Η πρωτοχρονιά ενός Αναρχικού…

Δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει αλλά αυτές τις μέρες, συναντάς ανθρώπους από τα παλιά. Φίλους που έχεις να δεις χρόνια και καιρούς. Που η ζωή σας έφερε κάποτε κοντά και έπειτα σας χώρισε.

Αυτό ίσχυσε φέτος και για μένα. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης μου, συνάντησα έναν παλιό φίλο. Ένα πρόσωπο που είχα χάσει χρόνια καθ ότι οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει. Υποθετικά τουλάχιστον. Σε επίπεδο ιδεών. Μια και οι ιδέες χωρίζουν. Μονάχα η ζωή, η εμπειρία, το βίωμα ενώνει τις καρδιές. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες διαιρούν. Και στο ποσοστό που ο Χριστιανισμός δεν είναι βίωμα και ζωή, αλλά ιδεολογία τότε μας διαιρεί.

Είχαμε χαθεί για χρόνια. Εκείνος παρέμεινε στο αναρχικό χώρο και εγώ εισήλθα στην εκκλησία. Όχι αντίθετοι χώροι. Πάνω κάτω ίδιους ψυχισμούς κουρνιάζουν στους κόλπους τους, αλλά αυτό αφήστε να το πούμε μια άλλη φορά.

Ανταλλάξαμε χαιρετισμό και ευχές και πιάσαμε μια σύντομη κουβέντα στα όρθια.

-Αδελφέ πώς πέρασες αυτές τις μέρες, οικογενειακά;

-Εεεε σχεδόν μου λέει πάτερ.

-Πού αλλάξατε τον χρόνο στο σπίτι έτσι με την οικογένεια και τους φίλους.

-Όχι πάτερ μου.

Μου είπε με δύναμη ψυχής.

-Αλλά πού;

-Στις φυλακές πάτερ, όπως κάθε χρόνο. Σύντροφοι αναρχικοί, μαζευόμαστε κάθε χρόνο έξω από τις φυλακές, τραγουδάμε, φωνάζουμε συνθήματα, βάζουμε μουσική και γενικότερα δημιουργούμε μια ωραία ατμόσφαιρα, συμπαράστασης, αλληλεγγύης, συντροφιάς και ελπίδας στους συνανθρώπους μας, που τέτοιες μέρες στερούνται το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου που είναι η ελευθερία του.

Είχα πραγματικά σαστίσει. Τα μάτια μου τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Η καρδιά μου έχαιρε σε αυτά που άκουγε. Μια συγκίνηση και ελπίδα άνθισε μέσα μου. Ναι υπάρχουν ακόμη ευαίσθητες ψυχές. Καρδιές που αγαπούν. Που νιώθουν και μπορούν να αντιστέκονται.

Συγχρόνως ντράπηκα. Αισθάνθηκα λίγος. Μπροστά του, ένα τίποτα. Απέναντι στο Θεό υπόλογος. Στο Χριστό ανάξιος μαθητής του.

-Εσύ πάτερ πού άλλαξες χρόνο;

Τι να έλεγα; Ότι ήμουν στο σπιτάκι μου; Σαν ένας καλός χριστιανοαστός; Ότι αν ήμουν πραγματικός παπάς έπρεπε να ήμουν δίπλα στους κολασμένους αυτής της γης;

Τότε αυτομάτως στην σκέψη μου ήρθαν τα λόγια του Χριστού μας «Oύ πας ο λέγων μοι Kύριε Kύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του πατρός μου.» Kατά Mατθαίο 7 (21).

Και μέχρι να συνέλθω έρχεται δεύτερο ράπισμα στην συνείδηση μου από τον λόγο Του Χριστού «και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης» Κατά Ιωάννη Κεφ. Ι΄ 16.

Μέχρι που άκουσα να φωνάζει δυνατά μέσα μου ο Χριστός «εν φυλακή ήμην…» (Ματθ. 25, 36).

Και σας λέω τώρα εγώ, ποιος από τους δυο μας, είχε πραγματώσει στην ζωή του το θέλημα του Θεού; Ποιος είχε ενσαρκώσει το μήνυμα του Χριστού στην ζωή του;

Δεν με νοιάζει τι λέει και τι πιστεύει ένας αναρχικός. Εμένα σαν παπά με δίδαξε, με έλεγξε όχι με τις ιδέες του, αλλά με το βίωμα του. Με την ζωή και πράξη του.

Την ώρα που τα εκατομμύρια των αστικοχριστιανών στην ορθόδοξη Ελλάδα, έτρωγαν την γεμιστή γαλοπούλα τους, την ώρα που οι χοροί και τα γλέντια καλά κρατούσαν μια χούφτα ανθρώπων που τους φωνάζουν «αλήτες» σε κάθε πόλη της Ελλάδος, παρέμειναν μέσα στο κρύο έξω από τις φυλακές, για να γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου με τα φυλακισμένα αδέλφια μας, τους συνανθρώπους μας, εκείνους για τους οποίους ο Χριστός είπε «εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με…».

Τότε για ακόμη μια φορά ήχησαν μέσα μου τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου «παιδί μου έρχονται κάποιες πόρνες στην εξομολόγηση που θέλω να πέσω στα πόδια τους και ευλαβικά να ασπαστώ τα ευλογημένα χέρια τους…».

π. Λίβυος

via

Advertisements

Κιρσοί κάτω άκρων

Αρτηρίες είναι τα αγγεία που μεταφέρουν το οξυγονωμένο αίμα από την καρδιά στο υπόλοιπο σώμα. Οι φλέβες είναι τα αγγεία που κάνουν της αντίστροφη κυκλοφορία, συλλέγουν το αίμα από το σώμα και το μεταφέρουν πίσω στην καρδιά.
Οι φλέβες έχουν βαλβίδες στο εσωτερικό τους. Αυτές οι βαλβίδες ανοίγουν για να περάσει το αίμα από κάτω προς τα επάνω και κλείνουν για να μην συμβεί το αντίθετο. Αν οι βαλβίδες δεν κλείνουν καλά, αυτό ονομάζεται ανεπάρκεια. Αποτέλεσμα της ανεπάρκειας είναι το αίμα να μην  πηγαίνει μόνο από κάτω προς τα πάνω όπως θα έπρεπε, αλλά να παλινδρομεί, να πηγαίνει δηλαδή και από πάνω προς τα κάτω. Αυτή η κατάσταση αυξάνει πολύ την πίεση μέσα στις φλέβες που δυσκολεύονται να προωθήσουν σωστά το αίμα, και με τον καιρό οι φλέβες αρχίζουν να διατείνονται κιρσοειδώς. Αυτοί είναι οι κιρσοί των κάτω άκρων.


Κιρσοί λοιπόν είναι διατεταμένες φλέβες που φαίνονται κάτω από το δέρμα ως μπλε διογκώσεις με ελικοειδή πορεία. Οι κιρσοί συνήθως επιδεινώνονται με την πάροδο του χρόνου και εκτός από την αισθητική βλάβη συχνά συνοδεύονται από λειτουργικές διαταραχές. Ο ασθενής συνήθως περιγράφει ένα αίσθημα βάρους ή πόνου στις κνήμες, άλλοτε περιγράφει καυσαλγία ή κνησμό. Μπορεί να συνοδεύονται από οιδήματα, εξανθήματα, δυσχρωμίες, ερυθρότητα και έλκη τα οποία δεν κλείνουν. Η νόσος είναι συχνότερη στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Οι ασθενείς με κιρσούς έχουν αυξημένη πιθανότητα να νοσήσουν από επιπολής θρομβοφλεβίτιδα ή ακόμη και εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση, δηλαδή θρόμβωση και έντονη φλεγμονή των επιφανειακών ή των βαθέων φλεβών.

Τα συμπτώματα που ενοχλούν τον άρρωστο είναι αίσθημα βάρους, οίδημα, κνησμός, μυϊκοί σπασμοί, αισθητικά προβλήματα και σπανιότερα, έλκη των κάτω άκρων (φωτογραφία 1). Η διάγνωση γίνεται με βάση την κλινική εικόνα: μικροκιρσοί, δικτυωτές υποδόριες φλέβες, κιρσοί στο στέλεχος της μείζονος ή της ελάσσονος σαφηνούς, δηλαδή στο πίσω και έξω τμήμα της μείζονος σαφηνούς, στο έσω μέρος του μηρού και της κνήμης – ή της ελάσσονος σαφηνούς, στο πίσω και έξω τμήμα της κνήμης και, φυσικά με τη βοήθεια της εξετάσεως Doppler, ώστε να εντοπιστεί η ενδεχόμενη παλινδρόμηση. Σε περίπτωση που η διάγνωση δεν είναι σαφής, συνιστάται η εφαρμογή υπερηχογραφήματος, οπότε έχουμε τη δυνατότητα να αποκλείσουμε τη φλεβοθρόμβωση, που άλλωστε αποτελεί βασική αντένδειξη για την αφαίρεση των επιπολής φλεβών.

Κοινή χειρουργική μέθοδος είναι η απολίνωση της μείζονος σαφηνούς φλεβός κάτω από γενική αναισθησία και η αφαίρεσή της με εκριζωτή.
Η θεραπεία της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας έχει ένα σημαντικό φάσμα δυνατοτήτων. Εφαρμόζονται συντηρητικές, όπως είναι οι συμπιεστικές κάλτσες ή οι ειδικοί επίδεσμοι (φωτογραφία 2), αλλά επίσης και επεμβατικές και χειρουργικές τεχνικές. Κοινή χειρουργική μέθοδος (φωτογραφία 3) είναι η απολίνωση της μείζονος σαφηνούς φλεβός κάτω από γενική αναισθησία και η αφαίρεσή της με εκριζωτή. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να γίνει απλή απολίνωση της ελάσσονος σαφηνούς φλεβός. Στη συνέχεια απολινώνονται με μικροτομές όλοι οι κλάδοι καθώς και οι διατιτραίνουσες φλέβες. Οι πιθανότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές είναι παραισθησίες, νευραλγίες, διαταραχές στην επούλωση των τραυμάτων, φλεβοθρόμβωση και, ενδεχομένως, υποτροπές.

Καθετήρας εισάγεται στη φλέβα. Ραδιοσυχνότητα προκαλεί συστολή κολλαγόνου και μυϊκή νέκρωση του τοιχώματος. Αποτέλεσμα η σύγκλειση της φλέβας.

