Ευαγγελικές περικοπές


ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ 2011 – ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΤΩΝ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 
2 Κυριακή προ των Φώτων
9 Κυριακή μετά τα Φώτα
16 Κυριακή IB’ Λουκά (των Δέκα Λεπρών)
23 Κυριακή ΙΔ΄Λουκά (του Τυφλού)
30  Κυριακή ΙΕ’ Λουκά (Του Ζακχαίου)
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 
6 Κυριακή ΙΖ’ Ματθαίου (της Χαναναίας)
13 Κυριακή ΙΣτ’ Λουκά (Τελών. & Φαρισ.)
20 Κυριακή ΙΖ’ Λουκά (Του Ασώτου)
27 Κυριακή της Απόκρεω
ΜΑΡΤΙΟΣ 
6 Κυριακή της Τυροφάγου
13 Κυριακή Α’ των Νηστειών (Ορθοδ.)
20 Κυριακή Β’ των Νηστειών
27 Κυριακή Γ’ Νηστ. (Σταυροπροσκυνήσεως)
3 Κυριακή Δ’ των Νηστειών
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 
10 Κυριακή Ε’ των Νηστειών
17 Κυριακή Στ΄, των Βαίων
24 Κυριακή Α’, του ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ
1 Κυριακή Β’, του Θωμά
ΜΑΙΟΣ 
8 Κυριακή Γ, των Μυροφόρων
15 Κυριακή Δ’, του Παραλύτου
22 Κυριακή Ε’, της Σαμαρείτιδος
29 Κυριακή Στ, του Τυφλού
5 Κυριακή Ζ’, Αγ. Πατέρων (Α’ Οικ. Συν.)
ΙΟΥΝΙΟΣ 
12 Κυριακή Η’, της Πεντηκοστής
19 Κυριακή Α’ Ματθαίου (των Αγ. Πάντων)
26 Κυριακή Β’ Ματθαίου
3 Κυριακή Γ’ Ματθαίου
ΙΟΥΛΙΟΣ 
10 Κυριακή Δ’ Ματθαίου
17 Κυριακή Ε’ Ματθαίου
24 Κυριακή των Αγ. Πατέρων (Δ’ Οικ. Συν.)
31 Κυριακή Ζ’ Ματθαίου
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 
7 Κυριακή Η’ Ματθαίου
14 Κυριακή Θ’ Ματθαίου
21 Κυριακή Γ Ματθαίου
28 Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 
4 Κυριακή IΒ’ Ματθαίου
11 Κυριακή προ της Υψώσεως
18 Κυριακή μετά την Ύψωσιν
25 Κυριακή Α’ Λουκά
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 
2 Κυριακή Β’ Λουκά
9 Κυριακή Β’ Λουκά
16 Κυριακή Δ’ Λουκά (Αγ. Πατ. Ζ Οικ. Συν)
23 Κυριακή Στ Λουκά
30 Κυριακή Ε’ Λουκά
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 
6 Κυριακή Ζ’ Λουκά
13 Κυριακή Η’ Λουκά
20 Κυριακή Θ’ Λουκά
27 Κυριακή ΙΓ’ Λουκά
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 
4 Κυριακή Ι΄ Λουκά
11 Κυριακή ΙΑ’ Λουκά, των Προπατόρων
18 Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως
25 Η κατά σάρκα Γέννησις του Ιησού
Advertisements

Μέρος πρώτο – Πρόλογος: Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

Υλικό και πληροφορίες για ένα πρότζεκτ στα Θρησκευτικά
Πρόλογος
Τα Θρησκευτικά είναι ένα μάθημα που «υποφέρει» και η ώρα του χρησιμοποιείται συνήθως για κάλυψη κενών στα Μαθηματικά τη Γλώσσα και πάει λέγοντας. Τοποθετημένο συνήθως τις Παρασκευές, και με την φόρτιση που πολλές φορές δημιουργείται λόγω της ύπαρξης στην τάξη μαθητών που ανήκουν σε άλλα θρησκεύματα, έχει χάσει -εδώ και πολύ πολύ καιρό- την σημαντικότητά  του.
Επίσης με τα νέα (αλλά και τα παλιότερα) βιβλία, η «κατηχητική» του διάσταση έχει οριστικά απεμποληθεί με αποτέλεσμα πλέον σχεδόν κανένα παιδί να μην ξέρει τι συμβαίνει στην εκκλησία κάθε Κυριακή, και σχεδόν κανένας δάσκαλος ή δασκάλα, επίσης, να μην ξέρει να του πει.  Βέβαια όλο  αυτό το θέμα χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς και δεν υπαινίσσομαι σε καμία περίπτωση ότι το σχολείο πρέπει να γίνει Κατηχητικό.
Θεωρώ, ωστόσο, ότι η ύπαρξη «κάποιου» Θεού, πρέπει να διδάσκεται, έστω και ως τελευταίο καταφύγιο στις δυσκολίες που όλοι ευχόμαστε να μην αντιμετωπίσουν οι μαθητές μας όταν μεγαλώσουν, παρ’ όλο που πρόωροι θάνατοι, διαζύγια, χωρισμοί,  φτώχεια,  φυλάκιση και αρρώστιες δεν θα πάψουν να υφίστανται. Και τότε ο παρηγορητικός λόγος της εκκλησίας καθίσταται πανάκεια.
Στις επόμενες σελίδες  μπορείτε να βρείτε υλικό για το σχεδιασμό ενός πρότζεκτ σχετικά με το θέμα. Το υλικό είναι παρμένο από τα διδακτικά εγχειρίδια που διδάσκονταν στο Δημοτικό πριν το 1980, όπως και από την «Ορθόδοξη Λειτουργική» που διδασκόταν στις παλιές Παιδαγωγικές Ακαδημίες.
Φυσικά οι παιδαγωγικές αρχές τους είναι πλέον παρωχημένες, η πληροφορία όμως που παρέχεται είναι πάντα επίκαιρη – για να πούμε την αλήθεια είναι επίκαιρη επί… 2009 χρόνια!
Η διδασκαλία του ευαγγελίου που διαβάζεται κάθε Κυριακή στην Θεία Λειτουργία, έχει επίσης ακόμα ένα ευεργετικό αποτέλεσμα, όπως προέκυψε από την προσωπική μου εμπειρία: Φέρνει τα παιδιά σε επαφή με την αρχαιοπρεπή γλώσσα των ελληνιστικών χρόνων και αποτελεί ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΑΤΟ βοήθημα για το πέρασμά τους στη διδασκαλία των αρχαίων στο Γυμνάσιο. Αντωνυμίες όπως το «τις», οι καταβιβάσεις των τόνων, τα «τω καιρώ εκείνω» κλπ, είναι ιδανικές εκφράσεις για την εισαγωγή στην ομορφιά των αρχαίων ελληνικών. Δυστυχώς λόγω των γνωστών προβλημάτων του διαδικτύου προτίμησα να αφαιρέσω τους τόνους και τα πνεύματα από το πρωτότυπο κείμενο. Αν αποφασίσετε να κάνετε το τόλμημα, ή ψάξτε να βρείτε το βιβλίο που σκανάρισα εγώ, ή χρησιμοποιήστε μια οποιαδήποτε καινή διαθήκη, φωτοτυπώντας τα αποσπάσματα. Το πολύ – πολύ, στείλτε μου ένα μέηλ να σας στείλω τις δικές μου φωτοτυπίες.
Ακολουθεί τώρα μια μικρή αναφορά στο τι είναι το «Ευαγγέλιο» και πώς επιλέγεται κάθε Κυριακή. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ενότητα Ποιο είναι το νόημα και το τυπικό της Θείας Λειτουργίας, τόσο στον κορμό των κειμένων όσο και στις σημειώσεις και τις παραπομπές της κάθε σελίδας, τις οποίες σας προτρέπω να διαβάσετε οπωσδήποτε.
Τι είναι και πώς επιλέγεται το «Ευαγγέλιο» της Κυριακής
Το «Ευαγγέλιο» είναι το ένα από τα δύο «Αναγνώσματα» της Θείας Λειτουργίας. Το άλλο είναι ο «Απόστολος». Το Ευαγγέλιο είναι μία καθορισμένη περικοπή από τα τέσσερα Ευαγγέλια (Κατά Ματθαίον, κατά Μάρκον, κατά Λουκάν και κατά Ιωάννην). Πριν από την ανάγνωση του Ευαγγελίου, ο ιερέας καλεί όλους τους πιστούς να προσέξουν: «Σοφία. Ορθοί ακούσωμεν του Αγίου Ευαγγελίου, ειρήνη πάσι».
Οι Αποστολικές και Ευαγγελικές περικοπές των Κυριακών διαβάζονται με μία ορισμένη σειρά, που ο καθορισμός της είναι πολύπλοκος και επηρεάζεται από πολλές λεπτομέρειες, τις οποίες είναι αδύνατο να θυμάται κανείς. Γι’ αυτό η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εκδίδει κάθε χρόνο ειδικό Ημερολόγιο, όπου καθορίζονται όλα αυτά. Επίσης κυκλοφορούν μικρά ημερολόγια τσέπης, αλλά και όλα τα επιτραπέζια ημερολόγια έχουν τον σχετικό πίνακα των περικοπών των Κυριακών και των κυριοτέρων εορτών.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η σειρά ανάγνωσης των Ευαγγελίων κατά την διάρκεια του έτους είναι η εξής:
α) Από την Κυριακή του Πάσχα -με εξαίρεση της Τρίτης της Διακαινησίμου, της Κυριακής του Αντιπάσχα και της εορτής της Αναλήψεως- έως της Κυριακής της Πεντηκοστής, δηλαδή για επτά εβδομάδες διαβάζεται το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο.
β) Από την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος έως και της Παρασκευής μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (14/9) διαβάζεται για δεκαεπτά εβδομάδες το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο με εξαίρεση πέντε ημερών (Δευτέρα έως Παρασκευή) της 12ης εβδομάδας όπου και αναγιγνώσκεται το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.
γ) Από την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού έως και του Σαββάτου προ της Απόκρεω, καθώς και κατά τις καθημερινές της Τυροφάγου εβδομάδας διαβάζεται το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, με εξαίρεση πάλι πέντε ημερών (Δευτέρα έως Παρασκευή) της 13ης εβδομάδας όπου και διαβάζεται το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, το οποίο διαβάζεται και τα πέντε Σαββατοκύριακα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Ακολουθούν οι καθορισμένες ευαγγελικές περικοπές για το έτος 2009. Χοντρικά θα σας καθοδηγήσουν και για τα επόμενα χρόνια, καθώς… δεν προτίθεμαι να το ανανεώνω κάθε φορά.  😉
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ 2011 – ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΤΩΝ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 
2
Κυριακή προ των Φώτων
9
Κυριακή μετά τα Φώτα
16
Κυριακή IB’ Λουκά (των Δέκα Λεπρών)
23
Κυριακή ΙΔ΄Λουκά (του Τυφλού)
30
 Κυριακή ΙΕ’ Λουκά (Του Ζακχαίου)
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 
6
Κυριακή ΙΖ’ Ματθαίου (της Χαναναίας)
13
Κυριακή ΙΣτ’ Λουκά (Τελών. & Φαρισ.)
20
Κυριακή ΙΖ’ Λουκά (Του Ασώτου)
27
Κυριακή της Απόκρεω
ΜΑΡΤΙΟΣ 
6
Κυριακή της Τυροφάγου
13
Κυριακή Α’ των Νηστειών (Ορθοδ.)
20
Κυριακή Β’ των Νηστειών
27
Κυριακή Γ’ των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)
3
Κυριακή Δ’ των Νηστειών
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 
10
Κυριακή Ε’ των Νηστειών
17
Κυριακή Στ΄, των Βαίων
24
Κυριακή Α’, του ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ
1
Κυριακή Β’, του Θωμά
ΜΑΙΟΣ 
8
Κυριακή Γ, των Μυροφόρων
15
Κυριακή Δ’, του Παραλύτου
22
Κυριακή Ε’, της Σαμαρείτιδος
29
Κυριακή Στ, του Τυφλού
5
Κυριακή Ζ’, Αγ. Πατέρων (Α’ Οικ. Συν.)
ΙΟΥΝΙΟΣ 
12
Κυριακή Η’, της Πεντηκοστής
19
Κυριακή Α’ Ματθαίου (των Αγ. Πάντων)
26
Κυριακή Β’ Ματθαίου
3
Κυριακή Γ’ Ματθαίου
ΙΟΥΛΙΟΣ 
10
Κυριακή Δ’ Ματθαίου
17
Κυριακή Ε’ Ματθαίου
24
Κυριακή των Αγ. Πατέρων (Δ’ Οικ. Συν.)
31
Κυριακή Ζ’ Ματθαίου
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 
7
Κυριακή Η’ Ματθαίου
14
Κυριακή Θ’ Ματθαίου
21
Κυριακή Γ Ματθαίου
28
Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 
4
Κυριακή IΒ’ Ματθαίου
11
Κυριακή προ της Υψώσεως
18
Κυριακή μετά την Ύψωσιν
25
Κυριακή Α’ Λουκά
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 
2
Κυριακή Β’ Λουκά
9
Κυριακή Β’ Λουκά
16
Κυριακή Δ’ Λουκά (Αγ. Πατ. Ζ Οικ. Συν)
23
Κυριακή Στ Λουκά
30
Κυριακή Ε’ Λουκά
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 
6
Κυριακή Ζ’ Λουκά
13
Κυριακή Η’ Λουκά
20
Κυριακή Θ’ Λουκά
27
Κυριακή ΙΓ’ Λουκά
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 
4
Κυριακή Ι΄ Λουκά
11
Κυριακή ΙΑ’ Λουκά, των Προπατόρων
18
Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως
25
Η κατά σάρκα Γέννησις του Ιησού

1. Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν



ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. Ζ΄ στίχοι 11-18)
1.   Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν.
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ο ευαγγελιστής Λουκάς είναι ο μόνος από τους ιερούς ευαγγελιστές που μας διηγείται, πως ο Χριστός ανάστησε θαυματουργικά το μοναχογιό της χήρας μητέρας στη Ναΐν. Η Ναΐν είναι μια κωμόπολη και βρίσκεται στα νότια του όρους Θαβώρ, στη Γαλιλαία.
Η Εκκλησία με τη σημερινή περικοπή θέλει να μας παρουσιάσει δυο βασικές αλήθειες: α) Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Κύριος και Θεός μας. Με τη θεία ζωή και δύναμη Του νικάει το θάνατο και β) Ο Κύριος είναι η ελπίδα και η ζωή μας. Με την ένδοξη Ανάσταση Του μας άνοιξε το δρόμο για την αιώνια ζωή.
Β. ΚΕΙΜΕΝΟ
«Καί ἐγένετο ἐν τῷ ἑξῆς ἐπορεύετο εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν καί συνεπορεύοντο αὐτῶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ ἱκανοί καί ὄχλος πολύς.
ς δέ γγισε τῇ πύλῃ τς πόλεως, καί δού ξεκομίζετο τεθνηκς υός μονογενής τή μητρί ατο, καί ατή ν χήρα, καί χλος τς πόλεως κανός ν σύν ατή. Καί δών αὐτήν Κύριος σπλαγχνίσθη π’ ατῇ καί επεν ατῇ· μή κλαε·
Kαί προσελθν ψατο τς σορο, ο δέ βαστάζοντες στησαν, καί επε· νεανίσκε, σοί λέγω, γέρθητι. Καί νεκάθισεν νεκρός καί ρξατο λαλεν, καί δωκεν ατόν τῇ μητρί ατο.
 λαβε δέ φόβος πάντας καί δόξαζον τόν Θεόν, λέγοντες τι προφήτης μέγας γήγερται ν μίν, καί τι πεσκέψατο Θεός τόν λαόν ατο».
Εκείνο τον καιρό πήγαινε ο Ιησούς σε μια πόλη που την έλεγαν Ναΐν. Και πήγαιναν μαζί του πολλοί μαθητές και πολύς κόσμος.
Και μόλις πλησίασε στην πύλη της πόλεως, να κι έβγαζαν ένα πεθαμένο, μοναχογιό στη μητέρα του που ήταν και χήρα και ήταν μαζί της πολύς κόσμος από την πόλη. Κι όταν την είδε ο Κύριος τη λυπήθηκε και της είπε· Μην κλαις·
και πλησίασε κι ακούμπησε το χέρι του στο φέρετρο. Εκείνοι που σήκωναν τον πεθαμένο σταμάτησαν και ο Κύριος είπε· Παλληκάρι, σε σένα λέγω, σήκω επάνω. Και σηκώθηκε καθιστός ο νεκρός μέσα στο φέρετρο κι άρχισε να μιλάει και ο Κύριος τον έδωκε στη μητέρα του.
Και τους έπιασε όλους φόβος και δόξαζαν το Θεό κι έλεγαν πως μεγάλος προφήτης παρουσιάστηκε μεταξύ τους και πως ο Θεός επισκέφτηκε το λαό του.
 Γ. ΑΝΑΛΥΣΗ – ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1.       Στο σημερινό θαύμα ο Κύριος ανασταίνει το μοναχογιό μιας πονεμένης χήρας μητέρας. Ο Κύριος νιώθει τον πόνο της δύστυχης μάνας, γι’ αυτό και βρίσκεται πολύ κοντά της. Η παρηγοριά που της πρόσφερε ήταν η θαυματουργική ανάσταση του γιου της. Με το θαύμα αυτό ο Κύριος λέγει στη μητέρα και σ’ όλους εμάς που διαβάζουμε την περικοπή, πως ο θάνατος νικήθηκε και μετατράπηκε σε ύπνο. Αυτό το χαρούμενο μήνυμα μας μεταφέρουν όλα τα θαύματα της αναστάσεως των νεκρών που έκαμε ο Κύριος. έτσι έγινε με το σημερινό θαύμα, με τη θυγατέρα του Ιάειρου (Βλέπε Λουκά η’ 41-56) και το Λάζαρο (Βλέπε Ιωάννη ια’ 1-44).
2.       Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας του ανθρώπου. Οι Πρωτόπλαστοι, με την παρακοή τους, περιφρόνησαν την εντολή του Θεού κι εφαγαν απ ο το δέντρο του καλού και του κακού. έτσι έδειξε ο άνθρωπος, πως δε χρειάζεται στη ζωή του το Θεό. Ο Θεός όμως είναι η ζωή μας και το αληθινό φως του κόσμου. Αφού ο άνθρωπος αρνήθηκε με την αμαρτία του το Θεό, βρέθηκε αναγκαστικά στο θάνατο. έχασε το φως, που είναι ο Χριστός και βρήκε το σκοτάδι.
3.       «Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού» ήρθε στον κόσμο για να μας λυτρώσει απ ο το σατανά και το θάνατο. Ο Κύριος με το σταυρικό θάνατο Του και την ένδοξη Ανάσταση Του κατάργησε το θάνατο και μας χάρισε την αγάπη και την αιώνια ζωή. Το χαρμόσυνο αυτ ο μήνυμα του Ευαγγελίου αποτελεί την πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας μας, που αδιάκοπα ψάλλει: « Ο Σταυρός Σου, Κύριε, ζωή και Ανάστασις υπάρχει τω λαώ Σου (= στο λα ο σου)». Η Εκκλησία μας καλεί όλους να πάρουμε μέρος στη θεία Λειτουργία και να δεχτούμε μέσα μας τη ζωή του Χριστού με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Όταν κοινωνάμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, παίρνουμε μέσα μας τη ζωή του Θεού και έτσι νικάμε το θάνατο. Ο Μέγας Αθανάσιος ονομάζει τη Θεία Ευχαριστία «φάρμακο αθανασίας».
Δ. Δίδαγμα:
«Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή»
Ε. ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΡΗΤΟΡΩΝ
1.       «Όποιος πιστεύει σε μένα, κι αν ακόμα πεθάνει (σωματικά) θα ζήσει. Και καθένας που ζει και πιστεύει σε μένα δε θα πεθάνει ποτέ»
(Ο Κύριος, Ιωάννη ια’ 25-26).
2.        «Ξέρει αγαπητέ, ο Χριστός απ ο πόνο. Πόνεσε και ο ίδιος πάνω στο Σταυρό όσο κανένας άλλος στον κόσμο. Και αισθάνεται καλά το δικό μας πόνο. Και είναι κάθε στιγμή έτοιμος να απλώσει το άγιο χέρι Του για να σφουγγίσει τα δάκρυα, να μαζέψει το αίμα, να ρίξει βάλσαμο παρηγοριάς στις θλιμμένες καρδιές μας. Η ζωή είναι γεμάτη θλίψη, πόνο και πικρίες, λέγει ο Κύριος. Όμως έχετε θάρρος, γιατί εγώ, ο αρχηγός και εμψυχωτής σας, νίκησα. Κοντά μου θα νικήσετε και σεις»
(Μητροπολίτη Νικαίας ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Λύχνος τοις ποσί μου, Αθήνα 1965 σελ. 150).
ΣΤ ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
  1. Γιατί ο Κύριος ανάστησε το γιο της χήρας στη Ναΐν;
  2. Πώς μας λυτρώνει ο Χριστός από το θάνατο;
  3. Γιατί ονομάζουμε τη θεία Κοινωνία «φάρμακο αθανασίας»;

