Η μοναξιά της Εύας

Η Εύα περπατούσε στους κήπους του Παραδείσου με μια πολύ θλιμμένη έκφραση στο πρόσωπο της. Ξαφνικά, άκουσε τη φωνή του θεού να τη ρωτάει:
—Τι δεν πάει καλά στη ζωή σου;
Η Εύα απάντησε ότι δεν είχε με ποιον να μιλήσει.
Ο θεός, που ήθελε να τη βλέπει ευτυχισμένη, είπε ότι μπορούσε να δημιουργήσει έναν σύντροφο για εκείνη, τον ο-ποίο θα ονόμαζε «άντρα».
—θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να μην είσαι μόνη, συνέχισε ο θεός, αλλά ακόμα κι έτσι δεν υπόσχομαι πολλά, καθώς εσύ έχεις ήδη πάρει τα καλύτερα στοιχεία και δεν πρέπει να πλάσω δύο ίδια πράγματα. Το καινούριο αυτό δημιούργημα μου θα είναι ατελές, θα του λείπει ένα πλευρό, θα λέει πολλά ψέματα και, όταν αισθάνεται ανασφάλεια, θα φέρεται υπεροπτικά.
—Κανένα προτέρημα;
—Σκέφτομαι. Ίσως, για να μην ανησυχείς για την τροφή, θα είναι πιο επιδέξιο όταν θα χρειάζεται να κυνηγήσει ζώα. Ωστόσο, μην σου προκαλέσει εντύπωση αν θα είσαι αναγκασμένη να ακούς διάφορες ιστορίες για τις ικανότητες και το θάρρος του πριν τα παραδώσει για να φαγωθούν.
—Τουλάχιστον θα σκοτώσει λιγάκι τη μονοτονία αυτού του Παραδείσου, είπε η Εύα.
—Συμφωνώ, θα φέρεται όμως σαν παιδάκι και θα διασκεδάζει με ανοησίες, παραδείγματος χάριν καβγαδίζοντας και κλοτσώντας μια μπάλα.
—Ακόμα κι έτσι θα είναι καλύτερα από το να είμαι μόνη μου όλη μέρα, επέμεινε η Εύα.
Ο θεός σκέφτηκε και ξανά σκέφτηκε και τέλος είπε:
—Εντάξει. Όμως, επειδή εκτός απ” όλα τα άλλα θα είναι και πολύ ματαιόδοξος, πρέπει να θέσω έναν όρο.
—Και ποιος είναι αυτός;
—Πρέπει να τον αφήσεις να πιστεύει ότι δημιουργήθηκε πρώτος.
Paulo Coelho
Advertisements

Οι 7 κανόνες του αυτοσεβασμού που ορίζουν την ευτυχία μας!

Ένα είναι το ζητούμενο: να γίνουμε ευτυχισμένες! Κι εδώ, κρύβονται κάποιες παγίδες στις οποίες πολλές φορές πέφτουμε και χάνουμε το στόχο. Γιατί; Γιατί στηρίζουμε την ευτυχία μας πάνω σε άλλους, θεωρούμε πως εξαρτάται από τρίτους. Τελικά όμως όλα εξαρτώνται από εμάς…. από τον αυτοσεβασμό, από τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. 
Διαβάστε τους 7 βασικούς προσωπικούς κανόνες που ορίζουν την ευτυχία μας. Αν τους ακολουθήσεις πιστά, μόνον τότε θα νιώσεις πραγματικά πλήρης.
1. Για να είμαι πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος θα πρέπει πρώτα από όλα να ξέρω τι θέλω! Και μην βιαστείς να απαντήσεις! ΟΧΙ… Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι ξέρουν τι θέλουν, αλλά το ξέρουν ΜΟΝΟ επιφανειακά. Το θέμα είναι τί είναι αυτό που με κάνει να αισθάνομαι καλά με εμένα. Δεν με στεναχωρεί, δεν με καταπιέζει, δεν με αναγκάζει, δεν…, δεν…, δεν…
2. Σέβομαι τον εαυτό μου, όταν μπορώ να είμαι ειλικρινής μαζί του. Δεν τον κοροϊδεύω, δεν ωραιοποιώ καταστάσεις. Το καθετί, πρέπει τουλάχιστον σε εμένα, να το ονομάζω πραγματικά και με την αληθινή του υπόσταση.
3. Είμαι αυτοεξαρτώμενη! Όταν είμαι με κάποιον γνωρίζω τους λόγους που τον έχω επιλέξει. Δεν αρπάζομαι από τους ανθρώπους. Συνυπάρχω μαζί τους και συμπορεύομαι.
4. Επιτρέπω στον εαυτό μου να μην καταφέρνει τα πάντα και δεν τον τιμωρώ για αυτό! Είμαι περήφανη που ξέρω που να σταματήσω έτσι ώστε να μην φτάνω σε σημεία εξουθένωσης. Υπάρχουν πράγματα που μπορώ και υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ. Τα δεύτερα είναι πιο σημαντικά να τα γνωρίζω γιατί συνήθως για αυτά προσπαθώ πολύ και απογοητεύομαι όταν δεν τα καταφέρνω. Είμαι περήφανη που ξέρω που να σταματήσω! Είμαι περήφανη που έχω όρια!
5. Ό, τι κάνω, το κάνω για κάποιο λόγο. Όταν αρχίσω να υπέρ-αναλύω το καθετί που κάνω και τελικά έρχομαι να με ενοχωοποιώ για πράγματα που μου δίνουν χαρά, δεν με σέβομαι.Απενοχοποίηση είναι μια πολύ ωραία και ξεκούραστη λέξη!
6. Το να ενεργώ και να νοιάζομαι για μένα δεν με κάνει εγωίστρια. Με κάνει συνειδητοποιημένη απέναντι στον εαυτό μου. Δεσμευμένη με μένα! Το να ξέρω ότι κι εγώ είμαι μέρος του προγράμματός μου είναι σημαντικό. Να με φροντίσω, να με νοιαστώ, να με ικανοποιήσω!
7. Πάνω από όλα υπάρχει ένα βασικό θέμα αυτοσεβασμού που μετά από αυτό η καθεμία θα βρει κάτι διαφορετικό. Η ευθύνη μου. Όταν αποφασίσω να πάρω την ευθύνη του εαυτού μου, τότε και μόνο τότε, ξέρω τι σημαίνει αυτοσεβασμός. Όταν εγώ είμαι υπεύθυνη για μένα. Κι αυτό δεν έχει φύλο! Υπάρχουν και γυναίκες και άντρες που αρνούνται να πάρουν την ευθύνητους. Είναι τρομακτικό, δεν διαφωνώ. Είναι όμως και τόσο όμορφο όταν ξέρεις να διαχειριστείς τον εαυτό σου με ευθύνη.
ψυχολόγος – Εύη Βασιλείου