Για την αποφυγή αυτών των επιπλοκών, εφαρμόζονται πρόσφατα νέες ενδοαγγειακές και σχετικά ανώδυνες τεχνικές. Εδώ και αρκετά χρόνια, χρησιμοποιήθηκε ειδικό ηλεκτροχειρουργικό μηχάνημα ενδοαγγειακά για την αφαίρεση της μείζονος σαφηνούς φλέβας. Άλλες τεχνικές χρησιμοποιούσαν μονοπολική ενέργεια, είτε εξωφλεβικά είτε ενδοφλεβικά. 
Οι επιπλοκές όμως και οι υποτροπές εξακολουθούσαν να παραμένουν σε υψηλά επίπεδα. Για το λόγο αυτό, πρόσφατα εφαρμόστηκε θεραπεία με ενδοφλεβικές ραδιο-συχνότητες, που χρησιμοποιεί διπολική ενέργεια, σε αντίθεση με τις παλιές ενδοφλέβιες τεχνικές που χρησιμοποιούσαν μονοπολική ενέργεια. Έτσι, επέρχεται συστολή του κολλαγόνου, ενδοθηλιακή και μυϊκή νέκρωση του αγγείου, με αποτέλεσμα η φλέβα να συγκλεισθεί (φωτογραφία 4).

Aντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενική Χειρουργική
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931

via

Η πρόληψη του καρκίνου του μαστού

Α. Πρωτογενής Πρόληψη
Ο καρκίνος του μαστού είναι μια νόσος που θεραπεύεται σε σημαντικό βαθμό. Αρκεί να διαγνωστεί εγκαίρως. Ο Προσυμπτωματικός έλεγχος για καρκίνο του μαστού μπορεί να μειώσει την πιθανότητα θανάτου από τη νόσο κατά 25%. Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συχνός καρκίνος στις γυναίκες. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο έχουμε περίπου 1.500 νέες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση του καρκίνου του μαστού δεν έχουν πλήρως διευκρινιστεί.


Παράγοντες κινδύνου

     *  Η μεγάλη ηλικία. Περίπου το 80% των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού συμβαίνουν σε γυναίκες > 50 ετών.

    * Το ατομικό ιστορικό. Το ιστορικό καρκίνου στον ένα μαστό συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο και στον άλλο μαστό.
    * Οικογενειακό ιστορικό. Η ύπαρξη σε συγγενείς α’ βαθμού (μητέρα, αδελφή, κόρη) καρκίνου του μαστού ή καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.
    * Η γενετική προδιάθεση. Το 5-10% των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού είναι κληρονομικοί.
    * Η έκθεση σε ακτινοβολία.
    * Τα υψηλό ανάστημα, η παχυσαρκία μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών και η μεγάλη μάζα του αδένα του μαστού.
    * Η πρώιμη εμμηναρχή και η όψιμη εμμηνόπαυση.
    * Η ηλικία γέννησης του πρώτου παιδιού. Σε μεγαλύτερες ηλικίες, η τεκνοποίηση συνεπάγεται μεγαλύτερο κίνδυνο.
    * Η θεραπευτική λήψη ορμονών, οιστρογόνων και προγεστερόνης για διάστημα μεγαλύτερο των 4 ετών.
    * Η ινοκυστική μαστοπάθεια.
    * Αντισυλληπτικά δισκία, αν και η αύξηση του κινδύνου είναι πολύ μικρή και έχει βραχεία διάρκεια.
    * Η αυξημένη κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών και το κάπνισμα.
    * Η αυξημένη πρόσληψη λίπους, ιδιαίτερα στο άνω μέρος
      του σώματος.


Σημεία & Συμπτώματα
Το πιο σύνηθες προειδοποιητικό σημείο του καρκίνου του μαστού είναι ένα συμπαγές ογκίδιο που συνήθως δεν μπορεί να μετακινηθεί και μπορεί να πονάει ή όχι. Άλλα σημεία μπορεί να είναι τα ακόλουθα:

    * Έκκριση ορώδους ή αιμορραγικού υγρού από τη θηλή.
    * Η θηλή μπορεί να εμφανίζει εισολκή (να είναι στραμμένη προς τα μέσα) ή να βγάζει σκουρόχρωμο υγρό.
    * Το δέρμα πάνω από τον όγκο μπορεί να μοιάζει με φλούδα πορτοκαλιού ή να παρουσιάζει εσοχές (κοιλότητες) στις περιοχές όπου έχει εξαπλωθεί ο καρκίνος.
    * Η αλλαγή στο σχήμα ή στην εξωτερική καμπύλη του μαστού.

Βέβαια, η αλλαγή στο μέγεθος ή στην υφή του μαστού μπορεί να οφείλεται σε πληθώρα άλλων καταστάσεων, όπως οι αλλαγές στον ιστό του μαστού που συμβαίνουν φυσιολογικά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του καταμήνιου κύκλου, οι κύστεις, τα αδενώματα κ.α.


Στρατηγικές Πρόληψης που Σχετίζονται με τον Τρόπο Ζωής

    * Απευθυνθείτε στον γιατρό σας σε περίπτωση που ανακαλύψετε κάποιο συμπαγές ογκίδιο ή κάποιο από τα προειδοποιητικά σημεία του καρκίνου του μαστού, ιδιαιτέρως αν οι αλλοιώσεις επιμένουν μετά από έναν εμμηνορροϊκό κύκλο ή αλλάζουν την εμφάνιση του μαστού.
    * Περιορίστε την κατανάλωση αλκοόλ σε λιγότερο από δύο
      ποτά την ημέρα.
    * Διατηρήστε ένα υγιές βάρος, ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση.
    * Αποφύγετε την μακρόχρονη ορμονοθεραπεία, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού.
    * Παραμείνετε σωματικά δραστήριες, τουλάχιστον 30’ τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας.
    * Καταναλώνετε τρόφιμα υψηλά σε περιεκτικότητα φυτικών ινών, όπως είναι τα φρέσκα φρούτα, τα λαχανικά και τα δημητριακά.
    * Χρησιμοποιείτε ελαιόλαδο γιατί το ελαϊκό οξύ φαίνεται ότι καταστέλλει τη δράση του σημαντικότερου ογκογονιδίου του μαστού.


Β. Δευτερογενούς πρόληψης
   * Μηνιαία αυτοεξέταση των μαστών σε ενήλικες γυναίκες. Αποκτήστε επαρκείς γνώσεις για τη σωστή αυτόεξέταση των μαστών, η οποία πρέπει να γίνεται στη 10η μέρα του κύκλου με 1η την ημέρα έναρξης της περιόδου.
    * Ετήσια εξέταση των μαστών από τον οικογενειακό γιατρό ή τον γυναικολόγο μετά τo 20ο έτος της ζωής.
    * Μαστογραφία αναφοράς για συγκριτικούς λόγους πριν το 40ο έτος της ηλικίας, η οποία θα πρέπει να επαναλαμβάνεται ανά 3ετία σε γυναίκες μικρότερες των 50 ετών και ανά διετία μετά το 50ο έτος.
    * Ανάλογα με τον αριθμό των παραγόντων κινδύνου μπορεί να υπάρξει βράχυνση των μεσοεξεταστικών περιόδων.

 Η μαστογραφία έχει την δυνατότητα αποκάλυψης του καρκίνου του μαστού σε στάδιο που κλινικά δεν ανιχνεύεται. Στις γυναίκες 50-59 ετών με τη μέθοδο αυτή σε ετήσιο προληπτικό έλεγχο ελαττώθηκε κατά 25-35% η θνησιμότητας από τον καρκίνο του μαστού όπως φάνηκε από διάφορες στατιστικές μελετών ελέγχου σε διάφορες χώρες.
Παρόμοια περίπου αποτελέσματα αναφέρονται και για τις γυναίκες 50-69 ετών. Στις γυναίκες υψηλού κινδύνου (οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού) μπορεί να γίνει με ειδική τεχνική, έκπλυση των γαλακτοφόρων πόρων του μαστού μέσω της θηλής και αναζητούνται στο έκπλυμα άτυπα κύτταρα που προοιωνίζουν την πιθανή ανάπτυξη καρκίνου του μαστού σε 8-10 χρόνια.


Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931

via

Ραγάδα πρωκτικού δακτυλίου. Η αντιμετώπιση της ραγάδας με έγχυση Botox

Είναι μία επιμήκης, επώδυνη σχισμή (πληγή) του πρωκτικού σωλήνα που εκτείνεται από την οδοντωτή γραμμή μέχρι τον δακτύλιο, φθάνοντας μέχρι τις ίνες του έσω σφιγκτήρα του πρωκτού. Εμφανίζεται εξίσου συχνά στους άνδρες και τις γυναίκες. Εντόπιση πολλαπλών ραγάδων σε διάφορα σημεία της περιφέρειας του δακτυλίου υποδηλώνει τη συνύπαρξη και άλλης παθήσεως, όπως ελκώδους κολίτιδας και νόσου του Crohn.

Η θέση της ραγάδος στον πρωκτικό σωλήνα
Κύριος παθογενετικός παράγοντας θεωρείται ο τραυματισμός του δέρματος του πρωκτού κατά τη δίοδο σκληρών κοπράνων (ιδίως σε περιπτώσεις χρόνιας δυσκοιλιότητας) σε συνδυασμό με υπερτονικό σφιγκτήρα του πρωκτού. Σπανιότερα οφείλεται σε κακή επούλωση εχγειρητικών τραυμάτων ή σε τραυματισμούς της περιοχής.
Η ραγάδα εκδηλώνεται με πολύ ισχυρό πόνο αμέσως μετά τη κένωση (σαν σχίσιμο ή κάψιμο), ο οποίος μπορεί να διαρκέσει 2-6 ώρες και κάποιες φορές συνοδεύεται από πολύ μικρή αιμορραγία.

Η φαρμακευτική θεραπεία με υπακτικά και τοπικές αλοιφές συχνά αποτυγχάνει και καθίσταται απαραίτητη η χειρουργική αντιμετώπιση, η οποία είναι ευχερής, σύντομη και αποτελεσματική.


