Καρκίνος: Τι θα έπρεπε οι γιατροί να σας πουν πριν τη "θεραπεία"

Καρκίνος… η επάρατη νόσος.. είναι η ασθένεια που πλήττει την ανθρωπότητα στην εποχή μας περισσότερο μετά τις καρδιοπάθειες…
Πόσοι από εμάς δε γνωρίζουμε τουλάχιστον έναν που να έχει την «ατυχία» να πάθει κάτι τέτοιο;
Όλοι μας τρέμουμε στο άκουσμά της για τον πολύ απλό λόγο του ότι κανείς γιατρός δε μπορεί να σου εγγυηθεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι θα σε κάνει καλά ειδικά αν δεν την εντοπίσουν σε πρώιμα στάδια…

Η μάχη με τον καρκίνο όσον αφορά την πρόληψη είναι σε πολύ κακό δρόμο και αυτό φαίνεται από τα στοιχεία του ενώ το 1900 η συχνότητα εμφάνισής του ήταν 1 στους 8000 ανθρώπους, σήμερα στις ανεπτυγμένες χώρες και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ η συχνότητά του υπολογίζεται σύμφωνα με άρθρο του 2007 του έγκυρου αμερικανικού περιοδικού Oncologist στο 1 στους 2 στους άντρες και 1 στους 3 στις γυναίκες.
Αυτή η ραγδαία αύξηση της συχνότητας των καρκίνων και συνεπώς και αύξηση θανάτων από τη νόσο αυτή του κόσμου παρά την εξέλιξη των ιατρικών τεχνικών και της τεχνολογίας σημαίνει ότι η σημερινή ιατρική βρίσκεται δυστυχώς ακόμα πολύ μακριά από τη λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα.

Ας μιλήσουμε λίγο με απλό φυσικά τρόπο για το τι παίζει με τον καρκίνο..
Συνεχώς γίνονται ιατρικές έρευνες πάνω στο θέμα του καρκίνου, ο οποίος δεν είναι απλά μία ασθένεια αλλά κάτι πολύ πιο πολύπλοκο… Αποδίδεται σε ομάδα ασθενειών που χαρακτηρίζονται από τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μιας μάζας κυττάρων, που ονομάζεται όγκος. Οι όγκοι μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. 

Οι κακοήθεις που θεωρούνται και οι επικίνδυνοι (οι καλοήθεις είναι επικίνδυνοι μόνο αν λόγω μεγέθους ασκούν πίεση στα ζωτικά όργανα) αποτελούνται από τα επονομαζόμενα καρκινικά κύτταρα. 

Τα καρκινικά κύτταρα ήταν υγιή κύτταρα τα οποία για διάφορους λόγους υπέστησαν μετάλλαξη. Ουσιαστικά έχουν αλλάξει μορφή και από αερόβια (χρησιμοποιούν οξυγόνο για να μεταβολίσουν τις διάφορες ουσίες τους) μετατράπηκαν σε αναερόβια (κάνουν ζύμωση και δε χρησιμοποιούν οξυγόνο όπως παλιά, ακριβέστερα έχουν μικρότερο ρυθμό αναπνοής από τα υγιή κύτταρα) με αποτέλεσμα να κάνουν διαφορετικό μεταβολισμό και να χρησιμοποιούν και διαφορετικές ουσίες σαν υπόστρωμα (φαγητό).
Για παράδειγμα ενώ ένα υγιές κύτταρο καταναλώνει ένα μόριο γλυκόζης, με τη διάσπαση της οποίας αποδίδονται 38 μόρια ATP (είναι το ενεργειακό «νόμισμα» των ζωντανών οργανισμών), σε ένα καρκινικό κύτταρο αποδίδονται μόνο 2 μόρια ATP. 
Επίσης τα καρκινικά κύτταρα τρέφονται και με γαλακτικό οξύ, το οποίο είναι ένα υποπροϊόν του κυτταρικού μεταβολισμού των υγιών κυττάρων.

Αυτό σημαίνει ότι ένα καρκινικό κύτταρο για να πάρει την ίδια ποσότητα ενέργειας με ένα υγιές πρέπει να φάει πολύ περισσότερο από το δεύτερο και αυτό επειδή δε χρησιμοποιεί το οξυγόνο στο μεταβολισμό του.


Επίσης τα καρκινικά κύτταρα δεν πεθαίνουν τον ίδιο χρόνο όπως τα υγιή έτσι ώστε να πάρουν τη θέση τους άλλα νέα κύτταρα αλλά αντέχουν περισσότερο και πολλαπλασιάζονται συνεχώς (διαιρούνται μέσω της μίτωσης).

Υπάρχει επίσης μεγάλη πιθανότητα να μεταφερθούν και σε άλλα σημεία του σώματος (όργανα, ιστούς), η λεγόμενη μετάσταση. 

Αν και όσον αφορά τη μετάσταση, δεν έχει αποδειχθεί ότι τα καρκινικά κύτταρα όντως μεταφέρονται σε άλλους ιστούς. Είναι εξίσου πολύ πιθανό να εμφανίζονται απλά νέοι καρκίνοι σε άλλα σημεία για τον ίδιο λόγο που εμφανίστηκε και ο πρώτος ή για κάποιον άλλο λόγο.


Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι και οι υγιείς έχουν ένα ποσοστό καρκινικών κυττάρων στο σώμα τους καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Κάθε μέρα το σώμα ενός υγιούς ενήλικα ανανεώνει γύρω στα 30.000.000.000 κύτταρα, από τα οποία το 1% φθείρεται και γίνεται καρκινικό. Το ανοσοποιητικό μας σύστημα όμως είναι προγραμματισμένο να ανιχνεύει και να καταστρέφει τα κύτταρα αυτά.

Στην περίπτωση που κάποιος έχει καρκίνο, για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχει βρεθεί με απόλυτη σιγουριά,  το ανοσοποιητικό σύστημα δεν επιτίθεται στα καρκινικά κύτταρα που πολλαπλασιάζονται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται οι καρκινικοί όγκοι. 


Αν κάποιος έχει καρκίνο ανάλογα το πότε αυτό θα διαγνωστεί, εφαρμόζονται και οι ανάλογες θεραπείες. Οι θεραπείες αυτές είναι: 

  1. Η αφαίρεση του καρκινικού όγκου μέσω χειρουργικής επέμβασης (σε περίπτωση που το στάδιο του καρκίνου είναι σχετικά αρχικό και ο όγκος μπορεί να αφαιρεθεί με ασφάλεια χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την υγεία του ασθενούς).
  2. Η χρήση χημειοθεραπείας (φάρμακα που καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα) ή ακτινοθεραπείας (καταστροφή των καρκινικών κυττάρων μέσω ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας υψηλής ενέργειας), σε περίπτωση που ο όγκος είναι τόσο μεγάλος που η αφαίρεσή του με χειρουργική επέμβαση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία του ασθενή.
  3. Ο συνδυασμός των μεθόδων (πρώτα για παράδειγμα ακτινοθεραπείας ώστε να μειωθεί το μέγεθός του και έπειτα χειρουργική αφαίρεσή του).

Δυστυχώς όμως… οι θεραπείες αυτές και κυρίως μιλάω για τη χημειοθεραπεία δεν είναι κάτι το απλό και ανώδυνο για τον οργανισμό μας. Και το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της ακτινοθεραπείας αν και η δεύτερη μπορεί να γίνει με περισσότερη ακρίβεια από την πρώτη.

Έχουν φοβερές και ορατές παρενέργειες!!

Παρόλα αυτά, η μέθοδος της ακτινοθεραπείας παρά την τεχνολογική της εξέλιξη σε μεγάλο βαθμό, ώστε να πετυχαίνει ακριβώς τον καρκινικό όγκο, η βλάβη στους γύρω ιστούς δε είναι εφικτό να αποφευχθεί!
Για παράδειγμα να κάποιες από τις παρενέργειες της ακτινοθεραπείας:

Εξωτερικά μπορούμε να δούμε μόνο ότι η περιοχή που ακτινοβολείται κοκκινίζει, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στις εσωτερικές βλάβες που προκαλούνται στους ιστούς.


  • Πρέπει να σημειωθεί ότι ο ασθενής καρκινοπαθής δε νιώθει την κόπωση λόγω του καρκίνου. Τη νιώθει, λόγω της μείωσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα, γεγονός που μειώνει τη διαθεσιμότητα του οξυγόνου στο αίμα, λόγω καταστολής του ανοσοποιητικού του συστήματος από την ακτινοβολία, καθώς επίσης και λόγω της ανορεξίας και αδυναμίας των τοιχωμάτων του λεπτού εντέρου να απορροφήσει το σίδηρο και τα υπόλοιπα θρεπτικά συστατικά μέσω της τροφής. Η τροφή δηλαδή δε μπορεί να χωνευτεί! Αυτό πολύ απλά σημαίνει τη δημιουργία τεράστιων διατροφικών ανεπαρκειών (και σε θρεπτικά συστατικά και σε θερμίδες). Πως να διορθώσει ο οργανισμός μετά τις βλάβες από την καταστροφή των υγιών κυττάρων που υφίσταται ο οργανισμός από τις αντικαρκινικές τεχνικές.
  • Σε περίπτωση που η ακτινοβόληση γίνει κοντά στα γεννητικά όργανα μπορεί να προκληθεί στειρότητα. 
  • Απώλεια μαλλιών και ξηρότητα στόματος στην περίπτωση που η ακτινοβόληση γίνει κοντά στο κεφάλι ή λαιμό. 
  • Διάρροια αν γίνει στο έντερο. 
  • Προβλήματα μελλοντικής ανάπτυξης αν ακτινοβολούνται παιδιά ή έφηβοι. 
  • Κίνδυνος ανάπτυξης δευτερογενούς όγκου κοντά στην περιοχή του σώματος που ακτινοβολείται και περισσότερο αν έχουμε να κάνουμε με παιδιά ή έφηβους και διάφορα άλλα.

Επίσης, τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα καταστρέφουν καρκινικά κύτταρα φυσικά αλλά μαζί «τρώνε» και πολλά υγιή. 
O Dr Tim O Shea έγραψε στο «To the Cancer Patient», «Τα φάρμακα που χορηγούνται κατά την χημειοθεραπεία συγκαταλέγονται στις πιο τοξικές ουσίες που προορίζονται προς εισαγωγή στο σώμα. Έχουν πολύ σοβαρές επιπτώσεις και πολύ συχνά επιφέρουν το θάνατο». Οι καρκινοπαθείς πολλές φορές υποφέρουν από ακραίους πόνους κατά τις αντικαρκινικές θεραπείες. Ένα παράδειγμα είναι η Τζάκι Ωνάση, η οποία υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία σε μία από τις παθήσεις που η χημειοθεραπεία φαίνεται να έχει κάποια σχετικά καλά ποσοστά (~35%) ευεργετικών αποτελεσμάτων, σύμφωνα με την έρευνα  «The Contribution of Cytotoxic Chemotherapy to 5-year Survival in Adult Malignancies»   , το λέμφωμα Hodgkin.  Μπήκε στο νοσοκομείο την Παρασκευή και την Τρίτη πέθανε…


Σύμφωνα με το Dr Samuel S. Epstein (Congressional Record, 9-9-1987), «η χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εκδήλωσης δεύτερου καρκίνου μέχρι και κατά 100 φορές»!  Κάτι λογικό αν σκεφτείτε την ποσότητα των τοξικών ουσιών που δημιουργούνται όταν εισάγεται ένα τοξικό και διαβρωτικό χημειοθεραπευτικό φάρμακο στο σώμα ή όταν  καταστρέφονται μέσω της ακτινοβολίας τόσα καρκινικά και υγιή κύτταρα.
(Βέβαια η ακτινοθεραπεία έχει εξελιχθεί τεχνολογικά πολύ στις μέρες μας με αποτέλεσμα μια πιο ασφαλή καταστροφή του καρκινικού όγκου).


Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2012 στο έγκριτο και γνωστό περιοδικό The New England Journal of Medicine, «Patients’ Expectations about Effects of Chemotherapy for Advanced Cancer», σε έρευνα που έγινε σε 1193 ασθενείς διαγνωσμένοι με προχωρημένο καρκίνο πνεύμονα και παχέος εντέρου stage IV, πολλοί ασθενείς λαμβάνουν «θεραπεία» μέσω της χημειοθεραπείας όταν είναι γνωστό στους γιατρούς ότι τα φάρμακα αυτά δε πρόκειται να έχουν αποτέλεσμα. 
Και λέγοντας πολλοί εννοούμε όντως πολλοί, το 69% αυτών με καρκίνο πνεύμονα και 81 με παχέος εντέρου.
Στη συγκεκριμένη έρευνα οι ασθενείς δεν έχουν καταλάβει ότι η θεραπεία αυτή δε θα τους θεραπεύσει και οι γιατροί  δίνουν τα φάρμακα με τη δικαιολογία να νιώσουν οι ασθενείς καλύτερα ψυχολογικά. Παρόλα αυτά ίσως οι γιατροί θα μπορούσαν να προσπαθήσουν περισσότερο να πουν την αλήθεια..

Όμως όσον αφορά τα φάρμακα που υποτίθεται ότι μειώνουν τους καρκινικούς όγκους εδώ δε μπορώ να είμαι τόσο επιεικής διότι ελάχιστες φορές δικαιολογούν την ύπαρξή τους αφού οι παρενέργειες τους δεν είναι ανάλογες με τα οφέλη τους!

Είναι τρομακτικό ότι ο FDA (Οργανισμός Ελέγχου Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ) χορηγεί έγκριση στα αντικαρκινικά φάρμακα αν έχουν ευνοϊκή επίδραση στη μείωση του καρκινικού όγκου σε ποσοστό 10-20% των ατόμων που συμμετείχαν στην έρευνα!!!
Αυτό ισχύει και για τα πολύ γνωστά αντικαρκινικά φάρμακα Avastin, Erbitux, Iressa. Επίσης η επιτυχία που μιλάνε οι φαρμακευτικές εταιρείες ΔΕΝ έχει σχέση με το πόσοι ασθενείς επιβίωσαν ΑΛΛΑ με το σε πόσους συρρικνώθηκε ο όγκος!
Αυτό σημαίνει ότι δε μας ενδιαφέρει αν πεθάνανε και πόσοι από αυτούς αρκεί να τους μίκρυνε ο όγκος……..