Λέω όχι και το εννοώ !

Για πολλούς ανθρώπους το “όχι” είναι μια λέξη που σπάνια βγαίνει από το στόμα τους. Όσοι συναναστρέφονται μαζί τους τους χαρακτηρίζουν είτε “καλά παιδιά”, δοτικούς, ευγενικούς κλπ. είτε “θύματα”, και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. Οι ίδιοι που δεν μπορούν να πουν όχι, συνήθως νιώθουν θύματα και έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Με λίγα λόγια, δεν είναι τόσο δοτικοί από άποψη όντας ευτυχισμένοι με αυτή τη στάση ζωής, αλλά υποφέρουν βουβά εγκλωβισμένοι στην αδυναμία τους.
Τα χαρακτηριστικά των παιδιών του “ναι”
Αν γνωρίσετε έναν τέτοιο άνθρωπο μην βιαστείτε να τον χαρακτηρίσετε δειλό και άτολμο. Το πρόβλημα του είναι η ανασφάλεια. Ενδεχομένως από παιδί προσπαθούσε να γίνει αποδεκτός στους γύρω του με το να “εξαγοράζει” την εύνοιά τους κάνοντας τους όλα τα χατίρια. Να είναι πάντα πρόθυμος για όλους, να εξυπηρετεί όλους και ποτέ να μην τους κακοκαρδίζει. Ίσως ένιωθε πως με αυτό τον τρόπο ξεπληρώνει τη φιλία τους και την αποδοχή τους στην παρέα ή και μέσα στην ίδια την οικογένεια του. Αυτό σημαίνει πως δεν έμαθε να πιστεύει στον εαυτό του, πως έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και φοβάται πως δεν θα είναι αρεστός με το να είναι απλά ο εαυτός του. Έμαθε να είναι όπως θα τον ήθελαν οι άλλοι να είναι.
Όμως, ας έρθουμε στο σήμερα. Στον ενήλικα ώριμο άνθρωπο, που ακόμα δεν μπορεί να πει “όχι”. Και αν εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές νιώθετε ότι είστε ένας από αυτούς, ανεξάρτητα από τους παράγοντες που σας οδήγησαν εδώ, να ξέρετε πως ποτέ δεν είναι αργά να το αλλάξετε. Αν πραγματικά σας βασανίζει αυτή η αδυναμία σας, δείτε τι μπορείτε να κάνετε για να την μετατρέψετε σε δύναμη και να νιώσετε καλά με τον εαυτό σας.
anapnoes.gr : oxi to leo kai to ennoo 2 Λέω όχι και το εννοώ !
Μαθαίνω να λέω “όχι”
Δεν θα πω το τετριμμένο “πιστέψτε στον εαυτό σας” και “αποκτήστε αυτοπεποίθηση”, λες και είναι κάτι που μπορείς να κάνεις από τη μια στιγμή στην άλλη πατώντας ένα κουμπί. Θα σας πω απλά να κάνετε ένα τεστ. Αν σας ζητήσουν κάτι που δεν θέλετε να το κάνετε, να πείτε “όχι”. Στους φίλους σας, στον σύντροφό σας, στους συγγενείς σας, στους συνάδελφους σας. Από το να πάτε να τους πάρετε τσιγάρα, μέχρι το να τους δανείσετε χρήματα, οτιδήποτε και αν σας ζητήσουν που δεν θέλετε ή νιώθετε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε, να τους αρνηθείτε. Αφεθείτε απλά στο να είστε ο εαυτός σας. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς φόβο απόρριψης, χωρίς να σκέφτεστε καμία συνέπεια. Πείτε αυθόρμητα, αλλά σταθερά “όχι”, χωρίς καν να πρέπει να απολογηθείτε γι’ αυτό. Απαντήστε με χαμόγελο “δεν μπορώ, λυπάμαι”, ή “δεν θα το ήθελα αυτή τη στιγμή” ή “δεν με βρίσκει σύμφωνο κάτι τέτοιο, δεν μου ταιριάζει, δεν θέλω να το κάνω.” Χωρίς εκνευρισμό πάντα με ευγένεια, περνώντας ξεκάθαρα το μήνυμα σε όποιον έχετε απέναντι σας, ότι οφείλει να σεβαστεί την άρνηση σας.
Και ερχόμαστε στο “μετά”. Τι μπορεί να συμβεί μετά; Ο φίλος που του αρνηθήκατε τη χάρη σάς γύρισε την πλάτη; Επειδή είπατε πως δεν θέλατε να βγείτε εκείνο το βράδυ ή δεν σας άρεσε το έργο που πρότεινε να δείτε ή για τους δικούς σας λόγους δεν δεχτήκατε να του δώσετε το αυτοκίνητό σας ή τα κλειδιά του εξοχικού σας, σας θύμωσε και δεν θέλει πια την παρέα σας; Σε μια τέτοια περίπτωση, έχετε ήδη καταλάβει πως αυτός δεν ήταν φίλος σας ποτέ. Δεν σας αγαπάει γι’ αυτό που είστε, παρά βολεύεται κοντά σας για όσα του δίνετε. Το “τεστ” στο οποίο τον υποβάλλατε έβγαλε το αποτέλεσμα του και εσείς δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο παρά να το δεχτείτε. Και να πάτε παρακάτω. Με τον καιρό θα καταλάβετε ποιοι είναι οι πραγματικοί σας φίλοι και θα κρατήσετε κοντά σας αυτούς που σας αξίζουν. Και όχι γιατί θα τους διώξετε, αλλά γιατί θα φύγουν από μόνοι τους. Και πολύ καλά θα κάνουν.
anapnoes.gr : oxi to leo kai to ennoo 3 Λέω όχι και το εννοώ !
Η θέσπιση ορίων αποκαλύπτει τους πραγματικούς ανθρώπους
Μην φοβάστε τη μοναξιά. Είναι πολύ χειρότερη και πιο επώδυνη η μοναξιά μέσα σε πολλούς ανθρώπους που δεν μας αγαπούν πραγματικά. Όταν το συνειδητοποιήσετε αυτό, θα νιώσετε ελεύθεροι και θα αγαπήσετε τον εαυτό σας περισσότερο. Όταν αγαπάτε τον εαυτό σας και τον σέβεστε, δεν επιτρέπετε σε κανέναν να σας εκμεταλλεύεται και να σας χρησιμοποιεί. Δεν χρειάζονται στρατηγικές, γίνεται από μόνο του. Θα είστε πολύ πιο ευτυχισμένοι γνωρίζοντας ότι αυτοί που είναι δίπλα σας, έστω και λίγοι, σας εκτιμούν και σας αγαπούν γι’ αυτό που είστε. Ό, τι και να είναι αυτό που είστε. Το σημαντικότερο είναι ότι εσείς θα έχετε βάλει όρια και οι άλλοι θα πρέπει να τα σεβαστούν, εφόσον σας θέλουν στη ζωή τους.
Μπορείτε να είστε πολύ καλοί φίλοι γιατί νοιάζεστε για τον φίλο σας, τον ακούτε, του συμπαραστέκεστε, τον συμβουλεύετε, αλλά δεν θέλετε να του δανείζετε το αυτοκίνητό σας. Και εκείνος θα εκτιμάει όλα αυτά που είστε και του προσφέρετε σε συναισθηματικό επίπεδο, σεβόμενος την  -έστω- ιδιοτροπία σας, να μην δανείζετε τα πράγματά σας. Γι’ αυτό άλλωστε και το ρητό λέει “αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματά του.” Δεν υπάρχει καμιά σοφή ρήση που να λέει “αγάπα τον φίλο που δεν σου λέει ποτέ όχι! ”
Η ώρα της αλλαγής
Είναι ωραίο το να κάνουμε τα χατίρια σε ανθρώπους που αγαπάμε. Να ξεβολευόμαστε για χάρη τους, να υποχωρούμε σε κάτι που θέλουν πολύ και ας μην το θέλουμε εμείς εξίσου, μόνο και μόνο για να τους δώσουμε χαρά. Αυτό είναι αγάπη, είναι μοίρασμα. Προκύπτει όμως από τη δική μας επιθυμία να δώσουμε χαρά. Και έτσι παίρνουμε κι εμείς χαρά. Όταν όμως αυτές οι καταστάσεις αρχίζουν να μας πιέζουν, μας κάνουν να νιώθουμε θλίψη και ρίχνουν την αυτοεκτίμηση, πιστεύοντας για τον εαυτό μας ότι είμαστε αδύναμοι και θύματα των άλλων, τότε έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα. Όταν το “όχι” ξεσηκώνεται μέσα μας και μας πνίγει, οφείλουμε να ανοίγουμε το στόμα μας και να το εκφράζουμε. Το οφείλουμε σε εμάς τους ίδιους να κάνουμε τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε. Και αν πρόκειται για το “χατίρι” κάποιου άλλου, να το κάνουμε ναι, εφόσον το νιώθουμε. Αν αυτό μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας, αν μας φέρει το αίσθημα εκείνο της πληρότητας που φέρνει η προσφορά, ναι. Διαφορετικά, ας βάλουμε τα όριά μας.
Και δεν υπάρχει ισχυρότερο και πιο ακλόνητο όριο από ένα “όχι”, που το λέω και το εννοώ…

