που σαπίζουν στα κρατητήρια. Αγνόησαν χιλιάδες ψυχές που στιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χειροκρότησαν κάθε κυβερνητική απόφαση που έκριναν ότι είναι αρκούντως σκληρή και διαμαρτυρήθηκαν μόνο για τις καθυστερήσεις στην επιβολή της πιο απάνθρωπης πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Όχι, δεν είναι ούτε εργοστασιάρχες, ούτε μεγαλοτραπεζίτες, ούτε εθνικοί εργολάβοι, ούτε καναλάρχες. Είναι άνθρωποι του πολιτισμού. Είναι η πεφωτισμένη πρωτοπορία των 90s. Είναι το πνευματικό ισοδύναμο της σκωληκοειδούς απόφυσης του Κλικ.
Αφορμή για τις παρακάτω αράδες, η αυγουστιάτικη επέλαση των ανθρωπόμορφων ανθρωποφάγων στα ιντερνετικά μιντιομάγαζα, με πεντιγκρί «Έλληνα λογοτέχνη». Εκείνου του είδους που άκμασε στη δεκαετία του ’90 γράφοντας αφόρητα αυτοαναφορικές αηδίες, για να τις διαβάζει ο ίδιος και να αυτοθαυμάζεται. Πού πούλησαν δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα σε ανθυποβαλκάνιους που ένιωσαν ότι έγιναν Ευρωπαίοι, γιατί κάτω από το ελενίτ του γκαράζ μπόρεσε επιτέλους να μπει η πολυπόθητη BMW. Δεν έχει κανένα νόημα να αραδιάσω ονόματα. Τα γνωρίζουν όλοι. Είναι συγγραφείς, ποιητές, πανεπιστημιακοί, που αλώνιζαν στους τηλεοπτικούς δέκτες και ενίοτε στα κομματικά επιτελεία. Είναι όλοι εκείνοι, που η Λένα Διβάνη (αυτο)αποκαλεί… μετριοπαθέστατα, «διανόηση».
Όταν δεν υπήρχε συστημικός κίνδυνος οι «διανοητές» μπορούσαν εύκολα να παριστάνουν τους φιλελεύθερους και να ξιφουλκούν εναντίον του συστήματος, αλλά να το εκμεταλλεύονται έμμεσα ή άμεσα για τον βιοπορισμό τους. Τη στιγμή όμως το αυτό το ίδιο σύστημα άρχισε να απειλείται, σχεδόν αυτόματα ή και συντονισμένα, συντάχθηκαν αρχικά με αποφασιστικότητα και τελικά με λύσσα δίπλα του. Με αυτόν τον τρόπο αποκαλύφθηκε ο βαθύτατος συντηρητισμός τους, αυτή η συστημική μούχλα που τους εξασφάλιζε το παντεσπάνι τους. Εκεί ήταν πάντα. Απλά δεν απειλούνταν τόσα χρόνια. Άλλωστε, οι περισσότεροι αξιοποίησαν εξαντλητικά, πολιτικό σύστημα, κόμματα και Κράτος. Είναι κρίμα να γίνουν θύματα των περικοπών του, τώρα που και οι ιδέες και οι πελάτες εξαντλούνται.
Φτάσαμε στο σημείο λοιπόν, οπότε η αμφισβήτηση της εξουσίας να θεωρείται η κριτική στους πολιτικούς γιατί δεν είναι πιο αποφασιστικοί στην επιβολή του κοινωνικού δαρβινισμού και υπολογίζουν το πολιτικό κόστος των πράξεών τους, δηλαδή γιατί υπολογίζουν ακόμη και τις οριακά δημοκρατικές διαδικασίες. Αν αυτό ονομάζεται διανόηση σε συνεχή σύγκρουση με την εξουσία και την πολιτική και πνευματική αρτηριοσκλήρωση, τότε πράγματι ο Χίτλερ ήταν οραματιστής της παγκόσμιας ειρήνης.
Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σε αυτήν την περίπτωση. Ούτε δα ήταν κάτι κρυφό ή μη αναμενόμενο. Ένας πανεπιστημιακός, διορισμένος σε Δ.Σ. κρατικής επιχείρησης και πέντε-έξι επιτροπές, υπάρχει περίπτωση να δαγκώσει το χέρι που τον ταΐζει; «Μα δεν πληρώνομαι», αντιτάσσουν υποκριτικά. «Το κάνω για το καλό του πολιτισμού, των γραμμάτων, της κοινωνίας, της χώρας, της ανθρωπότητας, του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος». Φαίνεται ότι στην προεμφυλιακή Ελλάδα του 21ου αιώνα, ο αλτρουισμός περίσσεψε στη διανόηση. Αυτός θα είναι και ο λόγος που συντηρούν την ανθρωποφαγία με τόσο πάθος.