Για παράδειγμα συγκεκριμένα το αντικαρκινικό φάρμακο Avastin, σύμφωνα με την εταιρεία που το παράγει, την Genentech το 2009 εγκρίθηκε από τον FDA για τη θεραπεία καρκίνου του εγκεφάλου (γλοιοβλάστωμα) αφού γίνανε 2 κλινικές δοκιμές σε ένα πληθυσμό παραπάνω από 200 άτομα. Το 20-26% των ασθενών δείξανε μείωση του όγκου τους που τυπικά διάρκεσε περίπου 4 μήνες. Αν θεωρείται αρκετά αυτά τα ποσοστά για τη χορήγηση ενός φαρμάκου με παρενέργειες όπως: 
«Διάτρηση γαστρικού έλκους, που σημαίνει ανάπτυξη τρύπας στο στομάχι ή στο λεπτό ή στο παχύ έντερο που μπορεί να προκαλέσει διάχυση του γαστρικού υγρού στην κοιλιακή κοιλότητα, σοβαρά προβλήματα επούλωσης τραυμάτων στο σώμα (είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά) και σοβαρή αιμορραγία συχνά μοιραία που περιλαμβάνει αιμορραγία στο στομάχι (τάση για εμετό με αίμα), εγκεφαλική αιμορραγία και στα γυναικεία γεννητικά όργανα»,
τότε ίσως ναι το φάρμακο Avastin είναι μία επανάσταση στη θεραπεία του καρκίνου!!! http://www.gene.com/gene/products/information/oncology/avastin/
Αντίστοιχες είναι και οι ιστορίες για το πως εγκρίθηκαν τα δημοφιλή αντικαρκινικά φάρμακα Erbitux και Iressa. Για το δεύτερο μάλιστα ο FDA το ενέκρινε για τη θεραπεία μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα χάρη σε έρευνα που έγινε σε 216 ασθενείς με θετικά αποτελέσματα (μείωση όγκου στο 50%) στο ποσοστό 10%! http://www.cancer.gov/cancertopics/druginfo/fda-cetuximab http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=23250
Και εδώ ίσως δημιουργηθεί η απορία…
Είναι αντιπροσωπευτικά τα δείγματα πληθυσμών που γίνονται οι δοκιμές για να εγκριθούν τα φάρμακα αυτά; Και τα ποσοστά θεραπείας ικανοποιούν τους ασθενείς;

Έχω την εντύπωση ότι μία φαρμακευτική θεραπεία που υπόσχεται μείωση του όγκου των ασθενών χωρίς να του εγγυάται ότι δεν θα πεθάνει σε ένα ποσοστό των ασθενών 10% δεν είναι τόσο πολύ υποσχόμενη θεραπεία. Σύμφωνα με το συγγραφέα του βιβλίου Cancer is not a disease, Andrea Moritz, το οποίο υπάρχει μεταφρασμένο και στα ελληνικά:  «Ποτέ δεν έχει αποδειχθεί ότι η μείωση του καρκινικού όγκου μέσω της χημειοθεραπείας θεραπεύει τον καρκίνο ούτε ότι παρατείνει τη ζωή».
Ο συγγραφέας του βιβλίου συνεχίζει: «Παρά την πρόοδο της που έχει σημειωθεί στην έγκαιρη διάγνωση και συρρίκνωση των όγκων,  δεν έχει αυξηθεί η διάρκεια επιβίωσης των καρκινοπαθών αφού είναι σχεδόν η ίδια με πριν από 50 χρόνια».


Φυσικά όλοι θα πείτε… τι να κάνουμε αν δε κάνουμε τίποτα θα έρθει το τέλος..! Και όμως εδώ έρχεται το σημείο να σας πει ο γιατρός τι πιθανότητες έχετε αν ΔΕΝ κάνετε κάποια τέτοια «θεραπεία».  Και το βάζω σε εισαγωγικά όχι επειδή εγώ θεωρώ ότι δεν είναι θεραπεία ή κάτι τέτοιο, αλλά μόνο και μόνο επειδή και στις σημειώσεις του Τμήματος Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  που μιλάει για την ακτινοθεραπεία έχουν τη λέξη θεραπεία σε «».

Όλα ξεκίνησαν στις 7-3-1969, στο paper «A Report on Cancer» που παραδόθηκε στο ACS 11th Annual Science Writters Conference στη New Orleans, όπου ο καθηγητής Dr Hardin Jones από τα Πανεπιστήμια της Καλιφόρνιας Berkeley και Davis έκανε την εξής δήλωση η οποία δεν έχει αντικρουστεί ΠΟΤΕ!  «Οι μελέτες μου απέδειξαν ότι οι καρκινοπαθείς που αρνούνται χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, έχουν τετραπλάσια διάρκεια επιβίωσης συγκριτικά με τους ασθενείς που υποβάλλονται στις εν λόγω πρακτικές συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με καρκίνο του μαστού». Το συμπέρασμα που έβγαλε ήταν: «Εάν ένας καρκινοπαθής δεν υποβληθεί στις συμβατικές αντικαρκινικές αγωγές, η πρόγνωση είτε δεν αλλάζει είτε είναι καλύτερη».
Επίσης επισημαίνω ότι και πάλι η ακτινοθεραπεία έχει εξελιχθεί τεχνολογικά πάρα πολύ σε σχέση με την εποχή του Dr Hardin. Αλλά και πάλι δε δικαιολογώ την χημειοθεραπεία παρά μόνο για κάποιους συγκεκριμένους εστιακούς καρκίνους. 

Ο έμπειρος ογκολόγος Dr Charles Moertel, ειδικός στον καρκίνο του παχέος εντέρου από την ονομαστή κλινική Mayo του Rochester της Minnesota είπε το εξής:
«Οι πιο αποτελεσματικές αγωγές μας ενέχουν κίνδυνους, παρενέργειες και πρακτικά προβλήματα. Οι ασθενείς όχι μόνο πληρώνουν βαρύ τίμημα, αλλά ελάχιστοι από αυτούς βιώνουν μία παροδική περίοδο μη-πλήρους υποχώρησης του όγκου».
Ήταν όμως κατά της διακοπής της χημειοθεραπείας σαν ιατρική πρακτική κατά του καρκίνου. 
(New Eng J Med, 1978; 299: 1049-52)


«Οι περισσότεροι σε αυτή τη χώρα πεθαίνουν εξαιτίας της χημειοθεραπείας. Η χημειοθεραπεία ΔΕΝ θεραπεύει καρκίνο του στήθους, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου. Αυτό το γεγονός έχει αποδειχθεί εδώ και μία δεκαετία. Παρόλα αυτά οι γιατροί ακόμα χρησιμοποιούν τη μέθοδο της χημειοθεραπείας για αυτά τα είδη καρκίνων. Οι γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο του μαστού πεθαίνουν πιο γρήγορα όταν υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία», σύμφωνα με τον Alan Levin M.D. Επίσης έχει δώσει και μία συνέντευξη το 1993 στο περιοδικό Blazzing Tattles. http://www.whale.to/a/levin.html


Έρευνα του τμήματος ακτινοθεραπευτικής ογκολογίας του αντικαρκινικού κέντρου του βορείου Σίντνεϊ της Αυστραλίας, «The Contribution of Cytotoxic Chemotherapy to 5-year Survival in Adult Malignancies». Clinical Oncology (2004) η οποία εξέτασε τη συνεισφορά της χημειοθεραπείας στην 5ετή επιβίωση ενηλίκων με 22 συνήθεις κακοήθεις καρκίνους, έδειξε ότι ήταν 2,3% στην Αυστραλία και 2,1% στις ΗΠΑ. (Προσοχή έχει και δεκαδικό…όχι 23% και 21%)… 

To 1990 ο γνωστός Επιδημιολόγος Dr Ulrich Abel από την ογκολογική κλινική του πανεπιστημίου της Heidelberg, έκανε την εκτενέστερη έρευνα όλων των εποχών για όλες τις μεγάλες κλινικές μελέτες για τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Χρειάστηκε πολλά χρόνια για να συλλέξει και να αξιολογήσει τα δεδομένα και έκανε την εξής αναφορά:
«Το ποσοστό επιτυχίας της χημειοθεραπείας είναι αποκρουστικό».
Επισημαίνει ότι παρόλο που δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας ούτε οι γιατροί ούτε οι ασθενείς είναι πρόθυμοι να την αποφύγουν. Η έρευνα βρίσκεται στις βιβλιογραφικές αναφορές στο τέλος του άρθρου.

Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο όπως λέει ο Dr Abel, τότε είναι φοβερό το ότι το 75% των Αμερικανών καρκινοπαθών υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία!


Παρακάτω δίνω τα στατιστικά στοιχεία της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας  «Global Cancer Facts & Figures»

http://www.cancer.org/acs/groups/content/@epidemiologysurveilance/documents/document/acspc-027766.pdf http://www.cancer.org/Research/CancerFactsFigures/index
Ακόμα όμως και αυτές οι τόσο επίσημες και «αδιαμφισβήτητες» στατιστικές ίσως δεν είναι αυτό που φαίνονται.  Και όμως υπάρχουν κάποιοι που τις αμφισβητούν! Ο Dr John Bailer στο New England Journal of Medicine sept/oct 1990 είπε: «Όταν οι κρατικοί λειτουργοί επικαλούνται τους αριθμούς των στατιστικών και ανακοινώνουν ότι κερδίζουμε τον πόλεμο ενάντια στον καρκίνο, κάνουν εσφαλμένη χρήση των ποσοστών επιβίωσης».

  1. Οι στατιστικές αυτές παραλείπουν τους αφροαμερικάνους οι οποίοι εμφανίζουν τα περισσότερα κρούσματα καρκίνου σε σχέση με τις υπόλοιπες πληθυσμιακές ομάδες.
  2. Δεν περιλαμβάνουν τους ασθενείς με καρκίνο των πνευμόνων, που είναι το συνηθέστερο αίτιο θανάτου από καρκίνο στους άντρες και δεύτερο συνηθέστερο στις γυναίκες.
  3. Περιλαμβάνουν εκατομμύρια ανθρώπους με παθήσεις που δεν είναι απειλητικές για τη ζωή και είναι εύκολα ιάσιμες όπως οι εστιακοί καρκίνοι του τραχήλου, οι μη-μεταστατικοί καρκίνοι, οι καρκίνοι του δέρματος και το DCIS. Συμπεριλαμβάνονται και πολλές γυναίκες με ήπιους ή καλοήθεις όγκους που κατατάσσονται στους «θεραπευμένους».
  4. Για να μεγιστοποιηθούν τα ποσοστά επιτυχίας χρησιμοποιούνται ακόμα και περιστατικά που ανευρίσκονται προκαρκινικά κύτταρα, τα οποία τις περισσότερες φορές δεν εξελίσσονται ποτέ σε καρκινικά.

Κάτι ακόμα «περίεργο» όσον αφορά τη θεραπεία του καρκίνου είναι το γεγονός ότι όλα τα στατιστικά δείχνουν την πενταετή επιβίωση του καρκινοπαθούς έπειτα από τη θεραπεία και όχι τη γενική επιβίωσή του. Για παράδειγμα σύμφωνα με τα στατιστικά που έχουμε οι 5ετής επιβίωση γυναικών που διαγνώστηκαν με καρκίνο του μαστού σε πολύ αρχικό στάδιο (οι πολύ «τυχερές» δηλαδή) είναι περίπου στο 84% στις ΗΠΑ. Κανείς δε λέει αν αυτές οι γυναίκες μετά τα 5 χρόνια δεν εμφάνισαν νέο καρκίνο στο μαστό πάλι ή σε κάποιο άλλο σημείο παρόλο που η θεραπεία τους έγινε σε πολύ αρχικά στάδια (όπου μιλάμε για χειρουργική αφαίρεση του όγκου που δεν καταπονεί και τόσο το σώμα όπως οι ακτινοθεραπείες και οι χημειοθεραπείες)… Και μιλάω για τα στατιστικά του καρκίνου του μαστού σε αρχικά στάδια και όχι σε μετέπειτα επειδή τα ποσοστά επιτυχίας τότε θα σας τρομοκρατήσουν…

Σύμφωνα με το συγγραφέα του βιβλίου Andrea Moritz «Cancer is not a disease»,

«Oι καρκίνοι μπορεί να υποχωρήσουν από μόνοι τους είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο, τόσο συχνό μάλιστα που δε μπορεί να οφείλεται σε θαύμα όπως πολλοί το χαρακτηρίζουν»! 
Προφανώς οφείλεται στην αλλαγή κάποιων κακών συνηθειών και επίλυση εσωτερικών προβλημάτων που ήταν στην πραγματικότητα τα αίτια του καρκίνου ίσως ακόμα και στην αποδοχή του θανάτου από κάποιους…


Ο καρκίνος του προστάτη, των πνευμόνων, του μαστού και του παχέος εντέρου αποτελούν το 50% των περιπτώσεων καρκίνου παγκοσμίως. Δυστυχώς τα ποσοστά των θανάτων από τον καρκίνο του μαστού για παράδειγμα δεν έχουν μειωθεί από το 1990 ενώ οι υπόλοιποι 3 τύποι καρκίνου φαίνεται να παρουσιάζουν μία μείωση σύμφωνα με (SEER Cancer Statistics Review (1975-2009)).  Όμως μήπως, και αυτό είναι απορία, μήπως η μείωση που έχει παρατηρηθεί οφείλεται απλά στο γεγονός ότι οι καρκίνοι αυτοί μπορούν να εντοπιστούν σε πολύ αρχικά στάδια, τόσο αρχικά που μπορεί να φεύγαν έτσι κι αλλιώς από μόνοι τους;  http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FFtQ-2GGHB8#!