Η Χειρουργική θεραπεία:
-Η χρήση Laser ή R-F επιτρέπει την αναίμακτη αντιμετώπιση της ραγάδας. Εκτός από τον καθαρισμό της ραγάδας,
– μερική πλάγια έσω σφιγκτηροτομή, η οποία καταργεί τον χρόνιο σπασμό και διευκολύνει την ταχεία επούλωση και την αποφυγή υποτροπής. Η επέμβαση διαρκεί 20-30 λεπτά και ο ασθενής επιστρέφει συνήθως στο σπίτι του την ίδια ημέρα.
-Η διαστολή 4ων δακτύλων για 4 λεπτά του πρωκτικού δακτυλίου με τοπική αναισθησία
-Στο Χειρουργικό Ιατρείο Καρπάθου αντιμετωπίζουμε την επούλωση της ραγάδας με έγχυση Botox στα τέσσερα τεταρτημόρια του πρωκτικού δακτυλίου, με άψογα αποτελέσματα.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
Τηλ. 6974 139 931

via

Το αφτί και τα προβλήματα ακοής

Μερικά προβλήματα του αφτιού επηρεάζουν μόνο τα δομικά μέρη του, ενώ άλλα κατά την ακοή. Αν κατ τα προβλήματα του αφτιού μπορεί να είναι ενοχλητικά, τα πιο πολλά δεν είναι σοβαρή αιτία ανησυχίας. Τα πιο κοινά συμπτώματα στα αφτιά είναι πόνοι και δυσκολία ακοής.
Επιπλέον, η αίσθηση ότι η ακοή σας μπορεί να έχει «παρεμβολές» από ήχους σαν κουδούνια, σφύριγμα και βούισμα, μια διαταραχή που είναι γενικά γνωστή σαν βόμβος. Σε μερικές περιπτώσεις, ένα πρόβλημα του αφτιού μπορεί να επηρεάσει την αίσθηση της ισορροπίας σας, γιατί οι ημικυκλικοί δίαυλοι του αφτιού, τα όργανα στο έσω αφτί που κανονίζουν την αίσθηση της ισορροπίας, μπορεί να προσβληθούν από βακτηρίδια και ιούς. Η κατάσταση αυτή, γνωστή σαν λαβυρινθίτιδα, προκαλεί αισθήματα ναυτίας και ιλίγγους.


ΠΟΝΟΙ ΣΤΑ ΑΦΤΙΑ
Ένας πόνος που τον αισθανόμαστε στο αφτί δεν προέρχεται αναγκαστικά απ’ αυτό. Μπορεί να τον προκαλεί μια ποικιλία καταστάσεων, όπως οδοντικά προβλήματα, αμυγδαλίτιδα, φλεγμονή των αρθρώσεων της γνάθου και τραυματισμός στο λαιμό. Αυτές οι διαταραχές μερικές φορές προκαλούν πόνους στα αφτιά, μεταδίδοντας ερεθίσματα στα νεύρα του κεφαλιού που καταλήγουν στην ίδια περιοχή του εγκεφάλου, όπου καταλήγουν και εκείνα που έρχονται από το αφτί. Είναι αυτό το είδος αντανακλαστικού πόνου από τον οποίο υποφέρουν συχνά τα παιδιά όταν βγάζουν δόντια. Οι έφηβοι μπορεί να νιώθουν τέτοιους πόνους, όταν βγάζουν φρονιμήτες. Η πιο κοινή αιτία πόνου στα αφτιά, όμως, είναι μια μόλυνση που μπορεί να προκληθεί στο έξω και το μέσο αφτί. Σε μια μόλυνση του έξω αφτιού, το δέρμα που επενδύει τον ακουστικό πόρο μολύνεται· η κατάσταση αυτή λέγεται εξωτερική ωτίτιδα. Η διαταραχή αυτή γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη, αν δημιουργηθεί και δοθιήνας στο σημείο της μόλυνσης.
ΠΟΝΟΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΑΦΤΙ
Το μέσο αφτί είναι σφραγισμένο από τον έξω κόσμο με το τύμπανο. Αν η πίεση του αέρα μέσα και έξω από το τύμπανο είναι άνιση, το τύμπανο τεντώνεται και μπορεί να προκαλέσει πόνο στο αφτί. Όταν είστε σε αεροπλάνο που κατεβαίνει ή ακόμα και σε ασανσέρ που κατεβαίνει, μπορεί καμιά φορά να σας πονέσουν τ’ αφτιά, επειδή η εξωτερική αλλαγή της πίεσης στο τύμπανο δεν ισοφαρίζει από την εσωτερική. Η κατάσταση αυτή μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί, αν μασάτε τσίχλα ή αν φυσήξετε τη μύτη σας κρατώντας πιεσμένα τα ρουθούνια σας. Ένας παρόμοιος πόνος μπορεί να προκληθεί από μόλυνση στο μέσο αφτί που καταλήγει σε μέση ωτίτιδα. Στην περίπτωση αυτή, η φλεγμονή κατ το πρήξιμο των ιστών του αφτιού αυξάνουν την πίεση στο μέσο αφτί.

ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΦΤΙΟΥ;
Το αφτί αποτελείται από τρία κύρια μέρη: το έξω, το μέσο και το έσω αφτί. Γενικά, οι διαταραχές του έξω αφτιού δεν είναι σοβαρές, αν και ένας δοθιήνας ή ένα απόστημα στον ακουστικό πόρο μπορεί να είναι πολύ επώδυνα. Το μέσο αφτί είναι ευπρόσβλητο σε μολύνσεις από ιούς και από βακτηρίδια, ειδικά μετά από κρυολόγημα. Διαταραχές των λεπτών οργάνων του έσω αφτιού (του κοχλία κατ του λαβυρίνθου) μπορεί να είναι πολύ πιο σοβαρές, ακόμη κατ να επιφέρουν πλήρη απώλεια ακοής.

ΠΩΣ ΑΚΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ
Ο ήχος κινείται στον αέρα σε κύματα. Τα κύματα αυτά συγκεντρώνονται από το πτερύγιο του αφτιού και οδηγούνται στο τύμπανο μέσω του ακουστικού πόρου. Τα ηχητικά κύματα χτυπάνε στο τύμπανο και το κάνουν να δονείται. Οι δονήσεις περνούν μετά στην κοιλότητα του μέσου αφτιού μέσω τριών οσταρίων: Της σφύρας, του άκμονα και του αναβολέα. Όταν μπουν στο έσω αφτί, οι δονήσεις φτάνουν στον κοχλία, ένα όργανο που τους μετατρέπει σε νευρικά ερεθίσματα και τα στέλνει στον εγκέφαλο μέσω του ακουστικού νεύρου. Ο εγκέφαλος τότε αναγνωρίζει ήχους, συσχετίζοντάς τους με μια «τράπεζα μνήμης» περασμένων εμπειριών των ήχων αυτών.



ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΚΟΗΣ
Προβλήματα ακοής μπορεί να προέρχονται από πολλές αιτίες. Η αιτία απώλειας της ακοής είναι συνήθως ένα προσωρινό βούλωμα του έξω ή μέσου αφτιού κατ η ακοή αποκαθίσταται, αν αφαιρεθεί το αίτιο του φραξίματος. Όμως, ορισμένα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν απώλεια ακοής, αν ληφθούν σε μεγάλη δόση. Τα φάρμακα αυτά είναι γνωστά σαν ωτοτοξικά και σ’ αυτά περιλαμβάνονται τα αμινογλυκοειδή αντιβιοτικά στρεπτομυκίνη, γενταμυκίνη και τομπραμυκίνη. Η φλεγμονή του μέσου αφτιού, γνωστή σαν μέση ωτίτιδα, προκαλεί επίσης μείωση ακοής και είναι πολύ συνηθισμένη. Η φλεγμονή παρουσιάζεται όταν βακτηρίδια από μια λοίμωξη του αναπνευσττκού συστήματος, όπως είναι ένα κοινό κρυολόγημα, ανεβαίνουν από το λαιμό μέσω των ευσταχιανών σαλπίγγων και προσβάλλουν τον ιστό του μέσου αφτιού. Αν στη συνέχεια φράξει ο πόρος, τα υγρά και το πύον που παράγονται σαν συνέπεια της μόλυνσης προκαλούν δυσκολίες ακοής, επειδή εμποδίζουν τις δονήσεις του τυμπάνου. Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στην ωτίτιδα του μέσου αφτιού, επειδή οι σάλπιγγες τους είναι πιο κοντές και η μόλυνση μπορεί να φτάσει πιο εύκολα στο μέσο αφτί. Η μέση ωτίτιδα μπορεί να προκαλέσει ελαφριά κα-κοδιαθεσία με λίγα συμπτώματα ή μπορεί να εξελιχθεί σε οξεία αρρώστια με υψηλό πυρετό και δυνατούς πόνους. Για τη θεραπεία της μέσης ωτίτιδας χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά. Αν δεν αντιμετωπιστεί, η πίεση των υγρών μπορεί να προκαλέσει ρήξη του τυμπάνου.

Θόρυβοι στ’ αφτιά
Συνεχείς θόρυβοι στ’ αφτιά, όπως κουδουνίσματα, σφυρίγματα, βούισμα ή ένας θόρυβος σαν κύματα που σπάνε, λέγονται βόμβοι. Οι ήχοι αυτοί είναι αποτέλεσμα βλάβης του κοχλία, του πιο ευαίσθητου οργάνου του μηχανισμού της ακοής. Η αντίδραση στο βόμβο διαφέρει από πρόσωπο σε πρόσωπο: Μερικοί άνθρωποι μπορεί να τον αγνοήσουν ενώ άλλοι παθαίνουν βαθιά κατάθλιψη απ’ αυτόν. Ο βόμβος μερικές φορές αντιμετωπίζεται με την τοποθέτηση ενός βοηθήματος ακοής που στοχεύει στο να καλύψει τους ενοχλητικούς θορύβους. Το βοήθημα βοηθάει περίπου το 15% των ανθρώπων που το χρησιμοποιούν. Πιο απλά φάρμακα περιλαμβάνουν τη λειτουργία ενός ραδιοφώνου στο βάθος σε μια προσπάθεια να καλυφθεί το βούισμα.

