Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο

Bryan Lewis Saunders, γεννηθείς στην Ουάσικτον το 1969. Ασχολείται με θέατρο δρόμου, ζωγραφική, αλλά και Stand-up Tragedy (σχεδόν το ίδιο με το Stand-up Comedy, με τη μόνη διαφορά ότι ο σκοπός είναι να κλάψει το κοινό και όχι να γελάσει). Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, το 1995 αποφάσισε να φτιάχνει μία αυτοπροσωπογραφία κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής του. Πολλά πορτραίτα αργότερα, ο Bryan άρχισε να ψάχνει για έναν τρόπο που θα μπορούσε να επηρεάσει ριζικά την αντίληψή για τον εαυτό του και έτσι κατέληξε στα ναρκωτικά. Τα παρακάτω πορτραίτα είναι μία γεύση της επιρροής των διαφορετικών ναρκωτικών στο πως αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Μανιτάρια

Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΚοκαΐνηΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΑψέντιΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΧασίςΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

MethΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.grΜαριχουάνα

Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΜορφίνηΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΜεθαμφεταμίνηΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.grΣάλβια

Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

Βάλιουμ

Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΤζίναΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΥδρομορφόνηΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

Αριπιπραζόλη/Ζάναξ/Ατιβάν

Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

Αριπιπραζόλη Κάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΜεφεδρόνηΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

ΧασισέλαιοΚάθε Ναρκωτικό και Πορτραίτο | dailyarticle.gr

Πηγή: luben.tv 

via

Advertisements

Πανοραμική θέα σε Παρθενώνα, Σαντορίνη και κάπου αλλού

Πάμε Οία (Σαντορίνη)

Γνωρίστε το εντυπωσιακό project AirPano προσφέρει αξέχαστες διαδικτυακές περιηγήσεις

Ένα εντυπωσιακό και άκρως ενδιαφέρον project στο Διαδίκτυο δίνει τη δυνατότητα για πανοραμική περιήγηση στα πιο σημαντικά αξιοθέατα από όλο τον κόσμο. Αυτό που κάνει το AirPano να ξεχωρίζει είναι η υψηλή ανάλυση των αεροφωτογραφιών που μας παρέχει μια ομάδα Ρώσων εικονοληπτών.

Η καλύτερη δυνατή ποιότητα των φωτογραφιών φτάνει τα 7 Megabytes και είναι κατάλληλη για συνδέσεις στο Διαδίκτυο με υψηλή ταχύτητα, ενώ πανοραμικές εικόνες προσφέρονται και σε όσους έχουν πιο αργή σύνδεση.

Τα επόμενα δυο χρόνια η ομάδα του AirPano σχεδιάζει να τραβήξει ακόμα περισσότερα πανοραμικά πλάνα και να μας χαρίσει τρισδιάστατα ταξίδια στα πιο ενδιαφέροντα μέρη του πλανήτη.

Από το project δεν θα μπορούσε να λείπει ο Παρθενώνας, το μεγαλύτερο οικοδόμημα της Ακρόπολης που συγκεντρώνει τον θαυμασμό όλου του κόσμου αιώνες τώρα. Τα πανοραμικά πλάνα του λαμπρότερου μνημείου της Αθηναϊκής πολιτείας συνοδεύει το γνωστό «Συρτάκι» στη διασκευή των John Murphy και David Hughes «Zorba The Greek».

Δείτε ένα δείγμα από την εξαιρετική δουλειά των φωτογράφων και επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του AirPano για να ξεναγηθείτε πανοραμικά και σε άλλα μέρη του κόσμου σε ακόμα μεγαλύτερη διάσταση.

 ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΤΕ

via

Η Δημιουργία της Κοκκινιάς

του ΜΙΧ. Λ. ΡΟΔΑ
Η “Εικονογραφημένη” παραχωρεί σήμερον τας σελίδας της εις τον προσφυγικόν κόσμον δια να παρουσιάση ένα θαυμαστόν έργον εγκαταστάσεως το οποίον εγένετο χωρίς θόρυβον εις την Κοκκινιά, εγγύτατα του Πειραιώς, εις τους πρόποδας του Κορυδαλλού και επί της αρχαίας οδού της Σαλαμίνος.


Η Δημιουργία της Κοκκινιάς

Δι’ αποφάσεως της Επαναστάσεως του 1922 εγένετο η απαλλοτρίωσις διαφόρων οικοπέδων και το ταμείον περιθάλψεως προσφύγων παρεχώρησε τα πρώτα χρηματικά ποσά δια την δημιουρ- γίαν του συνοικισμού. Την 18ην Μαρτίου 1923 κατετέθη ο θεμέλιος λίθος. Είναι ιστορική η μέρα αύτη δια τον προσφυγικόν κόσμον, διότι από τας αποθήκας και τους δρόμους του Πειραιώς επρόκειτο να στεγασθεί μονίμως, ν’ αναπαυθεί κάτω από μίαν στέγη ιδικήν του, να παρηγορηθεί δια την απώλειαν των μικρών ή μεγάλων σπιτιών του εις την Μ. Ασίαν.

Η δημιουργία του συνοικισμού της Κοκκινιάς ανετέθη υπό του τότε υπουργού κ. Δοξιάδου εις  ένα άνθρωπον ο οποίος δεν είχε μόνον την πείραν του επιστήμονος μηχανικού. Αλλά είχε και την  στοργήν ν’ αποκαταστήσει ταχέως τα ανθρώπινα ράκη τα οποία υπέφερον τα πάνδεινα εις τας  αποθήκας. Εις τον κo Διονύσιον Γ. Κόκκινον. Το μυστικόν της επιτυχίας της αποκαταστάσεως  των προσφύγων δεν συνίστατο μόνον εις την χρηματικήν δαπάνην. Έπρεπε να κυριαρχήσει πρω- τίστως ο πόνος και ο αλτρουϊσμός, η αγωνία δια να στεγασθούν το ταχύτερον τα θύματα της με- γάλης καταστροφής.


Η Δημιουργία της ΚοκκινιάςΗ Δημιουργία της Κοκκινιάς

Δια το ιστορικόν της πόλεως ταύτης πρέπει να σημειωθεί ότι κατ’ αρχάς επρόκειτο να στεγα- σθούν οι ευρισκόμενοι εις τας αποθήκας, τα σχολεία και τους δρόμους του Πειραιώς. Κατόπιν  όμως λόγω των μεγάλων αναγκών των προσφύγων επεκράτησεν η ιδέα της γενικωτέρας επεκτά- σεως του συνοικισμού.

Το έργον του ταμείου των προσφύγων εξηκολούθησε μέχρι της 1ης Ιανουαρίου 1924, την περαι- τέρω δε εργασίαν ανέλαβεν η Επιτροπή Αποκαταστάσεως εις την οποίαν μεταβιβάσθησαν ως ε- χέγγυα δια το δάνειον οι συνοικισμοί Αθηνών και Πειραιώς.

Η Επιτροπή Αποκαταστάσεως προέβη αμέσως εις την δημιουργίαν των νέων μονίμων εγκατα- στάσεων επί τη βάσει σχεδιαγραμμάτων. Επί εκτάσεως 750.000 τετραγωνικών μέτρων ανηγέρ- θησαν παρά του διευθύνοντος τα έργα μηχανικού κ. Διονυσίου Γ. Κόκκινου χίλια περίπου διό- ροφα και μονόροφα δωμάτια τα οποία στεγάζουν ήδη 50.000 προσφύγων.


Η Δημιουργία της ΚοκκινιάςΗ Δημιουργία της Κοκκινιάς

Η Δημιουργία της ΚοκκινιάςΗ Δημιουργία της Κοκκινιάς

Διά την δημιουργίαν της προσφυγικής πόλεως Κοκκινιάς εδαπανήθησαν εκ μέρους μεν του Ταμείου προσφύγων δραχμαί 52.768.826, εκ δε της Επιτροπής Αποκαταστάσεως 29.510.476, ήτοι σύνολο 82.279.302 δρχ. Επιπροσθέτως υπό της Επιτροπής Αποκαταστάσεως, προβλέ- πεται η κατασκευή νέων έργων κοινής ωφελείας, και προ παντός νοσοκομείου, αστυνομίας, υφαντηρίου σχολείου, συσσιτίου, αποθηκών, οδοποιίας, αντιπλημμυρικών έργων, φρεάτων και δενδροφυτειών. Τα έργα ταύτα προϋπολογίζονται εις 4.402.280 δρχ. και κατά πάσαν βεβαιότητα θα πραγματοποιηθούν μετά την σύναψιν νέου δανείου.

Επίσης προβλέπεται η κατασκευή εκκλησιών, παιδικού σταθμού, υδροσωλήνωσις ολοκλήρου της πόλεως, μεγάλη υδαταποθήκη, διά της δαπάνης 12.000.000, οπότε συνολικώς και με τα νέα έργα αι δαπάναι θ’ ανέλθουν εις 98.681.582 δρχ.