Μία επίσης σημαντική παρατήρηση είναι ότι συνήθως (αν όχι πάντα) οι καρκινοπαθείς που πεθαίνουν εξαιτίας κάποιας αντικαρκινικής θεραπείας και όχι λόγω του καρκίνου, εμφανίζονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σαν να πέθαναν από τον ίδιο τον καρκίνο (Έχασε τη μάχη κατά του καρκίνου).
Το 1992 έγινε μία σουηδική έρευνα στο Journal of the American Medical Association, «High 10-year survival rate in patients with early, untreated prostatic cancer» που έγινε σε άντρες οι οποίοι δεν είχαν υποβληθεί σε θεραπεία, έδειξε ότι από τους 223 άντρες που είχαν διαγνωστεί με καρκίνο προστάτη σε αρχικά στάδια, μόνο οι 19 πέθαναν 10 χρόνια μετά τη διάγνωση. Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι δεν έχει αποδειχθεί αν όντως οι αγωγές για τον καρκίνο του προστάτη κάνουν τα επίπεδα θνησιμότητας να μειωθούν.

Από την άλλη πλευρά, η προστατεκτομή ολική ή μερική έχει ως αποτέλεσμα τα μετέπειτα προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας, ακράτειας. Με λίγα λόγια οι άντρες αυτοί υφίστανται μία ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ μείωση στην ποιότητα της ζωής τους!

Οι πολύ ηλικιωμένοι πάλι, έχουν σχεδόν όλοι κάποιον καρκίνο, αλλά δεν υποβάλλονται σε θεραπεία επειδή έχει αποδειχθεί ότι τα οφέλη είναι αμελητέα μπροστά στα μειονεκτήματα των θεραπειών.  



Δημοσίευση για τη θνησιμότητα από τους καρκίνους από το 1970 μέχρι το 1997 σε ένα από τα εγκυρότερα ιατρικά περιοδικά, το The New England Journal of Medicine.  Cancer Undefeated!  Οι θάνατοι λόγω του καρκίνου όχι μόνο δεν έχουν μειωθεί αλλά έχουν αυξηθεί! (τουλάχιστον μέχρι το 1997)… http://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJM199705293362206 «Ο πόλεμος ενάντια στον καρκίνο είναι μακριά από το τέλος. Η επίδραση των νέων θεραπειών για τον καρκίνο στη θνησιμότητα των ασθενών είναι άκρως απογοητευτική» είπε ο Dr John Bailar, chief της Επιδημιολογίας στο McGill University στο Montreal και πρώην εκδότης του Journal of the National Cancer Institute.

Οι διεθνώς αναγνωρισμένοι ερευνητές για την υγεία Robert Houston και Gary Null έκαναν την εξής δήλωση για τους λόγους που βρίσκονται πίσω από την αντικαρκινική στρατηγική της ιατρικής βιομηχανίας: «Η εύρεση θεραπείας για τον καρκίνο θα σήμαινε το τέλος των ερευνητικών προγραμμάτων, την απαξίωση ορισμένων ειδικοτήτων, το τέλος των ονείρων για προσωπική δόξα. Θα σήμαινε την κατάργηση των συνεισφορών σε όλα αυτά τα ιδρύματα που ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα. (…). Θα αποτελούσε θανάσιμη απειλή για τις κλινικές, καθιστώντας άχρηστες τις δαπανηρές χειρουργικές, ακτινοθεραπευτικές και χημειοθεραπευτικές θεραπείες στις οποίες επενδύονται μεγάλα χρηματικά ποσά, εκπαίδευση και εξοπλισμός. (…). Οι άνθρωποι που έχουν συμφέροντα γύρω από τη βιομηχανία του καρκίνου δεν θέλουν καν να γίνονται έρευνες για νέες θεραπείες».

Μήπως αυτός είναι και ο λόγος που δε γίνονται έρευνες πάνω σε εναλλακτικές θεραπείες;
Αλλιώς γιατί η δυτική ιατρική δε προσπαθεί να βρει νέες μεθόδους και προτιμά κάτι σαν τη χημειοθεραπεία που αποδεδειγμένα δεν ωφελεί με εξαίρεση καρκίνους των όρχεων, λεμφώματος Hodgkin που φαίνεται να ευνοεί από 30-45%;
(The Contribution of Cytotoxic Chemotherapy to 5-year Survival in Adult Malignancies.)

Κάθε καρκινοπαθείς δυστυχώς έχει αξία κατά μέσο όρο 50.000$ για τον Αμερικανικό Ιατρικό Σύλλογο.
Κατά μέσο όρο η χημειοθεραπεία αποδίδει στους γιατρούς στις ΗΠΑ 300.000-1.000.000$ ετησίως.
Οι γιατροί εισπράττουν πάνω από 375.000$ για κάθε ασθενή που υποβάλλεται σε αντικαρκινικές θεραπείες, και όλα αυτά σύμφωνα με τις στατιστικές του Αμερικανικού Υπουργείου Εμπορίου.
Όταν ένας ασθενής θεραπεύεται, οι γιατροί χάνουν μία φλέβα χρυσού!
…… ή μήπως δε θεωρείται τον άνθρωπο ικανό να κάνει τέτοιες θηριωδίες για τα λεφτά;;;

Κλείνοντας το ενημερωτικό αυτό άρθρο, πρέπει να τονίσω ότι αυτά που γράφονται εδώ γράφονται για να ενημερωθεί ο κόσμος για πράγματα που ποτέ δεν πρόκειται να μάθει στην τηλεόραση, ακόμα και στα ιατρικά βιβλία. Δεν εκφράζεται εδώ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ η άποψη ότι ένας καρκινοπαθής δεν πρέπει υποβληθεί σε κάποια θεραπεία (ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία), ούτε φυσικά να σας αγχώσω!!!
Εξάλλου ανάλογα τον τύπο καρκίνου και το ιστορικό του ασθενή οι μέθοδοι αντιμετώπισης μπορεί να ποικίλουν.

Απλά θέλω να σας δείξω ότι ΜΟΝΟ ΜΕ την πρόληψη μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς!
http://yourdailynutritionist.blogspot.com/2012/04/blog-post.html
Πρέπει τέλος να καταλαβαίνουμε ότι μόνο και μόνο επειδή όλες οι κακές μας συνήθειες δεν μας βλάπτουν άμεσα, δε σημαίνει ότι μπορούμε να τις συνεχίσουμε.
Τουλάχιστον αυτός που το κάνει να μην κατηγορεί το Θεό ή την κακή του τύχη για ότι του συμβεί…

The ideal cancer treatment is prevention. The ideal path to prevention is harmony and balance in body, mind, emotions and spirit.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82 
http://www.maximumfitness.gr/arthra/diatrofi/05.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Cancer_cell
http://barrygroves.blogspot.com/2008/11/tumours-fuelled-by-lactic-acid.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Aerobic_respiration
http://www.thedoctorwithin.com/cancer/to-the-cancer-patient/ (!)
http://www.naturalmedicine.com/experts/tim-oshea/
http://cancertutor.com/ChemoSpill/deathbydoctoring4.htm
http://www.americanchinesemedicineassociation.org/Most%20Cancer%20Patients%20Die%20of%20Chemotherapy.htm
http://scientificliving.net/2010/06/18-reasons-why-conventional-cancer-treatment-is-insane/
http://www.medscape.com/viewarticle/551998
http://www.mnwelldir.org/docs/fraud/chemo.htm
http://www.holisticcancersolutions.com/efficacy_of_chemo.htm
http://www.webmd.com/cancer/brain-cancer/news/20090506/fda-oks-avastin-for-glioblastoma

John C. Bailar, M.D., Ph.D., and Heather L. Gornik, M.H.S. N Engl J Med 1997; 336:1569-1574 May 29, 1997

Walter Last, “The Ecologist”, Vol. 28, no. 2, March-April 1998

Hardin B. Jones, Ph.D. «A Report on Cancer», 1969

Allen Levin, MD, UCSF, “The Healing of Cancer”, Marcus Books, 1990

Tim O’Shea, “Chemotherapy – An Unproven Procedure”

Cancer: Why we’re still dying to know the truth”, Credence Publications, 2000

Philip Day, “Cancer: Why we’re still dying to know the truth”, Credence Publications, 2000


Moritz A. Cancer is not a disease.
Johansson JE, Adami HO, Andersson SO, Bergström R, Holmberg L, Krusemo UB. High 10-year survival rate in patients with early, untreated prostatic cancer. 1992 Apr 22-29;267(16):2191-6

Jane C. Weeks, M.D., Paul J. Catalano, Sc.D., Angel Cronin, M.S., Matthew D. Finkelman, Ph.D., Jennifer W. Mack, M.D., M.P.H., Nancy L. Keating, M.D., M.P.H., and Deborah Schrag, M.D., M.P.H. Patients’ Expectations about Effects of Chemotherapy for Advanced Cancer N Engl J Med 2012; 367:1616-1625 October 25, 2012 DOI: 10.1056/NEJMoa1204410

Oncologist. 2007;12:20-37


Edward G. Griffin World Without Cancer”, American Media Publications, 1996
Albert Braverman, MD, “Medical Oncology in the 90s”, Lancet, 1991, Vol. 337

Graeme Morgan, Robyn Ward, Michael Barton. The Contribution of Cytotoxic Chemotherapy to 5-year Survival in Adult Malignancies. Clinical Oncology (2004) 16: 549e560 doi:10.1016/j.clon.2004.06.007

U Abel. Chemotherapy of advanced epithelial cancer – a critical review. Biomedicine & Pharmacotherapy, Volume 46, Issue 10, Pages 439-452 

 via
Advertisements

Μαύρες καμήλες; Αδύνατον!

ζοομ

Μια εκπληκτικής ομορφιάς φωτογραφία του National Geogrpahic  θα σας κάνει να τα χάσετε με την δύναμη της εικόνας και την οφθαλμαπάτη που  προκαλεί.
Πρόκειται για τη φωτογραφία που έβγαλε ο Ζορζ Στάινμετζ για το National Geogprahicκαι σ” αυτήν υπάρχει ένα κοπάδι από καμήλες καθώς προχωρά στη μεγαλύτερη αμμώδη έρημο του πλανήτη που βρίσκεται ανάμεσα στη  Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν και την Υεμένη. Στα αραβικά η έρημος ονομάζεται Ρουμπ Αλ-Καλί που σημαίνει το «άδειο τετράγωνο».
Το πραγματικά απίστευτο  όμως είναι οτι εσύ δεν βλέπεις τις καμήλες αλλά τις σκιές τους. Οι «μαύρες» καμήλες οι οποίες φαίνονται στην φωτογραφία δεν είναι παρά οι σκιές των ζώων και όχι οι ίδιες οι καμήλες. Αν πατήσετε στην εικόνα, θα παρατηρήσετε τα μικρά άσπρα σημάδια και θα δείτε πως αυτά  είναι οι πραγματικές καμήλες που διασχίζουν την έρημο!