2. Η παραβολή του καλού Σπορέα

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. η’ στίχοι 5-15).
2. Η παραβολή του καλού Σπορέα.
Α’ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Εκκλησία μας διδάσκει με τη θαυμάσια παραβολή του Σπορέα, πως ο Χριστός καλεί όλους τους ανθρώπους στη Βασιλεία του Θεού, στον Παράδεισο. Η σημερινή παραβολή μας παρουσιάζει: α) το λόγο του Θεού που σπείρεται στις καρδιές των ανθρώπων, β) τη θέση που παίρνουν απέναντι στο λόγο του Θεού οι άνθρωποι και γ) τη μοναδική και αλάνθαστη ερμηνεία της παραβολής απ ο τον ίδιο τον Κύριο.
«Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού. Και εν τω σπείρειν αυτόν ο μεν επεσε παρά την οδόν, και κατεπατήθη, και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό· και έτερον έπεσεν επί την πέτραν, και φυέν εξηράνθη δια το μη έχειν ικμάδα· και έτερον έπεσεν εν μέσω των ακανθών, και συμφυείσαι αι άκανθοι απέπνιξαν αυτό και έτερον έπεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυέν εποίησε καρπόν εκατονταπλασίονα. Ταύτα λέγων εφώνει· ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω. Επηρώτων δε αυτόν οι μαθηταί αυτού λέγοντες· τις είη η παραβολή αυτή.
Ο δε είπεν υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, τοις δε λοιποίς εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν. Εστί δε αύτη η παραβολή· ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού- οι δε παρά την οδόν εισίν οι ακούσαντες, είτα ερχεται ο διάβολος και αίρει τον λόγον πό της καρδίας αυτών, ίνα μη πιστεύσαντες σωθώσιν.
Οι δε επί της πέτρας οι όταν ακούσωσι, μετά χαράς δέχονται τον λόγον, και ούτοι ρίζαν ουκ εχουσιν, οι προς καιρόν πιστεύουσι και εν καιρώ πειρασμού αφίστανται. Το δε εις τας άκανθας πεσόν, ούτοι εισίν οι ακούσαντες, και υπό μερίμνων και πλούτου και ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι.
Το δε εν τη καλή γη, ούτοι εισίν οίτινες εν καρδία καλή και αγαθή ακούσαντες τον λόγον κατέχουσι και καρποφορούσιν εν υπομονή. Και ταύτα λέγων εφώνει· ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω». 
Βγήκε ο γεωργός για να σπείρει το σπόρο του. Και κει που αυτός έσπερνε, άλλα σπειριά πέσανε πάνω στο δρόμο και καταπατήθηκαν απ ο τους διαβάτες και τα έφαγαν τα πουλιά του ουρανού· κι άλλα σπειριά πέσανε πάνω στις πέτρες και μόλις φύτρωσαν ξεράθηκαν, γιατί εκεί δεν είχε δροσιά· κι άλλα σπειριά πέσανε στα αγκάθια και τ’ αγκάθια φύτρωσαν μαζί τους και τα έπνιξαν κι άλλα σπειριά πέσανε στην καλή γη και φύτρωσαν κι έδωκαν καρπό το ένα εκατό. Κι επάνω σε τούτα ρωτούσαν οι μαθητές τον Κύριο κι έλεγαν τι να εννοεί αυτή η παραβολή;
Κι εκείνος είπε· Σε σας είναι δοσμένο να μάθετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους η διδασκαλία γίνεται με παραβολές, για να κοιτά ζουν και να μη βλέπουν και να ακούν και να μη καταλαβαίνουν. Κι ακούστε τώρα εσείς τι εννοεί η παραβολή. Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Και δρόμος, όπου πάνω σ’ αυτόν έπεσε ο σπόρος, είναι εκείνοι που άκουσαν, ύστερα έρχεται ο διάβολος και παίρνει το λόγο απ ο την καρδιά τους, για να μη πιστέψουν και σωθούν.
Και πέτρες, όπου πάνω σ’ αυτές έπεσε ο σπόρος, είναι εκείνοι που όταν ακούσουν, δέχονται το λόγο με χαρά, αλλά αυτοί δεν έχουν βάθος για να ριζώσει ο λόγος· πιστεύουν προς ώρας και στον καιρό του πειρασμού τα παρατούν και φεύγουν. Κι αγκάθια, όπου σ’ αυτά έπεσε ο σπόρος είναι αυτοί που άκουσαν το λόγο, αλλά πνίγονται απ ο τις μέριμνες του πλούτου και τις ηδονές του βίου και δεν κάνουν προκοπή.
Και καλή γη, όπου μέσα της έπεσε ο σπόρος, είναι αυτοί, που άκουσαν το λόγο, τον φυλάγουν σε καλή και αγαθή καρδιά και καρποφορούν με υπομονή. Λέγοντας αυτά, τόνιζε· όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει».-
1 . Ο Θεός είναι ο γεωργός και εμείς είμαστε το χωράφι Του. Ο καλός Σπορέας είναι ο Ιησούς Χριστός. Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού και το χώμα είναι η καρδιά του ανθρώπου. Ο Κύριος έσπειρε το θείο λόγο Του στις καρδιές των ανθρώπων και περιμένει να τον υποδεχτούν. Με τη σωστή καλλιέργεια η καρποφορία του θα είναι καταπληκτική. Οι διάφορες ομάδες των ανθρώπων είναι:
2.   1η Ομάδα: Εδώ ανήκουν οι άνθρωποι εκείνοι που η καρδιά τους έχει γίνει τόσο σκληρή, όπως είναι ακριβώς το πατημένο χώμα. Ο σπόρος που έπεσε έμεινε στην επιφάνεια, γιατί ο άνθρωπος δε θέλησε να τον ακούσει προσεχτικά και σωστά. Αυτός ο άνθρωπος μένει συνήθως αδιάφορος για τη θρησκεία και το Ευαγγέλιο. Ονομάζει τον εαυτό του άθρησκο. έτσι ο λόγος του Θεού εξαφανίζεται, γιατί ο άνθρωπος δεν τον αφήνει να μπει στην καρδιά του.
3.   2η Ομάδα: Εδώ ανήκουν οι άνθρωποι εκείνοι, που η καρδιά τους είναι γεμάτη πέτρες και αγκωνάρια. Είναι οι διάφορες αμαρτίες και αδυναμίες του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος είναι ακόμη παιδί, ο λόγος του Θεού βρίσκει καλή υποδοχή. Η παιδική καρδιά είναι σ’ αυτή την ηλικία μαλακή και εύπλαστη. Όσο μεγαλώνει όμως ο άνθρωπος και δε φροντίζει να διορθώνει τις ελ λείψεις και αδυναμίες του, τόσο η καρδιά του γίνεται σκληρή. Ο κίνδυνος αρχίζει να φαίνεται, όταν παραμελεί τον κυριακάτικο εκκλησιασμό, όταν δε συμμετέχει στην ιερή εξομολόγηση και στη θεία Κοινωνία. Ο λόγος του Θεού έχει αρχίσει να μαραίνεται, να ξεραίνεται, επειδή η καρδιά του ανθρώπου έχει γεμίσει όλο πέτρες (αμαρτίες, αδυναμίες, δικαιολογίες).
4. 3η Ομάδα: Εδώ ανήκουν οι άνθρωποι εκείνοι, που έχουν γεμίσει την καρδιά τους μ’ ένα σωρό αγωνίες, μέριμνες και υλικές φροντίδες. Είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί να αποκτά στη ζωή του περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερη δόξα και ισχυρή δύναμη. Αυτά τα αγκάθια, τα ζιζάνια και τα τριβόλια είναι η μεγαλύτερη παγίδα του σατανά, που προσπαθεί να μας απομακρύνει από το Θεό. Και στη μικρή ηλικία δε μας αφήνει να προσέξουμε, π.χ., στην εκκλησία το κήρυγμα του λόγου του Θεού. Εκείνη την ώρα μας βάζει να σκεφτόμαστε άλλα πράγματα. Ο νους μας τρέχει εδώ και εκεί. Αυτά τα αγκάθια πνίγουν τελικά την καρδιά του ανθρώπου και μαζί της και το λόγο του Θεού.
5. 4η Ομάδα: Εδώ ανήκουν οι άνθρωποι εκείνοι, που έχουν καλή καρδιά. Αγαπούν το Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Η αγάπη μεγαλώνει την καρδιά του ανθρώπου και έτσι ο λόγος του Θεού ριζοβολάει βαθιά. Φέρνει πολύ και σπουδαίο καρπό. Ο χριστιανός δείχνει αυτή την καρποφορία με τη δυνατή πίστη και τα εργα της άφθαστης αγάπης. εχει πια βρεθεί κοντά στο Θεό και απολαμβάνει την αγάπη Του και την αιώνια ζωή, που είναι ο Παράδεισος.
ΔΙΔΑΓΜΑ:
Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού» (Λουκά η’ 11).
Ε’ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛ. ΠΑΤΕΡΩΝ
«Λοιπόν όσοι έχουν σκληρό το νου τους, δεν αφήνουν να μπει μέσα τους ο θείος και ιερός λόγος του Θεού, ώστε να μπορούν να καρποφορήσουν με τα έργα της αρετής. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν γίνει πατημένος δρόμος. Δεν μπορούν να θρέψουν τον εαυτό τους με τους καρπούς της αγιότητας, γιατί έχουν άγονη και σκληρή καρδιά» (Άγιος Κύριλλος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας).
ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Τι μας διδάσκει η παραβολή του καλού Σπορέα;
2. Πώς μπορούμε να πολεμήσουμε τις παγίδες του σατανά, όταν δεν μας αφήνει να προσέχουμε το λόγο του Θεού στην εκκλησία;
3. Με ποιο τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να βρεθεί στην 4η ομάδα της παραβολής;

3. Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος.