Η παρεξηγημένη σκατοψυχιά

Είναι δείγμα υγείας, κατά την άποψή μου, το ότι ακόμη και στην τούρλα του Αυγούστου, τέτοια μισαλλόδοξα, υπερσυντηρητικά, ανιστόρητα, και εν τέλει απάνθρωπα κείμενα και δηλώσεις δεν περνούν αναπάντητα. Όχι μόνο αναδεικνύονται (ως απάνθρωπα) αλλά κάποιες φορές αναγκάζουν τον ιδιοκτήτη τους να ερμηνεύσει ή και ανακαλέσει τα λεγόμενά του. Αυτό από την άλλη οδηγεί σε ένα ακόμη τραγελαφικό φαινόμενο. Υποτιθέμενοι τεχνίτες της γλώσσας, λογοτέχνες και καθηγητές Πανεπιστημίου, να προσπαθούν να πείσουν ότι είναι ανίκανοι να βάλουν τη μία λέξη πίσω από την άλλη και να φτιάξουν μία κοινώς κατανοητή πρόταση που να μην επιδέχεται άλλης ερμηνείας. Ποτέ άλλωστε τόσοι γνώστες της γλώσσας δεν αποδείχτηκαν τόσο ανίκανοι να την χρησιμοποιήσουν.
Προφανώς δεν είναι αυτή η αλήθεια. Καμία παρεξήγηση. Καμία παρερμηνεία. Ό,τι γράφουν ή λένε (ή καλύτερα, εκτοξεύουν), το εννοούν. Και εννοούν κάθε λέξη που χρησιμοποιούν. Απλώς τους είναι αδύνατο να παραδεχτούν ότι πιάστηκαν με την καρδάρα στο χέρι. Και αντ’ αυτού προσπαθούν να την περάσουν κάτω από τα μάτια μας, επιμένοντας «δεν βλέπετε καλά». Λένε ότι «όταν ανακαλύφθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο». Σωστό. Το κακό είναι ότι κάποιοι δεν έχουν ανακαλύψει ούτε τη συγγνώμη.
Πράγμα που μας οδηγεί στα κοινωνικά δίκτυα και το ρόλο τους. Το κλαμπ των διανοητών που αλληλοκαβατζώνονται από κυβερνητική επιτροπή σε κρατικό Δ.Σ., έως και σήμερα παραμένει ερμητικά κλειστό. Δεν αρκείται όμως σε αυτό. Όντας ανέκαθεν κλειστό, αλλά χωρίς τη δυνατότητα ζύμωσης με τον πραγματικό κόσμο, η εντύπωση -σε μεγάλο βαθμό αληθής- ήταν ότι η κοινωνία μπορεί να άγεται εύκολα και εσαεί χωρίς να χρειαστεί να συγχρωτιζόμαστε με αυτήν. Τα κοινωνικά δίκτυα ανέτρεψαν αυτήν την παγιωμένη εντύπωση και -με βίαιο τρόπο- τους αποκαλύπτουν μία άλλη πραγματικότητα. Ότι δεν είναι αυθεντίες. Ότι ο λόγος τους δεν περνάει ως θέσφατο. Ότι εκτοξεύουν συχνά πηχτές ανοησίες που δεν περνούν απαρατήρητες. Για την ώρα συνεχίζουν να ζουν στη γυάλα τους, αλλά πλέον βλέπουν απ’ έξω. Βλέπουν ότι δεν μπορούν να επιβάλουν εύκολα όποια άποψη βγάζουν από την κοιλιά τους ή -ακόμη χειρότερα- τους ορίζεται να επιβάλουν. Αντιμετωπίζουν ανθρώπους που είναι εξυπνότεροι, πιο καλλιεργημένοι πνευματικά, περισσότερο γνώστες, πιο καταρτισμένοι και κυρίως πολύ πιο αξιόλογοι από αυτούς. Εκατοντάδες πολίτες της διπλανής πόρτας, κατά κόρον ψευδώνυμοι (ακριβώς γιατί είναι της «διπλανής πόρτας» και δεν έχουν την ανάγκη να αντλήσουν κύρος από την ονοματάρα τους), που παράγουν ψηφίδες ιδεών πολύ πιο προωθημένων, πολύ πιο άρτια εκπεφρασμένων, πολύ πιο σύγχρονων, και με περισσότερο ενδιαφέρον βρε αδερφέ από την ομοφοβική μπαλαφαρία της κάθε Σώτης στην Άθενς Βόις.
Οπότε χτυπάμε την ανωνυμία. Πού πας χωρίς να σε λένε Χειμωνά ή Τατσόπουλο; Πώς θα σε θυμάται η Ανθρωπότητα αν βγαίνεις με το όνομα «βυζιά μελάτα» ή «μπάμπης6789241»; Ποια κρατική επιτροπή θα σε βραβεύσει; Ποιος υπουργός θα σου σφίξει το χέρι; Ποια Σούλα Καραμπουζούκη, χήρα μεγαλοεργολάβου, θα σε συνοδεύσει σε παρουσίαση πραγματείας για την αφόρητη μυρωδιά της μασχάλης της εργατικής πλέμπας; Ναι υπάρχει και η σαβούρα ανάμεσα στους ψευδώνυμος. Ογκώδης και κραυγαλέα σαβούρα. Πώς θα ήταν δυνατόν να μην υπήρχε; Αλλά καλό θα ήταν να μην διαβάζουμε κουταμάρες περί κανιβαλισμού. Δεν κανιβαλίζεται ο ανθρωποφάγος, αγάπη μου.
Υ.Γ.1 Δεν ισοπεδώνω τους διανοητές ή τους λογοτέχνες. Είναι όμως η πικρή αλήθεια ότι η πλειονότητα των διακεκριμένων Ελλήνων των γραμμάτων και της τέχνης των 90s πρωτοστατεί, συντάσσεται ή σιωπά, σε αυτό το ανθρωποφαγικό μεταμοντέρνο think tank της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.
Y.Γ.2 Πιο γραφικοί, πιο γελοίοι και τελικά ακόμη πιο σκατόψυχοι, είναι εκείνοι οι δευτεροκλασάτοι σχολιαστές σε ιστοσελίδες και εφημερίδες, που νιώθουν την αδήριτη ανάγκη να δικαιολογήσουν κάθε κρετινισμό των παραπάνω «διανοητών». Πρόκειται για εκείνα τα γελοία ανθρωπάκια που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μπουν στα σαλόνια της κυρίας Σούλας Καραμπουζούκη, χήρας μεγαλοεργολάβου, και να τα θαυμάσουν κι αυτά για το αφόρητο τίποτε που πουλάνε.
Zaphod
Short URL: http://wp.me/p1pa1c-jbR