via

Εγώ… Εγώ απλώς, απολαμβάνω το ταξίδι…

Ένα πρωινό ακούω μια γνώριμη φωνή να μου λέει: «Βγες έξω στο δρόμο, υπάρχει ένα δώρο για σένα». Καταχαρούμενος, βγαίνω έξω και βλέπω το δώρο μου. Μια πανέμορφη άμαξα μπροστά στην πόρτα μου, από λουστραρισμένο ξύλο καρυδιάς, με μπρούντζινα χερούλια και φανάρια από λευκή πορσελάνη. Όλα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ κομψά, πολύ «chic». Ανοίγω την πορτούλα και μπαίνω στην άμαξα. Το μεγάλο ημικυκλικό κάθισμα με επένδυση από μπορντό βελούδο και τα κουρτινάκια από λευκή δαντέλα, δίνουν στην καμπίνα μια νότα βασιλικής μεγαλοπρέπειας. Έχω την αίσθηση —αντιλαμβάνομαι απ” αυτά που βλέπω—, ότι σχεδιάστηκε αποκλειστικά για μένα. Έχει υπολογιστεί η απόσταση για τα πόδια, το μέγεθος του καθίσματος, το ύψος της οροφής… Όλα είναι πάρα πολύ άνετα κι έχει χώρο μόνο για μένα. Από τα παράθυρα βλέπω «το τοπίο»: δεξιά το σπίτι μου, αριστερά το σπίτι του γείτονά μου…
Μουρμουρίζω: «Απίθανο δώρο! Αχ, τι ωραία!…» και κάθομαι λίγο να απολαύσω αυτήν την ωραία αίσθηση. Στο λεπτό, αρχίζω να βαριέμαι. Η θέα από το παράθυρο είναι πάντα η ίδια.
Αναρωτιέμαι: «Πόσον καιρό μπορεί κανείς να βλέπει τα ίδια πράγματα;»
Και καταλήγω ότι το δώρο που μου έκαναν είναι τελείως άχρηστο. Ενώ εκφράζω το παράπονό μου μεγαλοφώνως, περνάει ο γείτονάς μου και μου λέει, σαν να διαβάζει τη σκέψη μου.
«Δε νομίζεις ότι κάτι λείπει απ” αυτήν την άμαξα;»
Με απορία (τι να λείπει άραγε;) κοιτάζω τα χαλιά και την ταπετσαρία.
«Λείπουν τα άλογα» μου λέει πριν προλάβω να τον ρωτήσω.
Γι” αυτό βλέπω όλο τα ίδια —σκέφτομαι—, γι” αυτό νιώθω να βαριέμαι…
«Καλά λες» απαντάω.
Οπότε, πάω στο στάβλο του σταθμού, ζεύω στην άμαξα δύο άλογα κι ανεβαίνω πάλι επάνω. Από μέσα, φωνάζω: «Ίααα!»
Και ξεκινάμε…
 Η θέα τώρα είναι υπέροχη, καταπληκτική, το τοπίο που αλλάζει είναι μια διαρκής έκπληξη. Ωστόσο, σε λίγο νιώθω την άμαξα να τραντάζεται και βλέπω ένα ράγισμα στο πλάι. Φταίνε τα άλογα, που με πάνε από κακοτράχαλους δρόμους.
Πέφτουν σε λακκούβες, σκαρφαλώνουν ανηφοριές, με οδηγούν σε γειτονιές περίεργες κι επικίνδυνες. Αντιλαμβάνομαι ότι εγώ δεν έχω κανέναν έλεγχο.
Τα άλογα με πάνε όπου θέλουν.
Στην αρχή ήταν ωραία, τώρα όμως αισθάνομαι ότι το πράγμα έχει γίνει πολύ επικίνδυνο.
Αρχίζω να φοβάμαι, αλλά ούτε αυτό μου προσφέρει κάτι.
Εκείνη τη στιγμή, περνάει από δίπλα μου ο γείτονας με το αυτοκίνητό του.
Του βάζω τις φωνές: «Ανάθεμά σε! Τι μου “κανες!»
Κι εκείνος μου φωνάζει: «Χρειάζεσαι αμαξά!»
«Άαα!» κάνω εγώ.
Με μεγάλη δυσκολία, με τη βοήθεια του γείτονα, συγκρατώ τα άλογα και αποφασίζω να προσλάβω αμαξά.
 Λίγες μέρες μετά, αναλαμβάνει καθήκοντα.
 Ένας άνθρωπος πολύ τυπικός, προσεκτικός, με σοβαρή όψη, που φαίνεται να ξέρει καλά τη δουλειά του. Τώρα, μάλιστα. Είμαι έτοιμος να απολαύσω πραγματικά το δώρο μου. Ανεβαίνω στην άμαξα, τακτοποιούμαι στην καμπίνα, βγάζω το κεφάλι και λέω στον αμαξά πού θέλω να πάω.
Αυτός οδηγεί, αυτός ελέγχει την κατάσταση, αυτός αποφασίζει για τη σωστή ταχύτητα και επιλέγει την καλύτερη διαδρομή.
Εγώ… Εγώ, απλώς, απολαμβάνω το ταξίδι.
Αυτή η μικρή αλληγορία θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την ολιστική αντίληψη για τον άνθρωπο. Όταν ήρθαμε στον κόσμο, βγήκαμε από το «σπίτι» μας και βρήκαμε μπροστά μας ένα δώρο:
 το σώμα μας. Μια άμαξα που σχεδιάστηκε ειδικά για τον καθένα από μας. Ένα όχημα ικανό να προσαρμόζεται στις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος, αλλά και να παραμένει απαράλλαχτο σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Λίγο μετά τη γέννηση, το σώμα μας κατέγραψε μια επιθυμία, μια ανάγκη, μια ενστικτώδη απαίτηση, και κινήθηκε. Η άμαξα αυτή —το σώμα—, δεν θα είχε καμία χρησιμότητα χωρίς άλογα. Τα άλογα είναι οι επιθυμίες, οι ανάγκες, οι ενορμήσεις και τα συναισθήματα. Για ένα διάστημα, όλα πάνε καλά. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποιούμε πως οι επιθυμίες αυτές μας οδηγούν σε δρόμους κάπως τολμηρούς — και καμιά φορά επικίνδυνους.
 Χρειάζεται, λοιπόν, να βάλουμε φρένο στις επιθυμίες μας. 

Τότε εμφανίζεται ο ρόλος του αμαξά: το μυαλό, η διάνοιά μας, η ικανότητά μας για λογική σκέψη. Ο αμαξάς θα διαχειριστεί όσο καλύτερα γίνεται το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή. Πρέπει να ξέρουμε ότι ο καθένας από μας είναι, τουλάχιστον, οι τρεις αυτές προσωπικότητες που συνεργάζονται…

Εσύ θα φροντίσεις να υπάρχει αρμονία ανάμεσα σ” αυτά τα τρία μέρη και να μην παραμελήσεις κανέναν από αυτούς τους τρεις πρωταγωνιστές.
Μην αφήσεις το κορμί σου να το παρασύρουν μόνο οι ορμές, τα συναισθήματα ή τα πάθη σου. Θα είναι φοβερά επικίνδυνο και μπορεί να αποβεί εις βάρος σου. Μ” άλλα λόγια, χρειάζεσαι το μυαλό για να βάλεις κάποια τάξη στη ζωή σου.
Ο αμαξάς χρειάζεται για να καθορίζει τον δρόμο, την πορεία. Τα άλογα είναι, όμως, αυτά που πραγματικά οδηγούν την άμαξα. Μην επιτρέψεις στον αμαξά να τα παραμελεί. Έχουν ανάγκη από τροφή και προστασία, γιατί… τι θα έκανες χωρίς άλογα; Τι θα ήσουν αν είχες μόνο σώμα και μυαλό; Πώς θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες καμία επιθυμία; Θα ζούσες όπως αυτοί που περνάνε από τον κόσμο χωρίς να έχουν επαφή με τα συναισθήματά τους, αφήνοντας μόνο το μυαλό τους να οδηγεί την άμαξα.
Φυσικά, ούτε την άμαξα μπορείς να παραμελήσεις, γιατί πρέπει να κρατήσει για όλο το ταξίδι. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να την επισκευάζεις, να τη φροντίζεις, να τη λουστράρεις, να κάνεις δηλαδή ό,τι απαιτείται για τη συντήρησή της. Αν δεν την προσέχει κανείς, η άμαξα χαλάει, κι άμα χαλάσει η άμαξα, τελειώνει το ταξίδι.
Όταν λοιπόν είμαι σε θέση να τα ενσωματώσω όλα αυτά, όταν ξέρω ότι είμαι το σώμα μου, ο πονοκέφαλος και η πείνα μου, το κέφι, οι επιθυμίες και τα ένστικτά μου… ότι είμαι ακόμη οι στοχασμοί, ο νους που σκέφτεται και οι εμπειρίες μου… τότε είμαι έτοιμος να πορευτώ, με τα κατάλληλα εφόδια, τον δρόμο που σήμερα επιλέγω για μένα.

 Η αλληγορία της άμαξας  του Χόρχε Μπουκάι

πηγη

Θέλω να μείνω κενός, για να δω τι θα γίνει…

«Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί θεωρείται αρρώστια αυτό που έχω. Γιατί είναι άρρωστο να μην θέλεις τίποτα. Να μην έχεις κανένα στόχο και κανένα όνειρο. Γιατί αυτό έχει βαφτιστεί κατάθλιψη;(…) Γιατί ντε και καλά πρέπει να έχω κάποιο όνειρο; Δεν μπορώ απλώς να αναπνέω και να κοιμάμαι;… Γιατί πρέπει να είμαι καλός σε μία δουλειά, γιατί πρέπει να κάνω σχέδια για το μέλλον, γιατί πρέπει να αγωνιώ για το παιδί μου, γιατί πρέπει να μου αρέσουν τα ταξίδια και οι γνώσεις;

Όλες αυτές οι ανάγκες κατασκευάστηκαν έτσι ώστε ο άνθρωπος να αποφύγει τον πραγματικό του εαυτό και οι άνθρωποι τα κάνουν όλα αυτά με την ψευδαίσθηση ότι τα κάνουν για τον εαυτό τους, ότι τον πλουτίζουν, τον δυναμώνουν, τον καλλιεργούν. Γιατί όμως ο εαυτός χρειάζεται ενδυνάμωση,καλλιέργεια και πλούτο;  Μήπως επειδή από μόνος του είναι αδύναμος,ακαλλιέργητος και φτωχός;  Μήπως επειδή η φύση του είναι τιποτένια;
Και γιατί αυτός που αποφασίζει,κόντρα στο ρεύμα, να παραμείνει με την τιποτένια φύση του,χωρίς να επέμβει καθόλου, γιατί αυτός θεωρείται καταθλιπτικός και όχι ήρωας;
Γιατί δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι οι άλλοι που παλεύουν με νύχια και με δόντια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και όλο κάνουν πράγματα;
(…)
Δεν είναι καταθλιπτικοί όλοι αυτοί οι ανθρώπινοι οργανισμοί που ασυνείδητα έχουν αντιληφθεί πόσο καταθλιπτικοί είναι και τρέχουν με αλματώδη ταχύτητα μακριά από τον εαυτό τους και βαφτίζονται ισορροπημένοι άνθρωποι;
 Και είμαι καταθλιπτικός εγώ,που αποφάσισα να μην τρέξω μακριά και απλώς έκατσα οκλαδόν μέσα  στη μέση, περιμένοντας να δω τι θα γίνει; (…)

 Ο έρωτας δεν είναι σύπμτωμα κατάθλιψης;
 Η μεταμφίεση του προβλήματός μου σε φτερωτό έρωτα με τόξο και βέλος,δεν είναι κατάθλιψη;
 Δεν είναι φυγή το να ντυθώ το ρόλο του άντρα-κουβαλητή, του άντρα-κατακτητή, του άντρα-στήριγμα, του άντρα-δουλευταρά, του άντρα-προστάτη, του άντρα-κερατά, του άντρα-οτιδήποτε;
 Δεν είναι ψευδαίσθηση;
 Η σχέση δεν είναι ψυχαναγκασμός;
 Όταν εγώ άναβα το θερμοσίφωνο στις τέσσερις,για να έρθει η Ιουλία στις τεσσερισήμισι και να βρει ζεστό νερό για να κάνει μπάνιο,επειδή έπρεπε να φύγει πάλι στις πέντε, το έκανα επειδή ήμουνα μη καταθλιπτικός άνθρωπος;
 Ή ψυχαναγκαστικός;
Ή μήπως από τρελό έρωτα μετά από δώδεκα χρόνια συμβίωσης;
Τι διαφορά έχει το πάτημα του κουμπιού του θερμοσίφωνα μια συγκεκριμένη ώρα καθημερινά από το να μετράω ρόμβους και τετραγωνάκια στην κουβέρτα μου μέχρι να πάει τρεισήμισι;
 Η πρώτη περίπτωση θεωρείται υγιής και η δεύτερη άρρωστη; Στην πρώτη περίπτωση ζούσα, ενώ τώρα δεν ζω;
Αν είναι δυνατόν…

 Τέτοια παραποίηση της πραγματικότητας,μόνο και μόνο για να στηρίξουμε μια αρρωστημένη κοινωνική δομή, αποτελούμενη από καταθλιπτικούς ψυχιάτρους, καταθλιπτικούς πολιτικούς, καταθλιπτικούς αρχιτέκτονες, καταθλιπτικούς καλλιτέχνες, καταθλιπτικούς οικογενειάρχες, που γαντζώνονται σαν τα κοράκια από κάποια τέχνη ή από κάποια επιστήμη, ή από τα ίδια τους τα παιδιά για να βαφτιστούν υγιείς, ευχαριστημένοι και επιτυχημένοι;
Για μία σφραγίδα πάνω στην ταυτότητα, για μερικά κολυβογράμματα που λένε έγγαμος ή άγαμος ή επάγγελμα τάδε;
 Επάγγελμα πετυχημένος;
 Πετυχημένος άνθρωπος;
Αυτό το ψέμα κατάφερε να μας πασάρει η εξέλιξη, σε αυτό το ψέμα καταλήξαμε το 2010, αφού πρώτα ταξιδέψαμε με τρύπια βάρκα πάνω σε χιλιάδες άλλα ψέματα.
Πάντα, δηλαδή, μία κοινωνία για να υπάρξει κρεμάει μία ταμπέλα, ένα πανό, με τον στόχο που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος για να γίνει αποδεκτός, και ο κάθε κακομοίρης παλεύει μία ζωή να πετύχει αυτόν το στόχο.
(…)
Θέλω να μπορέσω να νιώσω αδιαφορία για όλα,ακόμα και για το παιδί μου, για να λυτρωθώ από τον ρόλο μου.
 Θέλω να μείνω σκέτος, για να δω τι θα γίνει.
 Είμαι περίεργος.
Αυτό δεν είναι παραίτηση.
 Ίσα ίσα, αυτό είναι πραγματικό ενδιαφέρον.
 Κανένας δεν τολμάει να φτάσει στα άκρα τη μιζέρια του εαυτού του,όλοι φτάνουν μέχρι ενός σημείου και μετά τη διακόπτουν πανικόβλητοι.
 Κανονίζουν στα γρήγορα μία βραδινή έξοδο, τρέχουν να αγοράσουν κάτι για να ανέβουν ψυχολογικά, διαβάζουν ωραία βιβλία για να τους απορροφήσει κάτι, το ρίχνουν στην εργασιοθεραπεία, κατεβάζουν ιδέες, ονειρεύονται σχέσεις,ταξίδια,εκτονώνονται,συμπάσχουν με τα δελτία ειδήσεων, θυμούνται τα παλιά,όλοι κάτι κάνουν,ποιος τολμάει να μην κάνει τίποτα;
(…)

Γιατί ένιωθα ευτυχισμένος όταν γεννήθηκε ο Ιάσονας;
 Σίγουρα όχι για τον Ιάσονα.
Αν μου έλεγαν ξαφνικά στο μαιευτήριο ότι ο Ιάσονας δεν είναι δικός μου, δεν θα ένιωθα τόσο ευτυχισμένος.
 Άρα ένιωθα ευτυχισμένος επειδή ο Ιάσονας ήτανε δικός μου και όχι επειδή γεννήθηκε.
Θα μπορούσε δηλαδή η ευτυχία μου να μετατραπεί σε φρίκη μέσα σε ένα δευτερόλεπτο,άρα η ευτυχία μου δεν έχει καμία σχέση με αυτόν στον οποίο την αποδίδω.
 Άρα δεν νιώθω τίποτα αληθινό.
 Οπότε δημιουργώ ψεύτικα συναισθήματα, επειδή δεν έχω αληθινά και μετά πάω και τα φορτώνω σε κάποιον άλλον έτσι ώστε να γλιτώσω εγώ από αυτά.
 Οπότε γιατί χαίρομαι όταν είμαι ερωτευμένος;
 Χαίρομαι γιατί για άλλη μια φορά δεν πρέπει να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, χαίρομαι που τον απέφυγα.»