Το πλείστον των οικημάτων κατεσκευάσθησαν εκ λιθοδομής δια καθαράς αμμοκονίας με πα- τώματα από μπετόν-αρμέ και με στέγας εκ Γαλλικών κεράμων. Διά την ύδρευσιν των κατοίκων κατασκευάσθησαν 2 φρέατα, μέχρις ότου δε συμπληρωθεί το σχέδιον της υδρεύσεως ο δήμος Πειραιώς διαθέτει 500 κυβικά μέτρα κατά εικοσιτετράωρον.


Η Δημιουργία της ΚοκκινιάςΗ Δημιουργία της Κοκκινιάς

Η Δημιουργία της Κοκκινιάς
Η Δημιουργία της Κοκκινιάς

Οι κάτοικοι της Κοκκινιάς εγένοντο διά της πολυμόχθου εργασίας των τόσον αυτάρκεις ώστε ήρχισαν ν’ αγοράζουν τα οικήματα πληρώνοντες το δέκατον της αξίας των και χρεωλυτικώς με τόκον 8%. Δηλαδή εάν μία κατοικία εκ τριών δωματίων στοιχίζει 70.000 δρχ., προκαταβάλλουν 7.000 και υπάρχει η βεβαιότης ότι εις διάστημα 15 το πολύ ετών θα την έχουν αποπληρώσει.

Η πόλις παρουσιάζει αληθώς συγκινητικόν θέαμα, διότι εις τους δρόμους της εδόθησαν ονόμα- τα ενθυμίζοντα την Μ. Ασίαν και τον Πόντον. Ιδού μερικά ονόματα των δρόμων: Προύσσα, Και- σάριεα, Λαοδίκεια, Μαγνησία, Ιωνία, Έφεσος, Κυδωνίαι, Μαινεμένη, Βιθυνία, Νικομήδεια, Αττά- λεια, Ταρσός, Φρυγία. Και εις ένδειξιν απείρου ευγνωμοσύνης των κατοίκων η κεντρική μεγάλη οδός φέρει το όνομα του κ. Επ. Χαριλάου, προέδρου του ταμείου των προσφύγων, και της Α- μερικανίδος φιλανθρώπου κ. Ιωσηφίνης Μορκεντάου, συζύγου του μεγάλου φιλέλληνος Μορκεν- τάου.

Εν εκ των μεγίστων αγαθών της νέας πόλεως είναι και η παροχή εργασίας εις γυναικόπαιδα. Και το πρόβλημα αυτό ελύθη διά της δημιουργίας 4 ταπητουργείων. Εις εν εξ αυτών, το μεγαλύτερον, της ΟΡΙΕΝΤΑΛ ΚΑΡΠΕΤ εργάζονται 1.000 περίπου άτομα με ημερομίσθιον 30 δραχμών. Τα τα- πητουργεία της Κοκκινιάς αποτελούν την πρώτην βάσιν της εργασίας δια τα γυναικόπαιδα, εφ’ όσον δε πυκνούται η συγκοινωνία με τον Πειραιά, θα δύνανται και εκεί εις τα εργοστάσια να ευ- ρίσκουν ευκόλως εργασίαν.


Η Δημιουργία της ΚοκκινιάςΗ Δημιουργία της Κοκκινιάς

Η Δημιουργία της ΚοκκινιάςΗ Δημιουργία της Κοκκινιάς

Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να παρέχουν την στοργήν των εις τους πρόσφυγας κατά ένα τρόπο θετικόν. Υπό την διεύθυνσιν της Αμερικανίδος Έδισσον λειτουργεί νοσοκομείον με 70 κλίνας.

Η καλοκαιρινή εσπέρα είναι γλυκειά και το δροσερό αεράκι πνέει από παντού. Από τα βουνά του Κορυδαλλού, από την θάλασσαν της Σαλαμίνος, από το Φάληρον. Και τα κορίτσια της Μ. Ασίας, εμπρός εις τα κατώφλια των, χλωμές Παναγίες, αντί μοιρολογιού, αντί θρήνου και πόνου, σιγο- τραγουδούν τα λαϊκά τραγούδια του Κορδελιού, του Μπουρνόβα και της Σμύρνης. Και το χαρω- πό και γαλήνιο τραγούδι των δεν ήτο τίποτε άλλο, και ήτο το πάν, ο αιώνιος ύμνος και ο αδιάκο- πος χαιρετισμός προς τα θλιμμένα ακρογυάλια.
Πηγή: “Η Εικονογραφημένη της Ελλάδος”, Ιούλιος 1925
_________________
Σχόλιο Αρχισυντάκτη
90 χρόνια από τη δημιουργία της πόλης. Είναι πολλά αυτά που θα ’θελα να μοιραστώ μαζί σας. Από αυτά που, άλλοτε τυχαία κι άλλοτε έπειτα από προσπάθεια πολύ, κατάφερα να βρω για να διαβάσω. Μερικά -που και που- αναφέρονται μέσα σε άρθρα, είναι όμως πολύ λίγα τελικά… Γι’ αυτό, θαρρώ, πως στίχοι, κείμενα και εικόνες των πρώτων που πάτησαν τη γη που σήμερα κι εμείς πατούμε ίσως να με βοηθούσαν περεταίρω. Είναι πιστεύω πολύ σημαντικό να μην μένουν εγωιστικά κριμένα στα συρτάρια μας για ’μας ή για τους φίλους, αλλά να υπάρχουν ελεύθερα για όλους όσους θέλουν να μάθουν.

via

Στα προσφυγικά της Κοκκινιάς

Οι άγνωστες περιοχές της πόλης, η κάψα της ανακάλυψης, το πρωτοείδωτο που ακόμα και σήμερα το αχανές λεκανοπεδιώτικο τηγάνι μπορεί και προσφέρει. Έτσι βρέθηκα στη Νίκαια, για πρώτη δυνατή φορά θα λεγα, πέρα από κάποιες φιλικές βίζιτες και μια παλιά επίσκεψη στο Μουσείο του Μπλόκου της Κοκκινιάς (εξαιρετικό) που μου άφησε μια συμπάθεια για την περιοχή.
Παρατηρώντας με πιο ώριμα μάτια στο σήμερα, συγκίνηση μου προκάλεσε κάτι που δύσκολα κάποιος της γενιάς μας προσέχει: τα στριμωγμένα στα πολύ στενά οικόπεδα σπιτάκια, το πως χωρίστηκε η γη σε μικρά κομματάκια γης για να φιλοξενήσει την καινούργια ζωή των προσφύγων του ’22. Ένα μωσαικό από θραύσματα που απλώνεται απ’ τις πλαγιές του όρους Αιγάλεω ως τα εργοστάσια των ισχνών μεροκαμάτων του Πειραιά. Χαμόσπιτα των τριων μέτρων, με ένα δωματιάκι που βάσταγε μια ολόκληρη οικογένεια, και τον αγώνα τους -κυριολεκτικά όμως-για επιβίωση. Και που αυτοί, και ο τόπος μας τα κατάφερε. Μεγάλη παρηγοριά αυτά τα μικρά σπιτάκια στο σημερινό κατάστρεμα, κάτι κρατάνε την ψυχή του παλιού Έλληνα που πάλευε πιο γενναία (ή στωικά) την σκληράδα της φτωχειας.
Και πέρα απ’ τα σπιτάκια: η κοινωνικοποίηση! Τ’ απογεύματα τα λάστιχα να δροσίζουν τα στενά, και όλοι να κάθονται έξω, άνθρωποι που γνωρίζονται στ’ απέξω πια, μεσήλικες που γέρασαν μαζί, μια καθημερινότητα που οφειλή της είναι να πάρει την καρέκλα και να ζήσει μοιρολατρικά ένα ακόμα απόγευμα. Και τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα, αδιανόητο σκηνικό για την Αθήνα.

Και στο φινάλε η μεγάλη έκπληξη: ανεβαίνοντας στα στενά πάνω απ’ την Πέτρου Ράλλη ανακάλυψα ολόκληρα προσφυγικά τετράγωνα, ζωηρά και γεμάτα κόσμο, παππούδες που αρνούνται να εγκαταλείψουν και πολλούς μετανάστες πια, με ανέγγιχτη λαϊκή αρχιτεκτονική , ολόγυρα δίπατα σπίτια με χαγιάτια πολλά, -ανάμνηση της Μικρασίας-, και στο κέντρο καταπράσινες αυλές και εξωστρέφεια. Ένα μοντέλο αρχιτεκτονικής που μπορεί να παρέχει πολλά μαθήματα και ιδέες πιστεύω στους επαγγελματίες της.
Βέβαια, οκ, αυτά είδαν μάτια του τουρίστα, σαφώς και αντιλήφθηκα τη φτώχεια και τη στενότητα. Αλλά και πάλι, ένα ακόμα μάθημα κοινωνικού ζυμώματος, έτσι γύρισα όταν σκεφτόμουν μόνος στο ήσυχο ρετιρέ σπιτάκι μου.
Αλήθεια με πόσους μιλήσαμε σήμερα;

* Koκκινιά: το ιστορικό όνομα της περιοχής που περιλαμβάνει την Παλαιά Κοκκινιά, Νίκαια, Κορυδαλλό και χωρίστηκε διοικητικά (για εκλογικούς λόγους, πολύ κόκκινη) το 1941.
























