Η σπατάλη του στοχασμού



«Ο στοχασμός είναι ουσία η οποία δεν πρέπει να σπαταλάται, διότι η σπατάλη της επιφέρει μείωση όχι μόνο του διανοητικού σθένους αλλά και της σωματικής ρώμης.

Η μέριμνα για το αύριο είναι σπατάλη στοχασμού και ελαττώνει την ελκτική δύναμη της διανοίας.
Όπως το κρίνο του αγρού, αμέριμνο για το αύριο, έλκει προς τον εαυτό του όλα τα αναγκαία για ευδαίμονα και έκλαμπρο βίο, έτσι και ο ανθρώπινος νούς αν συνεκέντρωνε τους στοχασμούς του στα πράγματα της ημέρας, χωρίς να τυρβάζει, χωρίς να αδημονεί για το αύριο και χωρίς να φοβάται το μέλλον, θα προσέλκυε στον εαυτό του πάντα τα χρεώδη προς ευδαίμονα και έκλαμπρο βίο.

Οι ανάγκες του σήμερα είναι οι μόνες πραγματικές ανάγκες. ‘Εχεις ανάγκη του σημερινού γεύματος.

Του αυριανού γεύματος δεν έχεις σήμερα ανάγκη. Τι σπαταλάς τις δυνάμεις σου μεριμνώντας για την αυριανή σου ανάγκη? Δες το κρίνο του αγρού. Δεν αδημονεί ούτε επιδίδεται σε έργα και σχέδια για να αποθηκεύσει περίσσευμα ύδατος ή αέρος ή ηλιόφωτος για το αύριο εκ φόβου μη του λείψουν αύριο αυτά τα χρειώδη.
Εάν έπραττε έτσι θα σπαταλούσε τις ελκτικές ικμάδες του στην προσπάθεια αποταμιεύσεως και δεν θα καθίστατο ποτέ τέλειο κρίνο που υπερτερεί σε πλούτο
και απο αυτόν τον Σολομώντα όταν ευρισκετο σε όλη του την δόξα.
Δεν είναι μεταφορική έκφραση αυτό, είναι νόμος του βίου.

Η ελκτική δύναμη της διάνοιας η οποία κατοικεί στον άνθρωπο, κατοικεί και στο
κρίνο και αν την σπαταλάς στην μέριμνα για να αναγκαία εκτός των αναγκών της ημέρας, αποκόπτεις απο τον εαυτόν σου τις αρτηρίες μέσω των οποίων το Σύμπαν προμυθοποιείται να σου προμηθεύση κάθε τι το χρειώδες προς εξαφάλισιν της αυξήσεώς σου, της υγείας σου, της ισχύος σου και της ευπορίας σου κάθε μέρα».


Αυτά έλεγε στις αρχές του αιώνα ο Πλάτων Δρακούλης στο περιοδικό του «Η ερεύνα» που εξέδιδε στο Λονδίνο.

via

Advertisements

6 μύθοι για την ευτυχία



Τι είναι ευτυχία; Η οικογένεια, οι φίλοι, η προσωπική επιτυχία, η καριέρα; Όλα μαζί; Ή μήπως τίποτα από αυτά;

«Η πιο μεγάλη ευτυχία στη ζωή είναι αυτή που μας δίνει η αντίληψη πως μας αγαπούν» έλεγε ο Β. Ουγκώ ενώ ο Μάρκος Αυρήλιος επέμενε «Να θυμάσαι πάντα τούτο: πως δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να κάνουν τη ζωή ευτυχισμένη».

Ότι και αν σημαίνει ευτυχία πάντως, οι απανταχού ειδικοί έχουν αποφανθεί για τους μύθους που έχουν «χτιστεί» γύρω από την πολυπόθητη αυτή αρετή.

Η ευτυχία είναι θέμα γονιδίων

Είναι όντως αλήθεια ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν προδιάθεση στην ευτυχία. Αλλά όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, τα γονίδια λένε…τη μισή αλήθεια.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι κάποιος μπορεί να διδάξει τον εαυτό του να είναι αισιόδοξος και ευτυχισμένος, με τον ίδιο τρόπο που μαθαίνει μία ξένη γλώσσα. Στην περίπτωση της προδιάθεσης βέβαια, αν δεν αποφασίσετε να κάνετε θετικές αλλαγές και επιλογές στη ζωή σας, τότε απλά θα έχετε…ευτυχισμένα γονίδια.