via

Μη μου πεθάνεις, σε παρακαλώ

Του κρατά το χέρι. Ή μάλλον ότι απέμεινε από αυτό. Μια λευκή άμορφη μάζα, άκαμπτη. Γύψινη. Με πέντε δάχτυλα να ξεχωρίζουν.

Άνευρα. Ταλαίπωρα. Το «άψυχα» που της έρχεται στο νου το αποδιώχνει με τρόμο.

Τριγύρω τους υπάρχει κίνηση μα εκείνη δεν την παρατηρεί. Νιώθει πίσω της, τις σκιές των ανθρώπων με τα άσπρα που περνάνε.

Κοντοστέκονται μια στιγμή, κουνούν παρηγορητικά το κεφάλι κι απομακρύνονται.

Άλλοτε πάλι τους πλησιάζουν. Ελέγχουν κάτι και ξαναφεύγουν.

Δύο ανθρώπινα κουρέλια. Ένα ξαπλωτό κι ένα καθιστό.

Ποιος άραγε είναι πιο χάλια; Αυτός ή εκείνη; Και μαζί τους εκείνο το ρυθμικό «τικ, τακ» να μετρά τους χτύπους της καρδιάς του. Αργά, βασανιστικά μα ελπιδοφόρα.

Όσο αυτό χτυπά, ζει κι αυτή. Ελπίζει…

Στο νοσοκομείο τον φέρανε κομμάτια. Ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας στο κινητό κι έκτοτε ένας πανικός. Ένας αγώνας δρόμου. Τροχαίο. Μεθυσμένος οδηγός, μπήκε στο αντίθετο ρεύμα… Τα υπόλοιπα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Κι εκείνος πέντε ώρες στο χειρουργείο, με εσωτερική αιμορραγία.