Ξένο σώμα στα αφτιά
Πολλές φορές κυρίως παιδάκια καταφέρνουν να σφηνώσουν κάποιο ξένο σώμα, όπως π.χ. μπίλια στον ακουστικό πόρο. Ενήλικες συνήθως αφήνουν μέσα στον ακουστικό πόρο βαμβάκι την ώρα που τα καθαρίζουν. Το πιο κλασικό ξένο σώμα είναι το ίδιο το κερί που έχει ξεραθεί από καιρό και το οποίο μειώνει κατά πολύ την ακοή πράγμα που ενοχλεί και τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους ασθενείς μας. Στην περίπτωση αυτή το ξένο σώμα πρέπει να αφαιρεθεί άμεσα. Συνήθως τα μαλακά ξένα σώματα, όπως το βαμβάκι, αφαιρούνται με πλύσεις πλύσεις από τον γιατρό ή ακόμη και με αναρρόφηση. Σκληρά αντικείμενα μπορεί να χρειαστούν και μικροεπέμβαση.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
τηλ. 6974 139 931

via

Ενέσεις κορτιζόνης για πόνο αρθρίτιδας

Οι τοπικές ενέσεις κορτιζόνης χρησιμοποιούνται σε ασθενείς που πάσχουν από αρθρίτιδα, τενοντίτιδα ή άλλες φλεγμονές.
Για ασθενείς που πάσχουν από διάφορες μορφές αρθρίτιδας, εάν οι άλλες θεραπείες όπως τα αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη φάρμακα και η φυσιοθεραπεία αποτύχουν, συστήσουμε τη χορήγηση τοπικά, ενέσεων κορτιζόνης.
Οι ενέσεις κορτιζόνης συστήνονται στις περιπτώσεις που ο πόνος εντοπίζεται κυρίως σε μια συγκεκριμένη άρθρωση ή ένα σημείο σε μυ από το οποίο αρχίζει ο πόνος.  Συνήθως οι ενέσεις αυτές περιλαμβάνουν ένα φάρμακο της οικογένειας των κορτικοστεροειδών όπως η κορτιζόνη και ένα τοπικό αναισθητικό.
Το αναισθητικό προσφέρει άμεση ανακούφιση. Η διάρκεια δράσης του, είναι μόνο μερικές ώρες. Η αντιφλεγμονώδης δράση του κορτικοστεροειδούς προσφέρει ανακούφιση από τον πόνο που δυνατόν να διαρκεί για μερικές εβδομάδες ή μήνες. Μπορεί όμως να χρειαστούν μερικές μέρες μέχρι που να επιτευχθεί ικανοποιητική ανακουφιστική δράση.

Η ανακούφιση από τον πόνο που προσφέρουν οι ενέσεις αυτές, επιτρέπει κατά τους μερικούς μήνες που διαρκεί, να συνεχιστεί η φυσιοθεραπεία και η όσο το δυνατό μεγαλύτερη βελτίωση της λειτουργίας της άρθρωσης και της επηρεαζόμενης περιοχής. Με λίγα λόγια, δεν πρέπει η ανακούφιση που επιτυγχάνεται να οδηγεί στην εγκατάλειψη της αγωγής για αποκατάσταση της περιοχής που πάσχει αλλά αντίθετα να θεωρείται ως ευκαιρία για επίτευξη καλύτερων λειτουργικών αποτελεσμάτων με τη βοήθεια της φυσιοθεραπείας ή ακόμη της εργοθεραπείας.
Η ένεση στην άρθρωση που πάσχει ή στο σημείο έναρξης πόνου σε ένα μυ, γίνεται από το γιατρό, στο ιατρείο του. Συνήθως δεν υπάρχουν επιπλοκές αλλά μπορεί να υπάρχει λίγος πόνος και ελαφρύ πρήξιμο στο σημείο της ένεσης. Λίγος πάγος τοπικά, ανακουφίζει από τα εν λόγω συμπτώματα.
Οι ενέσεις κορτιζόνης  χρησιμοποιούνται σε ασθενείς που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα των χεριών, των γονάτων, των γοφικών αρθρώσεων (αρθρώσεις μηριαίων-λαγόνιων οστών), του αυχένα και του κάτω μέρους της πλάτης.
Επίσης οι ενέσεις αυτές χρησιμοποιούνται στη ρευματοειδή αρθρίτιδα, στην τενοντίτιδα (ώμων, αγκώνων, καρπών, φτερνών), στις φλεγμονές του σάκου των τενόντων ή αρθρώσεων (ώμων, γονάτων, αγκώνων, γοφών) και σε σημεία έναρξης πόνων σε μυς (αυχένα, ώμων, γοφών).

Ο αριθμός των ενέσεων με κορτικοστεροειδή που μπορεί να χορηγηθεί, περιορίζεται σε τρεις έως τέσσερις το χρόνο. Παρά το γεγονός ότι δρουν μόνο τοπικά σε αντίθεση με τα κορτικοστεροειδή που λαμβάνονται από το στόμα και έχουν ανεπιθύμητες παρενέργειες (παχυσαρκία, υπερτρίχωση, οστεοπόρωση, καταρράκτη, δερματικά προβλήματα), εντούτοις οι ενέσεις κορτιζόνης έχουν σοβαρές παρενέργειες ιδιαίτερα εάν εάν η ένεση γίνει εντός των τενόντων ή νεύρων.
Σε μια άρθρωση, πιθανόν η αιτία του πόνου να είναι ο χόνδρος της άρθρωσης που έχει υποστεί βλάβη, ο τένοντας ή κάποιος σάκος μεταξύ τένοντα, μυ και οστού. Για την κάθε περίπτωση, η ένεση κορτιζόνης πρέπει να γίνεται στο σωστό σημείο.
Ο εντοπισμός γίνεται καλύτερα με το πρώτο μέρος της ένεσης που περιέχει το αναισθητικό. Η άμεση υποχώρηση του πόνου, δείχνει ότι είναι το σημείο που πάσχει και έτσι ο γιατρός μπορεί να προχωρήσει με την ένεση του κορτικοστεροειδούς.
Επισημαίνεται ότι ασθενείς που λαμβάνουν αντιπηκτικά φάρμακα, πρέπει να τα διακόψουν για λίγες μέρες πριν από την ένεση για να μειωθεί ο κίνδυνος αιμορραγίας.

Αντωνακάκης Ε. Σωκράτης
Γενικός Χειρουργός
Πηγάδια Καρπάθου
Τηλ. 6974 139 931

via

Ψυχικά αναλφάβητα τα δύο φύλα στις σχέσεις τους

Σε μια έρευνα φαίνεται ότι το 69% των γυναικών είναι χωρίς σύντροφο. Ποιές μπορεί να είναι οι πιθανές αιτίες του φαινομένου της μοναξιάς, όπως και η αδυναμία των δύο φύλων στο ζήτημα του σχετίζεσθαι;

depression-woman Αν είναι ένα τόσο μεγάλο ποσοστό γυναικών χωρίς σύντροφο, δεν θα είναι αναλόγως και πολλοί άντρες, επίσης, μόνοι τους; Κι αν αυτά ισχύουν, δεν μιλάμε πλέον για ένα  κοινωνικό πρόβλημα;

Η έρευνα αυτή δείχνει πολύ μοναξιά στους ανθρώπους. Οπότε, μιλάμε για μοναξιά, μιλάμε για δυσκολία στην αναζήτηση συντρόφου, και μία δυσκολία ως προς την σύναψη σχέσης. Διότι, μπορεί να δηλώνουν μέσα από την έρευνα μία στις τρεις γυναίκες, ότι είναι πολυγαμικές, άρα βρίσκουν κάποιους να έχουν έστω και μία αραιή σεξουαλική επαφή, αλλά δεν δημιουργείται σχέση. Άρα, μας βάζει να σκεφτούμε, ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία στο «σχετίζεσθαι».


Και αυτή η δυσκολία του «σχετίζεσθαι» μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, όπως π.χ. τα βιώματα που έχουν οι ίδιοι από τη δική τους οικογένεια, συνειδητά ή ασυνείδητα, που τους υπαγορεύουν μία απόσταση από το «σχετίζεσθαι» ή δυσκολία ως προς το «σχετίζεσθαι», και στην συνεύρεση με κάποιον σύντροφο.

Δυσκολίες δηλαδή, που έχουν βιώσει από το σχετίζεσθαι της οικογένειας προέλευσης, των γονιών τους, με σχέσεις:

  • που να μην «βγαίνουν».
  • ακανθώδεις, με πολύ ένταση ή και βία, επιθετικότητα.
  • με ανταγωνισμό.
  • με αδιέξοδο (δηλαδή να φαίνεται ότι το γονεϊκό ζευγάρι δεν επιλύει τα προβλήματά του και επιλέγει να μην τα επιλύει).
  • με χιλιάδες άλλα προβλήματα, μεταξύ του πρωταρχικού ζευγαριού που είναι ο μπαμπάς και η μαμά του καθενός, τα οποία έκαναν τις επόμενες γενιές, διστακτικές στο να μπουν σε μία σχέση.
  • με ζευγάρια που χωρίζουν και τα αφήνουν, επίσης, όλα ανεπίλυτα.
  • ή με ζευγάρια που χωρίζουν και δεν βελτιώνονται – εξελίσσονται ως προς μία επόμενη σχέση, αλλά αντίθετα επιλέγουν τη μοναξιά ή έναν σύντροφο που θα κάνουν μαζί τους μία… από τα ίδια.

Οικογένεια και ρόλοι

gendersymbol Οι άνθρωποι που έχουν τέτοιου είδους βιώματα από τους γονείς τους και έχουν βιώσει ανάλογες καταστάσεις μέσα στην οικογένειά τους, η δέσμευση που χρειάζεται για μία σχέση τους παραπέμπει σε δεσμά, σε φυλακή, στο ότι θα είναι εγκλωβισμένοι σε μία σχέση σποσυνδετικού χαρακτήρα, που οι άνθρωποι εμμένουν σε αυτήν, λέγοντας δικαιολογίες του τύπου «μένω για τα παιδιά» ή «μένω για το οικονομικό» κλπ., ενώ στο βάθος φοβούνται να είναι μόνοι. Οπότε, διαλέγουν τη μοναξιά μέσα σε μία «σχέση», ως μέρος ενός ζευγαριού.

Κάπως έτσι, το παιδί τους έχοντας αυτό το βίωμα γίνεται διστακτικό στο να επιλέξει έναν σύντροφο και ακόμη κι αν το κάνει επειδή δεν έχει την πληροφορία του πώς να διαχειριστεί τη συνθήκη του σχετίζεσθαι, καταλήγει σε αδιέξοδο. Ενώ ξεκινάει, δηλαδή, να φτιάξει τα πράγματα διαφορετικά από τους γονείς του, τα επαναλαμβάνει.

Αυτού του είδους η μοναξιά είναι η απόρροια, η συνέπεια, μιας οικογενειακής συνθήκης η οποία κατέληξε σε αδιέξοδο, άσχετα αν οι άνθρωποι έμειναν μαζί ή χώρισαν και βαραίνει πια τον επόμενο, δηλαδή, το παιδί.

Γενικά το «μαζί» δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι δύσκολη. Απαιτεί διαφοροποιημένα «εγώ», που θα συνθέσουν ένα «μαζί», το οποίο είναι πάρα πολύ δύσκολο εξ ορισμού.