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ιστ’ στίχοι 19-31).
3. Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος.
Α’ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί τη σημερινή παραβολή για να μας διδάξει, πως ερχεται μια ώρα και τα πράγματα αλλάζουν σε τούτη τη ζωή. Ο φτωχός Λάζαρος για να εχει αγάπη στην καρδιά του και υπομονή στη φτώχεια του πήγε στην αγκαλιά του Πατριάρχη Αβραάμ, δηλαδή στον Παράδεισο. Αντίθετα ο πλούσιος δεν είχε μέσα του διόλου αγάπη και συμπόνια για τους άλλους ανθρώπους. Γι’ αυτο και βασανίζεται στον Άδη, δηλαδή στην Κόλαση. 
Β’ ΚΕΙΜΕΝΟ
«Είπεν ο Κύριος· Άνθρωπος δε τις ην πλούσιος, και ενεδιδύσκετο πορφύραν και βύσσον ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς. Πτωχός δε τις ην ονόματι Λάζαρος, ός εβέβλητο προς τον πυλώνα αυτού ηλκωμένος και επιθυμών χορτασθηναι από των ψιχίων των πιπτόντων από της τραπέζης του πλουσίου· αλλά και οι κύνες ερχόμενοι απέλειχον τα έλκη αυτού. Εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων εις τον κόλπον Αβραάμ- απέθανε δε και ο πλούσιος και ετάφη.
Και εν τω άδη επάρας τους οφθαλμούς αυτού, υπάρχων εν βασάνοις, ορά τον Αβραάμ από μακρόθεν και Λάζαρον εν τοις κόλποις αυτού. Και αυτός φωνήσας είπε· Πάτερ ‘Αβραάμ, ελέησόν με και πέμψον Λάζαρον, ίνα βάψη το άκρον του δακτύλου αυτού ύδατος και καταψύξη την γλώσσάν μου, ότι οδυνώμαι εν τη φλογί ταύτη.
Είπε δε ‘Αβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν τη ζωή σου, και Λάζαρος ομοίως τα κακά· νυν δε ώδε παρακαλείται, συ δε οδυνάσαι· και επί πάσι τούτοις μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα εστήρικται, όπως οι θέλοντες διαβήναι ένθεν προς υμάς μη δύνωνται, μηδέ οι εκείθεν προς ημάς διαπερώσιν. Είπε δέ· Ερωτώ ούν σε, πάτερ, ίνα πέμψης αυτόν εις τον οίκον του πατρός μου· έχω γαρ πέντε αδελφούς- όπως διαμαρτύρηται αυτοίς, ίνα μη και αυτοί έλθωσιν εις τον τόπον τούτον της βασάνου. Λέγει αυτώ Αβραάμ· έχουσι Μωϋσέα και τους προφήτας – άκουσάτωσαν αυτών.
Ο δε είπεν ουχί, πάτερ Αβραάμ, αλλ’ εάν τις από νεκρών πορευθή προς αυτούς, μετανοήσουσιν. Είπε δε αυτώ – ει Μωυσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν, ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται».
Είπεν ο Κύριος· ήταν ένας άνθρωπος πλούσιος και ντυνόταν στα Κόκκινα και στα βυσσινιά και τρωγόπινε και καλοπερνούσε κάθε μέρα σε μεγάλη πολυτέλεια. Κι ήταν ένας φτωχός που τον έλεγαν Λάζαρο, ριγμένος έξω από τη θύρα του πλούσιου. ήταν πληγιασμένος και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλούσιου. ήταν σε τέτοια εγκατάλειψη, ώστε και τα σκυλιά ακόμα ερχόταν και έγλειφαν τις πληγές του. Κι έγινε και πέθανε ο φτωχός και μεταφέρθηκε από τους αγγέλους στις αγκάλες του Αβραάμ. Και πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν.
Και στον Άδη, εκεί που βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και βλέπει τον Αβραάμ από μακριά και το Λάζαρο στις αγκάλες του. Και φώναξε ο πλούσιος και είπε- Πατέρα Αβραάμ, λυπήσου με και στείλε το Λάζαρο να βουτήξει στην άκρη το δάχτυλο του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, γιατί καίγομαι και λιώνω σε τούτη τη φλόγα.
Κι είπε ο Αβραάμ· Παιδί μου, θυμήσου πως εσύ χάρηκες τα καλά στη ζωή σου κι ο Λάζαρος πάλι τα κακά. Τώρα εκείνος εδώ χαίρεται και συ βασανίζεσαι· κι εκτός απ’ όλα αυτά μεταξύ μας ανοίγεται βαθύ φαράγγι, ώστε εκείνοι που θέλουν να διαβούν από εδώ σε σας να μην μπορούν, μήτε απ’ εκεί σε μας να περνούν. Τότε ο πλούσιος είπε· σε παρακαλώ λοιπόν, πατέρα, να στείλεις το Λάζαρο στο σπίτι του πατέρα μου. Γιατί έχω πέντε αδέλφια· να πάει και να τους πει τι γίνεται εδώ, για να μην έρθουν κι αυτοί σε τούτη την κόλαση. Τότε του λέγει ο Αβραάμ· έχουν το Μωυσή και τους προφήτες· ας τους ακούσουν.
Κι εκείνος είπε- όχι, πατέρα Αβραάμ· μόνο αν πάει κάποιος από τους νεκρούς σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν. Τότε του είπε ο Αβραάμ· αν δεν ακούν το Μωυσή και τους προφήτες ούτε κι από τους νεκρούς αν κάποιος αναστηθεί θα πεισθούν.
 Γ’ ΑΝΑΛΥΣΗ – ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1. Ο πλούσιος άνθρωπος της παραβολής ζούσε με πολυτέλεια και απολάμβανε όλες τις υλικές χαρές της ζωής. Τους άλλους ανθρώπους τους χρησιμοποιούσε μόνο για υπηρέτες του. Ποτέ δεν είχε ενδιαφερθεί για τους φτωχούς και τους πεινασμένους, για τις χήρες και τα ορφανά. Νόμιζε πως τα πλούτη του ήταν μόνο για τον εαυτό του. Έτσι ο εγωισμός τον έκανε να μην πιστεύει ούτε στο Θεό ούτε στην αγάπη.
2.   Από την άλλη μεριά ο Λάζαρος δεν ήταν μόνο φτωχός, αλλά και άρρωστος. Η πείνα του έφερνε τρομερή εξάντληση. Το σώμα του ήταν γεμάτο πληγές και το έσερνε καταγής για να το χορτάσει με τα ψίχουλα, που έπεφταν από το τραπέζι του πλούσιου. Ο Λάζαρος όμως πίστευε στο Θεό και ζητούσε τη βοήθεια του. Ο θάνατος για το Λάζαρο ήταν πραγματική λύτρωση. Δεν απαλλάχτηκε μόνο από τα βάσανα, αλλά κέρδισε και τον Παράδεισο. Ο Θεός έστειλε τους αγγέλους και τον μετέφεραν στις αγκάλες του Πατριάρχη Αβραάμ. Ο θάνατος όμως για τον πλούσιο ήταν αληθινή συμφορά. Άφησε εδώ όλα τα πλούτη του /ία να πάει σ’ έναν άλλο κόσμο. Ποτέ όμως δεν είχε πιστέψει την αιώνια ζωή, ώστε να ετοιμάσει τον εαυτό του με τα έργα της πίστεως και της αγάπης. Καταδικάστηκε στη δυστυχία και τα βάσανα της κολάσεως, γιατί ήταν άσπλαχνος και κακόκαρδος άνθρωπος.
3.   Ο καθένας μας πρέπει να προσέξει πολύ τις αλήθειες, που μας παρουσιάζει η σημερινή παραβολή. Όταν ο άνθρωπος πιστεύει στα χρήματα και όχι στο Θεό, γίνεται εγωιστής, άσπλαχνος και σκληρός στους συνανθρώπους του. Το αποτέλεσμα είναι πως χωρίζεται από το Θεό και χάνει τη Βασιλεία των Ουρανών. Όταν όμως ο άνθρωπος πιστεύει στο Ευαγγέλιο, έχει μέσα του αγάπη στο Θεό και στους ανθρώπους. Φροντίζει για τους φτωχούς και τους πεινασμένους. Επισκέπτεται τους αρρώστους και τους πονεμένους. Έτσι οδηγεί τον εαυτό του κοντά στο Θεό, όπως ακριβώς έγινε με το φτωχό Λάζαρο της παραβολής μας.
 Δ’ ΔΙΔΑΓΜΑ:
«Δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες (= όσοι έχουν χρήματα) εισελεύσονται (= θα μπουν) εις την βασιλείαν του Θεού» (Λουκά κεφ. ιη’ στίχ. 24)
Κ’ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛ. ΡΗΤΟΡΩΝ
«Σκληρά δοκιμάστηκε ο φτωχός Λάζαρος. Στάθηκε όμως βράχος στην πίστη. Γρανίτης στην υπομονή. Γίγαντας στην καρτερία Κανένας γογγυσμός απ’ το στόμα του. Κανένα παράπονο για τις θλίψεις Καμιά βλαστήμα για τη φρικτή δοκιμασία του. Στις εξετάσεις λοιπόν πέτυχε με το βαθμό άριστα. Κα. σαν άριστος και τέλειος αναπαύτηκε στου Αβραάμ τους μακάριους κόλπους». (ΚΩΝ. ΚΟΥΡΚΟΥΛΑ, Κογχύλια από την Τιβεριάδα, Αθήναι 1949, σελ. 23-24).
ΣΤ’ ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Γιατί ο πλούσιος βρέθηκε στην κόλαση;
2. Τι μας διδάσκει το παράδειγμα του Λάζαρου;
3. Τι πρέπει να κάνουμε για να γίνουμε πλούσιοι στα έργα της αγάπης;