Τόσο κομματιασμένα τα οικόπεδα που πολλοί είτε κτίζουν μακρόστενα, είτε δεν συμφωνούν σε ενοποίηση ποτέ οι ιδιοκτήτες και δεν συμφέρει τον εργολάβο, που δεν χτίζονται ποτέ και σώζεται η λαϊκή αρχιτεκτονική αιώνα.




Η εξωτερική όψη των προσφυγικών τετραγώνων














Σήμανση λόγω ανύπαρκτων κουδουνιών


via

« Νίκαια… η πόλη μας»



    
Η  Ν Ι Κ Α Ι Α
     Η Νίκαια της Αττικής (προσφυγικός συνοικισμός Νέας Κοκκινιάς) ανήκει στις ιδιότυπες πόλεις που δημιουργήθηκαν  μετά την Καταστροφή του 1922, από το 1. 500.000 Έλληνες της Μ. Ασίας, του Πόντου και της λοιπής Ανατολής, όταν, εκπατρίσθηκαν από τις τρισχιλιόχρονες κοιτίδες τους και αναζήτησαν καταφύγιο στην Μητέρα – Πατρίδα.
    Η ιδιοτυπία αυτών των πόλεων συνίσταται στο γεγονός της συγκατοίκησης ανθρώπων προερχομένων από διαφορετικές περιοχές της Ανατολής, με διαφορετικές ασχολίες, με άλλη νοοτροπία, που είχαν ως συνδετικό κρίκο την κοινή ελληνική καταγωγή, την ελληνική γλώσσα, την Ορθόδοξη Πίστη, κοινά ήθη και έθιμα, αλλά επάνω και πρώτα απ’ όλα τους ένωνε η κοινή μοίρα του ακούσιου ξεριζωμού. 
    Οι συνοικισμοί αυτοί κτίσθηκαν στις παρυφές, κυρίως, των μεγάλων ή μικρών πόλεων, σ’ εκτάσεις άγονες, ακαλλιέργητες, έρημες και εκτός των οικοδομικά, κοινωνικά, εργασιακά και πνευματικά δομημένων πόλεων.    
   Ο θεμέλιος λίθος του τέθηκε την 18η Ιουνίου 1923 και 6.390
οικογένειες στεγάσθηκαν σε 4.484 παραπήγματα.
   Παράλληλα σχεδιάσθηκαν οι δρόμοι που έλαβαν τις ονομασίες τους από τις πόλεις της Ανατολής και με αλφαβητική σειρά.
Το 1923 κατοίκησαν στις νότιες, κυρίως, παρυφές του προσφυγικού συνοικισμού και στα όρια με την Παλαιά Κοκκινιά Αρμένιοι πρόσφυγες που μετοίκησαν στην Ελλάδα.  Με την ίδρυση της πόλεως οικοδομήθηκε, από τον Αρμένιο αρχιτέκτονα Αρτίν Παλατζιάν, το Λουτρό για την ατομική καθαριότητα των προσφύγων.  
     Από το 1923, ιδρύθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Κοκκινιάς και νοσοκομείο από την φιλανθρωπική οργάνωση «Νοσοκομεία Αμερικανίδων Κυριών».
   Το 1938 άρχισε να κτίζεται στην περιοχή των Άσπρων Χωμάτων, το νοσοκομείο που ονομάσθηκε Γενικό Κρατικό Νικαία
  Το 1939 ο Δήμος προκήρυξε διαγωνισμό για την μετονομασία της πόλεως στον οποίον επικράτησε η σχετική πρόταση για ονομασία ΝΙΚΑΙΑ, του Βιθυνού Ιωάννου Μελά, δικηγόρου, βουλευτού και αργότερα υπουργού.  
    Η πόλη πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, εκτός των μεμονωμένων εκτελέσεων, την 6ηκαι 7η   Μαρτίου 1944 και  με την θυσία των παλικαριών της που έπεσαν κατά το ιστορικό Μπλόκο της 17ης Αυγούστου 1944.
Η Νίκαια σήμερα είναι μία σύγχρονη μεγαλούπολη με 93.086 πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ( Η Νίκαια ανήκει στις Ολυμπιακές πόλεις για το 2004 και το Σπίτι της Άρσης Βαρών κτίσθηκε στην περιοχή πρώην Σελεπίτσαρι κοντά στον χώρο του Κατρακείου Θεάτρου.   Ο ΄Αγιος Νικόλαος είναι η Μητρόπολη και ο πρώτος ναός που ιδρύθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Κοκκινιάς το 1922 (πρωτοστεγάσθηκε και αυτός σε αντίσκοινο) και ακολούθησαν άλλοι επτά ναοί.
Η Κοκκινιά θεμελιώθηκε την 18η Ιουνίου του 1923και κατοικήθηκε το 1924 από προσφυγικές οικογένειες που ήταν κυρίως από τη Σμύρνη. Πριν το 1924 ο χώρος αυτός ήταν μια απέραντη έκταση που στα περισσότερα μέρη κοκκίνιζε την άνοιξη από το φούντωμα της παπαρούνας γι’ αυτό  και ονομαζόταν Κοκκινάδα. Μια άλλη εκδοχή – η οποία όμως δεν είναι πολύ πιθανή- για το όνομα της πόλης είναι ότι ονομάστηκε έτσι επειδή η περιοχή είχε κόκκινο χρώμα.
Ο συνοικισμός αποσπάστηκε από το Δήμο Πειραιά το 1934 και αποτέλεσε αυτόνομο δήμο με το όνομα «Δήμος Νέας Κοκκινιάς». Μετονομάστηκε σε Δήμο Νίκαιας στις 18/12/1939 μετά από πρόταση του δικηγόρου Γιάννη Μελά που καταγόταν από τη Βιθυνία της  Μικράς Ασίας.
Οι πρόσφυγες  που εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά βρήκαν το κουράγιο να ξανασταθούν στα πόδια τους, να διασώσουν μέσα από τα συντρίμμια της καμένης πατρίδας τους και να μεταφυτεύσουν το σπόρο της  πολιτιστικής τους κληρονομιάς στα ελληνικά χώματα της προσφυγιάς τους, να ξαναμάθουν να ελπίζουν και να αναστήσουν τα όνειρά τους. Έτσι πολύ σύντομα παρά τις αντιξοότητες κατάφεραν να ενταχθούν ομαλά στην ελληνική πραγματικότητα και να μπολιάσουν με την αισιοδοξία, την ενεργητικότητά και το σφρίγος τους τη νέα τους πόλη.
Πολύ σημαντική για το προσφυγικό συνοικισμό ήταν από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ύπαρξής του η δημιουργία νοσοκομείου ενώ πνευματικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες αναβάθμισαν πολιτιστικά την πόλη.
Η σημερινή εικόνα της πόλης μας, χρωστά πολλά στους ανθρώπους αυτούς, που με τα ελαττώματα και τα προτερήματα τους, κατόρθωσαν μέσα από αντίξοες συνθήκες να γράψουν ιστορία. Την ιστορία της ματωμένης μα ζωντανής τους πόλης, της Κοκκινιάς. Στην Νίκαια μπορείτε να επισκεφθείτε το μικρό Μουσείο για το Μπλόκο της Κοκκινιάς, το Δημοτικό Κηποθέατρο και το Κατράκειο Θέατρο, όπου κάθε χρόνο γίνονται σημαντικές εκδηλώσεις και συναυλίες.