Διαφοροποίηση σημαίνει ότι έχεις σαφή όρια, έχεις επίγνωση του «άλλου». Αυτό είναι το διαφοροποιημένο «εγώ». Δεν είναι δηλαδή ο «εαυτός», είναι ο «εαυτός, σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό αλλά και με τον άλλον».

Αυτό, βεβαίως είναι δύσκολο να κατακτηθεί, επιπλέον η ανθρωπότητα εξελίσσεται αργά, άρα εξελίσσεται και σε αυτό το θέμα αργά.

Από όλα αυτά φαίνεται γιατί υπάρχουν τόσοι άνθρωποι μόνοι. Διότι, δεν είναι μόνο οι γυναίκες που είναι μόνες, είναι και οι άντρες. Γιατί οι άνθρωποι, ουσιαστικά, δυσκολεύονται να σχετιστούν.

Αν μιλήσουμε συγκεκριμένα για τις γυναίκες, έχουν συχνά:

  • μία ενοχοποιημένη θηλυκότητα, διότι ειδικά ως προς τα σεξουαλικά, είναι πάρα πολύ ενοχοποιημένες οι γυναίκες. Για παράδειγμα, αν αφεθούν θα είναι «πόρνες», εάν συγκρατηθούν θα είναι «ψυχρές». Οπότε, υπάρχει μία πολύ μεγάλη δυσκολία που να τοποθετηθούν ως προς αυτό.
  • χαμηλή εκτίμηση ως προς το φύλο τους και τη θηλυκότητά τους.
  • αντιφατική εικόνα: Από τη μία πρέπει να δείχνουν πολύ δυνατές και από την άλλη είναι το παραδοσιακό το οποίο έχει περάσει μέσα μας εδώ και εκατομμύρια αιώνες, δηλαδή, να είναι η γυναίκα «υπό», να πρέπει να κάνει τους συμβιβασμούς κλπ. Οπότε «βγαίνουν» αντιφατικά προς αναζήτηση συντρόφου και μπορεί να πιστεύουν ότι αξίζουν αλλά συχνά την θηλυκότητά τους την βιώνουν ελλειμματική.
  • περιμένουν κυρίως από τον άντρα να κάνει το βήμα προς αυτές.
  • και επίσης, περιμένουν, ακόμη και σήμερα, να τις «σώσει» ένας άντρας, δηλαδή, έστω και ασυνείδητα, υπάρχει μέσα τους μία τέτοια προσδοκία. Πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, ούτε και υπάρχει λόγος να συμβεί, εφόσον είναι μία προβολή ενός απωθημένου, από τον μπαμπά στον σύζυγο – σύντροφο.

Η γυναίκα στο ρόλο άντρα

Μέσα σε όλα αυτά τα αντιφατικά, ο όποιος υποψήφιος άντρας-σύντροφος μπερδεύεται από αυτή την εικόνα και φοβάται και ο ίδιος πώς θα αντιμετωπίσει όλο αυτό το συνονθύλευμα που αντιφάσκει.

Παλιότερα οι κοινωνίες ήταν πιο συντηρητικές, υπήρχαν καθορισμένοι ρόλοι για την γυναίκα και τον άντρα που κατάφερναν και τους οριοθετούσαν, έστω, με έναν κοινωνικά κατασκευασμένο τρόπο. Σήμερα όμως, αυτή η διαφοροποίηση και η οριοθέτηση, πέφτει στην πλάτη του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά να την διαχειριστεί. Δηλαδή σήμερα, τα όρια είναι εξαιρετικά συγκεχυμένα ώστε μπερδεύουν πολύ τα πράγματα στις σχέσεις, την επικοινωνία αλλά και στα «θέλω» του κάθε ανθρώπου.

Οι δε γυναίκες πολύ συχνά σήμερα παρατηρούμε ότι μπαίνουν σε ρόλο άντρα. Δηλαδή, σε ότι αφορά στα όρια έχουν πάει ένα βήμα μπροστά, ενώ οι άντρες αντίστοιχα πάνε ένα βήμα πίσω.

Ακόμη, μη ξεχνάμε, ότι οι μητέρες παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην οικογένεια, μέχρι τις μέρες μας, δηλαδή, οι μαμάδες είναι κυρίως εκείνες που διαπαιδαγωγούν το παιδί τους.

Ο ευνουχισμός του άντρα

Άρα, οι μητέρες έχουν την τάση να προστατεύουν πολύ τους άντρες. Από τη μία, όμως, τους προστατεύουν – συχνά ευνουχίζοντάς τους – και από την άλλη τους λένε «είσαι άντρας, άρα πρέπει να είσαι μαχητής, να είσαι κυνηγός» ενώ, συγχρόνως, σπεύδουν να καλύψουν οποιοδήποτε κενό εμφανίζεται.

Με αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα, να είναι πολλοί άντρες σαν παιδιά «με ειδικές ανάγκες» που δεν μπορούν π.χ. να πλύνουν τα ρούχα τους στο πλυντήριο, ή δεν ξέρουν να μαγειρέψουν, δηλαδή, να αυτοσυντηρηθούν γενικά. 

Η γυναίκα σε ρόλο κυνηγού

Οπότε, και οι άντρες ενέχουν πολλές αντιφάσεις, όπως και οι γυναίκες. Οι γυναίκες, δείχνουν να είναι περισσότερο άντρες τελευταία, να είναι εκείνες κυνηγοί, αλλά από την άλλη πρέπει να κάνουν και πίσω, ή να είναι αυτές που περιμένουν και όχι εκείνες που διεκδικούν. Άρα και οι άντρες και οι γυναίκες, έχουν μία μεγάλη επιβάρυνση όπως και μία μεγάλη σύγχυση ρόλων και αυτό δυσκολεύει τη συνεύρεση. Ποιός να κατακτήσει και να κυνηγήσει ποιον;

Υπάρχει, όμως, και μία κοινωνία, ειδικά τα τελευταία χρόνια, να έχει επιτεθεί – σε μεγάλο βαθμό – στο προφίλ της γυναίκας σεξιστικά, μέσα από π.χ. περιοδικά, ταινίες, βιβλία, διαφημίσεις, με συνεχή υπονοούμενα για τη γυναικεία σεξουαλικότητα. 

Αν όμως, παλιότερα η γυναίκα εμφανιζόταν ως σεξουαλικό αντικείμενο, ταυτόχρονα, σήμερα, προβάλλεται και ως κυνηγός. Είναι, δηλαδή, διττό. Από τη μία είναι οι διαφημίσεις κλπ που περιέγραψες που την παρουσιάζουν κυρίως ως σεξουαλικό αντικείμενο, από την άλλη υπάρχουν π.χ. ταινίες ή σήριαλ κλπ., με την γυναίκα να δείχνει πολύ ενεργή και κυνηγός.

Τώρα, φαίνεται σαν η γυναίκα να πρέπει να τα έχει όλα! Να συνδυάζει τα πάντα. Αυτό το γεγονός φαίνεται ότι είναι επιδίωξη και των γυναικών. Είναι σαν εκείνες να πάλεψαν για να τα έχουν όλα και αυτό είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο βάρος και προσθέτει σύγχυση και στον ερωτικό και στον σεξουαλικό τους ρόλο.

Οι γυναίκες τα διεκδίκησαν όλα αυτά, και αυτή τη στιγμή πρέπει να πάρουν και οι ίδιες θέση, η κάθε μία για τον εαυτό της. Τι από όλα δηλαδή, θα επιλέξει κάθε μία;

Γιατί αλλιώς θα την βαραίνουν πάρα πολύ όλα αυτά, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βγαίνει πάρα πολύ κουρασμένη, τρομαγμένη (αφού πρέπει να τα δώσει όλα!) αλλά και θυμωμένη για να αναζητήσει σύντροφο. Συν την πανάρχαια ενοχοποίηση της θηλυκότητάς της.

Με τι τρόπο πάει να μπει σε μία σχέση η σημερινή γυναίκα;

Πάει πολύ θυμωμένη, πολύ κουρασμένη για να κάνει σχέση. Και μέσα σε αυτό, ζητάει και εκείνη από την μεριά της ΟΛΑ, αφού πάει με πρόθεση να τα δώσει. Κι αυτό τρομάζει τους άντρες εξαιρετικά πολύ. Τι να πρωτοδώσουν και αυτοί που και εκείνοι φοβούνται;

Άρα έχουμε την συνάντηση δύο αμήχανων, φοβισμένων και θυμωμένων ανθρώπων, οι οποίοι κάνουν μία προσπάθεια να βρεθούν μαζί, έχουν και όλο αυτό το βίωμα πίσω τους που είπαμε, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν οι σχέσεις διαλείπουσα χωλότητα -μεγάλη δυσκολία να προχωρήσουνε- και επειδή τώρα πια κοινωνικά επιτρέπεται να χωρίζουν, ή να έχουν πολλούς συντρόφους, λένε «εντάξει, δεν βγήκε αυτή η σχέση, πάμε στην επόμενη… και μετά στην επόμενη… και στην επόμενη!», με αποτέλεσμα να έχουμε μία μοναξιά, με πολλούς ανθρώπους να μπαινοβγαίνουν εκατέρωθεν, και ενώ παλιά ο «μόνος» ήταν «μόνος», σήμερα είναι μία γυναίκα ή ένας άντρας μόνος με πολλούς να… πηγαινοέρχονται.

Τι θα πρέπει να κάνουν και οι άντρες και οι γυναίκες; 

Χρειάζεται συνειδητότητα και εγρήγορση. Ο άντρας και η γυναίκα, μόνοι και οι δύο, με μπερδεμένους ρόλους, πολύ βάρος, κούραση και με όλα αυτά που ανέφερα, όπως επίσης και με τα βιώματα φόβου και αδιεξόδου, χρειάζεται να κάνουν μία βουτιά μέσα στον εαυτό τους και να δουν τι είναι αυτό που τους βάρυνε και τους κούρασε, όπως και να απαντήσουν στον εαυτό τους: Τι θέλουν να ενστερνιστούν οι ίδιοι; Με τι θέλουν να απευθυνθούν στον άλλον και τέλος, πώς να απευθυνθούν;

Όλα αυτά για να απαντηθούν, χρειάζεται ενδοσκόπηση και συνομιλία με καλούς συνομιλητές. Μπορεί να μην είναι ειδικοί αυτοί οι συνομιλητές, αλλά να είναι καλοί συνομιλητές. Δηλαδή, να μην εξαντλήσουν την συζήτηση πάνω στο «που φταίει ο άλλος», αλλά να δώσουν έμφαση στον εαυτό: Ποιοι είναι οι φόβοι, ποια είναι η κούραση, ο θυμός, η ενοχοποίηση; Μήπως και έτσι, βαδίσουν σε μία πιο ώριμη σχέση.