4. Ο Χριστός στη χώρα των Γαδαρηνών

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. η’ στίχοι 27-39)
4. Ο Χριστός στη χώρα των Γαδαρηνών.
Α’ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Εκκλησία μας διαβάζει αρκετές φορές το χρόνο ορισμένες ευαγγελικές περικοπές, που μας μιλούν για πονηρά πνεύματα και δαιμονισμένους ανθρώπους. Ο Χριστός με τη θεϊκή δύναμη Του ελευθερώνει θαυματουργικά τους ανθρώπους αυτούς από την κυριαρχία του σατανά. Βοηθεί όμως όλους μας να καταλάβουμε ότι: α) ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο σατανάς και β) δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτό τον κίνδυνο, που μας παραμονεύει.
Β’ ΚΕΙΜΕΝΟ
Τω καιρώ εκείνω ελθόντι τω Ιησού εις την χώραν των Γαδαρηνών, ήτις εστίν αντίπερα της Γαλιλαίας, υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ός είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασιν. Ιδών δε τον Ιησούν και ανακράξας προσέπεσεν αυτώ και φωνή μεγάλη είπε· τι εμοί και σοι, Ιησού, υιέ του Θεού του υψίστου; δέομαι σου, μη με βασανίσης.
Παρήγγειλε γαρ τω πνεύματι τω ακαθάρτω εξελθείν από του ανθρώπου. Πολλοίς γαρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν, και εδεσμείτο αλύσεσι και πέδαις φυλασσόμενος, και διαρρήσσων τα δεσμά ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας έρημους. Επηρώτησε δε αυτόν ό Ιησούς λέγων τι σοι εστίν όνομα; ο δε είπε· λεγεών ότι δαιμόνια πολλά εισήλθεν εις αυτόν και παρεκάλει αυτόν ίνα μη επιτάξη αύτοίς εις την άβυσσον απελθείν.
Ην δε εκεί αγέλη χοίρων ικανών βοσκομένων εν τω όρει· και παρεκάλουν αυτόν ίνα επιτρέψη αυτοίς εις εκείνους εισελθείν και επέτρψεν αυτοίς. Εξελθόντα δε τα δαιμόνια από του ανθρώπου εισήλθον εις τους χοίρους, και ώρμησεν ή αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη. Ιδόντες δε οι βόσκοντες το γεγενημένον έφυγον, και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς. Εξήλθαν δε ιδείν το γεγονός και ήλθον προς τον Ιησούν και εύρον καθήμενον τον άνθρωπον, αφ’ ου τα δαιμόνια εξεληλύθει, ίματισμένον και σωφρονούντα παρά τους πόδας του Ιησού, και εφοβήθησαν.
Απήγγειλαν δε αυτοίς οι ιδόντες πώς εσώθη ο δαιμονισθείς. Και ηρώτησαν αυτόν άπαν το πλήθος της περιχώρου των Γαδαρηνών απελθείν απ’ αυτών, ότι φόβω μεγάλω συνείχοντο. Αυτός δε εμβάς εις το πλοίον υπέστρεψεν. Εδέετο δε αυτού ο ανήρ, αφ’ ου έξεληλύθει τα δαιμόνια, είναι συν αυτώ· απέλυσε δε αυτόν ό Ιησούς λέγων· υπόστρεφε εις τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός. Και απήλθε καθ’ όλην τη πόλιν κηρύσσων όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς.» 
Εκείνο τον καιρό ήλθε ο Ιησούς στην περιοχή των Γαδαρηνών που είναι αντίπερα στη Γαλιλαίο. Εκεί τον απάντησε ένας άνθρωπος από την πόλη, που είχε δαιμόνια από πολλά χρόνια και δεν έβανε ρούχο απάνω του και σε σπίτι δεν έμενε, αλλά μέσα στα μνήματα. Όταν είδε τον Ιησού έβαλε μια μεγάλη φωνή, έπεσε κάτω μπροστά του και του είπε δυνατά· Τι δουλειά έχω εγώ με σένα, Ιησού υιέ του Θεού του υψίστου; Σε παρακαλώ να μη με βασανίσεις.
Ο Ιησούς λοιπόν παράγγειλε στο ακάθαρτο πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο, που πολλά χρόνια τον είχε αιχμαλωτισμένο· τον έδεναν με αλυσίδες χέρια και πόδια και τον φύλαγαν, αλλά εκείνος έσπαζε τα δεσμά και έτρεχε στις ερημιές, που τον τραβούσε ο δαίμονας. Τον ρώτησε ο Ιησούς και του λέγει· Ποιο είναι το όνομα σου; Κι εκείνος είπε: Λεγεώνα· γιατί πολλά δαιμόνια είχαν εισέλθει μέσα του· και τον παρακαλούσε να μην τα προστάξει να πάνε στην άβυσσο.
Κι ήταν εκεί ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό και τα δαιμόνια παρακαλούσαν τον Ιησού να τους επιτρέψει να μπούνε στους χοίρους· και τους επέτρεψε. Και βγήκαν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο και μπήκαν στους χοίρους και χίμηξε το κοπάδι στον γκρεμό κι έπεσαν στη λίμνη και πνίγηκαν όλοι. Κι όταν είδαν οι χοιροβοσκοί το τι έγινε έφυγαν, και μετάδοσαν το γεγονός στην πόλη και τα χωράφια. Βγήκαν τότε να δουν αυτό που έγινε και ήλθαν στον Ιησού και βρήκαν τον άνθρωπο, που είχαν βγει από μέσα του τα δαιμόνια, κάθεται ντυμένος και φρόνιμος κοντά στα πόδια του Ιησού και φοβήθηκαν.
Τους είπαν έπειτα κι εκείνοι που είδαν το θαύμα πώς σώθηκε d δαιμονισμένος. Κι όλος ο κόσμος από τα περίχωρα των Γαδαρηνών παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει από αυτούς, γιατί τους είχε πιάσει μεγάλος φόβος. Τότε ο Ιησούς μπήκε στο πλοίο και ξαναγύρισε στη Γαλιλαία. Και ο άνθρωπος που είχαν φύγει από μέσα του τα δαιμόνια τον παρακαλούσε θερμά να είναι μαζί :ου· αλλά ο Ιησούς τον απόλυσε και :ου είπε· πήγαινε πίσω στο σπίτι σου ;αι να διηγείσαι όσα έκανε ο Θεός σε σένα. Και έφυγε εκείνος και έλεγε σ’ όλη την πόλη όσα έκανε σ’ αυτόν ο Ιησούς. 
Γ. ΑΝΑΛΥΣΗ – ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1. Η περιοχή των Γαδαρηνών βρίσκεται Νοτιοανατολικά στην όχθη της λίμνης Γενησαρέτ και αντίπερα στη Γαλιλαία. Η περιοχή αυτή πήρε την ονομασία από την πόλη Γάδαρα, πρωτεύουσα της Περαίας. (= πέρα από τον Ιορδάνη). Η περιοχή είναι ορεινή και απόκρημνη. Είναι κατάλληλη για να βόσκουν οι χοίροι. Είναι γεμάτη από σπηλιές, που χρησιμοποιούνται και για τάφοι. Κάπου εδώ συνάντησε ο Κύριος με τους μαθητές του το δαιμονισμένο άνθρωπο της περικοπής.
2. Ο Κύριος θεράπευσε θαυματουργικά το δαιμονισμένο άνθρωπο και τον λύτρωσε από το ακάθαρτο και πονηρό πνεύμα.
Επέτρεψε να μπουν τα δαιμόνια στους χοίρους, που με τη σειρά τους έπεσαν από τον γκρεμό και πνίγηκαν στη λίμνη. Ο Κύριος επέτρεψε να γίνει κάτι τέτοιο, γιατί οι κάτοικοι της περιοχής έκαναν μια μεγάλη παράβαση. Έβοσκαν χοίρους, ενώ ο μωσαϊκός Νόμος δεν το επέτρεπε. Έτσι η παρανομία τους τιμωρήθηκε παραδειγματικά.
3. Αντί όμως να συνετιστούν από το φόβο που δοκίμασαν και να μετανοήσουν, αυτοί ζήτησαν με απαίτηση από τον Κύριο να εγκαταλείψει την περιοχή τους. Φαίνεται πως η αμαρτία τους εξαγρίωσε περισσότερο και τους έκανε εγωιστές και αμετανόητους. Αντίθετα ο δαιμονισμένος, που θεραπεύτηκε από το Χριστό, κάθισε ντυμένος και φρόνιμος κοντά στον Κύριο. Τον παρακαλούσε να είναι πάντα μαζί του. Όταν ο άνθρωπος απομακρυνθεί από το σατανά και την αμαρτία, τότε αρχίζει να αγαπά το Θεό.
 Δ. ΔΙΔΑΓΜΑ
« Αλλά ρύσαι ημάς (= να μας γλιτώσεις) από του πονηρού. Αμήν» ( Από την Κυριακή προσευχή μας).
  Ε ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ
«Ο διάβολος που είναι ο αντίζηλος σας (αντίδικος), περπατάει τριγύρω σας, σαν λιοντάρι μανιασμένο και ψάχνει ποιον απ’ όλους θα κατασπαράξει. Εναντίον του να αντισταθείτε στερεωμένοι γερά και ακλόνητα στην πίστη… Και ο Θεός της χάριτος θα σας στηρίξει, θα σας δυναμώσει και θα σας θεμελιώσει…» (Ο Απόστολος Πέτρος στην Α’ επιστολή του, κεφ. ε’ στίχ. 8-11).
ΣΤ ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Τι συμπεριφορά έδειξε ο δαιμονισμένος, όταν θεραπεύτηκε από τον Κύριο;
2. Γιατί οι κάτοικοι της περιοχής των Γαδαρηνών έδιωξαν από κοντά τους τον Ιησού Χριστό;
3. Πώς μπορούμε να φυλαγόμαστε από τα πειράγματα του σατανά;