Η καριέρα σε κάνει ευτυχισμένο

Η αλήθεια είναι, ότι αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι βρήκαν την ευτυχία μέσα από την επαγγελματική ανέλιξη (όσο υποκειμενικό και αν είναι αυτό), είναι κοινά αποδεκτό ότι τελικά η καριέρα είναι επιτυχία και ανταμοιβή για τις προσωπικές θυσίες, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ευτυχία. Η ευτυχία ενισχύει και ολοκληρώνει την επιτυχία, όχι αντίστροφα.

Η ευτυχία έρχεται από εξωγενείς παράγοντες

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι δε μπορούν να είναι ευτυχισμένοι όταν η καριέρα, η προσωπική και κοινωνική τους ζωή δε βρίσκεται και στο καλύτερο σημείο.

Ωστόσο, έρευνες αποκαλύπτουν ότι μόλις το 10% της μακροχρόνιας ευτυχίας σχετίζεται με εξωγενείς παράγοντες, ενώ το συντριπτικό υπόλοιπο του 90% βασίζεται στην εγκεφαλική διαδικασία «διεκδίκησης» της ευτυχίας. Με απλά λόγια, εσείς κάνετε τον εαυτό σας ευτυχισμένο όχι οι εξωτερικές καταστάσεις και συνθήκες.

Αν και για να είμαστε ειλικρινείς, οι καθημερινές συνθήκες μπορούν κάλλιστα να επηρεάσουν την ευτυχία, όχι όμως να τη προκαλέσουν και να την επιβάλλουν.

Δε μπορείς να αγοράσεις την ευτυχία

Στην περίπτωση αυτή, όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα καταρρίπτονται. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το να ξοδεύει κάποιος χρήματα για διάφορες εμπειρίες, όπως είναι για παράδειγμα ένα ταξίδι και όχι για υλικά αγαθά, σχετίζεται απόλυτα με το αίσθημα ευτυχίας.

Την άποψη αυτή ενισχύει μία ακόμη μελέτη, η οποία αναφέρει ότι δαπανώντας χρήματα για κοινωνικούς σκοπούς, όπως να χαρίσετε λουλούδια στον/την αγαπημένο/η σας ή να βρεθείτε με φίλους, ενισχύει σημαντικά την ευτυχία. Με απλά λόγια, ξοδέψτε (όσα θέλετε ή έχετε) με σοφία για το καλύτερο δυνατό όφελος.

Ευτυχισμένοι είναι οι αδαείς

Η παράλογη αισιοδοξία προφανώς δεν είναι αυτό, που θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος ιδανική ευτυχία, αλλά αν κάποιος είναι χαρούμενος και ρεαλιστής, τα οφέλη είναι ποικίλα. Στην πραγματικότητα, όταν ο εγκέφαλος «αισθάνεται» ευτυχία αυξάνει τη δημιουργικότητα, τα επίπεδα εξυπνάδας και τις ικανότητες επίλυσης προβλημάτων.

Μόλις πετύχεις έναν στόχο, τότε είσαι ευτυχισμένος

Αν θεωρείτε ότι χάνοντας 5 κιλά, αγοράζοντας ένα σπίτι (αν έρθει η ανάκαμψη) ή αποφασίζοντας να παντρευτείτε το έτερον σας ήμισυ, θα κατακτήσετε την ευτυχία, απατάσθε.

Η αλήθεια είναι, ότι κάθε φορά που επιτυγχάνετε έναν στόχο, το ανικανοποίητο του ανθρώπινου εγκεφάλου αναζητά αμέσως τον επόμενο. Αυτό λέγεται εξέλιξη αλλά όχι ευτυχία. Άρα, καλύτερα θα ήταν να επικεντρωθείτε να κάνετε θετικά πράγματα στην καθημερινότητά σας, παρά να ευελπιστείτε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα κατακτήσετε την απόλυτη ευτυχία. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να μην έχετε στόχους, απλά να μη θεωρείτε ότι η επίτευξή τους συνεπάγεται την απόλυτη και αιώνια ευτυχία.