Οι μεγαλύτεροι δρόμοι που βρίσκονται κοντά στην περιοχή μου είναι η Π. Ράλλη, η Γρεβενών, Λαοδικείας και η Κονδύλη που τώρα ονομάζεται 7ης Μάρτη 1944. Η μεγαλύτερη πλατεία της περιοχής μας είναι η πλατεία του Αγίου Νικολάου και το «περιβολάκι». Στην περιοχή μας έχουμε πολλά καταστήματα ρούχων και σουπερ μάρκετ, τράπεζες, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και την εφορία. Οι κοντινές μας ενορίες είναι του Αγ. Νικολάου, του Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου και  της Παναγίτσας

Μου αρέσουν:
Τα διαφορετικά είδη δένδρων  στους δρόμους και στις πλατείες και τα πολλά καταστήματα και οι υπηρεσίες  της περιοχής μου που μας δίνουν μεγάλη άνεση στη ζωή μας . Υπάρχουν αρκετές πλατείες για παιχνίδι και σε γενικές γραμμές μένω σε μια ήσυχη γειτονιά και μπορώ να κινούμαι άνετα.
Δεν μου αρέσουν:
Δεν μου αρέσει που στη περιοχή μου δεν υπάρχει ΜΕΤΡΟ και που ακόμη ο Δήμος δεν έχει βάλει κάδους ανακύκλωσης. Ακόμη η Νίκαια έχει στενούς δρόμους και λίγους χώρους για να παίξουν τα παιδιά . Επίσης δεν μου αρέσει η συνήθεια μερικών να βγάζουν τους σκύλους τους βόλτα και να γεμίζουν με ακαθαρσίες  τους δρόμους. Τέλος θα ήθελα να είχαμε και ποδηλατοδρόμους και περισσότερα άλση με περισσότερο πράσινο.


Πριν από 30 χρόνια η Νίκαια δεν διέφερε από σήμερα. Υπήρχαν πολυκατοικίες μέχρι 3 ορόφους οι οποίες ήταν απλές χωρίς τις σημερινές πολυτέλειες. Υπήρχαν «λουνα παρκ» αλλά και αυτά ήταν απλά και δεν έμοιαζαν καθόλου στα σημερινά. Τα παιδιά στο σχολείο φορούσαν ποδιές και το σχολείο τους ήταν πρωινό ή απογευματινό και λειτουργούσε και το Σάββατο. Δεν υπήρχαν πολλές δυσκολίες αλλά οι άνθρωποι δεν είχαν τις ανέσεις που εμείς έχουμε σήμερα.


«Η Νίκαια παλιά δεν είχε τις πολυκατοικίες και τα πολυκαταστήματα που υπάρχουν σήμερα. Τα σπίτια ήταν μονοκατοικίες και δεν ήταν τόσα πολλά . Επίσης δεν υπήρχαν δρόμοι σαν τους σημερινούς, ήταν απλοί χωματόδρομοι που δεν διευκόλυναν τη ζωή των κατοίκων.»
«Πριν από 60 χρόνια τα πράγματα ήταν δύσκολα γιατί δεν υπήρχαν καταστήματα, , ούτε μεγάλα σπίτια ή πολυκατοικίες. Τα παιδιά την εποχή εκείνη δεν ασχολιόντουσαν πολύ με τα γράμματα και η παιδαγωγική ήταν χάλια. Οι δάσκαλοι έδερναν τα παιδιά με τη βέργα και μάλιστα δίχως οίκτο. Είχαν όμως και τα καλά τους γιατί μπορούσαν κι έπαιζαν στις αλάνες οι οποίες ήταν άφθονες και δεν είχαν το φόβο των αυτοκινήτων. Πρόβλημα πάντως ήταν ότι για να ψωνίσουν οι άνθρωποι έπρεπε να περιμένουν το κάρο ή τους πλανόδιους όπως τον γιαουρτά, το μανάβη κ.α.»
« Υπήρχαν χωματόδρομοι και μικρά ποταμάκια. Αντί για σπίτια υπήρχαν παράγκες και έμειναν πρόσφυγες που είχαν έρθει από την Τουρκία. Παγοπώληδες περνούσαν στους δρόμους όπως και διάφοροι μικροπωλητές. Δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και οι άνθρωποι πήγαιναν στη δουλειά τους ή με τα πόδια ή με λεωφορεία. Τα σπίτια ήταν φτωχικά και οι άνθρωποι ήταν οι περισσότεροι φτωχοί»


           ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
           ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ + ΣΠΙΤΙ ΑΡΣΗΣ ΒΑΡΩΝ
           ΔΕΞΑΜΕΝΗ (Άγιος Φίλιππος)
           4οΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
Το Κατράκειο θέατρο βρίσκεται στον παλιό  λατομικό χώρο στο λόφο Σελεπίτσαρι σε μια έκταση 500 στρεμμάτων στα όρια της Νίκαιας και του Κερατσινίου. Το Κατράκειο έχει χωρητικότητα 5.500 θέσεις και κατασκευάστηκε το 1984 ανάμεσα στους βράχους. Το σκληρό τοπίο των βράχων δίνει στο θέατρο μια επιβλητική όψη, ενώ στην είσοδό του, τους επισκέπτες  υποδέχεται το άγαλμα του Μάνου Κατράκη , το όνομα του οποίου έχει.
Από το 1983 διοργανώνεται ένας μεγάλος κύκλος εκδηλώσεων ο οποίος είναι ως σήμερα ιδιαίτερα σημαντικός.
Παράλληλα στο  χώρο  λειτουργεί μόνιμα έκθεση γλυπτών τα οποία προήλθαν από το Διεθνές συμπόσιο Γλυπτικής  για την απόδοση τιμής στους πρόσφυγες όλου του κόσμου.
Κάθε καλοκαίρι μουσικά δρώμενα και θεατρικές παραστάσεις ψυχαγωγούν τους χιλιάδες θεατές από ολόκληρη την Αττική και όχι μόνο.
ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
Το κηποθέατρο της Νίκαιας βρίσκεται ψηλά στην οδό Κύπρου. Το κηποθέατρο είναι ένα πολύ ωραίο θέατρο και ταυτόχρονα ένα υπέροχο τοπίο λόγω των φυτών και των δέντρων , αλλά και των υπέροχων λουλουδιών. Το κηποθέατρο είναι ένα άλσος με ανοιχτό θέατρο το οποίο έχει κερκίδες και μια τεράστια σκηνή. Στο άλσος αυτό έχει πλατείες, χώρους αναψυχής και μια μεγάλη παιδική χαρά. Στο χώρο αυτό μπορούμε να παίξουμε άφοβα μπάλα, κρυφτό , κυνηγητό κ.α.  Στο κηποθέατρο  ανεβαίνουν κάθε καλοκαίρι θεατρικές παραστάσεις αλλά και μουσικέ συναυλίες όπου μπορούμε να παρακολουθήσουμε.
VILLAGE
 Το village  είναι σαν μια τεράστια παιδική χαρά όπου μπορούμε να πηγαίνουμε και να παίζουμε, ή να παρακολουθούμε κινηματογραφικές ταινίες. Το village  χωρίζεται σε δύο πλευρές στη μια βρίσκεται το  allou Fun park και στην άλλη το cinema και οι καφετέριες. Αλλά και το allou Fun parkχωρίζεται στα δύο. Στο ένα μέρος είναι για τα μικρά παιδιά και στο άλλο για τα μεγάλα. Πάντως σε όποια μεριά κι αν πάτε σας περιμένει η διασκέδαση.
«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΡΣΗΣ ΒΑΡΩΝ»
Το Ολυμπιακό κλειστό Γυμναστήριο Άρσης Βαρών Νίκαιας βρίσκεται στο Άγιο Φίλιππο Κατασκευάστηκε το 2004για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας Το σπίτι της άρσης βαρών αποτελείται από ένα υπερσύγχρονο  κλειστό γυμναστήριο, συνολικής χωρητικότητας 5100θέσεων
Μέσα στο κτίριο υπάρχουν συμπληρωματικοί χώροι προθέρμανσης, ξεκούρασης , αποδυτηρίων, προπόνησης, υγιεινής και ιατρικής φροντίδας, ξενώνες για τους αθλητές και επιπλέον αίθουσες για την ασφάλεια τον τύπο και τους θεατές
Επιπλέον στο χώρο αυτό γίνονται συνέδρια και συναυλίες «είναι το καμάρι της Νίκαιας»
«ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΟΥ»
Πηγαίνω στο 4ο Δημοτικό Σχολείο της Νίκαιας Το σχολείο μου χτίστηκε το 1983απέναντι από εκεί που πήγαινε η μαμά μου ως μαθήτρια
Το σχολείο της μαμάς μου είχε μια ιστορία 100χρόνων Αρχικά υπήρχαν παράγκες και πολύ αργότερα χτίστηκαν οι αίθουσες σχηματίζοντας το κτίριο
Το σημερινό κτίριο είναι τσιμεντένιο  κι έχει δύο ορόφους
Η αυλή είναι μεγάλη και περιφραγμένη με κάγκελα Στη κάτω πλευρά υπάρχει γήπεδο μπάσκετ
Στο ισόγειο βρίσκεται η αίθουσα εκδηλώσεων, το γραφείο του Διευθυντή , των δασκάλων και το νηπιαγωγείο
Στον πρώτο όροφο βρίσκονται οι αίθουσες της Α΄ Β΄ Γ΄ τάξης και η αίθουσα του ολοήμερου Στον δεύτερο όροφο βρίσκονατι οι αίθουσες της Δ΄ Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης Όλες οι αίθουσες του σχολείου μου έχουν μεγάλα παράθυρα
Το σχολείο μου , μου αρέσει πολύ
Εδώ έμαθα να διαβάζω και να γράφω Εδώ βλέπω τις φίλες μου και τους φίλους μου που είμαστε μαζί από το προνήπιο
Θα θυμάμαι πάντα τις δασκάλες μου και τους δασκάλους μου και θα τους ευγνωμονώ γι’ αυτό που είμαι σήμερα
.   Ονόματα δρόμων . Η ιστορία της πόλης μας μέσα από τα ονόματα 10 μεγάλων δρόμων
         