5. Η θεραπεία της γυναίκας και η ανάσταση της θυγατέρας του Ιάειρου

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ (Λουκά, κεφ. η στίχοι 41-56).
5. Η θεραπεία της γυναίκας και η ανάσταση της θυγατέρας του Ιάειρου.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η σημερινή περικοπή μας παρουσιάζει: α) τη θεραπεία μιας ταλαίπωρης γυναίκας που ήταν άρρωστη δώδεκα ολόκληρα χρόνια και β) την ανάσταση της μονάκριβης κόρης του Ιάειρου. Η Εκκλησία μας, όταν προβάλλει αυτά τα θαύματα του Κυρίου, θέλει να μας υπενθυμίσει: α) την άπειρη θεϊκή δύναμη του Ιησού Χριστού, β) την απεριόριστη αγάπη του για μας τους ανθρώπους και γ) τη συγκεκριμένη βοήθεια, που μας προσφέρει πάντα, όταν μάλιστα βρισκόμαστε σε δοκιμασίες και θλίψεις (φτώχεια, αρρώστιες, θάνατος).
«Τω καιρώ εκείνω άνθρωπος τις προσήλθε τω Ιησού, ω όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε· και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ην αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δε τω υπάγειν αυτόν οι όχλοι συνέπνιγον αυτόν.
Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο Ιησούς· τις ο αψάμενός μου; αρνουμένων δε πάντων είπεν ο Πέτρος και οι συν αύτώ· επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και απόθλίβουσι, και λέγεις τις ο αψάμενός μου; ο δε Ιησούς είπεν ήψατό μου τις· εγώ γαρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ εμού.
Ιδούσα δε η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε και προσπεσούσα αυτώ δι΄ ην αιτιαν ήψατο αυτού άπήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. ο δε είπεν αυτή· θάρσει θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εις ειρήνην. Έτι δε αυτού λαλούντος έρχεται τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου· μη σκύλλε τον διδάσκαλον. ο δε Ιησούς ακούσας απεκρίθη αυτώ λέγων· μη φοβού μόνον πίστευε και σωθήσεται. Ελθών δε εις την οικίαν ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα ει μη Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δε πάντες και εκόπτοντο δι’ αυτήν. ο δε είπε· μη κλαίετε· ουκ άπέθανεν, αλλά καθεύδει. Και κατεγέλων αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δε εκβαλών έξω πάντας και κρατήσας της χειρός αυτής εφώνησε λέγων: η παις, εγείρου.
Και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, Και ανέστη παραχρήμα και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και εξέστησαν οι γονείς αυτής. ο δε παρήγγειλεν αύτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός».
Εκείνο τον καιρό ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού τον έλεγαν Ιάειρο και αυτός ήταν προϊστάμενος της συναγωγής· έπεσε στα πόδια του Ιησού και τον παρακαλούσε να μπει στο σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη ως δώδεκα χρονών και ήταν ετοιμοθάνατη Και εκεί που πήγαινε ο Ιησούς ο πολύς κόσμος τον έπνιγε.
Και μια γυναίκα που είχε αιμορραγία εδώ και δώδεκα χρόνια και είχε ξοδέψει όλο της το β σε γιατρούς και από κανένα δεν είδε γιατρειά, πλησίασε από πίσω και άγγιξε την άκρη από το ρούχο του Ιησού και αμέσως σταμάτησε η αιμορραγία της. Και είπε ο Ιησούς· Ποιος με άγγιξε; Και ενώ αρνιούνταν όλοι, είπε ο Πέτρος και εκείνοι που ήταν μαζί του. Κύριε, ο κόσμος σε σπρώχνουν και πέφτουν επάνω σου και συ λες· Ποιος με άγγιξε; Και ο Ιησούς είπε· Κάποιος με άγγιξε· γιατί εγώ κατάλαβα πως βγήκε δύναμη από πάνω μου.
Και όταν είδε η γυναίκα πως δεν μπόρεσε να του κρυφτεί, ήλθε τρέμοντας, γονάτισε μπρος του και του εξομολογήθηκε μπροστά σ όλο τον κόσμο για την αιτία που τον άγγιξε και πώς γιατρεύτηκε αμέσως. Και ο Ιησούς της είπε· Έχε θάρρος κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε, πήγαινε στο καλό. Ενώ ακόμα μιλούσε, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου και του λέγει· πέθανε η θυγατέρα σου, μην ενοχλείς το διδάσκαλο. Και ο Ιησούς που το άκουσε αποκρίθηκε στον αρχισυνάγωγο και του λέγει· Μη φοβάσαι· μόνο να πιστεύεις και θα σωθεί. Και όταν μπήκε στο σπίτι δεν άφησε να μπει κανένας παρά μόνο ο Πέτρος και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης και ο πατέρας του κοριτσιού και η μητέρα. Έκλαιγαν όλοι και θρηνούσαν το παιδί. Και εκείνος τους είπε- Μην κλαίτε- δεν πέθανε, αλλά κοιμάται. Και τον γελούσαν, γιατί ήξεραν πως πέθανε. Και ο Ιησούς αφού τους έβγαλε όλους έξω, κράτησε από το χέρι το κορίτσι, του μίλησε και του είπε· Παιδί μου, σήκω.
Και ξαναγύρισε το πνεύμα του παιδιού και αναστήθηκε αμέσως και ο Ιησούς έδωσε εντολή να του δώσουν να φάει. Οι γονείς του τα έχασαν και ο Ιησούς τους παράγγειλε να μην πουν σε κανέναν αυτό που γίνηκε. 
Γ. ΑΝΑΛΥΣΗ – ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1. Η άρρωστη γυναίκα του ευαγγελίου είχε μέσα της μεγάλη πίστη. Είχε μια ακράδαντη βεβαιότητα, πως άμα αγγίξει Τον Κύριο, θα γίνει αμέσως καλά από την αρρώστια της. Παρόμοια πίστη δύσκολα βρίσκει κανείς ανάμεσα στους ανθρώπους. Η πίστη είχε χαρίσει επίσης στην άρρωστη γυναίκα και τις εξής θαυμαστές αρετές: α) Είχε βαθύτατο σεβασμό στη θεότητα του Κυρίου. Δε ήθελε να τον ενοχλήσει με τη δική της αρρώστια, β) Είχε αποκτήσει σε μεγάλο βαθμό την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Δε θεωρούσε τον εαυτό της άξιο να ασχοληθεί ο Κύριος με αυτή και γ) Είχε μεγάλη υπομονή σ όλη τη διάρκεια της αρρώστιας της. Είχε δοκιμαστεί δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Υπόμενε χωρίς γογγυσμό τη θλίψη της και κρατούσε πάντα μέσα της την ελπίδα πως ο παντοδύναμος Κύριος θα τη θεραπεύσει.
2. Ο Κύριος βραβεύει με τον τρόπο που διαβάσαμε στην περικοπή την πίστη της γυναίκας μπροστά σ όλο τον κόσμο. Έτσι βραβεύει ο Κύριος πάντα την πίστη, την ταπείνωση και την υπομονή, όπου και να τη συναντήσει. Η γυναίκα ήθελε από ταπείνωση να μείνει άγνωστη στους άλλους. Ο Κύριος όμως και την παινεύει και τη θεραπεύει με τον καλύτερο τρόπο μπροστά σ1 όλους τους ανθρώπους. Μ αυτό το θαύμα ο Κύριος μας φανερώνει πως είναι ο «ιατρός των ψυχών και των σωμάτων», όπως συχνά διαβάζουμε στην Εκκλησία μας. Οι θεραπείες που κάνει είναι θαύματα της θεϊκής δυνάμεως Του. Αυτή τη δύναμη πρέπει πριν απ όλα να ζητάμε από τον Κύριο, όταν τύχει και αρρωστήσουμε και εμείς. Ύστερα να καλούμε και το γιατρό και να ζητάμε τη βοήθεια της επιστήμης για να μας θεραπεύσει από την αρρώστια μας.
3. Και ο Ιάειρος, ο άρχοντας της Συναγωγής, είχε μέσα του μεγάλη και ζωντανή πίστη στο Χριστό. Αυτή η πίστη τον στήριξε, όταν έμαθε πως η άρρωστη θυγατέρα του, πέθανε. Ήταν απόλυτα βέβαιος πως ο Κύριος έχει τη θεϊκή δύναμη να την αναστήσει από τους νεκρούς. Ο Κύριος, όπως και άλλοτε έχουμε πει, είναι η ζωή και η ανάσταση μας. Μας ανασταίνει σωματικά και πνευματικά. Από τώρα πρέπει να καταλαβαίνουμε, πως η απιστία οδηγεί τον άνθρωπο στον πνευματικό θάνατο. Κάτι παρόμοιο έγινε με όλους εκείνους, που περιγελούσαν τον Κύριο στο σπίτι του Ιάειρου. Δεν ήθελαν να πιστέψουν, πως πραγματικά το κορίτσι δεν είχε πεθάνει, αλλά κοιμόταν. Γι αυτό και ο Κύριος τους έβγαλε έξω, γιατί δεν τους θεώρησε άξιους να παραβρεθούν στο θαύμα της αναστάσεως της θυγατέρας.
Δ ΔΙΔΑΓΜΑ:              ·
«Μη φοβού· μόνον πίστευε και σωθήσεται» (Λουκά η 50).
Ε ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛ. ΡΗΤΟΡΩΝ
« Αν τύχει και αρρωστήσουμε έχουμε γιατρό μας το Χριστό. Κι αν τύχει και μας εύρει ο θάνατος, έχουμε ζωή μας το Χριστό. Ας φοβούμαστε περισσότερο να μην αρρωστήσει και πεθάνει η ψυχή μας. Κι ας φροντίσουμε, όταν φεύγουμε από τούτο τον κόσμο, μετανιωμένοι και εξομολογημένοι, να είναι η ψυχή μας ζωντανή» (Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ από το ΛΟΓΟ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ, Κοζάνη 1967).
ΣΤ ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Τι μας διδάσκει η άρρωστη γυναίκα με τη διαγωγή της;
2. Γιατί ο Κύριος έβγαλε τον κόσμο από το σπίτι του Ιάειρου;
Πώς σου φαίνεται η συμπεριφορά του Ιάειρου;