Κι εκείνη πέντε ώρες έξω από το χειρουργείο, να αιμορραγεί δίχως κανείς να βλέπει την πληγή.

Εντατική. Για όσο… αντέξει;

Οι γιατροί δεν ήταν πολύ αισιόδοξοι. Οι πρώτες 48 ώρες είναι κρίσιμες. Λες και δεν το ήξερε. Τόσες ταινίες, τόσα ξένα σήριαλ. Έμαθε πια τις ατάκες.

Κι αυτός ο χρόνος δεν περνά. Αλλά θέλει στ’ αλήθεια να περάσει; Φοβάται τι θα φέρει το ύστερα. Φοβάται το τελεσίδικο. Την ενδεχόμενη απώλεια. Που τη διώχνει από το κεφάλι της κι αυτή γυρνά επίμονα με κάθε χτύπο του παλμογράφου δίπλα τους.

Του χαϊδεύει τα ακροδάχτυλα κι αφήνει το βλέμμα της να μείνει πάνω του.

Να τον χορτάσει… για όσο…

Πάλι αυτές οι σκέψεις. Τις διώχνεις κουνώντας πεισματωμένη το κεφάλι. Λες κι έτσι θα φοβηθούν και θα φύγουν.

Τον κοιτά και προσπαθεί να τον αναγνωρίσει. Ένα αιμάτινο, πρησμένο ομοίωμα του προηγούμενου εαυτού του. Μα κι αυτό το αγαπάει. Κι αν αυτό πρέπει να έχει από δω και στο εξής, αυτό θα λατρέψει. Αρκεί να το έχει. Αρκεί να ζήσει…

Καλά κάνει εκείνη και δε βάζει γουλιά στο στόμα της. Κι εκείνος ο οδηγός, πόσο πια είχε πιεί; Πόσο που να περάσει διαζώματα κι εμπόδια και να προσγειωθεί πάνω σε εκείνον…

Στον άντρα της… Στην άτυχη αγάπη της.

«Μη μου πεθάνεις, σε παρακαλώ», λέει και ξαναλέει.

Σαν προσευχή… Σαν ξόρκι… Κλείνει τα μάτια και ταλαντεύεται μπρος πίσω λέγοντας το συνέχεια. Κι έτσι όπως είναι με λυτά αγριεμένα μαλλιά και την αγρύπνια στο πρόσωπο, μάλλον για μάγισσα μοιάζει… Ας είναι κι έτσι. Αρκεί να σωθεί…

Χρειάστηκε πολύ αίμα. Ευτυχώς βρέθηκε. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που νοιάζονται για το συνάνθρωπο. Που έρχονται να ξορκίσουν το κακό που κάνουν οι άλλοι.

Οι ανεύθυνοι, οι αδύναμοι…

Μονάχα να ζήσει. Να δει τα μάτια του, που μένουν πεισματικά κλειστά, να ανοίγουν. Να την κοιτούν. Έστω κι ας μην την αναγνωρίσουν. Γιατί ο γιατρός δεν ήταν πολύ αισιόδοξος. Βασικά δεν ήταν καθόλου… Πολλές οι κακώσεις. Κυρίως στο κεφάλι…

Αλλά εκείνη δεν ακούει. Θα σωθεί. Δε γίνεται να μη σωθεί.

Δε γίνεται να υπάρξει αύριο δίχως εκείνον.

Ας ξυπνήσει και για το μετά, βλέπουμε.

Ας έχει προβλήματα. Όλα θα λυθούν. Κι εκεί θα είναι αυτή να τον στηρίξει.

Γιατί κανένα φάρμακο, καμία αγωγή δε συγκρίνεται με την αγάπη. Με την ασφάλεια πως ένας άνθρωπος είναι εκεί να σε φροντίσει, να σε νοιαστεί. Κι αυτή θα είναι εκεί. Αποκλειστική νοσοκόμα και σύντροφος. Για ό,τι εκείνος χρειαστεί.

Γιατί οι άνθρωποι μάτια μου κρίνονται στα δύσκολα. Τότε που αναζητάς ένα χέρι και δύσκολα το βρίσκεις. Γιατί το γέλιο το κυνηγούν πολλοί. Το δάκρυ έχει λιγότερους υποστηρικτές. Κι ο ανθρώπινος πόνος έχει την κατάρα να σε βρίσκει μόνο. Ή με ελάχιστους.

Κι εκείνη θα ήταν εκεί. Θα ρίζωνε στην καρέκλα μέχρι εκείνος να ξυπνήσει.

Γιατί έτσι την καταλάβαινε την αγάπη. Δοτική κι απόλυτη.

Κι έτσι έπρεπε να είναι. Αγαπώ σημαίνει δίνω.

Σημαίνει μοιράζομαι. Φροντίζω, προστατεύω κι ανησυχώ. Δε δραπετεύω στα ζόρικα. Μένω και παλεύω…

Κι εκείνη θα πάλευε και για τους δυο τους. Έτσι όπως ακριβώς τα κανόνισε η μοίρα.