via

Δεν είναι απλά άνεργοι. Είναι κάτι πολύ χειρότερο, παροπλισμένοι…

Τα πλοία στην Ελευσίνα δεν έχουν πια ζωή…Το ίδιο και οι άνεργοι στην Ελλάδα

Φωτογραφίες από τη θάλασσα των… παροπλισμένων καραβιών ! 

Γέμισε ο κόλπος της Ελευσίνας παροπλισμένα και κατασχεμένα πλοία λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης, χώρια το βυθισμένα που αποτελούν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα και το περιβάλλον… 

Δύσκολο πράγμα η ανεργία για όποιον την έχει ζήσει. Θυμάμαι ένα φίλο να μου ανακοινώνει πριν λίγα χρόνια ότι τον απέλυσαν. “Είναι ένας ψυχολογικός βιασμός”.
του Στρατή Μαζίδη
stratisΚαι πράγματι αυτό ισχύει. Ειδικά για ανθρώπους όπως σήμερα που τους δείχνουν την έξοδο μετά από χρόνια προσφοράς σε ένα γραφείο. Βέβαια έστω και μέχρι πριν λίγα χρόνια, οι άνεργοι ήταν απλά άνεργοι, δηλαδή άνθρωποι ετίθεντο εκτός αγοράς εργασίας αλλά αρκετές φορές κατάφερναν εύκολα – δύσκολα να ξαναμπούν σε αυτή.
Σήμερα όμως η κατάσταση άλλαξε. Πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με ανέργους αλλά με κάτι πολύ χειρότερο, ένα ζωντανό εφιάλτη. Με παροπλισμένους διότι εκεί οδηγούνται όσοι χάνουν την εργασία τους.
Ο 35χρονος, ο 46χρονος, ο 55αρης που θα βρουν εργασία; Ποιος θα τους προσλάβει; Όσοι βάζουν λουκέτο; Αλλά και τι εργασία θα βρουν;

Φέρνω στο νου μου ένα φίλο. Σταμάτησε να αναζητά εργασία. “Ούτε τον εαυτό μου θέλω να κοροϊδεύω Στρατή, ούτε να γίνω σκλάβος για 300 ευρώ. Ότι θέλει ας γίνει”.
Και έτσι οι άνθρωποι γινόμαστε σαν τα πλοία όταν τα δένουν και στοιβάζονται σε ντάνες. Τα καράβια τα δένουν στη σειρά στην Ελευσίνα, τη Χαλκίδα και τη Δραπετσώνα, οι άνθρωποι αράζουν στα παγκάκια, τα πεζούλια και τις πλατείες.
Κι όπως βλέπεις τα πλοία να καταστρέφονται μέρα με την ημέρα από το ρήμαγμα, έτσι παρατηρείς και τους ανθρώπους να αδιαφορούν για τον εαυτό τους, τα προβλήματά τους, τους στόχους που κάποτε είχαν θέσει και να παραιτούνται από τη ζωή.
Άλλη πρόσφατη περίπτωση φίλου που περίμεναν να έρθει από την άδειά του για να τον ξαποστείλουν. “Με πέταξαν με δυο παιδιά στο δρόμο και άνεργη γυναίκα αλλά μου είπαν πως με καταλαβαίνουν. Μου ζήτησαν να τους πω πόσο θέλω ακόμη να καθίσω μέχρι να βρω κάτι ή να τακτοποιηθώ. Ζήτησα την αποζημίωσή μου 15 ετών και έφυγα παραχρήμα γιατί δεν άντεχα να τους βλέπω άλλο! Η θέα τους μου προκαλούσε εμετό! Ξέρεις ότι έμαθα πως έχουν επεκταθεί;”.
Ωραίο κι αυτό ε; Πετάς κάποιον στο δρόμο και του δηλώνεις την αλληλεγγύη σου. Του υποδεικνύεις τη δυσκολία κι εσύ επεκτείνεσαι. Εσύ τρέχεις με το κότερο κι αυτόν τον πέταξες μεσοπέλαγα να πνιγεί.
Μερικά εκατομμύρια λοιπόν δε διαβαίνουν απλά την άλλη όχθη του ποταμού. Αντίθετα σαν τα βαπόρια οδηγούνται σε ντάνες ζώντας σιγά σιγά το θάνατό τους.
Κι όμως τα βαπόρια που τα βλέπουμε να σκουριάζουν μέρα με τη μέρα, κάποτε είχαν όμορφα σινιάλα, ταξίδευαν πελάγη και ωκεανούς, οι τσιμινιέρες τους κάπνιζαν νευρικές, αντιπαρέρχονταν φουρτούνες, έπλεαν κόντρα στα άγρια κύματα, προσέφεραν και αγαπήθηκαν.
Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους…