Μεγάλοι δρόμοι, Λένα Κιτσοπούλου

«Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας… Δεν είναι η ζωή πολυτιμότερη από την τροφή, και το σώμα από το ένδυμα;» Μη μεριμνήσετε, λοιπόν, για την αύριο · επειδή, η αύριο θα μεριμνήσει για τα δικά της · αρκετό είναι στην ημέρα το κακό της.» (Κατά Ματθαίον 6:33-34)

Από το "σπήλαιο του Πλάτωνα" στο φως μιας άλλης πραγματικότητας

του ανιχνευτή

Υπάρχουν ή υπήρξαν άπειρες πραγματικότητες γύρω μας:

  • η πραγματικότητα που αντιλαμβάνονται τα έντομα και τα πουλιά τα οποία βλέπουν στην περιοχή του υπεριώδους φωτός, κάτι που αδυνατεί να κάνει ο άνθρωπος
  • η πραγματικότητα που βιώνουν τα ψάρια στο θαλάσσιο κόσμο και «τα ψάρια δεν ξέρουν ότι βρέχει», σύμφωνα με το εξαιρετικό βιβλίο του Παντελή Γιαννουλάκη
  • η πραγματικότητα που βιώνουν οι σκύλοι, οι οποίοι μπορούν να ακούσουν συχνότητες από 40 ως 46.000 χερτζ, αντίθετα με εμάς που μπορούμε να ακούμε ήχους με συχνότητες που κυμαίνονται από 20 ως 20.000 χερτζ (κύκλους ανά δευτερόλεπτο)
  • η πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες σ’ένα φονταμενταλιστικό θεοκρατικό καθεστώς, όπως το ισλαμικό Αφγανιστάν
  • η πραγματικότητα με ό,τι σήμαινε για την αντίληψη και τον τρόπο ζωής των χριστιανών στα σκοτεινά χρόνια (όχι και πως τα σημερινά είναι λουσμένα στο φως!), που όλα τα σκέπαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά της Ιεράς Εξέτασης
  • οι αντιλήψεις που διαμόρφωναν τη θεωρία και την πράξη-και άρα την πραγματικότητα- στην κοινωνία των αρχαίων Σπαρτιατών, της αυτοκρατορικής Ρώμης, της σταλινικής Σοβιετικής Ένωσης
  • η πραγματικότητα ενός εφήβου που όλη του η μέρα σχεδόν και η ενέργειά του καταναλώνεται μπροστά στην οθόνη ενός PC και σε ψηφιακά ταξίδια μέσα σε εικονικούς κόσμους, που οριοθετούν μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα απ’αυτή ενός νεαρού αθλητή π.χ. του στίβου
  • Η ρευστή πραγματικότητα των ονείρων που για πρωτοπόρους επιστήμονες δεν θεωρείται λιγότερο πραγματική από εκείνη της εγρήγορσης



Τελικά ποια πραγματικότητα είναι ποιο πραγματική; Κι αν, σύμφωνα με τις απόψεις και τα συγκλονιστικά πειράματα της Κβαντομηχανικής, ότι τίποτε δεν είναι αληθινό, ούτε το ίδιο το-σύμφωνα με πολύ σοβαρές ενδείξεις- ολογραφικό  σύμπαν («Η αντίληψη ότι ο κόσμος μας είναι τρισδιάστατος μπορεί να είναι μια παράξενη αυταπάτη»), αν δεν βρεθεί ο παρατηρητής να το παρατηρήσει


…τότε δεν είναι ένα μεγάλο φιάσκο κάθε δόγμα που έχει συμφωνήσει ο ίδιος ο άνθρωπος ν’ακολουθεί, συχνά σαν  πεισματάρικο σκυλί, πιστό μέχρι θανάτου στον αφέντη του; Όσο κι αν το κακομεταχειρίζεται αυτός, καθώς έχει φροντίσει να το εκπαιδεύσει ώστε να προσαρμοστεί απόλυτα στη «σκυλίσια πραγματικότητά του!»

 Κι αν ποτέ δοκιμάσεις-και ίσως το’χεις κάνει- να μιλήσεις σε έναν οπαδό θρησκείας ή κόμματος και να προσπαθήσεις με απόλυτα λογικά επιχειρήματα να του εξηγήσεις ότι όλα όσα πιστεύει μπορεί να είναι ένα τερατώδες ψέμα, μια καλοστημένη απάτη, ένα ανύπαρκτο ιδανικό και μια μυθοπλασία, πώς θα αντιδράσει αυτός; Με τι αυτοματισμούς;
Πώς θα υπερασπιστεί τη νοητική του φυλακή και την εμφυτευμένη ιδέα από τους εκμεταλλευτές του (ακόμη και με αντισυμβατική-περιθωριακή αμφίεση), αν όχι σαν θηρίο που με νύχια και δόντια υπερασπίζεται τη «φωλιά» του; Αυτή που με τίποτε δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει για να πάει έστω λίγο παραπέρα.
Την περιοχή στην οποία κινείται και θεωρεί πως είναι όλος ο κόσμος γι’αυτόν μες στον οποίο βιώνει την πολύτιμη «πραγματικότητά» του…Η οποία έχει πειστεί (ή προγραμματιστεί να πιστεύει) πως είναι και η μόνη ορθή, σωτήρια, κατάλληλη! Και το χειρότερο; για να υιοθετηθεί κι από όλους τους άλλους ή σχεδόν όλους!

 Μέσα στη σκοτεινή φυλακή των δεσμωτών, που το τελευταίο που επιθυμούν είναι η διαύγεια και η ανεξαρτησία του συνειδητοποιημένου ανθρώπου. Η οποία οδηγεί στην πνευματική και σωματική ελευθερία…

Κι επειδή θα γίνει και πολύ καχύποπτος απέναντί σου, αν δοκιμάσεις πάλι να του εξηγήσεις ότι εσύ επιλέγεις ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΚΕΙΣ σε καμία «στρούγκα», πολιτική-θρησκευτική-επιστημονική-καλλιτεχνική-γηπεδική, γιατί προσπαθείς ν’ανακαλύψεις την αλήθεια (ή τις αλήθειες) μόνος σου, αναλαμβάνοντας υπεύθυνα και το τίμημα των επιλογών σου. Χωρίς σπόνσορες ή δεκανίκια ή στάμπες και φλάμπουρα (ή ακόμη και αντίθετα στη»σημαία της μη σημαίας») ή ελεγκτές να σε κατέχουν, ε! τότε πια…

…καταλαβαίνεις πως μια τέτοια πιθανότητα ΔΕΝ υφίσταται και δεν χωράει με τίποτα στην εξήγηση που του έμαθαν για τον κόσμο, τους ανθρώπους και τη λειτουργία τους. Η οποία διαμορφώνει την πραγματικότητα στα δικά του «βαριά μάτια», με τους συμμάχους κι αντιπάλους, τις εξισώσεις της και τις ερμηνείες της, τα στεγανά και τα έστω και κάποια παράξενα και «γραφικά» της. Εσένα το πολύ να σε κατατάξει σε αυτά τα τελευταία, αν πειστεί ότι δεν είσαι «πράκτορας του εχθρού» ή κάποιος με ανεξιχνίαστες-κι επί το πλείστον δόλιες-βλέψεις, με δήθεν «μανδύα ουδετερότητας». Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να κινδυνέψει και η σωματική σου ακεραιότητα, αν οι(ο) συνομιλητές(-ής) σου εξαντλήσουν το λεκτικό οπλοστάσιο των ιδεολογικών μαθημάτων τους και τότε περάσουν σε πιο «αποτελεσματικές μεθόδους διαλόγου»…Αν μάλιστα είναι και φανατισμένοι, πιθανώς να μη χρησιμοποιήσουν και πάρα πολλές λέξεις και να περάσουν πιο γρήγορα στις «αποτελεσματικές» μεθόδους επιβολής των απόψεών τους, αλλά εσύ φταις που πήγες κι έμπλεξες!

Οπότε καλό είναι να ξέρεις πότε να σιωπάς ή και να μην ανοίγεις καθόλου το στόμα σου, όταν αντιλαμβάνεσαι το «βάθος και το ύψος» της «πραγματικότητας» που συναντάς μπροστά σου. Και, απλώς, να την προσπερνάς…Αφού έτσι κι αλλιώς και το Εντερπράιζ από το ΣΤΑΡ ΤΡΕΚ να εμφανιστεί και να μαρσάρει στους ουρανούς, οι «πραγματογνώμονες» θα μιλούνε για παραισθήσεις κάποιων ευφάνταστων. Μέχρι ο μίστερ Σποκ να τους διακτινίσει στο σκάφος για να τους μελετήσει, όπως ο ανθρωπολόγος μια πρωτόγονη φυλή στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου!

Κλείνω με κάποια λόγια του Φραντς Κάφκα:

» Από τα έξω θα επιβάλλει κανείς πάντοτε θριαμβευτικά στον κόσμο θεωρίες και μετά θα πέφτει κατευθείαν μέσα στο λάκκο που έσκαψε, όμως μόνο από τα έσω θα κρατάει τον εαυτό του και τον κόσμο ήρεμο κι αληθινό «

πηγη

Λόγια θα μου πείτε… Ελπίδα, θα σας πω εγώ!

Όταν διαβάσετε την ακόλουθη ιστορία μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Μην πείτε «ωραίο για παραμυθάκι, αλλά στην πραγματική ζωή τι γίνεται»; Γιατί είναι αλήθεια πως…
 «όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει»! Άλλωστε τι μπορείς να πεις σε έναν άνεργο, σε έναν που δεν έχει να φάει, σε κάποιον που χρωστάει, σε αυτόν που του παίρνουν το σπίτι, σε έναν που αδικήθηκε ή σε έναν άρρωστο; Επειδή, όμως, όλοι είμαστε στο «χορό» αυτό  με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, χρειαζόμαστε λίγη δύναμη, λίγη αισιοδοξία, λίγο κουράγιο για να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… Λόγια θα μου πείτε… Ελπίδα, θα σας πω εγώ…
«Μια μέρα o γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι. Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες και ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά. 

Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο. Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να τον θάψει ζωντανό. Κάλεσε… όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι, λοιπόν, από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά, ούρλιαξε… Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε. Λίγα φορτία χώμα είχαν πέσει στο πηγάδι, όταν ο γεωργός κοίταξε κάτω και έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε. Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!! Με κάθε φτυαριά χώμα που έπεφτε στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω στο ζώο και αυτό κάθε φορά τιναζόταν και έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι που έχει φτάσει πια στην επιφάνεια του πηγαδιού»!

Ηθικό δίδαγμα: Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές «φτυαριές» από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας. Να θυμάστε, όμως, πως καθένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο. Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα. Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω!!!

forcleveronly

 via

Θέλεις το σύμπαν να επικοινωνήσει μαζί σου;

Κάθε φορά που εσύ ζητάς κάτι από το σύμπαν, αυτό ανταποκρίνεται άμεσα και σου απαντάει σε κάθε σου ερώτηση.

Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι εάν σου απαντάει το σύμπαν ή όχι, διότι αυτό τουλάχιστον για εμένα είναι δεδομένο. Το μεγάλο ερώτημα είναι το πως απαντάει το σύμπαν και για την ακρίβεια πως μπορείς εσύ να αντιληφθείς την απάντησή του.

Αυτή είναι μια ερώτηση πολύ παλιά η οποία μόλις πρόσφατα έχει αρχίσει να απαντιέται διάσπαρτα.

Η απάντηση είναι αρκετά απλή και ίσως για αυτό είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή. Μπορείς εσύ ο ίδιος να πεις στο σύμπαν τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελες να σου απαντάει στα ερωτήματά σου.

Ο τρόπος είναι απλός. Σκέψου κάτι αίσιο το οποίο κάθε φορά που το φέρνεις στο νου σου δημιουργείται ένα θετικό συναίσθημα. Αυτό θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε με το οποίο νιώθεις οτι έχεις ιδιαίτερη σχέση. Για παράδειγμα μια φίλη μου, έλεγε τις προάλλες οτι κάθε φορά που βλέπει ένα πούπουλο, κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή της. Είναι πεπεισμένη οτι το πούπουλο είναι ένα σημάδι παρουσίας κάποιου αγγέλου που την βοηθάει και επιλέγει να κάνει την παρουσία του αισθητή με αυτόν τον τρόπο.

Το σημάδι αυτό λοιπόν θα μπορούσε να είναι ένα ουράνιο τόξο, ένα χρώμα, ένας ήχος, ένας άγιος, μια μυρωδιά ή ακόμα και ένας αριθμός. Σε μένα για παράδειγμα, αυτόν τον ρόλο τον έχει ο αριθμός 22. Το γιατί δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι οτι εγώ νιώθω πολύ συνδεδεμένος με αυτόν τον αριθμό και κάθε φορά που τον βλέπω κάτι πολύ καλό παρουσιάζεται στη ζωή μου. Πέρα από αυτό, πολλές φορές η παρουσία του αριθμού αυτού με βοηθάει να επιλέγω όταν βρίσκομαι σε κάποιο δίλημμα. Ξαφνικά εμφανίζεται με έναν άμεσο ή έμμεσο τρόπο υποδεικνύοντας μου τον δρόμο.

Αφού λοιπόν διαλέξεις ένα σύμβολο με το οποίο νιώθεις οτι είσαι ιδιαίτερα συνδεδεμένος, ζήτα ξεκάθαρα από το σύμπαν οτι θέλεις να σου δίνει αυτό το σημάδι όταν σου απαντάει ή όταν θέλει να σου υποδείξει το δρόμο σου.