Να μοιράσει μια καρδιά σε δύο ζωές. Κι όσο χτυπούσε η δική του, υπήρχε ελπίδα…

«Μόνο μη μου πεθάνεις σε παρακαλώ… Αν μ’ αγαπάς, μη μου το σκάσεις δραπέτη μου στο ζόρικα. Κι εγώ είμαι εδώ…»

via

Ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης

Ο πατέρας του Ζαχαρίας, ήταν ιερέας. Κάποια ημέρα την ώρα του θυμιάματος, είδε μέσα στο θυσιαστήριο άγγελο Κυρίου, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα αποκτούσε γιο, τον οποίο θα ονόμαζε Ιωάννη. 
Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπιστούσε. Η γυναίκα του ήταν ηλικιωμένη και στείρα και άρα ήταν αδύνατο να κυοφορήσει και αυτές τις αμφιβολίες τις εξέφρασε στον άγγελο, ο οποίος του απάντησε ότι το παιδί θα γεννηθεί και εκείνος θα τιμωρηθεί για την απιστία του, παραμένοντας κωφάλαλος μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού. 
Πράγματι η γυναίκα του η Ελισάβετ συνέλαβε και μετά από εννέα μήνες γέννησε γιο. 
Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση, κατά την περιτομή του παιδιού, οι συγγενείς θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, δηλαδή Ζαχαρία. 
Όμως ο Ζαχαρίας έγραψε επάνω στο πινακίδιο το όνομα Ιωάννης.
Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του, κινούνται τα χείλη του κι ο Ζαχαρίας ευλογεί τον Θεό. «Ανεώχθη δε το στόμα αυτού παραχρήμα και η γλώσσα αυτού, και ελάλει ευλογών τον Θεόν». Και αμέσως ακολούθησε κι άλλο θαύμα. Πληρούται Πνεύματος Αγίου ο Ζαχαρίας και αμέσως αρχίζει να προφητεύει για τον υιό του θαυμαστές και μεγάλες προφητείες. «Και Ζαχαρίας ο πατήρ αυτού επλήσθη Πνεύματος Αγίου και προεφήτευσε».
Όλοι οι παριστάμενοι που άκουαν και έβλεπαν να γίνονται, τόσα θαυμαστά σημεία, εξεπλήτοντο και εθαύμαζαν! «και εθαύμασαν πάντες.» Και διερωτούντο «τι άρα το παιδίον τούτο έσται»;
Ο Ιωάννης δε διέθετε μόνο το χάρισμα της προφητείας, αλλά αξιώθηκε και τη μεγαλύτερη χαρά και τιμή. 
Βάπτισε το Μεσσία Χριστό, τον οποίο και ομολογούσε σ’ όλη του τη ζωή.
Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Το όνομα του Τιμίου Προδρόμου, αποτελείται από επτά στοιχείαΙ.Ω.Α.Ν.Ν.Η.Σ., το κάθε ένα από τα οποία, κρύβει και μία μυστική έννοια.

Το πρώτο στοιχείο, το Ι, σημαίνει τον αριθμό δέκα και συμβολίζει το δέκατο τάγμα των αγγέλων. Ως γνωστό, το δέκατο τάγμα του εωσφόρου, αποστάτησε και μέλει να αναπληρωθεί, από το τάγμα των Μοναχών. Ο Τίμιος Πρόδρομος, λοιπόν, με την ισάγγελο ζωή του, έμελλε να ανακαινίσει και να ανορθώσει το δέκατο τάγμα των αγγέλων, που είχε ξεπέσει.

Το δεύτερο στοιχείο, το Ω, σημαίνει τον Κύριό μας και ιδού πώς: Γραμματικά το Ω, φαίνεται σαν να απαρτίζεται από δύο ΟΟ, τα οποία εάν τα ενώσεις, αποτελούν το Ω. Αυτά τα δύο ΟΟ, δεν είναι άλλο από δύο σφαιροειδείς κύκλους, που δεν έχουν ούτε αρχή, ούτε τέλος. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς, είναι άναρχος και ατελεύτητος, όπως επίσης έχει και δύο φύσεις, την θεία και την ανθρώπινη. Είναι λοιπόν, θαυμαστή η παρομοίωσις του Ω με τον Χριστό. Επίσης θαυμαστό είναι ότι το Ι προηγείται του Ω, καθώς γέγραπται: «ιδού εγώ αποστέλλω τον Άγγελόν μου προ του προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου».
Περί του ΑΝ και του Ν. Σημειώθηκε ότι το Ι συμβολίζει τον Πρόδρομο, το Ω σημαίνει τον Χριστό, ή αλλιώς την πρώτη Παρουσία του Χριστού που ακολούθησε μετά τον Πρόδρομο, το ΑΝ άραγε τι να σημαίνει; Μα φυσικά τηνΑΝΑΣΤΑΣΗ! 
Το άλλο Ν, τι σημαίνει μετά την Ανάσταση; Σημαίνει την Ανάσταση τωνΝεκρών!Με άλλα λόγια, μετά την Πρώτη παρουσία του Χριστού, «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών», όπως ακριβώς λέμε και στο Σύμβολο της Πίστεώς μας!
Περί του Η. Εύκολα πια, συμπεραίνει κανείς μετά τα ανωτέρω, ότι το Η, σημαίνει τον αριθμό 8 και τον όγδοο αιώνα, τον αιώνα της ατελεύτητης και μακαρίας ζωής! Το λέμε και στο Σύμβολο: «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Περί του Σ. Το γράμμα Σ, σημαίνει τον αριθμό διακόσια, δηλαδή αποτελείται από δύο εκατοντάδες. 
Σύμφωνα με τους Πατέρες μας, ο αριθμός εκατό, είναι τέλειος, συμβολίζει το τέλειο. Άρα ο αριθμός διακόσια είναι δύο φορές τέλειος και συμβολίζει το υπερτέλειο. 
Συμβολίζει δηλαδή την υπερτέλεια αιώνια μακαριότητα του Θεού και του Παραδείσου, το υπερτέλειο, το απέραντο, το αιώνιο και ατελεύτητο της αιωνίου και μακαρίας ζωής, της οποίας διά των πρεσβειών του Τιμίου Προδρόμου, του οποίου το Γενέθλιον εορτάζομεν σήμερα, είθε να μας αξιώσει ο Παντελεήμων Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός. Αμήν.