6. Ο καλός Σαμαρείτης

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ι’ στίχοι 25-37).
 6. Ο καλός Σαμαρείτης.
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας φανερώνει με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, ποιος είναι ο πλησίον μας και τι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτόν. Ο Κύριος μας διηγείται την ωραιότατη παραβολή του καλού Σαμαρείτη, παίρνοντας αφορμή από την ερώτηση του νομικού (= δασκάλου του μωσαϊκού Νόμου): «Και ποιος είναι πλησίον μου;» (Λουκ. ι’ 29).
Β. ΚΕΙΜΕΝΟ
«Τω καιρώ εκείνω νομικός τις προσήλθε τω Ιησού εκπειράζων αυτόν και λέγων διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω; ό δε είπε προς αυτόν εν τω νόμω τί γέγραπται; πώς αναγινώσκεις; ο δε αποκριθείς είπεν· αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Είπε δε αυτώ· ορθώς απεκρίθης· τούτο ποιεί και ζήσει.  
Ο δε θέλων δικαιούν εαυτόν είπε προς τον Ιησούν· και τις εστί μου πλησίον; υπολαβών δε ο Ιησούς είπεν· άνθρωπος τις κατέβαινεν από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, και λησταίς περιέπεσεν οι και εκδύσαντες αυτόν και πληγάς επιθέντες αάπήλθον αφέντες ημιθανή τυγχάνοντα. Κατά συγκυρίαν δε ιερεύς τις κατέβαινεν εν τη οδώ εκείνη, και ιδών αυτόν αντιπαρήλθεν. Ομοίως δε και Λευίτης γενόμενος κατά τον τόπον ελθών και ιδών αντιπαρήλθε.
Σαμαρείτης δε τις οδεύων ήλθε κατ’ αυτόν, και ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη, και προσελθών κατέδησε τα τραύματα αυτού επιχέων έλαιον και οίνον, επιβιβάσας δε αυτόν επί το ίδιον κτήνος ήγαγεν αυτόν εις πανδοχείον και επεμελήθη αυτού- και επί την αύριον εξελθών, εκβαλών δύο δηνάρια έδωκε τω πανδοχεί και είπεν αυτώ – επιμε-λήθητι αυτού, καί ό, τι αν προσδαπανήσης, εγώ εν τω επανέρχεσθαί με αποδώσω σοι.
  Τις ούν τούτων των τριών πλησίον δοκεί σοι γεγονέναι του εμπεσόντος εις τους ληστάς; ο δε είπεν ο ποιήσας το έλεος μετ’ αυτού.  Είπεν ουν αυτώ ο Ιησούς- πορεύου και συ ποίει ομοίως». 
Εκείνο τον καιρό κάποιος νομικός πλησίασε τον Ιησού πειράζοντας τον και λέγοντας· Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και ο Ιησούς του είπε· Τι είναι γραμμένο στο Νόμο; Πώς διαβάζεις; Και ο νομικός αποκρίθηκε και είπε· Θα αγαπήσεις τον Κύριο που είναι ο Θεός σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη δύναμη και με όλη σου τη σκέψη και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Τότε του είπε ο Ιησούς· Ορθά αποκρίθηκες- αυτό να κάνεις και θα ζήσεις.
Μα ο νομικός, θέλοντας να δικαιολογηθεί είπε στον Ιησού· Και ποιος είναι ο πλησίον μου; Τότε παίρνοντας λόγο ο Ιησούς είπε. Ένας άνθρωπος κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε στα χέρια ληστών οι ληστές αφού τον έγδυσαν και τον έδειραν, έφυγαν και τον αφήκαν μισοπεθαμένο. Έτυχε τότε και κατέβαινε στο δρόμο εκείνο ένας ιερέας που τον είδε και προσπέρασε το ίδιο και ένας λεβίτης, που βρέθηκε σ εκείνο τον τόπο, ήλθε, είδε και προσπέρασε.
Και κάποιος Σαμαρείτης που οδοιπορούσε ήλθε προς τα εκεί και όταν τον σπλαχνίστηκε- και αφού πλησίασε του έδεσε καλά τα τραύματα πλένοντας τα με κρασί και βάζοντας επάνω λάδι και αφού τον ανέβασε στο ζώο του τον έφερε στο πανδοχείο και τον φρόντισε. Και την άλλη μέρα που έφυγε έβγαλε και έδωκε δυο δηνά ρια στον πανδοχέα, και του είπε: φρόντισε τον και αν τύχει και ξοδέψεις κάτι παραπάνω, εγώ στο γυρισμό μου θα στο πληρώσω.
Ποιος λοιπόν σου φαίνεται πως από αυτούς τους τρεις έγινε πλησίον σ εκείνον που έπεσε στα χέρια των ληστών; Και ο νομικός είπε- εκείνος που τον πόνεσε και τον κοίταξε. Του είπε λοιπόν ο Ιησούς- Πήγαινε και κάνε και συ το ίδιο. 
Γ. ΑΝΑΛΥΣΗ – ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1. Ο νομικός ήταν ο πολυδιαβασμένος άνθρωπος της εποχής του. Μελετούσε και εξηγούσε το Νόμο. Νόμιζε πως μπορεί με τις ατέλειωτες συζητήσεις του να πειράζει τον Ιησού. Ο Κύριος όμως του έδωσε να καταλάβει πως άλλο πράγμα είναι να είσαι διαβασμένος και να κάνεις τον έξυπνο, και άλλο είναι να είσαι καλός και χρήσιμος στην κοινωνία. Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη είναι από τα ωραιότερα κείμενα του ιερού Ευαγγελίου. Η αγάπη μας προς τον πλησίον που μπορεί μάλιστα να είναι Και ο εχθρός μας αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για να κληρονομήσουμε τον Παράδεισο. Είναι η κοινωνία της αγάπης του Θεού μι; τους πιστούς ανθρώπους.
Η διαγωγή του ιερέα απέναντι στον πληγωμένο είναι απαράδεκτη. Ο ιερέας αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους Τον εαυτό του. Φοβήθηκε μήπως την ώρα που θα βοηθούσε τον Πληγωμένο ξαναπερνούσαν και πάλι οι ληστές οπότε μπορεί να Τον κακοποιούσαν και να τον σκότωναν. Γι αυτό και πήρε εύκολα την απόφαση του. Έκανε πως δεν είδε το δυστυχισμένο άνθρωπο και έτσι συνέχισε το δρόμο του χωρίς καμιά φροντίδα για τον πλησίον, τον αδελφό του. Την ίδια ακριβώς απαράδεκτη διαγωγή έδειξε και ο Λεβίτης, που αδιαφόρησε για τον πληγωμένο άνθρωπο και προχώρησε στη δουλειά του.
Ο τρίτος οδοιπόρος ήταν Σαμαρείτης. Πλησίασε το δύστυχο άνθρωπο και άρχισε να τον περιποιείται, παρόλο που ανά γνώρισε ότι είναι Ιουδαίος, δηλαδή ο εχθρός του. Του πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες και ύστερα τον παράδωσε στο πανδοχείο για να τον φροντίσουν καλύτερα. Λησμόνησε τον εαυτό του, ξέχασε τους φόβους και τους κινδύνους των ληστών και πρόσφερε στον εχθρό του ό,τι πιο πολύτιμο είχε: τη ν αγάπη του μέσα από την καρδιά του.
4. Ο Κύριος μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι ο πλησίον είναι ο κάθε συγκεκριμένος άνθρωπος, που βρίσκεται πολύ κοντά μας. Ο Χριστός θέλει να δείχνουμε πάνω στην πράξη την αγάπη μας στο συνάνθρωπο μας. Μπορούμε να αρχίζουμε από τους ανθρώπους της οικογένειας μας, της γειτονιάς μας, της ενορίας μας, του σχολείου μας. Ο καθένας θέλει την αγάπη και τη βοήθεια μας. Δεν πρέπει να την αρνούμαστε, αν θέλουμε να εφαρμόζουμε το θέλημα του Κυρίου στη ζωή μας. Έχουμε τους συμμαθητές και τους γνωστούς μας. Ο καθένας έχει τις ανάγκες του και μπορούμε εμείς να τον βοηθήσουμε με την αγάπη μας. Ας κάνουμε και μείς κάτι γι αυτούς για να βοηθούμε πάνω στα πράγματα τον πλησίον μας.
Δ ΔΙΔΑΓΜΑ:
«Ο ποιήσας το έλεος μετ΄ αυτού (= είναι ο πραγματικός πλησίον). Πορεύου (= πήγαινε) και συ ποίει ομοίως ( = κάνε και συ το ίδιο) (Λουκά ι 37).
Ε ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛ. ΠΑΤΕΡΩΝ
«Δεν ονόμασε πλησίον ούτε τον ιερέα, ούτε το Λεβίτη, αλλά εκείνον, που σύμφωνα με τις θρησκευτικές αντιλήψεις χαρακτηριζόταν από τους Ιουδαίους ως παραπεταμένος. Δηλαδή, εννοώ το Σαμαρείτη, εκείνο τον αποξενωμένο εχθρό. Μόνον αυτόν χαρακτήρισε ως αληθινά πλησίον, επειδή εφάρμοσε την πραγματική αγάπη και το έλεος» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).
ΣΤ ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1.       Τι μας διδάσκει η παραβολή του καλού Σαμαρείτη;
2.       Ποιος είναι ο πραγματικός πλησίον μας;
3.       Τι σημεία υπογραμμίζεις από τη διαγωγή του καλού Σαμαρείτη;

7. Η παραβολή του άφρονα πλούσιου

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά κεφ. ιβ’, στίχοι 16-21).
7. Η παραβολή του άφρονα πλούσιου.
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Για να μας διδάξει ο Κύριος τη σημερινή παραβολή πήρε αφορμή από δυο αδέλφια, που φιλονικούσαν στο μοίρασμα της ιατρικής περιουσίας τους. Θέλησαν να χρησιμοποιήσουν για δικαστή τον Ιησού Χριστό. Ο Κύριος όμως αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί ο Θεός είδε πως στην καρδιά του καθενός κρυβόταν η πλεονεξία. Θέλησε όμως να μας προφυλάξει από αυτό το μεγάλο πάθος με την παραβολή του άφρονα πλούσιου. 
Είπεν ο Κύριος την παραβολήν ταύτην· ανθρώπου τινός πλουσίου ευφόρησεν ή χώρα· Και διελογίζετο εν εαυτώ λέγων τι ποιήσω, ότι ουκ έχω πού συνάξω τους καρπούς μου; και είπε· τούτο ποιήσω· καθελώ μου τάς αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω, και συνάξω εκεί πάντα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου, Και ερώ τη ψυχή μου· ψυχή, έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά· αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου. Είπε δε αυτώ ό Θεός· άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δ’· ητοίμασας τίνι έσται; ούτως ό θησαυρίζων εαυτώ, και μη εις Θεόν πλουτών. Ταύτα λέγων εφώνει· ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».
Τους είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή. Ενός ανθρώπου πλούσιου έφεραν τα χωράφια του μεγάλη σοδειά’ και σκεφτόταν μέσα του λέγοντας· Τι πρέπει να κάνω, γιατί δεν έχω πού να μαζέψω τους καρπούς μου; Και είπε: αυτό θα κάνω: θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και στη θέση τους θα χτίσω μεγαλύτερες και εκεί θα μαζέψω όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις μαζέψει πολλά αγαθά, που σου φτάνουν για πολλά χρόνια. Αναπαύου, λοιπόν, τρώγε, πίνε, καλοπερνά. Ο Θεός όμως του είπε· «Ανόητε, αυτή τη νύχτα σου ζητούν ξαφνικά την ψυχή σου. Όσα λοιπόν ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν τώρα;». Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει μόνο για τον εαυτό του και δε φροντίζει να πλουτίζει όπως ο Θεός θέλει. Και λέγοντας αυτά τόνιζε: όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.
 Γ. ΑΝΑΛΥΣΗ – ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1. Ο πλούσιος της παραβολής, αντί να χαίρεται για τον πλούτο του, είχε φοβερές ανησυχίες και ανυπόφορες αγωνίες. Είχε χάσει την ψυχική ηρεμία του. Δεν ήξερε που να μαζέψει και τι να κάνει τη μεγάλη σοδειά του. Ο άνθρωπος αυτός ήθελε να είναι ευτυχής μόνο για τον εαυτό του και για πάρα πολλά χρόνια. Τους άλλους ανθρώπους ποτέ δεν τους σκεφτόταν, ώστε να μοιράσει και σ’ αυτούς από την περίσσια των υλικών αγαθών.
Ήταν ένας απαίσιος ατομιστής και φοβερός εγωιστής. Ο πλούσιος με τα νέα σχέδια που καταστρώνει, άρχισε να δοκιμάζει απέραντη ευτυχία και μόνιμη απόλαυση. Το μεγάλο λάθος του είναι πως όλα τα σχέδια του τα έκανε χωρίς να σκέφτεται καθόλου το Θεό. Δε θέλει το Θεό, γιατί νομίζει πως δεν Τον χρειάζεται. Στη θέση του Θεού είχε βάλει τα πλούτη και τα χρήματα του. Ο πλούσιος της παραβολής μας είναι ο άθεος της εποχής του.
2. Ξαφνικά όμως τον επισκέπτεται ο Θεός και του λέγει ότι ήρθε η ώρα του θανάτου του. Η ζωή του πάνω στη γη τέλειωσε και τώρα πρέπει σε κάποιον να παραδώσει την ψυχή του. Πώς όμως να την παραδώσει στα χέρια του Θεού, αφού ποτέ δεν τον είχε πιστέψει και αγαπήσει; Είχε πιστέψει μόνο στα πλούτη του. Τώρα όμως που πεθαίνει σε ποιον θα τα αφήσει;
3. Ο Κύριος χαρακτηρίζει τον πλούσιο «άφρονα», δηλαδή άμυαλο, ανόητο. Είναι πραγματικά παράφρονας, γιατί δε σκέφτηκε ποτέ το Θεό και το θάνατο. Η πλεονεξία είχε κυριέψει την ψυχή του και τον είχε κάνει φοβερό εγωιστή. Πρέπει πολύ να προσέξουμε από τώρα το μεγάλο πάθος της πλεονεξίας, που οδηγεί τον άνθρωπο στο κατάντημα του πλούσιου της παραβολής μας. Όποιος προσπαθεί να γίνεται πλούσιος «κατά Θεόν», δηλαδή πλούσιος στο να προσφέρει την αγάπη του στους άλλους, αυτός κερδίζει και αυτή τη ζωή και τον Παράδεισο. Όταν ο άνθρωπος αγαπά το Θεό και τους άλλους ανθρώπους, τότε η ζωή του είναι γεμάτη από φιλανθρωπία και ελεημοσύνη. Όλες αυτές οι αρετές τον κάνουν ευτυχισμένο και τον οδηγούν αιώνια κοντά Θεό.
Δ’ ΔΙΔΑΓΜΑ:
 «Ούτως (= έτσι) ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις θεόν πλουτών» (Λουκά ιβ’20)
 Ε’ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ
«Εκείνοι που θέλουν να αποκτούν πλούτη, πέφτουν σε μεγάλο πειρασμό, σε παγίδα και σε πολλές ανόητες και βλαβερές επιθυμίες, που έχουν τη δύναμη να βυθίζουν τους ανθρώπους στην καταστροφή και την απώλεια (= το χάσιμο της ψυχής)». (Ο Απόστολος Παύλος στην Α’ επιστολή του στον Επίσκοπο Τιμόθεο κεφ. στ’ στίχος 9)
ΣΤ. ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Τι σου έκανε εντύπωση από τη διαγωγή του πλούσιου της παραβολής μας;
2. Γιατί ο Κύριος ονομάζει τον πλούσιο «άφρονα»;
3. Τι θέλει να μας διδάξει ο Κύριος με τη σημερινή παραβολή;