http://freepen.gr/

via

Αν η κλοπή ή η υπεξαίρεση τελέστηκε από ανάγκη για άμεση χρήση ή ανάλωση του αντικειμένου, το δικαστήριο κρίνει την πράξη ατιμώρητη

Κλέβουν τρόφιμα και τα τρώνε βιαστικά μέσα στα Σουπερμάρκετ

Και άλλο «Success Story» κ. Σαμαρά! Ο κόσμος πεινάει, ο κόσμος κλέβει για να επιβιώσει…. Να μη σας το στερήσουμε …επιτυχία σας και αυτό! «Τι να λέμε, έχει πέσει πείνα στον κόσμο!». Ο υπεύθυνος μεγάλου σούπερ μάρκετ στο κέντρο της Αθήνας μιλάει στην «Καθημερινή» για την έξαρση των μικροκλοπών στα πολυκαταστήματα, την εγκληματικότητα της ανέχειας.
«Παλιότερα «έφευγαν» έτσι κυρίως καλλυντικά, ποτά, είδη προσωπικής υγιεινής, τα οποία δεν μπορούσαν να αγοράσουν γιατί ήταν ακριβά. Σήμερα είναι τα τρόφιμα που γίνονται στόχος: γάλατα, γιαούρτια, μπισκότα. Έχουν ξεφύγει τα πράγματα». 

Για πρώτη φορά, μάλιστα, καταγράφονται κρούσματα κατανάλωσης τροφίμων εντός των καταστημάτων. Σχεδόν καθημερινά οι υπάλληλοι ανακαλύπτουν
συσκευασίες από σοκολάτες ή άλλα είδη στους διαδρόμους, σε γωνίες, πίσω από πάγκους. «Τα ανοίγουν και τα τρώνε επιτόπου», λέει.

«Πεινάνε οι άνθρωποι, τι να κάνουν», προσθέτει αμέσως. Γι’ αυτό, σε περίπτωση που οι υπάλληλοι τους δουν, κάνουν τα στραβά μάτια. «Αν ο άλλος πεινάει, εμείς τι να του πούμε; Το τρώει και φεύγει».

Ανάλογη εικόνα δίνουν και πολλά άλλα σούπερ μάρκετ της ευρύτερης περιοχής του κέντρου. «Ένας είχε ανοίξει μια συσκευασία τυρί για τοστ και το έτρωγε βιαστικά. Τον είδα, αλλά δεν ήθελα να τον φέρω σε δύσκολη θέση», διηγείται άνδρας της υπηρεσίας σεκιούριτι ενός καταστήματος. Σε μια άλλη περίπτωση, μια γυναίκα «συνελήφθη» να αρπάζει ένα μπουκάλι λάδι από το ειδικό καλάθι όπου συγκεντρώνονταν. Όπως λένε οι υπάλληλοι των καταστημάτων, δεν υπάρχει διαχωρισμός στην πείνα. Τα κρούσματα αφορούν εξίσου Έλληνες και αλλοδαπούς.

Σε κάθε περίπτωση, σπάνια καλείται η αστυνομία. «Αν δούμε κάποιον να κλέβει, του αφαιρούμε το προϊόν και τον αφήνουμε να φύγει», λέει η υπεύθυνη άλλου καταστήματος. «Για ποιο λόγο να πάρουμε την αστυνομία;» Πηγές της αστυνομίας επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει έξαρση του φαινομένου, ωστόσο συχνά τα περιστατικά αυτά λύνονται «εκ των έσω», χωρίς εμπλοκή των Αρχών. Μόνο εάν πρόκειται για αντικείμενο μεγαλύτερης αξίας καλείται η αστυνομία, αναφέρουν χαρακτηριστικά. «Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, τα κρούσματα σχετίζονται με την ανάγκη επιβίωσης. Παίρνουν ένα κρουασάν, κάτι που καταναλώνεται γρήγορα».

Σημειώνεται ότι οι μικροκλοπές διώκονται κατ’ έγκληση και όχι αυτεπάγγελτα. Σύμφωνα με το άρθρο 377 του Ποινικού Κώδικα, αν η κλοπή ή η υπεξαίρεση έχει αντικείμενο πράγμα ευτελούς αξίας, τιμωρείται με χρηματική ποινή ή με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών. Αν όμως η πράξη τελέστηκε από ανάγκη για άμεση χρήση ή ανάλωση του αντικειμένου της κλοπής ή υπεξαίρεσης, το δικαστήριο μπορεί να κρίνει την πράξη ατιμώρητη.
Με λίγα λόγια, εάν πρόκειται για τρόφιμο μικρής αξίας, το οποίο καταναλωθεί επιτόπου και επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για θέμα επιβίωσης, ο δράστης δεν τιμωρείται.