Τελικά, μπορεί οι μύθοι της ευτυχίας, τουλάχιστον βάσει ερευνών, να καταρρίφθηκαν αλλά δυστυχώς, αυτό δε συνεπάγεται αυτόματα ότι ανακαλύψαμε την απάντηση στο αιώνιο ερώτημα «τι είναι ευτυχία;». Συνεχίζουμε το ψάξιμο λοιπόν, προκαλώντας και αξιοποιώντας στο έπακρο τις μικρές καθημερινές στιγμές ευτυχίας, που μας παρουσιάζονται.

______



via

Πως η σιωπή πνίγει τις σχέσεις




Δεν είναι σπάνιες ή λίγες οι φορές που μέσω της θεραπείας, έχει διαπιστωθεί ότι τα ζευγάρια που δυσκολεύονται στις σχέσεις τους, συχνά καταλήγουν να επιλέγουν τη σιωπή ως μέσο διαχείρισης. Μερικές φορές, είναι το ένα άτομο που καταφεύγει στη σιωπή ενώ μερικές φορές είναι και τα δύο. Σε κάθε περίπτωση, η σιωπή, η οποία δεν αποτελεί μια υγιής παύση ή ένα διάλειμμα για συλλογισμό, αφορά την απουσία της λεκτικής και συναισθηματικής οικειότητας. Αν δεν υπάρχει επικοινωνία στα πλαίσια μιας υψηλής αισθητηριακής αντίληψης ή της γλώσσας του σώματος, οι λέξεις είναι τα μόνα εργαλεία που έχει κανείς στη διάθεσή του για να επικοινωνήσει, πόσο μάλλον να επιλύσει τα προσωπικά του ζητήματα. Όταν καταφεύγει κανείς στη σιωπή, χάνεται η ουσία της σχέσης εφόσον όχι μόνο σαμποτάρει τη σανίδα σωτηρίας μιας υγιούς σχέσης αλλά ταυτόχρονα πνίγει τις ανάγκες έκφρασης του ατόμου.

Όταν μπορεί κανείς να εκφράσει αυτό που αισθάνεται, τη στιγμή που το αισθάνεται, υπάρχει πολύ μικρότερη πιθανότητα ότι θα επαναφέρει αυτό το συναίσθημα σε ένα δεύτερο χρόνο. Τα συναισθήματα που δεν εκφράζονται είναι πολύ πιθανό κάποια στιγμή να διηθηθούν και να υπερχειλίσουν με αποτέλεσμα να πάρουν δική τους ενέργεια και υπόσταση. Αυτό συχνά έχει ως αποτέλεσμα οι ακόλουθες ώρες σύγκρουσης ή οι ημέρες να έχουν μικρή σχέση με την αρχική συναισθηματική εμπλοκή. Όταν συμβεί αυτό υπάρχει μικρή πιθανότητα να έχει ισχύ, καθώς μπορεί να υπάρχει μικρή αντιστοιχία ανάμεσα στα πληγωμένα συναισθήματα του ατόμου και τη διατάραξη της στιγμής.

Εκφράζοντας στο άλλο άτομο το συναίσθημα θυμού και εξηγώντας το λόγο ύπαρξής του, πιθανότατα να εξασθενίσει η αντιδραστική κατάσταση του συναισθήματος του θυμού, αλλά και της συμπεριφοράς που συνδέεται με το συναίσθημα αυτό. Επιπρόσθετα, η μη λεκτικοποίηση και η καταστολή των συναισθημάτων του ατόμου, με την πάροδο του χρόνου, έχει ως αποτέλεσμα μια σημαντική δυσαρέσκεια και μια αντίστοιχη συμπεριφορά που θα μπορούσε κανείς να περιμένει. Όταν δεν μοιράζονται τα προβληματικά ή δυσάρεστα συναισθήματα, υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ότι το άτομο θα ενεργήσει επάνω σε αυτά, με ποικίλους τρόπους οι οποίοι ενδεχομένως να μην σχετίζονται και μεταξύ τους. Σε αυτήν την περίπτωση, το ίδιο το άτομο γίνεται το πρόβλημα στα μάτια του άλλου. Έτσι λοιπόν τα άτομα εισέρχονται σε μια κατάσταση ατέρμονης σιωπής και πάλης.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν σκέφτονται άτομα που ασκούν έλεγχο, έχουν συνήθως στο μυαλό τους εικόνες από άτομα που μιλάνε έντονα και δυνατά ή είναι επιθετικά. Μπορεί μάλιστα να φαίνεται να ασκούν εκφοβισμό για να ελέγχουν τους άλλους. Ωστόσο, είναι εμφανές το τι συμβαίνει. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Υπάρχει ασυνείδητα ένα πιο ύπουλο είδος ελέγχου, που όμως στηρίζεται στη σιωπή. Όταν δεν μοιράζεται κανείς τις σκέψεις του με τον άλλον, το κάνει γιατί ασυνείδητα με αυτόν τον τρόπο ελέγχει συχνά τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά του άλλου. Αν δεν γνωρίζει τι σκέπτεται, τότε δεν μπορεί ενδεχομένως και να απαντήσει. Κατά καιρούς, οι άνθρωποι που έχουν την τάση να ευχαριστήσουν τους άλλους ή να αποφύγουν την αντιπαράθεση παγιδεύονται σε αυτό το δίλημμα. Η τάση είναι να επιλέξουν τη σιωπή προκειμένου να διαταράξουν το άλλο άτομο.