Το σύμπαν άμεσα θα λάβει το αίτημα σου και θα ανταποκριθεί. Κανόνισε όμως να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές ώστε όταν σου απαντάει με τον τρόπο που του έχεις ζητήσει, να το αντιλαμβάνεσαι και να το ευχαριστήσεις. Εάν δεν το κάνεις αυτό τουλάχιστον στην αρχή μέχρι να παγιοποιηθεί μέσα σου, τότε το σύμπαν θα το εγκαταλείψει επίσης όπως το εγκατέλειψες κι εσύ.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη αντιληφθεί, έστω κι αχνά, κάποιο σημάδι το οποίο επαναλαμβάνεται στη ζωή μας πριν μας συμβεί κάτι καλό. Εάν είσαι ένας από αυτούς που το έχουν ήδη αντιληφθεί, τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό το σημάδι και να αιτηθείς ξεκάθαρα στο σύμπαν οτι πλέον είσαι συνειδητός και επιθυμείς να συνεχίσει να επικοινωνεί μαζί σου με αυτόν τον τρόπο. Έτσι τα σημάδια ή οι οιωνοί θα ενταθούν περισσότερο.

Αυτή η γνώση υπήρχε από την αρχαιότητα, έστω κι αν ήταν ασυνείδητη. Οι μάντεις είχαν οιωνούς με τους οποίους προέβλεπαν το μέλλον. Αυτοί οι οιωνοί, ήταν ο δικός τους τρόπους να ερμηνεύσουν τις απαντήσεις του σύμπαντος.

Φυσικά, όπως και οτιδήποτε άλλο σε αυτόν τον δυαδικό κόσμο, το ίδιο κόλπο λειτουργεί και αντίστροφα. Δηλαδή ένα αρνητικό σημάδι μπορεί να επαναλαμβάνεται διαρκώς πριν συμβεί κάτι κακό. Μια γνωστή μου λέει ότι κάθε φορά που βλέπει μια παλιά συμμαθήτριά της στο δρόμο, κάτι κακό της συμβαίνει. Και φυσικά, αποδίδει την αρνητική κατάσταση που προκύπτει μετέπειτα στην επιρροή αυτής της γυναίκας, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η γυναίκα απλά εξυπηρετεί τον τρόπο που το σύμπαν την προειδοποιεί για κάτι μελλοντικό.

Κάποιοι άλλοι βλέπουν νεκρούς συγγενείς, ενώ υπάρχουν πολλοί που βλέπουν εφιάλτες πριν συμβεί κάτι κακό.

Όλα αυτά συμβαίνουν όμως γιατί απλά εσύ έχεις ειδοποιήσει το σύμπαν υποσυνείδητα ότι επιθυμείς τον έναν ή τον άλλον τρόπο να επικοινωνεί μαζί σου.

Τώρα λοιπόν μπορείς να αναλάβεις εσύ τα ηνία και να πάψεις να είσαι έρμαιο απλά των οιωνών και να αρχίσεις μια ωραία συνειδητή κουβέντα με το αγαπητό σύμπαν.

Καταλήγοντας θα ήθελα να πω ότι τα παραπάνω είναι απλά ένας έξυπνος τρόπος να βρούμε μία δίοδο επικοινωνίας με αυτή τη Νοημοσύνη. Αυτό συμβαίνει διότι δεν είμαστε σε θέση να είμαστε πλήρως συντονισμένοι με την μία και μοναδική Συνείδηση, όπου φυσικά δεν θα χρειαζόμασταν ούτε οιωνούς ούτε σημάδια για να λαμβάνουμε απαντήσεις. Απλά, αμέσως μόλις θα γεννιόταν η ερώτηση, ταυτόχρονα θα αναδυόταν και η απάντηση.

Μέχρι να φτάσουμε εκεί ωστόσο ας προσπαθήσουμε με κάποιους τρόπους να διευκολύνουμε την επικοινωνία μας με το σύμπαν.

Μωυσής

Γνώμη των Πολλών και Πραγματικότητα

1.Περί Γνώσης και Πνευματικού Δρόμου
1.1 Γνώμη των Πολλών και Πραγματικότητα
Ο άνθρωπος που γίνεται σοφός συνειδητοποιεί σταδιακά ότι η πραγματικότητα είναι σχεδόν κατά κανόνα ακριβώς αντίθετη από τη γνώμη των πολλών. Ότι « η γνώμη των πολλών» είναι συνήθως « η πλάνη των πολλών » . Και τότε αρχίζει να αναρωτιέται αν αυτός είναι ο τρελός ή όλοι οι υπόλοιποι.
1.2 Η Αλήθεια είναι το αντίθετο του Κατεστημένου
Η Πλάνη είναι το αντίθετο της Αλήθειας. Γι αυτό και σε ένα σημερινό
Κόσμο βουτηγμένο στην Πλάνη, ένας τρόπος για να προσεγγίσεις την
Αλήθεια είναι να διαλογιστείς ποιο είναι το αντίθετο των κατεστημένων
ανθρώπινων παραδοχών!

1.3 Η μετά θάνατον αναγνώριση
Σε ένα τρελό κόσμο όλοι οι λογικοί άνθρωποι θεωρούνται από τις μάζες
σαν «τρελοί» στην εποχή τους. Το ακόμα πιο τρελό είναι ότι σε
μεταγενέστερες εποχές οι λογικοί άνθρωποι του παρελθόντος
ανακηρύσσονται «σοφοί» από τους ίδιους ανθρώπους της μάζας που
θεωρούν και πάλι τρελούς τους λογικούς της εποχής τους.

1.4 Γέννηση και Θάνατος
Ο σοφός άνθρωπος κλαίει με κάθε γέννηση γιατί κάθε γέννηση δεν είναι
παρά η αποτυχία μιας ψυχής να μείνει στον Πνευματικό Κόσμο.
Ο σοφός άνθρωπος γελάει με το θάνατο εκείνης της ψυχής που δεν έζησε
ματαίως και κλαίει με το θάνατο εκείνης της ψυχής που δεν πήρε τα
μαθήματα της.

1.5 Τα αντίθετα: Επιτυχία και Ευτυχία
Ο σοφός άνθρωπος γνωρίζει ότι κατά κανόνα η επιτυχία είναι συνώνυμη
της δυστυχίας και όχι της ευτυχίας μιας και η επιτυχία ακολουθεί συνήθως
τα αρρωστημένα πρότυπα των πολλών.
Αυτοί που αναγνωρίζονται μετά θάνατο είναι τυχεροί γιατί μπόρεσαν να
ζήσουν μια απλή ζωή χωρίς τις παρενέργειες της επωνυμίας-επιτυχίας.

1.6 Είναι η Αλήθεια σχετική;
Πολλοί άνθρωποι όταν συζητάς μαζί τους, σου λένε ότι «η Αλήθεια είναι
σχετική». Μπορεί βέβαια αυτό να είναι αλήθεια όσον αφορά τον Κόσμο
της Δυαδικότητας που ζούμε, αλλά συχνά αυτό χρησιμοποιείται σαν
δικαιολογία για να μην παραδεχθούν ότι πέραν του Κόσμου αυτού, στον
Κόσμο της Μοναδικότητας υπάρχει η απόλυτη Αλήθεια και η απόλυτη
Γνώση. Και μάλιστα αυτή η Αλήθεια μπορεί να προεκταθεί, με τη χρήση
των Συμπαντικών Νόμων από τον Άνθρωπο και να γίνει η σφαιρική
αλήθεια που να ισχύει και στον Κόσμο αυτό της Δυαδικότητας.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η αλήθεια είναι
σχετική, το κάνουν γιατί φοβούνται τη σύγκριση της στάσης τους με την
αντικειμενική αλήθεια. Γι αυτούς ισχύει το «αν η αλήθεια είναι σχετική
και υποκειμενική, τότε μπορώ να κάνω ότι θέλω χωρίς να δίνω λόγο σε
κανένα».
Μια παρόμοια στάση κρατούν οι ίδιοι άνθρωποι συνήθως και για την
ύπαρξη του Θεού. Λένε ότι «δεν υπάρχει Θεός» ή ότι «δεν ξέρουμε αν
υπάρχει Θεός» και έτσι μπορούν να κάνουν άνετα ότι θέλουν χωρίς να
νοιάζονται αν συνάδει με τους νόμους του Θεού και χωρίς να δίνουν
λογαριασμό. Αλλά, δυστυχώς, λογαριάζουν χωρίς τον Ξενοδόχο!

1.7 Η διαφορά του «Έχω» από το «Είμαι»
Παραδείγματα από τη διαφορά του «έχω» από το «είμαι»:
-Έχω διδαχθεί τη ζωή του Χριστού και πιστεύω στο Χριστό δεν σημαίνει
ότι είμαι Χριστιανός. Είμαι ιερέας ή μοναχός και έχω αφιερωθεί στο
Χριστό δεν σημαίνει ότι είμαι στο πνευματικό επίπεδο του Χριστού, ότι
δηλαδή είμαι Χριστός!
-Έχω αυτοκίνητο δεν σημαίνει ότι είμαι και οδηγός. Έχω πάρει
μαθήματα οδήγησης δεν σημαίνει ότι είμαι και οδηγός. Έχω πολλά
χρόνια σαν οδηγός δεν σημαίνει ότι είμαι και καλός οδηγός
-Έχω παιδιά δεν σημαίνει ότι είμαι και γονιός, πραγματικός γονιός!
-Έχω σύντροφο δεν σημαίνει ότι είμαι συντροφικός και ότι βιώνω
συντροφικότητα
-Έχω οικογένεια δεν σημαίνει ότι δεν είμαι μόνος

1.8 «Έχω» και «Είμαι»
-Το «έχω» αφορά την κατοχή υλικών αντικειμένων ή την αποθήκευση
πληροφοριών στο μυαλό μου. Το «είμαι» αφορά κατάσταση μου. Το
«έχω» είναι κατοχή ενώ το «είμαι» είναι ιδιότητα
-«Έχω» σημαίνει «κατέχω». «Είμαι» σημαίνει «κατέχομαι», «δονούμαι»,
«είμαι συντονισμένος και ακτινοβολώ ». Και όσο το «είμαι» αφορά
περισσότερα επίπεδα της ύπαρξης μου ή και όλα, τόσο πιο πολύ είμαι
-Το «έχω» μπορούν να μου το πάρουν ενώ το «είμαι» δεν μπορούν
-Δεν είμαι πάντα άξιος αυτού που «έχω» ενώ δεν μπορώ παρά να είμαι
ισάξιος αυτού που «είμαι»
-Δεν είναι πάντα δίκαιο το ότι έχω αυτό που έχω ενώ είναι πάντα δίκαιο
το ότι είμαι αυτό που είμαι
-Το «έχω» είναι μια παθητική κατάσταση ενώ το «είμαι » είναι
αναγκαστικά ενεργητική
-Το «έχω» αφορά μια προσωρινή επίγεια κατάσταση που χάνεται είτε
στη διάρκεια της επίγειας ζωής είτε σίγουρα με το θάνατο, ενώ το
«είμαι» μεταφέρεται σαν ιδιότητα και μετά το θάνατο στον Πνευματικό
Κόσμο καθώς και στην επόμενη ζωή σαν μιασματικό και
ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό
-Το «έχω» υπακούει στην ποσότητα ενώ το «είμαι» στην ποιότητα. Το
«είμαι» δεν χρειάζεται το «έχω» για να είναι

1.9 Η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας
Υπάρχουν συνήθως δύο ειδών άνθρωποι που φαίνεται να έχουν μεγάλη
ιδέα για τον εαυτό τους:
-Αυτοί που είναι ανασφαλείς όσον αφορά την αξία τους και δεν αντέχουν
το να φαίνονται έτσι και γι αυτό επιλέγουν την επιθετική άμυνα
-Και αυτοί που είναι σίγουροι ότι είναι μεγάλοι και ασχολούνται
συνέχεια με το να το προβάλλουν
Τελικά, παρά τη φαινομενική αντίθεση, και οι δύο ασχολούνται
υπερβολικά με τον εαυτό τους, γινόμενοι εγωκεντρικοί και εγωιστές.

1.10 «Όχι» και «Ναι»
Όταν σου λένε «Όχι» έχεις συνήθως να διαχειριστείς τον άλλον και το
θιγμένο σου εγωισμό. Όταν σου λένε «Ναι» έχεις να διαχειριστείς μόνο
τον κολακευμένο σου εγωισμό. Αλλά αυτό το τελευταίο είνα ι πιο
δύσκολο! Γι αυτό και οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι «Το αγριότερο των
θηρίων είναι ο κόλακας!»

1.11 Ποιος ακολουθεί ποιον
Η ζωή δεν ακολουθεί ούτε εσένα, ούτε και κανένα. Εσύ πρέπει να
ακολουθείς τη ζωή, αν θέλεις να ζήσεις πραγματικά.

1.12 «Μνημεία Πολιτισμού» και «Μνημεία Χαράς»
Βλέπω τον Παρθενώνα ή τις Πυραμίδες ή το Σινικό Τείχος και θλίβομαι!
Αυτά δεν είναι για μένα «Μνημεία Πολιτισμού». Θα ήταν μόνο αν πίσω
από αυτά υπήρχαν άνθρωποι που έδρασαν ελεύθερα και πήραν χαρά από
αυτό που έκαναν ακόμα και αν δεν έμενε τίποτα από τη δράση τους.
Αντ’ αυτού πίσω από αυτά τα «Μνημεία Πολιτισμού» και τα « Επτά
Θαύματα του Κόσμου» βλέπω δούλους ή κακοπληρωμένους εργάτες ή
στρατιώτες που δούλεψαν για θρησκευτικές, πολιτικές ή στρατιωτικές
εξουσίες και σκοπιμότητες.
Τα κάστρα στην άμμο που χτίζει ο μπαμπάς με το παιδί του και
διαλύονται από το κύμα και τον άνεμο σε μερικές ώρες, αυτά θαυμάζω!
Γιατί είναι μνημεία πραγματικού πολιτισμού, γιατί είναι «Μνημεία
Χαράς»!