Περισσότερο ευάλωτα στις μικροκλοπές είναι, φυσικά, τα μεγάλα καταστήματα, όπου παρά τα εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας, ο έλεγχος είναι δύσκολος. Πέραν εκείνων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, σε αυτούς τους χώρους δρουν και «κανονικοί» παραβάτες που συνεχώς εφευρίσκουν νέες μεθόδους αφαίρεσης ειδών από τα ράφια (πονοκέφαλο, για παράδειγμα, προκαλεί στους υπευθύνους των καταστημάτων η τοποθέτηση σε συσκευασίες γάλακτος ή χυμών άλλων μικροαντικειμένων, μέθοδος γνωστή ως «milkshake»).

Σύμφωνα με τελευταία έρευνα (ECR Hellas), το συνολικό ποσοστό των απωλειών από τα ράφια των σούπερ μάρκετ έχει αυξηθεί κατά 10% μέσα σε ένα χρόνο, με το κόστος για τις επιχειρήσεις να ανέρχεται σε πάνω από 95 εκατ. ευρώ ετησίως. Ειδικότερα, οι απώλειες στα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης ανέρχονται στο 2,1% των πωλήσεων, με έντονα αυξητική τάση.

Τα προϊόντα με τα μεγαλύτερα ποσοστά κλοπών είναι το λάδι, το μέλι, ο καφές, τα αλκοολούχα ποτά, τα προϊόντα στοματικής υγιεινής, τα ξυριστικά, τα ζαχαρώδη (τσίχλες, σοκολάτες κ.λπ.), τα καλλυντικά, οι μπαταρίες και τα τρόφιμα (τυριά κ.λπ).

Αντιμέτωποι με το πρόβλημα των μικροκλοπών είναι και οι ιδιοκτήτες μίνι μάρκετ. «Υπάρχει έξαρση, αν και σ’ εμάς, όποιος θέλει να ελέγχει το κατάστημά του, μπορεί», λέει στην «Κ» ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ στο Παγκράτι. «Το θέμα είναι ότι οι υπάλληλοι πια δεν θα ρισκάρουν επ’ ουδενί τη σωματική τους ακεραιότητα για να σταματήσουν μια κλοπή. Δεν στενοχωριούνται πολύ και είναι κατανοητό στην εποχή που ζούμε».

Σε άλλα καταστήματα οι κλοπές μειώθηκαν – όπως μειώθηκε και ο τζίρος. «Έπεσε η δουλειά, έπεσαν και οι κλοπές», υποστηρίζει ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ στους Αμπελοκήπους. «Άντε να μπει κανένας ξένος να πάρει (σ.σ. εννοεί κλέψει) κάνα ποτό, άντε να μπει κανένας Έλληνας να πάρει κάνα κουτί ζυμαρικά».

Πηγή: Καθημερινή

via

Αυτά είναι τα δικαιώματά μας αν μας πιάσουν χωρίς εισιτήριο

Τι κάνουμε στην περίπτωση που μας πιάσει ο ελεγκτής στα Μ.Μ.Μ χωρίς εισιτήριο; ..


1 Αν δεν θέλω να δώσω τα στοιχεία μου στους ελεγκτές, είναι νόμιμο δικαίωμα μου και…
δεν διαπράττω κανένα ποινικό αδίκημα


2. Οι ελεγκτές δεν έχουν δικαίωμα να με συλλάβουν.

3. Αν μου ζητήσει τα στοιχεία μου οποιοσδήποτε αστυνομικός (ακόμα και εκτός υπηρεσίας), τα δίνω γιατί είμαι υποχρεωμένος, προκειμένου να μην έχει δικαίωμα να με κρατήσει.

4.Δεν είμαι υποχρεωμένος να περιμένω την άφιξη της αστυνομίας.

5.Ζητάω από τον οδηγό ν’ ανοίξει την πόρτα στην επόμενη στάση κι από τους ελεγκτές να με αφήσουν να κατέβω και τους δηλώνω ρητά, ότι δεν θέλω να παραμείνω στο λεωφορείο.

6.Δεν πηγαίνω σε καμία περίπτωση, με την θέλησή μου, στο αστυνομικό τμήμα, μαζί με τους ελεγκτές, ούτε δέχομαι να με οδηγήσουν με το λεωφορείο, εκεί που θέλουν αυτοί.

7.Αν μου κλείσουν την πόρτα και μου περιορίσουν την έξοδο, καλώ αμέσως το 100, καταγγέλλοντας, ότι κρατούμαι παράνομα, χωρίς την θέληση μου και ζητάω την άμεση επέμβαση της αστυνομίας, γιατί διαπράττεται αυτόφωτο αδίκημα σε βάρος μου.

8.Ζητώ ονόματα και τηλέφωνα συνεπιβατών μου, για να έχω μάρτυρες.

9.Καλώ αμέσως στα τηλέφωνα των «ΕΠΙΒΑΤΩΝ» ζητώντας νομική βοήθεια και αλληλεγγύη.

10.Όταν έρθουν οι αστυνομικοί, απαιτώ να συλλάβουν αμέσως, τους ελεγκτές ή και τον οδηγό, γιατί με κράτησαν παράνομα και χωρίς την θέληση μου και ζητώ να κρατήσουν τα στοιχεία όλων των μαρτύρων συνεπιβατών μου.