          7 ΜΑΡΤΗ 1944
          Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ
          ΓΕΜΕΛΟΥ
          ΛΑΟΔΙΚΕΙΑΣ
          ΛΑΜΠΡΑΚΗ

ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

          ΓΡΕΒΕΝΩΝ
          ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
          ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ
          ΙΩΝΙΑΣ
1.       Σπίτια του χθες στη Νίκαια του σήμερα




Φτιάχτηκαν περίπου το 1923 με την ανταλλαγή προσφύγων. Φτιάχνονταν με ξύλα και με πλήθους (χώμα μαζί με στάχια) και είχαν κεραμίδια. Στην αρχή ήταν χαμηλά και κάποια από αυτά αργότερα τα χτίσανε διώροφα. Στα σπίτια αυτά έμεναν κυρίως πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Σήμερα πολλά από αυτά έχουν γκρεμιστεί και τη θέση τους την έχουν πάρει σύγχρονες πολυκατοικίες.

2.         Η Ιστορία του σχολείου μας


Πριν από 40 χρόνια
– πόσοι μαθητές πήγαιναν στο σχολείο;
120 παιδιά
– Πώς ήταν η αυλή του;
 Η Αυλή ήταν μικρή, στενή δίχως φυτά
– Πόσα διαλείμματα κάνατε;  
Περίπου 4 με 5 διαλείμματα
– Τι φορούσαν οι μαθητές;  
Φορούσαν σχολικές στολές οι οποίες ήταν μπλε ποδιές
– Οι δάσκαλοι πως συμπεριφέρονταν στα παιδιά;
 Ήταν πολύ αυστηροί και συχνά χτυπούσαν τα παιδιά με βέργα.
– Οι μαθητές πως φέρονταν;
Τα παιδιά ήταν ήσυχα, δεν έκαναν φασαρίες
– Οι βαθμοί πως ήταν;
Οι βαθμοί ήταν με αριθμούς και όχι με γράμματα
– Έβαζαν πολλές τιμωρίες;
Ναι, έβαζαν αρκετές τιμωρίες
– Τι θυμάστε για τα βιβλία που είχατε;
 Τα βιβλία ήταν μικρά, καλογραμμένα και  εικονογραφημένα
– Εκδρομές που πηγαίνατε;
Οι εκδρομές ήταν λιγότερες από σήμερα, συνήθως πηγαίναμε στο δασάκι, στο κηποθέατρο και στο τέλος πηγαίναμε στην Ακρόπολη ή στη λίμνη της Βουλιαγμένης


Γ.  Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του σχολείου μου
Μειονεκτήματα: Το κτίριο ήταν αρκετά παλιό δίχως θέρμανση , οι τουαλέτες ήταν έξω από το κτίριο και όταν έβρεχε δεν βγαίναμε από τις τάξεις για διάλειμμα, επίσης για να πιούμε νερό έπρεπε να βγούμε έξω από το κτίριο. Ακόμα το προαύλιο δεν ήταν περιποιημένο .
Πλεονεκτήματα: Είχαμε μεγάλα διαλείμματα. Πιστεύω πως το σχολείο σήμερα έχει περισσότερα πλεονεκτήματα από το σχολείο της δικής μου εποχής
                 

via

Στου Ανισπικιάν το μαγαζί (στη Νίκαια όλοι μαζί)

Γεωργία Παπαστάμου

Εκατό χρόνων ιστορία για ένα από τα πιο αυθεντικά κεμπαπτζίδικα της Αττικής. Ο ιδιοκτήτης του «Αιγυπτιακού Συστηματικού Κεμπαπτζίδικου» θυμάται τον Τσιτσάνη, τον Βαμβακάρη και τη Μαρίκα Νίνου και τις μέρες ξεφαντώματος στην Κοκκινιά. 
Οι κάτοικοι της Νίκαιας και της Κοκκινιάς ξέρουν το τηλέφωνο του Αιγυπτιακού απ’ έξω. 4926026. Τα τελευταία εκατό σχεδόν χρόνια η οικογένεια Ανισπικιάν φτιάχνει ένα από τα πιο γευστικά και πραγματικά ποιοτικά κεμπάπ που μπορείς να πετύχεις στην Αττική. Η ιστορία, μάλιστα, λέει πως ο παππούς Ισαάκ ήταν εκείνος που το έφερε στην Ελλάδα. Το μαγαζάκι της Παναγή Τσαλδάρη πέρασε Κατοχή, αλλά και εποχές δόξας, με ατελείωτες ουρές, το πενήντα και το εξήντα. Ο δρόμος τότε λεγόταν Οδός 8 και το «Αιγυπτιακό Συστηματικό Κεμπαπτζίδικο», ανάμεσα στα ρεμπετάδικα του Περιβόλα και του Κεφάλα, τα σινεμά και τα σαμαλάδικα ζάλιζε κόσμο με τις μυρωδιές του. Η Μαρίκα Νίνου, ο Τσιτσάνης και ο Διονυσίου περνούσαν απ΄ τα τραπέζια του πριν ή αφού τελειώσουν το πρόγραμμα. Σήμερα ο κ. Μισάκ συνεχίζει την παράδοση και έχει πολλές ιστορίες να πει. Δεν είναι όμως αυτές που κρατάνε το μαγαζί, αλλά το σπιτικό τζατζίκι που φτιάχνει με αγγουράκι κομμένο στο χέρι, η αυθεντική συνταγή για το κεμπάπ του και η συγκινητική προσοχή και αγάπη για αυτό που κάνει.
Φωτό: Manteau Stam.


«Το μαγαζί το άνοιξε ο παππούς μου το 1924. Ήταν μικρασιάτης που έφυγε από εκεί διωγμένος προ Μικρασιατικής καταστροφής. Ήρθε στην Ελλάδα, αλλά έφυγε αμέσως για την Αίγυπτο με σκοπό να ασχοληθεί με το εμπόριο. Αντί για αυτό πήρε την ιδέα του κεμπάπ και γύρισε εδώ. Ήταν ο πρώτος που το έφερε στην Ελλάδα. Το τροποποίησε, βέβαια, λίγο. Την αραβική πίτα την αντικατέστησε με τη γνωστή πίτα του σουβλακιού που τρώμε σήμερα. Υπάρχει περίπτωση αυτή η πίτα που ξέρουμε να βασίζεται σε ιδέα του παππού μου. Βρήκε κάποιον φούρναρη, του εξήγησε τι ζητούσε και κάπως έτσι την δημιούργησαν μαζί. Επειδή ήταν κάτι καινούριο και διαφορετικό, έκανε επιτυχία από την αρχή. Ηλικιωμένοι άνθρωποι που θυμούνται τα πρώτα χρόνια του μαγαζιού μου λένε «Περνάγαμε απ’ έξω και μας μύριζε, αλλά δεν είχαμε μια δραχμή να δώσουμε και μας κέρναγε ο πατέρας σου». Το αρχικό μαγαζί ήταν στον απέναντι δρόμο, αλλά μεταφερθήκαμε γιατί παραγέρασε, ενενήντα χρονών κτίριο.


Ο μπαμπάς μου ανέλαβε το μαγαζί από δεκατεσσάρων χρονών γιατί ο παππούς μου πήγε και άνοιξε άλλο ένα στην Αθήνα, στο Μοναστηράκι. Όλη η πιάτσα αυτή στο Μοναστηράκι, Θανάσης κ.λ.π. είναι μαθητές του. Μετά πέσαμε στην  εποχή του πολέμου και την κατοχή. Το κτίριο απέναντι έγινε αρχηγείο των SS. Τo μαγαζί μας το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Τον είδε ο διοικητής τον πατέρα μου, ένα παιδάκι δεκατεσσάρων χρονών που έπρεπε να θρέψει και μάνα και αδέρφια -γιατί στο μεταξύ είχε χωρίσει και ο παππούς μου από τη γιαγιά μου-, και τον λυπήθηκε. Γι’ αυτό και του αφήσανε ένα πολύ μικρό κομμάτι του μαγαζιού, ουσιαστικά μόνο τις ψησταριές μπροστά, να παίρνεις το σουβλάκι και να φεύγεις. Βέβαια μέσα στην κατοχή τι δουλειά να είχε… Τίποτα. Απλά το κρατούσε ανοιχτό. Πέρασε δύσκολες εποχές.