Όταν προσφεύγει κανείς στη σιωπή, δημιουργεί έναν εσωτερικό μονόλογο, μέσα από τον οποίο συνήθως αποδίδει στον άλλον τη δική του προβολή για το πώς υποθέτει ότι θα απαντούσε το άλλο άτομο, εάν μοιραζόταν στην πραγματικότητα τις σκέψεις του μαζί του. Εν ολίγοις, παίζει ένα ολόκληρο σενάριο στο οποίο ο ρόλος του άλλου είναι προκαθορισμένος. Με αυτόν τον τρόπο, το άτομα εγκλωβίζονται σε μια κατάσταση στασιμότητας, όπου η επικοινωνία αναβάλλεται και η σχέση έχει ελάχιστες πιθανότητες να εξελιχθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως εξασθενεί και μαραίνεται. Δεν υπάρχει, εφόσον δεν δίνεται, καμία ευκαιρία για επίλυση των ζητημάτων, πόσο μάλλον για την ανάπτυξή της.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, η σιωπή ίσως χρησιμοποιηθεί ως μια μορφή τιμωρίας του άλλου ατόμου. Με το να αποσύρεται όμως κανείς από τη σχέση με τον τρόπο αυτό, η σιωπή γίνεται ένα μέσο για το θυμό που εμποδίζει την ευκαιρία για επίλυση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η σιωπή χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της συμπεριφοράς του άλλου. Βάζει στο αθόρυβο τις σκέψεις και τα συναισθήματά του ατόμου και στερεί τη δυνατότητα χρήσης οποιουδήποτε αυθεντικού διαλόγου. Δεν υπάρχει δυνατότητα επίλυσης. Η σιωπή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πλήρως μη-συμμετοχική.

Εκτός από τη δημιουργία ενός ανασταλτικού παράγοντα μιας υγιούς σχέσης, η σιωπή συχνά μπορεί να οδηγήσει στην απελπισία και την κατάθλιψη. Όχι με την έννοια του στοχαστικού προβληματισμού, αλλά μιας χρόνιας πάλης που συχνά καταλήγουν τα άτομα όσον αφορά την έκφραση των συναισθημάτων τους. Η σιωπή πνίγει την ανάσα της σχέσης. Η χειριστική σιωπή πνίγει την ψυχή σε αντίθεση με την έκφραση της φωνής ενός ατόμου που επιβεβαιώνει τη ζωή.

Το άτομο που καταλήγει στη σιωπή ενδεχομένως να ισχυριστεί ότι το άλλο άτομο “Δεν θα ακούσει πραγματικά” ή “Θα το ρίξει πίσω σε μένα και δεν θέλω έρθω σε αντιπαράθεση και διαμάχη.” Παρά το ότι αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί να είναι κατανοητός ως ένα βαθμό δεν παύει να είναι αυτο-τραυματικός. Το ίδιο το άτομο ακυρώνει τον εαυτό του όταν εμποδίζει τη δική του έκφραση και λεκτική επικοινωνία. Εντούτοις, δεν χρειάζεται να παραμείνει βυθισμένο σε αυτή την πάλη με τη σιωπή καθώς μπορεί να βελτιώσει τις πιθανότητές να ακουστεί πραγματικά σε τέτοιες καταστάσεις. Το να μάθει κανείς τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ακουστεί αποτελεί μια επίκτητη δεξιότητα.

Πηγή:

Μel Schwartz, L.C.S.W. M.Phil., 
The Art of Intimacy, 
the Pleasure of Passion.
www.psychologynow.gr


via