11. Στην ερώτηση των αστυνομικών «αν θέλω να καταθέσω μήνυση», απαντώ, ότι δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω, αντίθετα αυτοί, είναι υποχρεωμένοι να ενημερώσουν αμέσως τον Εισαγγελέα και να συντάξουν έκθεση σύλληψης και βεβαίωσης του αδικήματος, γιατί το αδίκημα της παράνομης κατακράτησης, είναι αυτόφωρο πλημμέλημα και διώκεται αυτεπάγγελτα, αλλιώς κάνουν παράβαση καθήκοντος.

12. Αν οι αστυνομικοί δεν ενεργούν τα νόμιμα, τους υπενθυμίζω ότι διαπράττουν παράβαση καθήκοντος, γι’ αυτό ζητάω τα στοιχεία τους, προκειμένου να τους αναφέρω.

13. Η πληρωμή ή μη του προστίμου, που θα επιβληθεί από τον ΟΑΣΘ, αποτελεί προσωπική επιλογή του κάθε ατόμου.

via 

Πως να κάνεις το ψέμα αλήθεια

Και η παραπληροφόρηση καλά κρατεί…

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός


Η παραπληροφόρηση και το σάπιο πολιτικό σύστημα όχι μόνον καλά κρατεί αλλά «δίνει και τα ρέστα του» προκειμένου να πείσει, εαυτό και τον λαό, ότι τα πράγματα αλλάζουν στην χειρότερη περίπτωση ή ότι έχουν αλλάξει στην καλύτερη στην πατρίδα μας!  Βαυκαλίζονται όμως οι εκπρόσωποι του αχρείου πολιτικού συστήματος που είναι οι καταστροφείς ενός ολόκληρου λαού αλλά συνάμα εμφανίζονται και ως ΟΙ σωτήρες του….  Έτσι όλο αυτό το διάστημα έχουν φλομώσει τον κόσμο στην «μπαρουφολογία», στις επιτυχίες για σύλληψη της φοροδιαφυγής, στον κακό δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπου αποκαλύπτονται δημόσιοι υπάλληλοι με πλαστά πτυχία…  Άκουσον άκουσον…. Γινόντουσαν τέτοια πράγματα στην χώρα και δεν το ήξεραν; Άρα για αυτό και προφανώς τόσα χρόνια δεν έκαναν τίποτα!!!


Θα αρχίσουμε την τεκμηρίωση των όσων σχολιάζουμε με την «σοκαριστική» είδηση του γενικού διευθυντή των…

Επιχειρησιακών Λειτουργιών της ΕΑΒ, τον Αθ. Χρονόπουλο, ο οποίος κατέθεσε τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια που τελικά ήταν πλαστός!!! Πωπωωωω!!! Βρέθηκε δημόσιος υπάλληλος με πλαστά πτυχία, πιστοποιητικά…  Αυτό είναι θαύμα!!!  Μα καλά για τόσο ηλιθίους έχουν τον λαό οι κυβερνώντες; Οι ίδιοι επέτρεψαν, για να μην πούμε ότι ενεθάρρυναν αυτό το «σπορ» όλα αυτά τα χρόνια.  Όποιος ήθελε να πάρει αύξηση, να διοριστεί, να …, να…., κατέθετε και ένα πλαστό έγγραφο.  Και το ερώτημα που γεννάται είναι: τόσο θρασείς ή και ατρόμητοι ήταν όλοι αυτοί που αψηφούσαν ακόμη και τις ποινικές κυρώσεις για τις πράξεις τους ή ενθαρρύνθηκαν να κάνουν ότι έκαναν;  Κάτι σαν τους «τυφλούς» με τα επιδόματα τους δηλαδή… Ξαφνικά σε κάποια μέρη της χώρας μας ξύπνησαν άνθρωποι οι οποίοι σκεπτόντουσαν πως θα κονομήσουν και είπαν να κάνουν τον τυφλό, να βγάλουν ένα πιστοποιητικό και να πάρουν το ανάλογο επίδομα!!! Τόσα απλά!!!


Το άλλο εξ ίσου …σοκαριστικό που μάθαμε με την περίπτωση του κ. Χρονόπουλου της ΕΑΒ είναι ότι για μια δεκαετία περίπου, ήτοι από το 2004 και μετά εισέπραξε 466.752,44 Ευρώ… Δηλαδή εδώ όχι μας δουλεύουν χωρίς καμία αιδώ αλλά παίρνουν και όσκαρ θρασύτητας, όσοι δίνουν αυτές τις ειδήσεις στην δημοσιότητα.  Γιατί αν η ΕΡΤ ήταν αμαρτωλό «μαγαζί» που έπρεπε να κλείσει, τότε η ΕΑΒ ήταν το άκρον άωτον του αμαρτωλού «μαγαζιού»… Μας ενημερώνουν λοιπόν ότι δόθηκαν 40-50 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο σε έναν κύριο που δεν είχε πτυχίο και μπορεί παρ’ όλα αυτά να έκανε καλή δουλειά.  Αλλά «ξεχνάνε» να μας ενημερώσουν ότι πχ τα ομολογιακά δάνεια που είχαν συναφθεί από την ΕΑΒ για την λειτουργία της ανέρχονται στα 730.000.000 Ευρώ και ότι είναι με την εγγύηση του Δημοσίου και στο ότι επειδή η εταιρεία βρισκόταν σε αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων, κατέπιπταν οι εγγυήσεις και τα δάνεια εξοφλούντο από το Δημόσιο, όπως αναφέρεται στην Έκθεση των Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης.