Το Αιγυπτιακό ανέβηκε πολύ μετακατοχικά. Έχω σερβίρει όλους τους καλλιτέχνες της εποχής. Δεν τους βγάζαμε όμως φωτογραφίες. Λάθος αυτό, θα είχαμε τόσα πράγματα να δείξουμε. Αλλά δεν μπορούσαμε να διακόψουμε την προσωπική στιγμή του άλλου. Ο Σακελάριος είχε ένα συγκεκριμένο τραπέζι. Ερχόταν κάθε Τετάρτη, σταθερά. Ερχότανε ο Καζαντζίδης, η Μαρίκα Νίνου, ο Τσιτσάνης, ο Διονυσίου… Εδώ στη περιοχή είχε γύρω μπουζουκάδικα. Στις ταινίες με τη Βουγιουκλάκη που βλέπεις και λένε «Να πάμε στη Κοκκινιά να γλεντήσουμε», εδώ εννοούν. Ρεμπετάδικα, ταβερνάκια με μουσική ήταν, δεν ήταν σαν τις πίστες τις σημερινές. Αλλά στο ταβερνάκι τραγούδαγε ο Βαμβακάρης και η Μαρίκα Νίνου. Για να περάσεις δύο βήματα στον δρόμο απέναντι ήθελες δέκα λεπτά. Η Παναγή Τσαλδάρη τότε ονομαζόταν Οδός οχτώ και την λέγαν νυφοπάζαρο. Του Περιβόλα το κέντρο ήταν στην ευθεία του πεζοδρομίου πάνω από εμάς και του Κεφάλα ακριβώς στην άλλη μεριά του δρόμου. Από δίπλα σινεμά και το μπουζουκάδικο η Φραγκοσυριανή. Και ο Πολυζώης με τα φημισμένα σάμαλι, τριάντα τριάντα φεύγανε. Όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος είχε περάσει από εμάς. Έρχονταν αφού τελειώνανε τη δουλειά ή πριν πάνε.


Υπήρχαν εποχές που έξω από το μαγαζί η ουρά έπιανε όλο τον δρόμο. Μιλάμε όμως για δουλειά της ταλαιπωρίας. Το ζώο ερχόταν ολόκληρο, σφαγμένο εδώ. Το ξεκοκαλίζαμε και το ξενεφρίζαμε εδώ με το χέρι. Μηχανή του κιμά δεν υπήρχε, ούτε καν ρεύμα. Το κάνανε κιμά με τα χέρια, με τον μπαλτά, όπως τον πατσά. Για τον παστουρμά είχαμε (και ακόμα έχουμε) ένα μαχαίρι μονίμως ακονισμένο, για να κόβουμε τις φέτες λεπτές, διάφανες. Οι γονείς μου δεν ήθελαν να ασχοληθώ και εγώ με αυτό το πράγμα, γιατί είχαν περάσει πολλές δυσκολίες. Μου άρεσε όμως και ήρθαν έτσι τα πράγματα που το ανέλαβα.
Ο κόσμος πλέον έχει παραξενέψει. Ο ίδιος ο καλός σου πελάτης έχει γίνει βιαστικός, κακόκεφος. Τα ίδια άτομα που θα τα είχες δύο ώρες και θα μιλούσατε για τα πάντα, θα σου έλεγε το θέλω έτσι το μπιφτέκι, το θέλω αλλιώς τώρα μπαίνει και σου λέει «Έλα μωρέ, βάλτο να φύγω τώρα, εντάξει». Όταν τον τρέχουνε τον άλλο όλη μέρα θα τη φάει την πίτα όπως να ναι, την καταπίνει. Υπάρχει πίεση.


Ο μπαμπάς μου δεν έβαζε τίποτα στο σουβλάκι. Κλασικά ντομάτα κρεμμύδι ήταν το κεμπάπ. Τώρα έχουμε βάλει και τζατζίκι. Το φτιάχνουμε μόνοι μας, όπως και όλα τα πράγματα που πουλάμε στο μαγαζί. Το μόνο έτοιμο είναι οι κοκακόλες και οι μπύρες. Δεν υπάρχει κάποιο μυστικό. Το μυστικό είναι να μην κοροϊδεύεις τον πελάτη. Το γιαούρτι είναι γιαούρτι, η φέτα είναι φέτα, δεν είναι λευκό τυρί, το αγγούρι το κόβουμε στο χέρι. Στο κεμπάπ έχει σημασία να είναι καλό το κρέας και φυσικά οι αναλογίες, η συνταγή.  Φρυγανιά, αλάτι, κρεμμύδι, τίποτα άλλο δεν βάζουμε στον κιμά, ούτε καν πιπέρι.
Ο κόπος που κάνεις για να κρατάς την ποιότητα δεν πληρώνεται, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω. Υπάρχουν άνθρωποι που εκπλήσσονται όταν με βλέπουν να πλένω τα λεμόνια ή να αλλάζω δέκα νερά στο μαρούλι. Πράγματα αυτονόητα. Η μεγαλύτερη διαφήμιση για μένα είναι όταν οι εργαζόμενοι μου φέρνουν τα παιδιά τους εδώ για φαγητό. Και τα δικά μου παιδιά εδώ τρώνε, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς».








Αιγυπτιακό Συστηματικό Κεμπαπτζίδικο, Παναγή Τσαλδάρη 4, Νίκαια, 210 4251453, 210 4926026

via

Τα ξακουστά κεμπάμπ του Περιβόλα και του Κεφάλα

Ο Περιβόλας και Ο Κεφάλας υπήρξαν ονομαστά κέντρα στα χρόνια του ΄50 και του ΄60. Βρισκόντουσαν αντικριστά στην Παναγή Τσαλδάρη, στην Νίκαια. Στα πάλκα τους έδρεψαν δάφνες, προσωπικότητες του λαϊκού τραγουδιού όπως οι Νούρος, Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Γκρέυ, Μπέμπης, Περπινιάδης, Διονυσίου, Μενιδιάτης, Ζαγοραίος κ.ά. Το μαγαζιά λειτουργούσαν με πλήρη κουζίνα (ορεκτικά, ψάρι, κρέας, ούζο, βαρελίσιο κρασί – ρετσίνα και κοκκινέλι, μπύρα, κούβα, πίπερμαντ) με εξαιρετική βιτρίνα, αλλά τα μοσχομυριστά κεμπάμπ του ήταν αυτά που έβαζαν σε πειρασμό ολόκληρη τη μικρασιάτικη συνοικία και τους περαστικούς. Πολλοί πελάτες πήγαιναν πρωτίστως για να φάνε αλλά και να διασκεδάσουν με τους διαλεκτούς καλλιτέχνες και το επιλεγμένο πρόγραμμα. Το μυστικό της επιτυχίας των κεμπαμπ σύμφωνα με το Βαγγέλη Περπινιάδη και τον Σπύρο Ζαγοραίο βρισκόταν στην ποιότητα της πρώτης ύλης (νωπά κρέατα από Κοκκινιώτικο χασάπικο που προμηθευόταν τα καλούδια του από στάνη στη Μάνδρα Αττικής), τις σωστές αναλογίες του κιμά (60% αρνί, 30% μοσχάρι, 10 χοιρινό) και βέβαια στο ψήσιμο σε δυνατή φωτιά που εξασφάλιζε την μελωμένη κρούστα εξωτερικά δίχως να αφαιρεί την ζουμερή εσωτερική πλοκή του εδέσματος.

Ο Βαγγέλης Περπινιάδης μέσα από την αυτοβιογραφία του* διηγείται χαρακτηριστικά, ταξιδεύοντάς μαςσε άλλες εποχές: « Και άρχισα να εμφανίζομαι στου Περιβόλα (προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄40), ένα από τα ιστορικότερα κέντρα της λαϊκής μουσικής από όπου πέρασε όλο το καλό ελληνικό τραγούδι, όλες οι φίρμες, φωνές και όργανα. Πανεπιστήμιο του λαϊκού μας τραγουδιού. Είχε τραπέζια μέσα κι έξω στην αυλή αλλά και στο πεζοδρόμιο. Κατέβαινε όλο το νυφοπάζαρο από ψηλά, από τα Γερμανικά της Νεάπολης, κατηφόριζε ο κόσμος εκεί μπροστά από τους κινηματογράφους… ωραία χρόνια. Πρόλαβα παϊτονάκια, άμαξες. Ερχόταν ο εμπορομανάβης με την κυρία, θες είχε το παϊτονάκι αγκαζέ όλη νύχτα, θες έδιωχνε τον αμαξά…ανάλογα με το κέφι του.