Ένα άλλο που παρατηρείται επίσης, είναι ότι η γυναίκα στα μίντια, η οποία εμφανίζεται να είναι παντρεμένη, δείχνει να φροντίζει, μεν, τον εαυτό της αλλά δείχνει περισσότερο ασέξουαλ και όχι θηλυκή. Δηλαδή, όμορφη σε ένα βαθμό, όχι και πολύ σεξουαλική όμως, ίσως, για να μην προκαλεί επιθυμία σε όλους. Μάλλον, δηλαδή, ένα ασέξουαλ όν, που ζει μόνο για την οικογένεια.

Η σεξουαλική ζωή των γυναικών

Αν μιλήσουμε για την καθαρά σεξουαλική πράξη, οι γυναίκες με όλο αυτό το βάρος της ενοχοποιημένης θηλυκότητας, με το φόβο ότι θα εγκαταλειφθούν, με την αγωνία τη βιολογική ότι ο χρόνος μετράει ανάποδα και ότι «δεν θα προλάβω να κάνω παιδιά» κλπ, με όλα αυτά στο κεφάλι τους, επηρεάζονται σεξουαλικά και δεν ζητούν εύκολα αυτό που θα τις ικανοποιήσει. Διότι, επιπλέον, φοβούνται ότι αν το ακούσει ο σύντροφος θα τις εγκαταλείψει, ή ότι είναι πολύ ευαίσθητος για να το αντέξει (και συχνά μάλιστα, είναι όντως ευαίσθητος για να το αντέξει, επειδή το εκλαμβάνει ως κριτική και όχι ως συνεργασία σεξουαλική, ώστε να υπάρχει ένα καλύτερο αποτέλεσμα).

Οπότε οι γυναίκες δεν μιλάνε, δεν ικανοποιούνται, κρατάνε πράγματα κρυφά από τον σύντροφό τους, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συνεργασία στο ζευγάρι σε πολλούς τομείς αλλά και στον σεξουαλικό. Άλλος ένας λόγος, δηλαδή, που απομονώνει τη γυναίκα από τις επιθυμίες της και από την ικανοποίηση των αναγκών της.

Και οι άντρες

Και οι άντρες τα ίδια έχουν. Δηλαδή δεν βγαίνει κάτι με το να κάνουμε στρατόπεδα. Πάνε με τρόμο στη σεξουαλική πράξη, ιδίως στις πρώτες συνευρέσεις πρέπει να ικανοποιήσουν… σώνει και ντε και να εμφανιστούν ως καταπληκτικοί! Καταλήγουν και εκείνοι να φοβούνται ότι πιθανά θα περιγελαστούν (όλα αυτά ασυνείδητα ή συνειδητά και για τους άντρες και για τις γυναίκες) ή ότι θα απαξιωθούν και βρίσκονται, με αυτόν τον τρόπο, τα ζευγάρια να μη μιλάνε για το σεξ αλλά να πρέπει να έχουν την καταπληκτική συνεύρεση, την ονειρική, που να συγκρίνεται με ταινία Χόλυγουντ, και από κάτω να βράζει όλο αυτό που περιέγραψα, που μακροχρόνια θα βγει στη σχέση.

Επίσης, σε ότι αφορά το σχετίζεσθαι, υπάρχει και το φαινόμενο της «εξαφάνισης». Δηλαδή οι άνθρωποι φεύγουν από μία σχέση, επιλέγοντας να εξαφανιστούν, κυρίως από ερωτικές σχέσεις, αλλά και δουλειές και φιλίες.

Γιατί δυστυχώς δεν μπορούν να πάρουν το βάρος της ευθύνης τους, να υποστηρίξουν την επιλογή του «ναι» ή του «όχι». Που σημαίνει, ότι ένας άνθρωπος δεν έχει ωριμάσει αρκετά. Μπροστά στο να αναλάβει τις ευθύνες του, παλινδρομεί και γίνεται παιδί. Άρα, ο τρόπος που διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας για να γίνουν ενήλικες, δείχνει να είναι ελλειμματικός.

Είναι ένα μήνυμα προς τους γονείς: Ότι «μεγαλώνουμε» τα παιδιά μας σε εισαγωγικά, διότι δεν τα βοηθάμε να ωριμάσουν. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να υποστηρίξουν τις ευθύνες της επιλογής τους και προτιμούν να εξαφανιστούν, κάτι, μάλιστα, που χαλάει περισσότερο την εικόνα για τον εαυτό τους. Διότι, οι άνθρωποι ακυρώνουν τον εαυτό τους όταν δεν παίρνουν της ευθύνη της επιλογής τους.

Με όλα τα παραπάνω φαίνεται να υπάρχει μάλλον κάτι σαν ψυχικός αναλφαβητισμός στη σημερινή κοινωνία των ενηλίκων, με την έννοια της μη δυνατότητας συνειδητής αναγνώρισης των συναισθημάτων, άρα και την αδυναμία  διαχείρισής τους.

via

Ποια είναι η φράση που πρέπει να θυμηθούμε και να εφαρμόσουμε για να σώσουμε την Ελλάδα;


Αναστασία Χριστάκου Γκρίτζαλη
Μέσα από τους αιώνες, υπάρχει μια φράση που περνούσε από γενιά σε γενιά και ακόμα ακούμε να λέγεται, είτε από καμιά γιαγιά, είτε από κανένα φίλο, είτε από κανένα συνειδητοποιημένο εκπαιδευτικό. Δεν είναι οι γλυκομίλητες ευχές που λέμε μεταξύ μας σε κάθε γιορτή, ούτε οι στοργικές φράσεις ελπίδας, κουράγιου και αγάπης που λειτουργούν σαν ασπιρίνες για να φύγει προσωρινά ο πονοκέφαλος. Και όμως, είναι μια φράση που όχι μόνο συσπείρωνε τους Έλληνες, άλλα ορίζει τη διαφορά μας από το ζωικό βασίλειο, γιατί βιολογικά είμαστε ζώα.

Κατ’ αρχάς, ας πάρουμε το θέμα από τη αρχή.
Και η αρχή είναι το παρόν
Στο πρόσφατο παρόν, δηλαδή τα περασμένα 50 χρονιά, όλοι μας ζούσαμε στην μεταμοντέρνα εποχή. Αυτή η εποχή μπορεί να περιγραφεί με το εξής παράδειγμα: παίρνοντας ένα γυάλινο ποτήρι το αφήνεις να σπάσει. Μετά ορίζεις ή περιγράφεις τι ήταν αυτό το γυάλινο ποτήρι με βάση ένα θραύσμα, δηλαδή ένα κομμάτι ίσον το σύνολο. Στο τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, η ΕΛΙΤ ιδιαίτερα των Ευρωπαίων, από ενοχές και φρίκη που ένιωσαν από τα αποτελέσματα του πολέμου, σκέφτηκαν να δημιουργήσουν μια πραγματικότητα από θρυμματισμένη αλήθεια, δηλαδή δεν υπάρχει μια αλήθεια (ιδεολογία, θρησκεία, κλπ.) αλλά η αλήθεια να είναι σχετική. Αυτό δεν είναι παντελώς κακό, γιατί έδωσε ευκαιρία σε ορισμένες μειονότητες της κάθε κοινωνίας,( γυναικεία δικαιώματα, κλπ.) να μπορέσουν να βρουν το δίκιο τους. Αλλά, ήταν πολύ λίγο για να είναι το αντάλλαγμα με μια άλλη τραγική πραγματικότητα που δημιούργησαν. Και εύκολα το δημιούργησαν το νέο «τοπίο» τους. Το φαινόμενο αυτό το εξηγούν οι ανθρωπολόγοι και ψυχολόγοι με το εξής παράδειγμα: υπάρχει ένα αποκομμένο χωριό του Αμαζονίου που ποτέ δεν είχε επαφή με άλλες φυλές. Όταν πάει ένας ανθρωπολόγος, έστω από απόσταση, σαν παρατηρητής , μόνο και μόνο που υπάρχει ο παρατηρητής/ανθρωπολόγος είδη αλλάζει ή προσαρμόζεται το χωριό με βάση την αντίληψη που έχει ο παρατηρητής. Το ίδιο φυσικό φαινόμενο γίνεται στην κβάντα φυσική (κλικ εδώ). Με λίγα λόγια, όταν έχεις μια σιχαμένη ηγεσία που μια ζωή θεωρεί ανθρωπάκους, κλέφτες, κουτοπόνηρους και εκμεταλλεύσιμο αντικείμενο μια κοινωνία, η κοινωνία αυτή προσαρμόζεται σε αυτήν την αντίληψη είτε με τα ΜΜΕ, είτε με τις διαφημίσεις, είτε με την προπαγάνδα, είτε με τη δαιμονοποίηση και τις γραφειοκρατικές ρυθμίσεις είτε με οποιοδήποτε τρόπο.

Πάνε οι μεγάλες αλήθειες, πάνε οι αρχές και οι άξιες στο μεταμοντέρνο κόσμο και το ερώτημα είναι, πως ελέγχεις μια θρυμματισμένη κοινωνία από άτομα με υπαρξιακά προβλήματα; Απάντηση: με τα νούμερα. Δηλαδή, από τον άνθρωπο πιόνι του μεσαίωνα και το πιόνι «ρομπότ/ρόλο» της βιομηχανικής επανάστασης δημιούργησαν τον άνθρωπο νούμερο ή τον καταναλωτή-homo economicus. Τα χαρακτηριστικά του «νούμερο άνθρωπο» είναι η έλλειψη της αυτοεκτίμησης, έλλειψη κρίσης, δυσπιστία και κίνητρα όχι για αυτά που χρειάζεται, αλλά για το τι τον ευχαριστεί ή τι επιθυμεί – δημιουργώντας ένα σύνδρομο «λάμπα του Αλαντίν» για τις δικές του επιθυμίες, που σαφώς για αυτόν είναι οι δικές του «μεγάλες αλήθειες» του δικού του πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο που πρόσφατα βγήκε (τις περασμένες 2-3 δεκαετίες) η έκφραση «Καλέ, νούμερο έγινες;» δηλώνοντας ένα στερεότυπο και όχι αυθεντική οντότητα με χαρακτήρα (π.χ. ένα ζευγάρι – παντρευτήκαν και μετά είχαν «διάθεση» ή «την επιθυμία» να χωρίσουν- με αποτέλεσμα αντί για ένα διαμέρισμα, οι ανάγκες τους σε στέγη και είδη σπιτιού να διπλασιάζονται-και έτσι διπλασιάζονται τα νούμερα σε κατανάλωση στα είδη ανάγκης μόνο με αυτό το ζευγάρι. Στο τέλος, το «νούμερο άνθρωπος» έμαθε να ακούει αυτό που τον ευχαριστεί πάρα αυτό που πρέπει να ακούσει. Το μεγάλο επίτευγμα μεταξύ μας, ήταν όταν βρισκόμαστε για να δείχνουμε ο ένας στον άλλον τι καταναλώνουμε. Η πίστη μας , οι ιδεολογίες μας , οι σχέσεις μας, η παιδεία μας, ήταν όλα για μια κατανάλωση, για να στηθεί η μεγάλη ληστεία του αιώνα. Ταυτίστηκε η αξιοπρέπεια με το μισθό που έπαιρνε ο καθένας μας και χρόνια τώρα επικεντρωνόμαστε στο να «αγωνιζόμαστε» για την αύξηση του μισθού. Όταν χάσαμε τον ορισμό, του τι είναι η ανθρωπινή αξιοπρέπεια, το αποτέλεσμα ήταν, και στην ενδοχώρα και σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν πας να ζεις σε κάστρα και επαύλεις, στην ουσία όλοι μαζί ζούμε σε ένα δάσος από ακαθαρσίες.