Από την ερώτηση στην Βουλή του Βουλευτή κ. Νίκου Νικολόπουλου πληροφορηθήκαμε ότι το ελληνικό Δημόσιο  ΜΟΝΟ το 2011 χρειάστηκε να καταβάλει για καταπτώσεις εγγυήσεων δανείων της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ) προηγούμενων χρόνων το ποσό των 153.814.706,52 ευρώ!!!  Δηλαδή τα αστέρια αυτά που κυβερνούν την χώρα μας έκαναν τριχιά το πλαστό πτυχίο ενός υπαλλήλου και άφησαν ως τρίχα τα ομολογιακά δάνεια των 730 εκατομμυρίων ευρώ ή τα σχεδόν 154 εκατομμύρια ευρώ που πλήρωσε το Δημόσιο ΜΟΝΟΝ το 2011 για καταπτώσεις των εγγυήσεων των δανείων της ΕΑΒ….  Και δεν ντρέπονται λιγάκι….


Βέβαια τα στοιχεία για την ΕΑΒ δεν σταματούν εδώ… Τι πλήρωναν τον εαυτό τους στην ΕΑΒ, τι οδηγούς είχαν με βασιλικές αποδοχές, τι γιατρούς με off-shore εταιρείες, τι χορηγίες έκαναν χωρίς να υπάρχουν κριτήρια, υπερβαίνοντας μάλιστα τους προϋπολογισμούς, τι εργολαβίες έδιναν σε τρίτους με ύποπτες διαδικασίες, τι αναθέσεις έργου σε εξωτερικούς δικηγόρους ενώ η εταιρεία είχε μια «μια ευπρόσωπη, ικανή και εξειδικευμένη νομική υπηρεσία»… Για να γελάσει και το χειλάκι του κάθε πικραμένου θα αναφέρουμε εδώ ότι ο πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΑΒ, κύριος Αν. Φιλιππάκος έδωσε χορηγία 40.000 Ευρώ σε Μη Κυβερνητική Οργάνωση όπου ο ίδιος ήταν μέλος σε θέση ταμία.!!! Και ποια ήταν αυτή η ΜΚΟ;  Μα η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάδος!!!! Δηλαδή τι να σχολιάσει κανείς;  Ότι αυτός που κατηγορείτο για σωρεία παρανομιών κλπ από τους Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης ήταν και στο συμβούλιο μιας ΜΚΟ που ελέγχει την διαφθορά; Ότι παρανόμως, παρατύπως έδωσε χορηγία στον εαυτό του; Ότι ο πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάδος είχε στείλει επιστολή στον Ταμία του για χορηγία σαν να μην τον ήξερε…. Παντού ΚΟΡΟΙΔΙΑ σε βάρος του δύσμοιρου λαού αυτής της χώρας….


Τώρα με το άλλο παράδειγμα που θα φέρουμε θα είμαστε πολύ συνοπτικοί γιατί δεν αξίζει καν να ασχοληθούμε.  Έκλεισε το ΣΔΟΕ ΕΝΑ κέντρο διασκέδασης στην επαρχία….  Ζήτω!!! Ήρωες!!! Μπράβο!!! Με όλα τα άλλα που φοροδιαφεύγουν τι γίνεται; Με την φοροδιαφυγή των «καρχαριών» τι γίνεται; Γιατί η «μαρίδα» τελείωσε… Την εξαφανίσατε…. Πόσοι άνδρες και γυναίκες του ΣΔΟΕ κάνουν τους «σαρωτικούς» ελέγχους; Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές για τα αποτελέσματα των ελέγχων τους;  Μήπως κάποιοι μπαίνουν σκυθρωποί για ελέγχους πχ σε κέντρα διασκέδασης και μετά βγαίνουν χαμογελαστοί; Η δύναμη του ΣΔΟΕ που κάνει τους ελέγχους είναι άραγε μεγαλύτερη από αυτήν που ελέγχει την μαύρη εργασία; Δηλαδή τα 25 άτομα;;;;


Τελικά ένα πράγμα είναι σίγουρο.  Ότι στην προσπάθεια της να επιβιώσει αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί πολύ σκληρά για να κάνει το ψέμα αλήθεια… Γιατί όπως έχει πει και ο Μπ. Σω «Η τιμωρία του ψεύτη δεν είναι ότι δεν τον πιστεύουν, αλλά ότι αυτός δεν μπορεί να πιστέψει»… Και κλείνουμε με μια παρατήρηση προς τους πολιτικούς μας, για τον καταιγισμό ειδήσεων που δεχόμαστε όλοι μας από τα ΜΜΕ των «ολιγαρχών», είτε περί ευδαιμονίας που μας περιμένει, είτε περί εθνικής ανάτασης της χώρας, είτε περί success story, ότι «η επανάληψη δεν μετατρέπει το ψέμα σε αλήθεια…»