(Ιωάννου Ιερομονάχου του εκ Λίνδου – 18ος αιώνας. 
Από το βιβλίον του ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΑΓΗΝΗ, σελ. 170)

via

Για τον έρωτα και την αθανασία

Αυτό που γράδει ο ιερός Αυγουστίνος για τον χρόνο ισχύει το ίδιο και για τον έρωτα. Όσο λιγότερο τον σκεφτόμαστε, τόσο πιο αυτονόητος μας φαίνεται. Όταν όμως αρχίζουμε και στύβουμε το μυαλό μας για να τον καταλάβουμε, τότε πέφτουμε στο καζάνι του Διαβόλου.
 ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ υπάρχει στον έρωτα, κάτι που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να γνωρίσει απόλυτα και να εξηγήσει πέρα για πέρα. Το ίδιο, βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε και για τη Μεγάλη Έκρηξη που γέννησε τον κόσμο ή για το ερώτημα του πώς θα είναι ο καιρός σε δυο βδομάδες από σήμερα.
ΑΛΛΑ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ του σύμπαντος και οι μετεωρολογικές προβλέψεις εμπνέουν τους ποιητές και το κοινό τους πολύ λιγότερο από οτιδήποτε σχετίζεται με τον έρωτα. Άρα ο έρωτας έχει κάτι περισσότερο από το αινιγματικό και μυστηριώδες.
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ των θεωρούν προσωπική τους υπόθεση -και μάλιστα υπόθεση εξαιρετικά σημαντική για την ύπαρξή τους την ίδια. Τόσο σημαντική, ώστε ακόμα και οι αστροφυσικοί όταν ερωτεύονται, δεκάρα δεν δίνουν για τη γέννηση του σύμπαντος -κι ας μη μιλήσουμε καν για τις μετεωρολογικές προβλέψεις.
Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΒΕΒΑΙΑ, ΘΕΟΣ. Δεν είναι ούτε καλός, ούτε κακός. Δεν είναι όμορφος ή άσχημος. Είναι ένας ισχυρός δαίμων, ένας μεσολαβητής μεταξύ θεών κι ανθρώπων, μια δύναμη που ενσταλάζει στους ανθρώπους τον πόθο για όσα του λείπουν: τον πόθο για το ωραίο, για το καλό, για την ευτυχία, για την τελειότητα -όλα χαρακτηριστικά των θεών, αντιφέγγισμα των οποίων ο ερωτευμένος βλέπει στο αντικείμενο του έρωτά του -τον πόθο, εντέλει, για την αθανασία.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Πάτρικ Ζίσκιντ, Για τον Έρωτα και το Θάνατο, εκδόσεις Ψυχογιός.
Ο Πάτρικ Ζίσκιντ είναι Γερμανός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημοσιογράφος. Θεωρείται ένας από τους πλέον καταξιωμένους σύγχρονους συγγραφείς. Σπούδασε μεσαιωνική και σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Το Άρωμα, το πρώτο του μυθιστόρημα, εκδόθηκε το 1985, και έγινε παγκόσμια επιτυχία με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις.
Μεταφράστηκε σε 37 γλώσσες, πούλησε περισσότερα από 12 εκατομμύρια αντίτυπα και τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία. Επιλέχθηκε από τους New York Times ως το βιβλίο της χρονιάς για το 1986 και γυρίστηκε σε κινηματογραφική ταινία. Άλλα γνωστά βιβλία του είναι Το Περιστέρι, Το Κοντραμπάσο, Για τον Έρωτα και το Θάνατο.

via

Βρες χρόνο για σένα

Βρες χρόνο για δουλειά –

αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

Βρες χρόνο για σκέψη –

αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι –

αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα –

αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός –

αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

Βρες χρόνο για όνειρα –

αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ’ αστέρια.

Βρες χρόνο ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι –

αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου –

είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ‘σαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς –

αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Βρες χρόνο να είσαι παιδί –

για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

Τ όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη. Τ’ όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.

τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη….