Τώρα, σαν Έλληνες βρισκόμαστε στο σημείο «Δεν μασάμε-δεν τσιμπάμε», ένα σημείο που έπρεπε να είχαμε φτάσει εδώ και χρονιά, αλλά δεν είχαμε διάθεση να ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε σε τι δάσος από ακαθαρσίες ζούμε (μα πόσο κόπο χρειάζεται να σκουπίσει κανείς από τα μάτια του τις ακαθαρσίες για να δει καθαρά;). Τι διάθεση να έχει κανείς όταν ο κάθε ένας μας ήταν περιτυλιγμένος μέσα σε μια ομίχλη και αισθανόμαστε μειονεκτικοί απέναντι από το τάχα « κράτος-τέρας-σύστημα».
Φεύγει σιγά-σιγά η ομίχλη και φεύγει αυτό που μας τρόμαζε από τη αρχή: γιατί ούτε κράτος ήταν, ούτε σύστημα ήταν ούτε και τέρας ήταν. Απλώς, κάποιοι σιχαμένοι δημιούργησαν την εντύπωση, πως κάποιοι τάχα είναι, και το χειρότερο προσαρμοστήκαμε στην αντίληψη που είχαν για μας. Αυτοί είναι είτε διάφοροι ψωνισμένοι «ηγέτες» είτε μεγιστάνες επιχειρηματίες είτε παιδιά των μαυραγοριτών και δοσύλογων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου .

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως πάνω από το 55% των Ελλήνων πολιτών, θέλουμε νέα κόμματα και να πάνε στα ‘’τσακίδια’’ το ολιγαρχικό, κόμματο-οικογενειοκρατικό διεφθαρμένο δυσλειτουργικό κράτος-τέρας κλπ. Μαζί με αυτό, κλωτσάμε και ότι είχε να κάνει με την απόσπαση της προσοχή μας από την ουσία και την αλήθεια. Πολλοί από εμάς πιστεύουμε πως τα λεφτά που μας δανείζουν σαν κράτος οι Ευρωπαίοι ή οι Τροϊκανοί, θα τα φάει το καταστημένο- δυσλειτουργικό κράτος αφήνοντας τον λογαριασμό σε εμάς να το πληρώνουμε. Αρκετοί από εμάς είμαστε σκεπτικοί με τις προοθέσεις που έχουν οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι, μια που μάλλον φαίνεται πως έχουν χάσει την μπάλα και οι ίδιοι(σαν πολιτικοί-όχι σαν επιχειρηματίες). Πολλοί από εμάς πιστεύουν πως αρκετά μέτρα των Τροϊκανών έπρεπε να εφαρμοστούν εδώ και 30 χρονιά. Πολλοί από εμάς βγάλαμε το συμπέρασμα πως μας δούλεψαν όλοι, για να νομίζουμε πως εδώ και τρία χρόνια ήταν θέμα δραχμής ή ευρώ και αν μείνουμε έκτος ή μέσα από την Ευρώπη, πάρα πως ήταν μια οργανωμένη και στημένη ληστεία από μαφιόζους – πολιτικούς και μεγιστάνες επιχειρηματιών-δεξιά και αριστερά – έχοντας τα ΜΜΕ να μας αποσπούν την προσοχή μας με διαφορά τεχνάσματα (επιθυμίες, χαζό ρομαντικούς αγώνες ή το «μην σκέπτεσαι γιατί θα σου χαλάσει τη διάθεση». κλπ.) για να αποφεύγουμε να δούμε την μεγάλη ληστεία του αιώνα. Αρκετοί από εμάς παραδέχονται πως βοήθησαν στην μεγάλη ληστεία με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Είτε με τη στάση τους στα διάφορα θέματα, είτε με τη ψήφο τους, είτε με τα συμφέροντά τους κλπ. Με λίγα λόγια, φταίμε όλοι που ζούμε σε ένα δασός από ακαθαρσίες. Αρκετοί από εμάς πιστεύουν πως θα ήταν παράνοια ή υποκρισία εκ μέρους μας να πιστεύουμε πως αυτό το δυσλειτουργικό κράτος/σύστημα θα αυτορυθμιστεί και άμεσα χρειάζεται συνταγματικές αλλαγές ή να ξαναγραφτεί το σύνταγμα από την αρχή. Και τέλος, αρκετοί από εμάς αρχίζουν και απαιτούν λογοδοσία για τα λεφτά που έκλεψαν και γιατί δεν έχουν φυλακιστεί όλοι τους.

Τελικά, ποια είναι αυτή η φράση που θα μας ενώσει να βγούμε από «το δασός από σκατά» ή τον ορισμό του «σιχαμένου παρατηρητή» μας;

Ποια είναι η διαχρονική φράση που μας έχει κάνει μοναδικούς σαν Έλληνες-ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε δύση ούτε ανατολή;

Ποια είναι η φράση που μας βοήθησε μέσα από τους αιώνες να δημιουργήσουμε όχι έναν, αλλά πολλούς πολιτισμούς-πχ. Μινωικός / Μυκηναϊκός, Κλασσικός / Ελληνιστικός Βυζαντινός, δείχνοντας πως είμαστε ευέλικτοι και προσαρμοζόμαστε σε νέες ιδέες και καταστάσεις;

Ποια είναι η φράση που δηλώνουμε με πάθος να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή;

Ποια είναι η φράση που όταν κάποτε την άκουγες, σου έλεγαν μη δίνεις σημασία και μη δίνοντας σημασία κατάληγες σαν το πιο άχρηστο ζώο της γης-ένα ποντίκι που τρέχει πίσω από την ουρά του από τους φόβους και τις ζωώδεις επιθυμίες του;

Ποια είναι αυτή η φράση που μας αναγκάζει να εστιάζουμε στη θέλησή μας και στο χαρακτήρα μας, στη κριτική σκέψη και όχι στη χαζοχαρούμενη ή μελαγχολική διάθεσή μας;

Ποια είναι η φράση που νικά τους φόβους μας για να μπορούμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να αγαπάμε;

Ποια είναι η φράση που οριοθέτησε το πολιτισμό από το κανιβαλισμό (το ψεύτη, τον κλεφτή τον απατεώνα, υποκριτή και τομαριστή);

Ποια είναι η φράση που μας έκανε ουμανιστές πάνω από όλα γιατί σαν Έλληνες είμαστε οι πρώτοι που ορίσαμε τι είναι ο άνθρωπος σε σχέση με τους κανίβαλους, τους βάρβαρους και τα ζώα;

Ποια είναι η φράση που θεμελίωσε το δυτικό κόσμο;

Απάντηση:
Σε ένα χωριό της Ελλάδος, μπροστά σε ένα τζάκι, δεν κάθεται ένας «διανοούμενος», ούτε ένας αρχιμανδρίτης με όλες τις θεολογικές γνώσεις του ευαγγέλιο, ούτε ένας μεγάλος ηγέτης, ούτε ένας ψυχαναλυτής, αλλά μια απλή γιαγιά ή πάππους. Πας να βγεις έξω από το σπίτι και δεν σε χαιρετάει με το πρόσφατο γνωστό και τυποποιημένο, «Να περάσεις καλά…», αλλά με την αιώνια φράση των Ελλήνων γονιών, μια φράση που προέρχεται από τα βάθη της ιστορίας μας και τις παραδόσεις μας, ως μοναδική και άξια να διατηρηθεί και να αναπτυχτεί. Τι σου λέει η γιαγιά ή ο πάππους σου:

«ΕΧΕ ΤΟ ΝΟΥΣ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ»

  Το νου σου ρε Έλληνα… το νου σου ρε άνθρωπε.. το νου σου ρε σκεφτόμενο ον…. αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση, δημιουργία, χαρακτήρα, οργάνωση, στρατηγική, μεράκι, πρωτοβουλία, οικογένεια, φιλία…

Στην εποχή του ιντερνέτ και της επικοινωνίας, μόνο ο νους σου μετράει. Έχεις γνώμη, έχεις ιδέες, έχεις δημιουργία, έχεις τέχνες, έχεις γνώσεις, έχεις μεράκι, , έχεις θέληση, έχεις πράξεις, έχεις πρωτοβουλία, έχεις λύσεις, έχεις κατανόηση, έχεις σύνδεση, έχεις επικοινωνία …έχεις το νου σου;

Θυμήσου τώρα, μήπως σαν παιδάκι έκανες την ίδια κίνηση που έκαναν σαν παιδάκια οι προγονοί σου όταν βγήκες από το σπίτι της γιαγιάς, κοίταξες τον ουρανό και θαύμασες τα αστερία. Μήπως έκανες την παράλογη κίνηση όταν θαύμαζες τον ουρανό και σήκωσες το χέρι σου να πιάσεις τα αστερία…. Μαθηματικά, βιολογία, φιλοσοφία, ιστορία, φυσική, τεχνολογία, μηχανική, τέχνη, μουσική, δημοκρατία, δικαιοσύνη, παιδεία, επιχειρηματικότητα, …

Σαν άνθρωποι είμαστε συνδεδεμένοι με το παρελθόν μας και με το μέλλον μας…. Κρατάμε τα μαθήματα από το παρελθόν μας που αξίζουν και τα μεταβιβάζουμε στα παιδιά μας για να έχουν το ευ ζην της ζωής….