via

Ζητείται θανατηφόρα ένεση για εκτέλεση θανατικής ποινής

ΗΠΑ, Τέξας (Lone Star State) Η έλλειψη αποθέματος φαρμάκου, θανατηφόρας ένεσης για εκτέλεση κρατουμένων, προβληματίζει τις 32 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, όπου ισχύει η θανατική ποινή.
Στο Τέξας έχουν εκτελεστεί 503 κρατούμενοι από το 1982, όταν το ανώτατο δικαστήριο επανέφερε τη θανατική ποινή. Το 2013 εκτελέστηκαν 11 κρατούμενοι. Επτά προγραμματισμένες εκτελέσεις για το 2013 ίσως αναβληθούν αφού η προμήθεια πεντοβαρβιτάλης λήγει το Σεπτέμβριο
Ο Jason Clark, εκπρόσωπος τύπου για το τμήμα ποινικής δικαιοσύνης του Τέξας δήλωσε πως αναζητούν εναλλακτική λύση.
Στο Τέξας η θανάτωση κρατούμενων με πεντοβαρβιτάλη, (pentobarbital γνωστή και ως Nembutal που χρησιμοποιείται για ευθανασία κατοικίδιων ζώων) άρχισε πέρυσι, αφού

αρκετές αμερικανικές πολιτείες δεν διέθεταν πλέον το αναισθητικό θειοπεντάλη –που χορηγείται με την έγκριση του Ανωτάτου δικαστηρίου-
Η έλλειψη αποθέματος θειοπεντάλης στο Hospira –το μοναδικό εργαστήριο που παράγει το αναισθητικό σε Αμερικανικό έδαφος- άρχισε όταν η φαρμακευτική εταιρεία Hospira Inc. που εδρεύει στο Illinois, προγραμμάτισε την παραγωγή αυτών των φαρμακευτικών ουσιών, στην Ιταλία.
Η Ιταλική κυβέρνηση αντιτάχθηκε στα σχέδια της Hospira και δεν εγκρίνει την παραγωγή θειοπεντάλης, λόγω της χρήσης της σε εκτελέσεις κρατούμενων.



Έτσι, η Hospira Inc. Διέκοψε την παραγωγή θειοπεντάλης.
Το Τέξας αναγκάστηκε να στραφεί στη πεντοβαρβιτάλη, αλλά το κόστος των φαρμάκων θανατηφόρας έγχυσης για κάθε εκτέλεση ανέβηκε από $ 83.55 σε $1,286.86.
Η θανατηφόρα ένεση μιας δόσης χρησιμοποιείται και για ασθενείς που επιθυμούν υποβοηθούμενη αυτοκτονία στην Ευρώπη.
Ωστόσο προμηθευτές φαρμάκων -που αντιμετωπίζουν τη διαμαρτυρία του κόσμου για την επιβολή θανατικής ποινής- αρνήθηκαν πρόσφατα να παράγουν και να πουλήσουν πεντοβαρβιτάλη για χρήση σε εκτελέσεις κρατουμένων. ΄Ετσι, άφησαν ένα δίλημμα στα κράτη όπου επιβάλλεται η θανατική ποινή.
Ο Lundbeck, Δανός προμηθευτής πεντοβαρβιτάλης, ανακοίνωσε ότι το φάρμακο δεν είναι ασφαλές για χρήση σε θανατηφόρες ενέσεις και το 2011, διέκοψε την πώλησή του, στη φυλακές των ΗΠΑ.
Ο Richard Dieter, εκτελεστικός διευθυντής του Death Penalty Information Center, που εδρεύει στην Washington, δήλωσε πως οι 32 πολιτείες των ΗΠΑ, πασχίζουν να προμηθευτούν τα θανατηφόρα φάρμακα και προχωρούν στη μεταξύ τους ανταλλαγή αυτών των φαρμάκων.
Ωστόσο οι προμηθευτές των θανατηφόρων φαρμάκων, που οι εταιρείες τους εδρεύουν κυρίως στην Ευρώπη, δεν θέλουν να συμμετέχουν στις εκτελέσεις των Αμερικάνων κρατουμένων.
΄Ελλειψη θανατηφόρων φαρμάκων αντιμετωπίζεται -εκτός από το Τέξας – στη Georgia και το Missouri.
Στο Missouri ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί propofol για τις εκτελέσεις (anesthetic that was attributed to the death of pop star Michael Jackson in 2009) Αναμένεται η σχετική απόφαση του Missouri Supreme Court, που ανέβαλλε τις εκτελέσεις ώσπου να λυθεί το πρόβλημα με τα φάρμακα.
Ο Chris Koster, Γενικός Εισαγγελέας στο Missouri πρότεινε να εξεταστεί η χρήση θαλάμου αερίων από το κράτος –αφού είναι μια νόμιμη μέθοδος εκτέλεσης στις ΗΠΑ-
Στις ΗΠΑ έχουν εκτελεστεί 1337 θανατοποινίτες από το 1976 και το ένα τρίτο από αυτούς έχουν εκτελεστεί στο Τέξας.

2-8-13  Texas is running out of execution drug
πηγήhttp://rt.com/usa/texas-execution-drug-pentobarbital-973/

via