Το πατάρι βρισκόταν στην μέση του μαγαζιού. Μικρόφωνα δεν υπήρχαν. Έπαιζα κιθαρίτσα και συχνά μαζί με τους άλλους μουσικούς και ερμηνευτές σηκωνόμαστε και τραγουδούσαμε πάνω από τα τραπέζια. Τραγουδούσα και με ακούγανε μέχρι το καφενείο στην πλατεία. Είχε αρχίσει να διαδίδεται η φήμη ότι ο Βαγγέλης Περπινιάδης, ο γιός του Στελλάκη, έχει ωραία φωνή. Στο ψυγείο του μαγαζιού υπήρχαν όλα τα καλά του Θεού. Από καραβίδες, αστακούς και ψάρια μέχρι κρέατα. Άσε που αν πέρναγες απ’ έξω σου έσπαγε την μύτη η μυρωδιά από το ανατολίτικο κεμπάμπ που έφτιαχναν, και ήθελες δεν ήθελες έπρεπε να μπεις μέσα για να φας. Έτρωγε τότε ο κόσμος στα κέντρα. Από ποτά κρασάκι βαρελίσιο, μπύρα, ούζο, μαυροδάφνη, πίπερμαντ και για τις γυναίκες που κάνανε κονσομασιόν και τις κερνάγανε Κούβα. ‘Όταν λέμε κονσομασιόν, δεν εννοούμε σώνει και καλά πονηρά. Καθόντουσαν στο τραπέζι με τους καλούς πελάτες, που θέλαν να τις γνωρίσουν και να τις κεράσουν. Πολλές φορές τους έφερναν και δώρα. Από λουλούδια και γλυκά μέχρι και πιο ακριβά πράγματα. Οι περισσότεροι όμως ήταν ευγενείς και κύριοι. Η Κούβα ήταν ένα γλυκό ποτό σε κάτι μικρά, κοντά μπουκαλάκια, σαν το μισό του Μπαλαντάινς… Ο κόσμος που ερχόταν στο μαγαζί προέρχονταν από τα λαϊκά στρώματα. Διασκέδαζαν οικογενειακώς. Μεροκαματιάρηδες, μικροεπαγγελματίες αλλά και χονδρέμποροι από τις αγορές που άφηναν αρκετή χαρτούρα. Τακτικοί θαμώνες ήταν και πολλοί ποδοσφαιριστές του Άρη Πειραιώς, της Προοδευτικής, της Νίκαιας, της Χαλκηδόνας αλλά και των μεγάλων ομάδων του ΠΟΚ (Ολυμπιακού, ΠΑΟ, ΑΕΚ). Όταν ερχόντουσαν στο κέφι και ενθουσιαζόντουσαν έσπαγαν με το τσιγάρο ή με μία καρφίτσα τις φούσκες, τα μπαλονάκια. Πολύχρωμα μπαλόνια φουσκωμένα περασμένα με κορδέλα που κρατούσε στα χέρια της μία κοπέλας του μαγαζιού. Στην Κοκκινιά υπήρχε πολύς προσφυγικός πληθυσμός, μερακλήδες που ήξεραν από γλέντι και μουσική. Τα τραγούδια που λέγαμε ήταν κυρίως αυτά που είχαν μικρασιάτικο χρώμα, Δημητρούλα μου θέλω απόψε να γλεντήσω …, την Βαρβάρα του πατέρα μου που χάλαγε κόσμο, Μποέμισσα ,ξανθιά γαλανομάτα, του Μάρκου τα τραγούδια… Ο κάθε πελάτης χόρευε μόνος του. Κρατούσαμε σε ένα χαρτί τις παραγγελίες, από το 1 μέχρι όπου μας έφτανε η νύχτα. Ο καθένας έπαιρνε το χαρτάκι του και φωνάζαμε την σειρά του για να χορέψει. Και καμιά φορά γινόντουσαν φασαρίες. Γιατί κάποιος που είχε λεφτά να ξοδέψει έπιανε την πίστα και χόρευε όλη την ώρα αυτός, και παίξε μου κι άλλο, κι άλλο…και οι άλλοι καθόντουσαν και βλέπανε. Ακριβώς απέναντι από το κέντρο του Περιβόλα βρισκόταν αυτό του Κεφάλα. Εξίσου καλό, ονομαστό και ιστορικό μαγαζί, λίγο πιο μικρό. Κι αυτό πανεπιστήμιο της λαϊκής μουσικής. Ήταν ιδιοκτησία των αδελφών Νικολάου, εκ των οποίων ο ένας είχε μεγάλο κεφάλι . Γι’ αυτό και το κέντρο λεγόταν Κεφάλας από το παρατσούκλι που του είχαν δώσει. Κι εκεί η κουζίνα ήταν σαν του Περιβόλα, αλλά λιγάκι πιο φτωχή. Δεν υπήρχε αυτή η ποικιλία. Οι παραγγελίες όμως για τα κεμπάμπ δεν είχαν σταματημό. Τα δύο αυτά αντικριστά μαγαζιά βρισκόντουσαν σε αιώνιο ανταγωνισμό για το ποιός θα στήσει το καλύτερο πάλκο αλλά και την γευστικότερη κουζίνα. Από το 1948 έως το 1963 με ελάχιστα διαλλείματα, αλλά και αργότερα, εμφανιζόμουν εκεί. Μία στο ένα και μία στο άλλο. Μάλιστα για να μην παρεξηγηθούν μεταξύ τους, επειδή με διεκδικούσαν πιεστικά και οι δύο, έγινα κουμπάρος και με τον Περιβόλα και με τον Κεφάλα. Εκεί ο Βαγγέλης Περπινιάδης έγινε πρώτο όνομα , καθιερώθηκε σαν μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής, αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από τον απλό κόσμο, την εργατιά. Και τα δύο μαγαζιά, από τις 8.30 το απόγευμα, γέμιζαν από πελατεία. Στις 10.00 δεν υπήρχε ελεύθερο τραπέζι ούτε για δείγμα. Ο κόσμος έκανε ουρές απ’ έξω περιμένοντας να φύγουν κάποιοι από τους θαμώνες για να μπουν αυτοί.» Ο Σπύρος Ζαγοραίος, μέσα από συνομιλίες, συμπληρώνει: « Δούλεψα χρόνια και στους δύο, και στου Περιβόλα και στου Κεφάλα. Ήταν μάστορες μαγαζάτορες. Ξέρανε από πού να ψωνίσουν τα απαραίτητα για την κουζίνα και πώς να εξυπηρετήσουν τον κόσμο. Τα χρόνια του ΄50 ήταν μια δύσκολη εποχή. Οι πληγές της κατοχής και του εμφυλίου ήταν ακόμα ανοιχτές. Όμως ο κόσμος, πικραμένος και χαροκαμένος, ήθελε και να γλεντήσει, μετά από όλα τα δεινά που είχε περάσει. Στην Κοκκινιά ειδικά, οι πρόσφυγες, παρά τις αμέτρητες ταλαιπωρίες που είχαν ζήσει στο πετσί τους, ξέρανε να γλεντάνε, να πίνουν και να τρώνε.  –>
Είχανε δικιά τους κουζίνα, με μικρασιάτικα κόλπα. Ξεχωρίζανε σε όλα, και στα αρώματα, και στη γεύση αλλά και στο ψήσιμό τους. Αυτά τα κεμπάμπ που φτιάχνανε, κολάζανε ακόμα και Άγιο». –

 1997.1.jpg

 
 
1997.2.jpg
 
Αγ. Νικόλαος 1926 – 1927 (από το αρχείο του κ. Β. Βασιλειάδη) 
 
1997.3.jpg
 
Καφεουζοπωλείον «Η Χαραυγή. Κασταμονής & Τζαβέλα 1926 (Αρχείο κ.Β. Βασιλειάδη).
 
1997.4.jpg
 
Το καφενείο του Λυμπέρη Παπάζογλου – Π. Τσαλδάρη και Αλατσάνων – 1929
( Αρχείο κ. Β. βασιλειάδη ) 
 
1997.5.jpg
 
 
1997.6.jpg

Π. Ράλλη (μεταξύ Πλ. Δαβάκη και Παιδικής Στέγης) 1968
Οι 112 Ευκάλυπτοι που κόπηκαν  (Αρχείο Δ. Νικαίας
)

1997.7.jpg
 
 
1997.9.jpg
 
 
1997.10.jpg
 
6ο  Δημοτικό Σχολείο Νικαίας 1950. (Αρχείο κ. Β. Βασιλειάδη)
   
1997.11.jpg
 
Ιδιωτ. Σχολείο Γιαννοπούλου Κατίνας, Κύπρου και Πλ. Ράλλη 1925
(Αρχ. κ. Β. Βασιλειάδη)
 
 
1997.14.jpg
 
  Φαρμακείο «ΜΟΝΤΙΑΛ». Λαοδικείας και Τσαλδάρη (οδός 8)   6/7/31.
(Αρχείο κ. Β. Βασιλειάδη)
 

 

Αιγυπτιακόν Συστηματικό Κεμπαπτζίδικο


Κώστας Μπαλαχούτης
 www.ogdoo.gr
Από το pisostapalia

via

Κάνε το μυαλό σου να πηγαίνει… σφαίρα!