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Γιάννης Ρίτσος

Άλαλο αηδόνι

Κανένα μα κανένα δεν κερδίζεις, ούτε καν ένα μικρούλι αφελές παιδί, εφόσον του αφαιρείς την ελευθερία του να μη συμφωνήσει μαζί σου. Εάν απαγορεύεις την ελευθερία στον άλλον, και βασιλιά να τον στέψεις, δε θα κρατήσει η λαμπερή συμφωνία σας. Είτε το καταλάβει συνειδητά αυτός ο άλλος, είτε όχι, σύντομα αισθάνεται πως η κατάσταση δεν τον ευχαριστεί, πως κάπου κάπως εξαπατήθηκε και γλίστρησε εκεί όπου δε θέλει. Τα χρυσά κλουβιά τα ανακάλυψαν τύποι σαν τη γυναίκα της ιστορίας μας, όμως εκεί μέσα κλειδωμένο ένα πουλί μαραίνεται. Ο Ελύτης γράφει, στα Ανοιχτά Χαρτιά ταυ νομίζω, ότι μπορείς να φυλακίσεις ένα αηδόνι όμως δεν μπορείς να φυλακίσεις τον κελαηδισμό του. Ωστόσο, υπάρχουν προσωπικότητες τόσο παθολογικά ανασφαλείς και εξαρτημένες, τόσο εξωφρενικά εγωιστικές, ώστε κρατούν κλειδωμένο στο κλουβί το αηδόνι τους, έστω και μαραμένο, έστω και άλαλο, έστω και νεκρό. Ξέρουν να ταριχεύουν εξάλλου πολύ καλά. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε συναπαντηθεί με τέτοιους χαρακτήρες. Δεν είναι λίγοι. Αποκλείεται να τους αποφύγεις εύκολα, γιατί είναι αράχνες και πλέκουν ιστούς. Όσο πιο εξαρτημένοι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, τόσο τσιμπάμε στους χειρισμούς τους.
Ο ανεξάρτητος άνθρωπος, ο ελεύθερος, δεν τους ανέχεται. Γρήγορα κάνει πέρα, γρήγορα κόβει τις διαπραγματεύσεις. Όμως πόσοι είμαστε εντελώς ανεξάρτητοι; Σχεδόν όλοι έχουμε τις αναγκεμένες πληγές μας, τις μειονεξίες μας, τους κρυφούς παθολογικούς μας εγωισμούς, τα μικρούτσικα πάθη μας. Όλοι μας κουβαλάμε στο αίμα μας τους πειρασμούς της τρέλας. Μας ερεθίζει δηλαδή ο αγώνας για νίκη τέτοιων τύπων, όταν μας βάλουν στο στόχαστρο.
Αξία στις σχέσεις μας έχει το να σχετιζόμαστε, όχι να παγιδεύουμε. Και σχέση δίχως ελευθερία και εντιμότητα δεν είναι σχέση. Η αγάπη, η φιλία, η συνεργασία, η συγγένεια πετυχαίνουν μονάχα αν συναναστρεφόμαστε εν ελευθερία, αν συνομιλούμε από κοινή δίψα αλήθειας και για το ελάχιστο, όχι από δίψα νίκης και για το ελάχιστο. Η δίψα αλήθειας σε κάνει ταπεινό, σε ασκεί πειστικό, σε πλάθει ενδιαφέροντα και φρέσκο. Όλα τα άλλα είναι ερεθισμοί των νεύρων που διαιωνίζουν τις νευρώσεις και την ανθρώπινη πανταχού παρούσα παρανόηση. Παρανοούμε και τον εαυτό μας, κι αυτή η παρεξήγηση είναι κάτι που και προηγείται και έπεται. Με τον καιρό και με την επανάληψη οι παρανοήσεις παγιώνονται σε παράνοιες. Η ζωή είναι αυστηρό σχολείο, αδέκαστο, δεν περνάς τάξεις· εάν μείνεις εκτός εκπαίδευσης επειδή δε μελετάς ή επειδή αντιγράφεις, το σκοτάδι και ο νοσηρός ιστός πυκνώνουν, με την ηλικία η ζωή αξιώνει εντιμότητες. Οι ευκαιρίες τελειώνουν ενώ εσύ δεν τελειώνεις, δυστυχώς ή ευτυχώς, ψυχές και συνέπειες ακονίζονται.
Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη “Σιωπάς Για να Ακούγεσαι” Εκδόσεις Ψυχογιός

via

I belong to me

Νόμιζα πως ότι αποζητούσα ήταν μια αίσθηση σταθερότητας, ασφάλειας και μονιμότητας.
 Να θέλω να ανήκω κάπου, σε κάποιον. Αλλά μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ πως αυτή η ανάγκη μάλλον δεν υπάρχει πια ή έχει μετουσιωθεί σε κάτι άλλο.
Μεγαλώνοντας, θα ήθελα να έρχομαι πιο κοντά στον εαυτό μου, σε μένα, στην ελεύθερή μου βούληση. Σε ό, τι μου αρέσει να κάνω χωρίς να δίνω σε κάποιον λογαριασμό ή εξηγήσεις (αλλά ακόμα και αν χρειαστεί να το κάνω, να βγαίνει φυσικά και αυθόρμητα, και όχι επειδή πρέπει).
Να συνεννοούμαι με τα βλέμματα, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πολλά-πολλά γενικώς. Να με αφουγκράζομαι καλύτερα και να μην με στήνω στον τοίχο, δημιουργώντας μου ενοχές.
Μεγαλώνοντας, αλλάζω. Εξελίσσομαι. Επιλέγω τι θέλω και τι όχι. Κάθε μέρα που ξημερώνει με πάει και κάπου αλλού. Με φτάνει σε ένα άλλο σημείο, που μπορεί μέχρι χθες να μην ήξερα ότι υπάρχει ή να μην το είχα σκεφτεί.
Αυτάρκεια. Αυτή η λέξη βοά στο μυαλό μου και μου ταράζει την κροταφική μου μοίρα. Να μην εξαρτώμαι από κανέναν και τίποτα. Επειδή δεν μου αρέσουν καθόλου οι εξαρτήσεις και χαίρομαι που δεν είμαι υπόδουλη στα δεσμά τους. Αυτό πραγματικά με κάνει να νιώθω ελεύθερη και να ξέρω πως μπορώ και μόνη μου –stuck to my own guns- να τα βγάζω πέρα.
Και έτσι να επιστρέφω στη μοναξιά μου, που είναι επιλογή μου (και φυσικά και έχω την επιθυμία να μου κρατάει κάποιος το χέρι και να μου χαιδεύει τα μαλλιά, αλλά θέλω να μπορώ να αυτοπροσδιορίζω την ευτυχία μου, και να μην την αφήνω να  ετεροπροσδιορίζεται).
Και να βάζω προτεραιότητες στη ζωή μου. Και να αποφασίζω εγώ για αυτήν. Να επιλέγω, όχι να με επιλέγουν. Να παίζω το παιχνίδι μου, όχι το παιχνίδι των άλλων. Εκείνο που είναι σε αυτούς βολικό αλλά εμένα όμως με ξεβολεύει και τελικά δεν με ικανοποιεί.
Βεβαίως, η κάθε επιλογή και η κάθε απόφαση έχει συνέπειες.
Και θα πρέπει να είσαι έτοιμος κάθε φορά να τις αντιμετωπίσεις.
« Οι πιο σκληρές γυναίκες είναι οι ευαίσθητες, αυτές που θα εξαντλήσουν όλες τις πιθανότητες μαζί σου αλλά αν πουν τελείωσε, δικέ μου τελείωσε».
Κλείνοντας με τα λόγια του συγγραφέα Χρόνη Μίσσιου (τα οποία με εκφράζουν απόλυτα και παραθέτω, προσπαθώντας κάθε μέρα να τα κάνω πράξη).
“Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό.Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη.
Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις Άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα”