1.13 Η «Τράπεζα της Χαράς»!
Πολιτισμός δεν είναι ένας διάσημος πίνακας του Πικάσο. Ο Πικάσο,
πέρασε ώρες άγχους για να φτιάξει έναν τέλειο πίνακα και να επιτύχει.
Και μετά, αφού αναγνωρίστηκε, το έργο του έγινε εμπορικό αντικείμενο
που κοσμεί σαλόνια ή μουσεία και το οποίο το βλέπεις μόνο με εισιτήριο
και κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Τι ανιδιοτελή χαρά πήρε ο
Πικάσο από αυτό;
Πραγματικό «Μνημείο Πολιτισμού» είναι η «μουτζούρα» που έφτιαξε ο
μπόμπιρας αφού πασαλείφτηκε με λαδομπογιές και γεμάτος χαρά το
έδειξε στη μαμά του και αυτή χωρίς να τον μαλώσει που λερώθηκε του
είπε «Μπράβο!» και «Ευχαριστώ!» που της το δώρισε.
Τι σημασία έχει που σε μερικές ώρες ή μέρες αυτό το έργο τέχνης
πετάχτηκε στο σκουπιδοντενεκέ; Μέσα στην καρδιά του παιδιού και των
γονιών του έμεινε για πάντα! Στην «Τράπεζα της Χαράς» έμεινε για
πάντα και συνέβαλε για ένα κόσμο καλύτερο.

1.14 Τι κρύβεται πίσω από ένα «πολιτιστικό γεγονός»
Πολιτισμός δεν είναι να βάλεις το σμόκιν σου και να πας στην πρεμιέρα
της τάδε όπερας στο «Μέγαρο» δίπλα στους επώνυμους.
Αυτή το «πολιτιστικό γεγονός» των λίγων ωρών, δεν είναι παρά μια
«παράσταση»!
Κρύβει από πίσω της χιλιάδες ώρες πόνου, άγχους, ανταγωνισμών και
κακιών μεταξύ των «συντελεστών» της παράστασης.
Κρύβει εγωισμό και φιλοδοξίες.
Κρύβει κατεστραμμένες ζωές χάριν της επιτυχίας.
Καταπίεση από γονείς και μάνατζερ.
Χαμένες ώρες ξεγνοιασιάς.
Κρύβει, επίσης, την όλη εμπορική δραστηριότητα του «Μέγαρου»
Και, τέλος, κρύβει όλη την ψευτοδιασκέδαση των «κουλτουριάρηδων»
θεατών που παρακολουθούν την «γκλαμουράτη» παράσταση για να
χαριεντίζονται μεταξύ τους στη διάρκεια της και μετά για το «πόσο
καλλιεργημένοι είναι» και πόσο «ιν».
Μια κιθάρα και μια χαρούμενη παρέα σε ένα σπίτι ή σε μια παραλία, με
ένα ουζάκι, λίγο φαγητό και πολλή διάθεση, στην οποία συμμετέχουν όχι
μόνο οι ταλαντούχοι αλλά και οι φάλτσοι της παρέας με αθώα πειράγματα
και πολύ γέλιο, αυτό είναι πολιτισμός! Αυτό είναι διασκέδαση! Αυτό
είναι ζωή! Γιατί ακριβώς δεν είναι μια «παράσταση»!

1.15 Ο «Πολιτισμός της Χαράς»
Σε όποιο πολιτιστικό γεγονός, χορό, τραγούδι, θέατρο, κλπ, υπάρχουν
από τη μια «θεατές» και από την άλλη «καλλιτέχνες» , δεν έχεις πολιτισμό
αλλά έχεις παράσταση.
Ο πολιτισμός απαιτεί την ενεργητική συμμετοχή όλων. Αν θεατές και
καλλιτέχνες έδιναν ραντεβού στο θέατρο χωρίς εισιτήριο για να παίξουν
ερασιτεχνικά ένα θεατρικό έργο με συμμετοχή των θεατών στα δρώμενα
ως ηθοποιών, τότε αυτό θα ήταν πολιτισμός.
Η λέξη «πολιτισμός» προέρχεται από τη λέξη «πόλη». Είναι δηλαδή κάτι
που αφορά τη συμμετοχή των πολιτών.
Οι μικρές «πρωτόγονες» φυλές είναι πιο κοντά στο πνεύμα αυτό. Σε κάθε
τους εκδήλωση δεν υπάρχουν «αυτοί που δρουν» και «αυτοί που
βλέπουν» . Όλοι συμμετέχουν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Γι αυτό
και όλοι παίρνουν και δίνουν χαρά, παίρνουν και δίνουν συναισθήματα.
Αυτό είναι πολιτισμός! Αυτό είναι «Ο Πολιτισμός της Χαράς»!

1.16 Η Τέχνη της Επίγειας Ζωής!
Εφόσον είσαι στη Γη θα πρέπει να ζεις με το ένα πόδι «μέσα στον
κόσμο» (ανθρώπινη κοινωνία) και το άλλο «έξω από τον κόσμο».
Αν ζεις και με τα δύο πόδια μέσα στον κόσμο τότε αλλοτριώνεσαι όπως
οι πολλοί και τότε αρρωσταίνεις και δυστυχείς όπως οι πολλοί.
Αν ζεις και με τα δύο πόδια έξω από τον κόσμο τότε πολύ συχνά
τρελαίνεσαι ή γίνεσαι ένα δυστυχισμένος ερημίτης.
Η τέχνη της επίγειας ζωής δεν είναι παρά το να βρίσκεις τη χρυσή τομή
ανά πάσα στιγμή όσον αφορά το «μέσα» και το «έξω» με το να
-Να αγαπάς τη σύντροφο, τους γονείς και τα παιδιά σου χωρίς να
προσκολλάσαι σε αυτά
-Να κάνεις όνειρα χωρίς να δεσμεύεσαι από την έκβαση τους
-Να θέλεις χωρίς να στενοχωριέσαι όταν τα θέλω σου δεν γίνονται
πραγματικότητα
-Να γελάς με τη ροή της ζωής που ανατρέπει όλα τα ανθρώπινα σχέδια
-Να θέλεις να αλλάξεις την ανθρωπότητα αλλά να επικεντρώνεσαι στο να
αλλάξεις τον εαυτό σου
-Να ξέρεις την αλήθεια για τους άλλους και πολύ περισσότερο για τους
δικούς σου αλλά να τους αφήνεις να επιλέγουν τη δική τους πορεία
-Να προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους μόνο με το παράδειγμα σου και
να μην στενοχωριέσαι όταν δεν θέλουν να αλλάξουν
-Να αφήνεσαι στο «Γενηθήτω το θέλημα Σου» και όχι στο «Γενηθήτω το
θέλημα μου»
-Να έχεις τη δυνατότητα να διακριθείς αλλά να αρκείσαι στο να αφήσεις
την ίδια τη ζωή να καθορίσει πότε θα διακριθείς και πολύ περισσότερο αν
θα διακριθείς
-Να ζεις σαν ένας περαστικός διαβάτης που όμως χαίρεται κάθε στιγμή
του διάβα του
-Να ξέρεις ότι δεν ανήκεις εδώ αλλά να ρουφάς κάθε « καλή» και «κακή»
στιγμή χωρίς να γίνεσαι μισάνθρωπος αναχωρητής και χωρίς να γίνεσαι
δούλος της «ηδονής»
-Να δέχεσαι και τα « καλά» και τα «άσχημα» αυτού του κόσμου και να
διακρίνεις πίσω από τη φαινομενική αδικία και ασχήμια,
τη σοφία και την ομορφιά του Σύμπαντος και την αγάπη του Θεού!

1.17 Η δουλειά του Θεού και η δουλειά του Ανθρώπου
Η δουλειά του Θεού είναι να δημιουργεί και ορίζει τόσο τον Ήλιο, όσο
και τη Νύχτα και τον Άνθρωπο.
Η δουλειά του Ήλιου είναι να λάμπει όλη μέρα
Η δουλειά της Νύχτας είναι να δοκιμάζει την αρετή του Ανθρώπου
Η δουλειά του Ανθρώπου είναι να μην κρύβεται στα ανήλιαγα την ημέρα
και να μην «θαμπώνεται» από το σκοτάδι το βράδυ

1.18 Μην παραπονιέσαι για τη βροχή!
Μην παραπονιέσαι για τη βροχή. Ή πάρε ομπρέλα ή απόλαυσε την.
1.19 Έχουν και άλλοι σειρά εκτός από σένα…
Μην παραπονιέσαι που δεν βρέχει. Είναι η σειρά των πλασμάτων που
χρειάζονται την ξηρασία! Να κάνεις υπομονή και να είσαι έτοιμος όταν
θα έρθει η δική σου σειρά.

1.20 Τα Τρία Αν…
Αν ζεις χωρίς αρχές,
έχεις πρόβλημα
Αν έχεις αρχές χωρίς να τις ζεις,
έχεις μεγαλύτερο πρόβλημα
Αν οι αρχές σου δεν σε αφήνουν να ζεις (χαρούμενα),
ε τότε έχεις πρόβλημα και εσύ και οι αρχές σου!

1.21 Ο «γκρι» μανδύας
Επειδή ακριβώς ο Άνθρωπος έχει μέσα του τη Συνείδηση, τη
Συνειδησιακή Ψυχή, έχει την τάση να δικαιολογεί όλες τους τις
αρνητικές προθέσεις, «θέλω» και δράσεις επικαλύπτοντας τα με ένα
λογικό μανδύα ή ένα γκρι μανδύα καλοσύνης και θετικότητας.

1.22 Ο «κλόουν», η στρουθοκάμηλος, ο ελέφαντας και ο άνθρωπος
Έχω ένα ψάρι στο ενυδρείο μου που το λένε «κλόουν» λόγω των
πολύχρωμων ραβδώσεων του. Όταν το αγόρασα ο μαγαζάτορας μου είπε:
«Θα το βάλεις στο ενυδρείο και δεν θα το ξαναδείς γιατί όλο κρύβεται ».
Πράγματι βρήκε μια τρύπα σε μια πέτρα και χάθηκε. Αλλά όλο και
μεγάλωνε και κάποια στιγμή δεν το χώραγε η τρύπα. Έβαζε λοιπόν μέσα
στην τρύπα μόνο το κεφάλι του ενώ όλο του το σώμα ήταν απέξω.
Μου θύμισε την ιστορία με τη στρουθοκάμηλο που λέγεται ότι όταν
κινδυνεύει χώνει το κεφάλι της μέσα στην άμμο. Ή την ιστορία με τον
ελέφαντα που όσο ήταν μικρός αρκούσε για την αιχμαλωσία του ένα
μικρό σχοινί και ένας μικρός πάσσαλος. Μετά παρότι μεγάλωσε και
δυνάμωσε αυτός ο μικρός πάσσαλος και το λεπτό σχοινί παρέμενε ικανό
φόβητρο και εμπόδιο στο μυαλό του για να μην δραπετεύσει.
Έτσι γίνεται πολύ συχνά και με μας τους ανθρώπους όταν λειτουργούμε
στο επίπεδο του φοβισμένου και μαντρωμένου ζώου. Μας αιχμαλωτίζουν
φανερά ή κρυφά ή δενόμαστε μόνοι μας με τις « χρυσές αλυσίδες» και
σταδιακά, παρότι πλέον ασφυκτιούμε, παρότι μαραζώνουμε, δεν
τολμούμε να απελευθερωθούμε.
Άλλοι θεωρούν ότι «όλα είναι μάταια», άλλοι ότι «έτσι είναι η ζωή» και
άλλοι ότι «δεν μπορείς να κάνεις τίποτα ». Μερικοί λένε «καλά είσαι εκεί
που είσαι, που θα βρεις καλύτερα» και άλλοι «το μη χείρον βέλτιστον».
Πολλοί από μας ξεχνάνε κιόλας και την αίσθηση της ελευθερίας και την
ανάμνηση της.
Και όλα αυτά ισχύουν και για τις συντροφικές σχέσεις, και για τις
οικογενειακές, τις φιλικές, τις εργασιακές, τις θρησκευτικές, τις
πολιτικές, τις κοινωνικές και γενικότερα.
Αλλά θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία! Όχι μόνο «αρετήν» αλλά και
«τόλμην» .

1.23 Οι ελάχιστες δυνατές τριβές
Ότι και να κάνεις, παρέμβαση θα κάνεις! Φρόντισε μόνο οι δράσεις σου
να είναι αυτές με τις ελάχιστες δυνατές τριβές.
Όχι με τις ελάχιστες τριβές αλλά με τις ελάχιστες δυνατές τριβές. Γιατί
δεν υπάρχει περίπτωση να μην λερωθείς σε ένα κόσμο φτιαγμένο από
χώμα. Σημασία έχει να φτιάξεις τούβλα και όχι λάσπη και να θυμηθείς να
πλύνεις τα χέρια σου μετά.
Ότι θα ξαναλερωθείς, αυτό είναι το μόνο σίγουρο εφόσον ζεις στη Γη!
Αλλά όταν ανέβεις στο Ουράνιο Παλάτι όσο λιγότερη βρωμιά έχεις στα
χέρια σου τόσο το καλύτερο.

1.24 «Να πάρεις έναν κηπουρό…»
-«Να πάρεις ένα κηπουρό να σου φροντίζει το κτήμα », μου είπε ένας
προσκαλεσμένος
-«Και τότε εγώ γιατί το πήρα το κτήμα;» απόρησα
-Μα εσύ είσαι γιατρός και καλός μάλιστα. Μπορείς να αφιερωθείς
αποκλειστικά στη δουλειά σου
-Ναι, αλλά τότε δεν θα είμαι καλός γιατρός!