Έχεις σκεφτεί ότι το μυαλό σου αργεί; Κι όμως, μπορείς να το κάνεις να λειτουργεί πιο γρήγορα, με τρεις απλές ασκήσεις.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο εγκέφαλος είναι το πιο δυνατό όργανο του ανθρώπινου οργανισμού. Για εκείνους, το «δεν μπορώ» ή «δεν προλαβαίνω», δεν υπάρχει αφού θεωρούν ότι αν δουλέψεις λίγο παραπάνω με τον εγκέφαλό σου, όλα είναι δυνατά.

Πως θα το καταφέρεις;

1. Βασίσου στη λογική πλευρά του εγκεφάλου:

Όπως όλοι γνωρίζουμε ο εγκέφαλος χωρίζεται σε δύο μέρη: Η αριστερή πλευρά εξετάζει τη γλώσσα, το λόγο και τη λογική.Η δεξιά πλευρά επεξεργάζεται τη συγκίνηση, συμπεριλαμβανομένων των ανησυχιών, και των φόβων. Προσπάθησε να βγάλεις το άγχος και το φόβο για το αν θα τα καταφέρεις, και βάλε τα δυνατά σου να κάνεις το μυαλό σου να δουλέψει με λογική! Αν το κάνεις αυτό, θα θυμάσαι πιο εύκολα τι έχεις να κάνεις με αποτέλεσμα να τελειώνεις τις δουλειές σου πιο γρήγορα.  Σίγουρα μπορείς να απομονώσεις για κάποιες ώρες της ημέρας τη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου σου, αρκεί να το προσπαθήσεις αρκετά.

2. «Γύμνασε» τους μύες του εγκεφάλου:

Δεν είναι τόσο δύσκολο απ’όσο ακούγεται! Το μόνο που έχεις να κάνεις για να καταφέρεις να ανταπεξέρχεσαι στις καθημερινές απαιτήσεις πιο γρήγορα, είναι να γράφεις τις δουλειές σου σε μια λίστα και να τις διαβάζεις συχνά. Φτιάξε μια to do list με ιεραρχική σειρά. Μόλις κάνεις την πρώτη δουλειά, σβήσε το bullet  από τη λίστα  και συνέχισε έτσι μέχρι το τέλος της ημέρας. Σιγά σιγά, θα εξασκήσεις τον εγκέφαλό σου να θυμάται όλο και περισσότερα πράγματα με αποτέλεσμα να μη χάνεις καθόλου χρόνο από την καθημερινότητά σου, και να κοντρολάρεις καλύτερα το χρόνο σου.

3. Κάνε ένα διάλειμμα:

 Όπως το ανθρώπινο σώμα μετά από εντατική εκγύμναση μπορεί αν πάθει over burn, έτσι και ο εγκέφαλος έχει τα όρια του! Οι περισσότεροι ενήλικες μπορούν να συγκεντρωθούν σε ένα ζήτημα μόνο για 60 λεπτά. Μην υπερ κουράζεις με σκέψεις και έγνοιες το μυαλό σου λοιπόν, πάνω από μια ώρα. Κάνε μια βόλτα ανά ώρα, για να… φρεσκάρεις το μυαλό σου και να δουλέψει καλυτέρα και πιο αποτελεσματικά.

via

Πώς ν’ αντικρίσεις Φως;

Εκείνο που με λυπεί περισότερο
ω Ανθρωπε εφήμερε
αλυσοδεμένε στο πεδίο της Ύλης
που δεν άκουσες
ποτέ τον ψίθυρο της Αγάπης
την μουσική της Σιωπής
μέσα σου
και τρέχεις όλο τρέχεις να προλάβεις τι;
Όταν Εμένα δεν γνωρίζεις
όταν σου μιλώ και Συ αδιαφορείς
όταν σ’Αγγίζω
και Συ δεν αισθάνεσαι
όταν πληγωμένος
 δεν με νοιάζεσαι
όταν διψασμένος
δεν μου δίνεις ένα ποτήρι δροσερό νερό
όταν πεινασμένος
δεν μου δίνεις ένα πιάτο φαγητό
την στιγμή,
που σε κάδους απορρημάττων
πετάς  το φαγητό ,που περίσσεψε
την προηγούμενη μέρα…
Όταν εστιάζεσαι στο χρώμα,
στην καταγωγή
την ιθαγένεια,
στην γλώσσα,
στην ηλικία,
στο χρώμα μου,
στις ψεύτικες γνώσεις
στα αμέτρητα χαρτιά μου
 δεν νοιάστηκες ποτέ
για την Ομορφιά που κρύβω μέσα μου…
Την ομορφιά σου Ανθρωπε ποτέ δεν είδες
και στέκεσαι στην διαφορετικότητα
σε όλα αυτά που μας χωρίζουν…
Μεθυσμένος από το Σκοτάδι
πως ν’αντικρίσεις το Φως;

Ρένα Τζωράκη από facebook

Από τι παράγονται οι τσίχλες – μαστίχες;

Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ; Πως κατασκευάζεται μία μαστίχα ή μία τσίχλα γενικά; Τι υλικά βάζουν μέσα και μας δίνει αυτές τις ιδιότητες; Δείτε λοιπόν!

Παρόλο που οι ακριβείς συνταγές κατασκευής τσίχλας ή μαστίχας, ας το πούμε, είναι κρυφές, η γενική αρχή κατασκευής της είναι στάνταρ.

Ας δούμε λοιπόν.

Το βασικό συστατικό που χρησιμοποιείται είναι το φυσικό λατέξ!

Δηλαδή είναι το ίδιο συστατικό που χρησιμοποιείται στα προφυλακτικά, στις σβήστρες, κτλ! Μερικές φορές αντί αυτού, χρησιμοποιείται κάποια άλλη υποκατάστατη χημική ουσία.

τσίχλαTo φυσικό λατέξ που χρησιμοποιείται στην τσίχλα, παράγεται από το καουτσουκόδεντρο. Ο τρόπος είναι απλός: χαράζουν τον κορμό με χαραμάδες σχήματος Χ. Έτσι με αυτόν τον τρόπο, αρχίζει και κυλάει το λατέξ μέσα από τις χαραμάδες σχήματος Χ, καταλήγοντας στο σημείο συγκομιδής (πχ ένας κουβάς).

Από κει και πέρα, τοποθετείται το υγρό αυτό σε μία φόρμα και το αφήνουνε να στεγνώσει-πήξει για 1-2 μέρες, βομβαρδίζοντάς το παράλληλα με ζεστό αέρα.

Στη συνέχεια, βράζουνε αυτό το πηγμένο πλεόν υγρό σε μεγάλα καζάνια και το ανακατεύουνε μέχρι η υφή του να γίνει κάπως σαν παχύρευστο σιρόπι.

Παράλληλα, προσθέτουν άχνη ζάχαρη και συρόπι καλαμποκιού και τέλος, μετά την προσθήκη αυτών, βάζουν διάφορες γευστικές και αρωματικές ουσίες.


μαστίχαΈπειτα, βγάζουν αυτή τη μάζα πλέον (που δεν είναι ούτε υγρή αλλά ούτε στερεή) από τα καζάνια. Την ψύχουν με κρύο αέρα για να γίνει πιο στερεή. Την τοποθετούν σε ένα μηχάνημα ας το πούμε απλά, με πλάστες, ώστε να την κάνουν λεπτή.

Οι πλάστες αυτοί, την περνάνε και την ξαναπερνάνε συνέχεια, για ώρες. Την πατάνε απαλά, ώστε οι επιφάνειες της να γίνουν απόλυτα λείες και στο σωστό πάχος.

Παράλληλα, βομβαρδίζεται ελαφρώς από σκόνη ζάχαρης, η οποία κάθεται ελαφρά πάνω στις επιφάνειές της.

Έτσι, μετά κόβονται με ακρίβεια οι τσίχλες από αυτή τη μάζα και συσκευάζονται.


παραγωγή τσίχλαςΝα σημειώσουμε πως αυτή είναι η βασική μέθοδος παραγωγής της τσίχλας.

Από κει και πέρα, υπάρχουν πολλές παραλλαγές (ή και προσθήκες) της ίδιας όμως μεθόδου, όπου πχ γύρω από την τσίχλα υπάρχει ένα ένα σκληρό «τσόφλι» με έντονη γεύση και στην αρχή σκληρό.

via