via

Πώς να βάζεις όρια στους άλλους

Τα προσωπικά μας όρια που πρέπει να βάζουμε στους άλλους συνηθίζονται πολλές φορές να κατηγοριοποιούνται σε 7 κατηγορίες. Αυτές τις κατηγορίες θα σας παρουσιάσω σήμερα, προσθέτοντας και τις δικές μου παρατηρήσεις.
Φυσικά όρια: Αναφέρονται στο σεβασμό που πρέπει να δείχνουν οι άλλοι για τον δικό σου προσωπικό χώρο. Παραβιάζονται όταν κάποιος μπαίνει στο δωμάτιό σου χωρίς να σου ζητήσει την άδεια, χρησιμοποιεί τα πράγματά σου χωρίς να σε ρωτήσει ή διαβάζει προσωπικές σου σημειώσεις όπως το ημερολόγιό σου, ακόμα και τα μηνύματα στο κινητό σου στα κρυφά. Στα φυσικά όρια συμπεριλαμβάνονται φυσικά και τα σωματικά, όταν κάποιος σε αγγίξει ή σε πειράξει σωματικά χωρίς να το θέλεις.
Διανοητικά όρια. Αναφέρονται στο σεβασμό για τις ιδέες και τις σκέψεις σου. Παραβιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να υποτιμήσει την αντίληψή σου λέγοντας πράγματα όπως «αυτό είναι μονάχα στη φαντασία σου» ή «αυτό δεν μπορεί να το πιστεύεις πραγματικά» κτλ.
Συναισθηματικά όρια. Συνεχίζονται με το σεβασμό για τα αισθήματά σου. Παραβιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να τα ακυρώσει ή τα αγνοεί. Επίσης όταν σε θεωρεί δεδομένο ή σου επιτίθεται μειώνοντάς σε ή ντροπιάζοντάς σε.
Κοινωνικά όρια. Αφορούν το σεβασμό για τις επιλογές των κοινωνικών σου επαφών. Παραβιάζονται όταν κάποιος σου κάνει κριτική γι αυτές τις επιλογές. Μα τι στο καλό θες μαζί της! Γιατί θες να πας να δεις την ταινία; Και όλα τα παρόμοια…
Σεξουαλικά όρια. Ορίζουν τον δικό σου ιδιωτικό χώρο : Ποιον θα αγγίξεις και ποιος θέλεις να σε αγγίξει. Έτσι, κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει σωματικά. Ορισμένες από τις παραβιάσεις αυτών των ορίων είναι προφανείς όπως ο βιασμός από έναν άγνωστο ή γνωστό. Άλλες όμως όπως το πονηρό βλέμμα το γδύσιμο με τα μάτια και το δήθεν αθώο πείραγμα είναι λιγότερο προφανείς γι αυτό και προκαλούν σύγχυση.
Οικονομικά όρια. Αναφέρονται στον δικό σου τρόπο να κερδίζεις να ξοδεύεις και να αποταμιεύεις τα χρήματά σου καθώς και στο ελάχιστο που χρειάζεσαι για να νιώσεις ασφάλεια. Οι διαφορετικές στάσεις απέναντι στο χρήμα μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στις σχέσεις ιδιαίτερα αν δεν υπάρχει σεβασμός για τον τρόπο ζωής του άλλου ανθρώπου.
Χρονικά όρια. Αφορούν το σεβασμό για τους τρόπους διεκπεραίωσης των πραγμάτων τους δικούς μας και των άλλων. Μερικοί είναι ακριβείς και τακτοποιούν τις υποθέσεις τους έγκαιρα. Άλλοι πάλι είναι της τελευταίας στιγμής και προτιμούν να ζουν με την ένταση που φέρνει η εκπνοή μιας προθεσμίας.
Δυστυχώς αυτό που δεν είναι παρά ασαφή προσωπικά όρια συχνά παρερμηνεύεται.
Εκλαμβάνεται ως προσβολή. Εγώ λόγου χάρη δεν είχα καλή σχέση με την ώρα. Πήγαινα πάντα καθυστερημένη. Αυτό προσέβαλλε τους ανθρώπους που με περίμεναν. Φαινόταν σαν να μην μπορούσα να σχεδιάσω τον χρόνο μου. Προγραμμάτιζα να κάνω πολλά πράγματα πριν συναντήσω κάποιον και έτσι δεν προλάβαινα να είμαι στην ώρα μου. Αυτός όμως ήταν ο προφανής λόγος. Στην πραγματικότητα χωρίς να το συνειδητοποιώ  επέλεγα να πάω στο ραντεβού αργότερα από τον άλλο. Ήταν γιατί η αναμονή μου προξενούσε μεγάλο άγχος. Σκεφτόμουν ότι με ξέχασαν ότι με έστησαν ανησυχούσα για την απόρριψη. Καλύτερα λοιπόν να με περιμένουν παρά να τους περιμένω εγώ.
Η σύγχυση των ορίων
Τα όρια είναι ένας φράχτης γύρω από το σπίτι σου. Αυτοί οι συμβολικοί φραγμοί έχουν τρεις στόχους.
-Να κρατήσουν μακριά τους άλλους από τον δικό μας χώρο
-Να μας κρατήσουν μακριά από τον χώρο των άλλων
-Να μας δώσουν μια αίσθηση ολότητας.
Ένας χαμηλός φράχτης επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των γειτόνων. Δεν εμποδίζει την ροή της ενέργειας (από και προς). Παρόλα αυτά ξέρουμε που τελειώνει ο ένας και που αρχίζει ο άλλος. Όμως όταν κάποιος φτιάξει έναν πολύ υψηλό τοίχο η επικοινωνία σταματά. Οι άνθρωποι που αντί να θέτουν όρια χτίζουν τείχη το κάνουν γιατί χρειάζονται επιπλέον προστασία και ασφάλεια. Αν όμως ήξεραν να χαράξουν σαφή όρια, ίσως δεν θα ήταν αναγκαίο να κλειστούν μέσα σε τείχη.
Γράφει η ψυχολόγος Εlyane Savage

via