8. Η θεραπεία της βαριά άρρωστης γυναίκας

Ποιο ευαγγέλιο έχει την Κυριακή;
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την επιλογή και τη διδασκαλία των Ευαγγελικών Περικοπών δείτε στον Πρόλογο.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Προσέξτε τους συνδέσμους που οδηγούν εκτός του παρόντος ιστοχώρου. Υπάρχει περίπτωση να οδηγήσουν σε περιεχόμενο ετερόδοξο, αιρετικό ή παραπλανητικό

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΛΟΥΚΑ
8. Η θεραπεία της βαριά άρρωστης γυναίκας.
(Λουκά κεφ. ιγ’ στίχοι 10-17).
Α’ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή η Εκκλησία θέλει να μας διδάξει: α) την άπειρη αγάπη του Κυρίου μας για τον κάθε άνθρωπο και β) την αυστηρή διαγωγή του απέναντι στους υποκριτές, όπως παρουσιάζονταν τότε οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι.
 Β. ΚΕΙΜΕΝΟ 
«Τω καιρώ εκείνω ην διδάσκων Ιησούς εν μιά των συναγωγών, τοις σάββασι. Και ιδού γυνή ήν πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι είς το παντελές. Ιδών δε αυτήν ό Ιησούς προσεφώνησε και είπεv αυτή- γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν.
Αποκριθείς δε ό αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου. Απεκρίθη ουν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά, έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βουν αυτού ή τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; ταύτην δε, θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ό Σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ήμερα, του σαββάτου; Και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού». 
Εκείνο τον καιρό δίδασκε ο Ιησούς σε μια από τις συναγωγές και ήταν ημέρα Σάββατο. Και ήταν εκεί μια γυναίκα που είχε πονηρό πνεύμα. Ήταν άρρωστη δεκαοχτώ χρόνια και ήταν σκυφτή και δεν μπορούσε να σηκώσει το σώμα της καθόλου. Και όταν την είδε ο Ιησούς της μίλησε και της είπε- Γυναίκα, είσαι λυμένη από την αρρώστια σου και ακούμπησε επάνω της τα χέρια του και αμέσως εκείνη ανασηκώθηκε και δόξαζε το Θεό.
Και αποκρίθηκε ο αρχισυνάγωγος με αγανάκτηση, γιατί το Σάββατο έκαμε τη θεραπεία ο Ιησούς και έλεγε στο λαό: Έξι μέρες είναι, όπου σ’ αυτές πρέπει να εργαζόμαστε, σ’ αυτές λοιπόν να έρχεσθε και να θεραπευόσαστε και όχι στην ημέρα του Σαββάτου. Του αποκρίθηκε λοιπόν ο Κύριος και είπε· Υποκριτή, ο καθένας σας το Σάββατρ δε λύνει το βόδι του και τον όνο από το παχνί και τα πάει και τα ποτίζει; Και αυτή εδώ που είναι κόρη του Αβραάμ και την έδεσε ο Σατανάς δεκαοχτώ χρόνια δεν έπρεπε να λυθεί από τούτο το δέσιμο την ημέρα του Σαββάτου; Και ενώ έλεγε αυτά ο Ιησούς καταντροπιάζονταν όλοι οι εχθροί του· και όλος ο λαός είχε χαρά για τα θαύματα που γίνονταν από αυτόν. 
ΑΝΑΛΥΣΗ 
1. Η γυναίκα της περικοπής, παρόλο που ήταν άρρωστη και πνευματικά και σωματικά, όμως επισκεπτόταν κάθε Σάββατο τη συναγωγή. Άκουε το λόγο του Θεού και έπαιρνε δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίζει την αρρώστια της. Μας διδάσκει ότι και εμείς πρέπει να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία να παίρνουμε δύναμη και ζωή.
2.      Η άρρωστη γυναίκα είχε μεγάλη πίστη, ευσέβεια και υπομονή, γι’ αυτό και δέχτηκε από τον Κύριο πολύ περισσότερα από όσα περίμενε. Ο Κύριος τη θεράπευσε μια για πάντα. Μετά τη θεραπεία της η γυναίκα δοξολογούσε το Θεό και έδειχνε μπροστά σ’ όλους την ευχαριστία και την ευγνωμοσύνη της στο Χριστό. Αναγνώριζε, δηλαδή, μπροστά σ’ όλους την αγάπη και την ευεργεσία του Κυρίου.
3.      Ο προϊστάμενος όμως της Συναγωγής αγανάκτησε για το θαύμα. Ήθελε να δείξει πως ενδιαφερόταν τάχα για το Νόμο του Θεού. Κατά βάθος ήταν ένας μεγάλος και τέλειος υποκριτής. Ήθελε να δείξει στον κόσμο πως σέβεται την αργία του Σαββάτου.
Συκοφαντούσε τον Κύριο και έλεγε πως οι άνθρωποι δεν πρέπει σε ημέρα αργίας να έρχονται για να θεραπεύονται. Ο Κύριος όμως τον ξεσκέπασε και τον αποστόμωσε. Τον ονόμασε «υποκριτή», δηλαδή ψεύτη και θεατρίνο. Άλλα αισθανόταν μέσα του και άλλα έλεγε και έδειχνε στους ανθρώπους. Του υπενθύμισε πως η αξία του ανθρώπου, που είναι η εικόνα του Θεού, στέκεται πιο πάνω και από την αργία του Σαββάτου. Ο Θεός ζητεί αγάπη από τον άνθρωπο. Και αυτή την αγάπη πρόσφερε ο Κύριος με τη θαυματουργική θεραπεία της άρρωστης γυναίκας.
4. Τέτοιοι υποκριτές υπάρχουν πάντα στον κόσμο. Από αυτούς πρέπει να φυλαγόμαστε. Ο αρχισυνάγωγος του ευαγγελίου δε χάρηκε για το ότι ελευθερώθηκε μια δυστυχισμένη γυναίκα από τη φοβερή αρρώστια της. Με την υποκρισία προσπαθούσε να κρύψει τον εγωισμό και το φθόνο, που κρύβονταν μέσα στην του. Γι’ αυτό και ο Κύριος τον ξεσκέπασε και τον αποστόμωσε μπροστά στους άλλους ανθρώπους.
Πρέπει λοιπόν να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας από τη φοβερή αρρώστια της υποκρισίας. Η υποκρισία είναι πολύ μεγάλη αμαρτία και δεν αφήνει τον άνθρωπο να λυτρωθεί με την αγάπη του Χριστού. Πολλές φορές δυστυχώς προσπαθούμε από τη μικρή μας ηλικία να ξεγελούμε τους άλλους ανθρώπους. Υποκρινόμαστε στους γονείς, στους δασκάλους και γενικά στους ανθρώπους. Σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές να θυμόμαστε πως ο Κύριος γνωρίζει οπωσδήποτε την υποκρισία μας και πως μια μέρα θα την ξεσκεπάσει μπροστά στους άλλους. Μόνο με τη βοήθεια της αγάπης μπορούμε να λυτρωθούμε από τη υποκρισία. Η αγάπη μας στο Θεό και τους άλλους ανθρώπους θα μας κάνει ελεύθερους, ειλικρινείς και τίμιους ανθρώπους.
Δ’ ΔΙΔΑΓΜΑ:
«Υποκριτά… ουκ έδει λυθήναι (= δεν έπρεπε να λευτερωθεί) από του δεσμού τούτου τη ημέρα του Σαββάτου;» (Λουκά ιγ’ 16).
 Ε’ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛ. ΡΗΤΟΡΩΝ
«Σκοτάδι είναι η υποκρισία. Είναι η πηγή της ψευτιάς. Ενώ η απλότητα είναι φως. Είναι η μητέρα της αλήθειας. Ας πετάξουμε λοιπόν από πάνω μας το σκοτάδι της υποκρισίας και ας ντυθούμε το φως του Κυρίου Ιησού» (ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ, Κυριακοδρόμιο, Αθήναι 1930, σελ. 441).
 ΣΤ ΑΣΚΗΣΕΙΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1.       Τι μας διδάσκει με το παράδειγμα της η άρρωστη γυναίκα του σημερινού Ευαγγελίου;
2.       Γιατί η υποκρισία είναι μεγάλη αμαρτία;
3.       Τι ήθελε να δείξει ο αρχισυνάγωγος με αυτά που είπε;