1.25 Γέλιο ή Κλάμα;
Όταν ένα παιδί γεννιέται, κλαίει την ίδια στιγμή που οι γονείς του
χαίρονται.
Το παιδί κλαίει από τον τρόμο του που βγαίνει από το γνώριμο
περιβάλλον της μήτρας σε ένα άγνωστο κόσμο. Ήδη πριν από αυτό,
έκλαιγε η Ατομική του Ψυχή όταν συνειδητοποίησε ότι θα ενσαρκωθεί
ξανά και θα επιστρέψει στην Επίγεια Ζωή χάνοντας τη διαβίωση στον
Πνευματικό Κόσμο.
Οι γονείς χαίρονται για τον εαυτό τους, για το «απόκτημα» τους, αλλά αν
συνειδητοποιούσαν τι σημαίνει αυτό για το παιδί το ίδιο, τότε θα
έκλαιγαν.
Έτσι ανάποδα αντιδρά ο μέσος άνθρωπος.

1.26 Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει…
Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει, οι συγγενείς του κλαίνε.
Κλαίνε όχι για το νεκρό συνήθως αλλά για τη δική τους απώλεια. Αυτός
που πεθαίνει συνήθως κλαίει είτε γιατί φοβάται γιατί θεωρεί ότι χάνεται
η ύπαρξη, είτε γιατί φοβάται ότι θα πάει στην Κόλαση.
Αν όμως ένας άνθρωπος, δεν έζησε μάταια, αν δηλαδή προόδευσε
ψυχικά και έγινε καλύτερος, θα πρέπει να γελάει γιατί είτε δεν θα
ξαναγεννηθεί, είτε θα γεννηθεί σε καλύτερες συνθήκες.

1.27 Η αρετή της Διάκρισης
Η αρετή της διάκρισης, είχα διαβάσει κάποτε, ότι θεωρείται πολύ
σημαντική για τους Χριστιανούς μύστες. Τότε μου φάνηκε λίγο
παράξενο αυτό.
Αλλά η ζωή μου έδειξε ότι πράγματι είναι πολύ σημαντική.
-Να μπορείς να διακρίνεις τον «καλό’ από τον «κακό» άνθρωπο
-Να μπορείς να διακρίνεις πότε υπάρχει προοπτική για κάτι και πότε δεν
υπάρχει
-Να μπορείς να διακρίνεις τις κακοτοπιές στην αρχή τους
-Να μπορείς να διακρίνεις το σημαντικό και το ασήμαντο, το σοβαρό και
το ελαφρύ
-Να μπορείς να διακρίνεις πότε αυτό που νοιώθεις είναι του εσωτερικού
σου εαυτού και πότε είναι του εξωτερικού σου εαυτού
Αλλά, όπως όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα έτσι είναι και οι αρετές.
Το επίπεδο της διάκρισης σου πάει με το επίπεδο των άλλων σου αρετών.
Και όπως όλες οι αρετές έχει να κάνει με το επίπεδο της
αποπροσκόλλησης σου από πράγματα, ανθρώπους και ιδέες. Πχ για να
διακρίνεις την ποιότητα ενός ατόμου θα πρέπει να μην έχεις
προσκόλληση σε αυτό το άτομο ή στις ιδέες που αυτό εκφράζει
θεωρητικά.

1.28 Ο μόνος απόλυτος κανόνας!
Το να προσπαθείς να είσαι απόλυτος στον σχετικό Κόσμο της
Ποικιλομορφίας σημαίνει να είσαι νευρωτικός και να χάνεις κάθε
πιθανότητα γαλήνης και ευτυχίας. Γι αυτό και υπάρχει η λαϊκή σοφία που
λέει ότι «η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα».
Ο μόνος απόλυτος κανόνας είναι «Να μην είσαι απόλυτος». Και αυτό
ισχύει, βέβαια, όχι απόλυτα!

1.29 «Να πλένεις τα βρακιά σου»
Οι άνθρωποι εκτιμούν τον Γκάντι, όπως και πολλά μεγάλα άτομα, αλλά
σίγουρα δεν εκτιμούν τις ποιότητες τους και τον τρόπο ζωής τους.
Αν αυτό συνέβαινε τότε πολύ περισσότεροι άνθρωποι θα «έπλεναν τα
βρακιά τους» ώστε να είναι ταπεινοί και ανεξάρτητοι. Ιδιαίτερα στις
μέρες μας το να μαγειρεύεις, να φροντίζεις το σπίτι σου, να πλένεις, να
μαστορεύεις ότι μπορείς, να φροντίζεις τον κήπο σου και γενικά να είσαι
ανεξάρτητος και να μη φορτώνεσαι στους άλλους σε κρατάει
προσγειωμένο, ανεξάρτητο και εν μέρει ταπεινό.
Εκτός και αν τα κάνεις όλα αυτά για να υπερηφανεύεσαι για ποιότητες
που είναι απλώς καθημερινές και δεν εμπεριέχουν κάτι το ιδιαίτερο.
Είναι όμως η αλλοτρίωση της εποχής μας που τα κάνει αυτά ιδιαίτερα
ενώ είναι από τη φύση τους καθημερινά. 

Θρύψαλα από τον Καθρέφτη του Πλούταρχου, Άθως Όθωνος
ΠΗΓΗ

Κάτι λείπει από τη ζωή σου;

Πόσες φορές το έχουμε πει; Και πόσες άλλες το έχουμε ακούσει;
– Κάτι λείπει από τη ζωή μου και δεν…
είμαι ευτυχισμένος / ευτυχισμένη!
Συνήθως , δεν ξέρουμε τι είναι αυτό το «κάτι» που λείπει από τη ζωή μας και ευχόμαστε να το γνωρίζαμε. Άλλες φορές πάλι, πιστεύουμε ότι αυτό που μας λείπει και μας κάνει δυστυχισμένους είναι μια σχέση ,η κατάλληλη δουλειά ,οι φίλοι ή χιλιάδες άλλα πράγματα που μπορεί να είναι είτε υλικά αγαθά είτε άλλες εσωτερικές ανάγκες για επικοινωνία, αγάπη , κατανόηση, αυτοπεποίθηση κλπ.

Συνήθως ,η σκέψη αυτή του ανικανοποίητου μας δημιουργεί την εντύπωση ότι η ζωή μας είναι άδεια, βαρετή και δεν έχει σκοπό. Δυστυχώς, προσπαθούμε χωρίς αποτέλεσμα, να καλύψουμε αυτή την ανεπάρκεια με τον υπερκαταναλωτισμό, το φαγητό και άλλες καταχρήσεις που με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε ακόμα πιο δύσκολα μονοπάτια από αυτό στο οποίο ήδη βαδίζουμε. Το ανικανοποίητο της ζωής μας οδηγεί στο να παίρνουμε ρίσκα τα οποία δεν δίνουν λύση στα προβλήματα μας , όπως π.χ την δημιουργία μιας εξωσυζυγικής σχέσης ή στην ανάληψη εξόδων πέραν των δυνατοτήτων μας, όπως π.χ την αγορά ενός πολύ ακριβού αυτοκινήτου ή σπιτιού. Πιστεύουμε ότι με τον πειραματισμό και ζώντας επικίνδυνα και αλόγιστα, ότι τελικά θα ανακαλύψουμε το μυστικό της ευτυχίας και θα αποδράσουμε από τα τετριμμένα που δεν μας ικανοποιούν. Κάνουμε όμως μεγάλο λάθος. Το τραγικό, είναι ότι ακόμα και αν πάρουμε επιπόλαια ρίσκα και εάν γεμίσουμε την ζωή μας με άχρηστα αγαθά τελικά θα συνειδητοποιήσουμε ότι το κενό μέσα στην ψυχή μας θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Μπαίνουμε σε αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς που μας κάνει να ψάχνουμε όλο και πιο πολύ , να ζητάμε όλο και πιο πολλά και να νιώθουμε συνεχώς πιο μόνοι, πιο μπερδεμένοι και πιο ανικανοποίητοι.

Γιατί μας λείπει κάτι από τη ζωή μας; Και τι είναι αυτό το κάτι που μας λείπει τελικά; Για να νιώθουμε τόσο ανικανοποίητοι σημαίνει ότι έχουμε χάσει επαφή με όλα αυτά που υπάρχουν ήδη στη ζωή μας και που κάποτε μας χάριζαν ευτυχία, έχουμε χάσει επαφή με τις αξίες μας και τους ανθρώπους που ομόρφαιναν τη ζωή μας με την παρουσία και τα λόγια τους. Όλοι αυτοί οι παράγοντες ομόρφαιναν τη ζωή μας και της χάριζαν ισορροπία και πληρότητα. Από τη στιγμή που οι παράγοντες αυτοί δεν υπάρχουν για τον ένα ή τον άλλο λόγο, τότε η ζωή μας φαίνεται άδεια και προσπαθούμε να την γεμίσουμε με υποκατάστατα ευτυχίας που πιθανό να μας κάνουν να αισθανθούμε τα ίδια συναισθήματα χαρά και πληρότητας.

Όλα αυτά που δίνουν νόημα στην ζωή μας και την μετατρέπουν από μια καθημερινή ρουτίνα επιβίωσης σε έναν παράδεισο ευτυχίας γεμάτο περιπέτεια, βρίσκονται κρυμμένα βαθιά μέσα μας , πλακωμένα από την σκόνη και τα σκουπίδια που οι δυσκολίες και οι αρνητικές μας σκέψεις έφεραν στην ψυχή μας. Αντί λοιπόν να ψάχνουμε απελπισμένα να βρούμε καινούργιες πηγές ευτυχίας , γιατί δεν ψάχνουμε πρώτα βαθιά μέσα στη ψυχή μας; Αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη είναι να χαλαρώσουμε, να ηρεμήσουμε και να αναλογιστούμε τι ήταν αυτό που μας έκανε ευτυχισμένους στο παρελθόν; Τι ήταν αυτό που μας γέμιζε με ενθουσιασμό; Τι ήταν αυτό που μας ανέβαζε το ηθικό και μας έδινε την δύναμη να κάνουμε τα πάντα; Ποιο ήταν το μυστικό της ευτυχίας μας όταν νιώθαμε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι από τη ζωή μας;

Αν μας λείπουν αγαπημένοι άνθρωποι, τότε ας κάνουμε το πρώτο βήμα για να τους επαναφέρουμε στην ζωή μας. Δεν είναι δύσκολο , απλά πρέπει να ξεπεράσουμε τις όποιες ανασφάλειες μας ή τον εγωισμό μας και να πούμε :
– Σε χρειάζομαι στην ζωή μου, μου λείπεις , η παρουσία σου μου κάνει καλό.

Αν μας λείπουν κάποιες αγαπημένες ασχολίες που μας έκαναν να χαλαρώνουμε ή να νιώθουμε δημιουργικοί, τότε ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τον χρόνο μέσα στην καθημερινότητα μας και να τον αφιερώσουμε σε αυτά που αγαπάμε. Μήπως ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε αυτό το χόμπι ; Να γυμναστούμε; Να ζωγραφίσουμε και να γράψουμε; Να περπατήσουμε στο αγαπημένο μας δάσος ή να φτιάξουμε εκείνη την κατασκευή που είναι χρόνια τώρα παρατημένη στην αποθήκη;

Η ικανοποίηση και η ολοκλήρωση στην ζωή μας δεν προκύπτουν από εξωτερικούς παράγοντες αλλά από εμάς τους ίδιους και από τον τρόπο με τον οποίο εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα γύρω μας.

Αν σας λείπει η αγάπη , φέρτε την αγάπη στην ζωή σας αφού πρώτα όμως μάθετε να την χαρίζετε απλόχερα. Αν σας λείπει η αισιοδοξία , ονειρευτείτε αυτή τη στιγμή τα πιο όμορφα όνειρα για το μέλλον σας και κυνηγήστε τα για να μην μείνουν μόνο όνειρα. Αν σας λείπει το ενδιαφέρον, δημιουργείστε ενδιαφέροντα και ασχοληθείτε με ότι αγαπάτε και με ότι σας εκφράζει για να έχετε χιλιάδες λόγους να ενδιαφέρεστε. Αν σας λείπει η επικοινωνία, βγείτε από το καβούκι ασφαλείας σας και απλώστε το χέρι σας στους ανθρώπους – πραγματικά θα εκπλαγείτε με το πόσοι άνθρωποι θα αντεπεξέλθουν στο κάλεσμα σας.

Όταν νιώθετε εξαντλημένοι, όταν νιώθετε μόνοι, ανικανοποίητοι, άδειοι, απογοητευμένοι, μην τα παρατάτε. Μην αφήνεστε έρμαιο στη μοίρα σας. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να μαζέψετε όλες σας τις δυνάμεις, να πατήσετε στα πόδια σας, να πολεμήσετε για την ευτυχία σας, να αποδείξετε ότι η ζωή σας είναι γεμάτη! Είστε αυτόφωτοι. Δεν σας λείπει τίποτα για να γεμίσετε την ζωή σας με ομορφιά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το συνειδητοποιήσετε….


Πηγή

Χάσαμε την ανθρωπιά μας και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας…!

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ….
ανακοινώσει το φοβερό νέο!
– Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
«Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:
«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
«Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα».

Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Και το βόδι απάντησε:
«Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου!»

Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη.

Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι… Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες…

Έτσι ο αγρότης «έσφαξε την κότα» για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!

Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο.

Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να «σφάξει το γουρούνι».

Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλίτωσε! Πέθανε! Στην κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.

Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να «σφάξει το βόδι».

Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν’ – έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη…

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ:
Χάσαμε την ανθρωπιά μας. και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας…!
Όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο.
Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ’ αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή.
Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας.
Eίμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος.
Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο…

ΤΕΛΙΚΑ
Εμείς είμαστε τα ποντικάκια..
Εμείς όμως είμαστε και οι κότες..
Εμείς και τα γουρούνια.
Εμείς και τα βόδια.
Δεν είναι αδύνατον να γελάμε, αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά.

Πηγη