Θυμήσου τη φράση όταν αισθάνεσαι απογοήτευση, απόγνωση, κατάθλιψη, και οι καθαρές σκέψεις και πράξεις σου εγκλωβίζονται από ανύπαρκτους φόβους…
«Έχε το ΝΟΥ ΣΟΥ ρε Έλληνα» και όλα λύνονται μαζί «Έχε το ΝΟΥ ΣΑΣ Ελληνες».

Και για άλλη μια φόρα, όπως ορίζουν οι ανάγκες της κάθε εποχής, άντε τώρα και «πιάσε τα αστέρια» …γιατί σίγουρα, σε ένα μακρινό μέλλον, τα παιδία μας θα δουν τα αστέρια από κοντά, ας κάνουμε τη διαδρομή τους πιο εύκολη! Ας συνδεθούμε με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον όλων μας τώρα!
Καλή χρονιά και να έχουμε το νου μας όλοι !!!



Από το: thesecretrealtruth

Ο μέγας Βασίλειος και η κοινοκτημοσύνη-κοινοχρησία

Μεταξύ των αγίων Πατέρων που καταφέρθηκαν εναντίον των αδίκων πλουσίων, που στηρίζονταν πάνω στα υλικά αγαθά, και περιφρονούσαν η αδιαφορούσαν για την αδικία και την πείνα που επικρατούσε στην κοινωνία, ήταν και ο Μέγας Βασίλειος. Πρέπει να σημειωθή ότι ο Μ. Βασίλειος μίλησε για τα καυτά κοινωνικά θέματα της εποχής του, αφού προηγουμένως ο ίδιος έδωσε το παράδειγμα. Μοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία που είχε και έπειτα έγινε ιερεύς και επίσκοπος της Καισαρείας της Καππαδοκίας. Έτσι δεν μιλούσε από το γραφείο θεωρητικά. Ο ίδιος πρώτα το έζησε και έπειτα δίδαξε, γι’ αυτό και ο λόγος του ήταν βροντή, αφού προηγουμένως ο βίος του ήταν αστραπή.Ο Μ. Βασίλειος εργάσθηκε ποιμαντικά. Δεν προσπάθησε να μεταστρέψη την αγανάκτηση των πτωχών εναντίον των πλουσίων και να δημιουργήση μίσος, αλλά προσπάθησε να θεραπεύση τόσο τους πτωχούς όσο και τους πλουσίους να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Τα θέματα όταν αντιμετωπίζωνται επιφανειακά δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα. Έτσι μιλώντας για την αβεβαιότητα του πλούτου και ότι εύκολα μεταβάλλεται, αφού αλλάξουν μερικά κοινωνικά δεδομένα, στην συνέχεια τονίζει το να περιφρονούμε τα υλικά αγαθά. Όπως έγραψα προηγουμένως αυτό το κάνει για να εργασθή ποιμαντικά στον λαό. Το ευκολώτερο πράγμα είναι να γίνη κανείς λαοπλάνος και να πετάη συνθήματα επιφανειακά. Το δυκολώτερο είναι να θεραπεύη τα πάθη του λαού. Με την διδασκαλία περί περιφρονήσεως των υλικών αγαθών θέλει να μετατοπίση την σκέψη τόσο των πλουσίων όσο και των πτωχών από τα υλικά αγαθά, ώστε να παύσουν να νομίζουν ότι αυτά αποτελούν τα μόνα αγαθά πάνω στην γη. Ο λόγος της περιφρονήσεως των υλικών αγαθών δεν είναι μανιχαϊκός, αλλά εντάσσεται μέσα στην προσπάθεια να φέρη μια ισορροπία στην κοινωνία. Πράγματι δυό είναι οι δυνατές στάσεις που μπορεί να λάβη κανείς απέναντι των υλικών αγαθών. Η μια είναι η ειδωλολατρική (θεοποίησή τους) και η άλλη η μανιχαϊκή (η απόρριψή τους). Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν δέχονται ούτε την μια ούτε την άλλη, αλλά δέχονται ότι τα υλικά αγαθά είναι δώρα του Θεού, που πρέπει να προσφέρωνται ως αντίδωρα στον Θεό και στον συνάνθρωπο.Όταν χρειάσθηκε να γίνη καυστικός το έκανε. Όταν έβλεπε τους πλουσίους να καυχώνται για την δύναμη του πλούτου τους, τότε δεν σιώπησε. Σε ένα έργο του λέγει ότι θεωρεί τέλεια κοινωνία εκείνη από την οποία έχει εξορισθή η ιδιότητα της κτήσεως και η εναντίωση της γνώμης (οι φιλονικίες). Όμως, μελετώντας όλη την διδασκαλία του Μ. Βασιλείου, συμπεραίνουμε ότι δεν κατηγορούσε τόσο την ιδιοκτησία όσο την ιδιοποίηση των υλικών αγαθών. Θέλει να φιλοτιμήση τους πλουσίους να δίδουν ελεύθερα σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη, και έτσι να επικρατήση πάνω στην γη η κοινοχρησία. Αυτήν την κοινοχρησία προσπαθεί να τεκμηριώση με πολλά παραδείγματα. Χρησιμοποιεί την περίπτωση των ζώων. Τα πρόβατα βόσκουν επάνω στα όρη και οι πολυπληθείς ίπποι απολαμβάνουν το χορτάρι στης γης στην ίδια πεδιάδα χωρίς έριδες μεταξύ τους. Εμείς όμως αρπάζουμε τα κοινά και ιδιοποιούμαστε αυτά που ανήκουν στους πολλούς. Χρησιμοποιεί επίσης επιχειρήματα φυσικά. Εκείνος, λέγει, που ιδιοποιείται τα υλικά αγαθά μοιάζει με τον θεατή που εισέρχεται πρώτος στο θέατρο, το καταλαμβάνει ολόκληρο και δεν αφήνει να εισέλθη άλλος, επειδή το θεωρεί απολύτως δικό του. Επίσης αφού ο άνθρωπος γεννιέται γυμνός και επιστρέφει στην γη γυμνός, είναι παράλογο να ιδιοποιήται τα υλικά αγαθά, επειδή πρόλαβε και τα απέκτησε αυτός. Χρησιμοποιεί ακόμη το επιχείρημα του κοινωνικού προορισμού των υλικών αγαθών και του πλούτου. Ο άρτος, λέγει, ανήκει στον πεινασμένο, το ιμάτιο στον γυμνό, το υπόδημα στον ανυπόδητο, το αργύριο στον πτωχό. Εκείνος ο οποίος κατακρύπτει τα αγαθά και αποφεύγει να ενδύση τον γυμνό η να θρέψη τον πεινασμένο δεν είναι καλύτερος από τον λωποδύτη που γυμνώνει τον πεινασμένο. Τα έλεγε αυτά ο άγιος γιατί στην εποχή του σε περίοδο πείνας οι πλούσιοι είχαν γεμάτες τις αποθήκες. Επίσης χρησιμοποιεί το παράδειγμα της πρώτης Εκκλησίας στην οποία όλα ήταν κοινά, ο βίος, η ψυχή, η συμφωνία, η τράπεζα, η αδελφότης και η αγάπη η οποία μετέβαλε σε ένα τα πολλά σώματα και συνήρμοζε σε μία ομόνοια τις διάφορες ψυχές. Αυτή η κοινοκτημοσύνη πρέπει να ερμηνευθή ως κοινοχρησία.Πέρα από αυτά στα έργα του ο Μ. Βασίλειος τονίζει πολύ την αξία του πραγματικού πλούτου, που είναι η Χάρη του Χριστού. Ο πλούσιος χωρίς Χριστό είναι πάμπτωχος και ο πτωχός με τον Χριστό είναι πάμπλουτος. Οι υλικές απολαύσεις, έλεγε, έχουν περισσότερο πόνο, παρά υλική ευχαρίστηση. Τα πλούτη έχουν τις επιβουλές, οι τρυφές, οι χορτασμοί και οι αδιάκοπες απολαύσεις έχουν την ποικιλία των ασθενειών και άλλα ακόμη πάθη. Οι Απόστολοι είχαν τον Χριστό και είχαν τα πάντα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγίους.Οι Πατέρες της Εκκλησίας προσπάθησαν να λύσουν τα προβλήματα της εποχής τους με βάση τον Θεό και την σωτηρία του ανθρώπου, αλλά συνεχώς επεδίωκαν να ανεβάσουν τον νου των ανθρώπων στο πραγματικό αγαθό, που είναι ο Θεός.

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

via

Για ποια πατρίδα να δώσουμε το αίμα μας;


Μίλησε τη γλώσσα της αλήθειας…

Καυστικός αλλά απόλυτα αληθινός, ο αντιναύαρχος εν αποστρατεία Κώστας Γκορτζής μίλησε στην πρωινή εκπομπή του Mega για τις συγκλονιστικές επιστολές των ναυάρχων στον υπουργό Εθνικής Άμυνας σχετικά με τις περικοπές που έχουν υποστεί οι στρατιωτικοί, οι οποίες φέρνουν σε οριακό σημείο επιβίωσης τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
«Σε αυτή την τρικυμία προσπαθούμε ο καθένας να κουμαντάρει το καράβι της οικογένειας του και δεν έχουμε τη δυνατότητα να πούμε την άποψή μας με το «διαίρει και βασίλευε» σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ειδικά τους στρατιωτικούς, τους έχουν φορτώσει με πολλά αμαρτήματα του παρελθόντος που δεν αξίζει να τα φορτώνονται μόνοι τους» τόνισε ο κ. Γκορτζής ενώ δεν παρέλειψε να επισημάνει πως οι στρατιωτικοί δεν έχουν κάποιο τρόπο διαμαρτυρίας όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες.(σ.σ. Και εμείς που έχουμε, μια τρύπα στο νερό γίνεται.)
«Εμείς οι στρατιωτικοί δεν έχουμε τα δικαιώματα που έχουν οι λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι, δηλαδή να απεργήσουμε. Δε μπορούμε να κατεβάσουμε τους διακόπτες, δε μπορούμε να κλείσουμε τους δρόμους, δε μπορούμε να πούμε ότι δεν πάμε τη φρεγάτα στην άσκηση. Δε μπορούμε λοιπόν να διαμαρτυρηθούμε» συμπλήρωσε ο αντιναύαρχος.(σ.σ. Ισχύει για όλους μας το: «Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!»)
Ο κ. Γκορτζής περιέγραψε μια ζοφερή κατάσταση στις οικογένειες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων: «Η οργή είναι μεγάλη. Τα γράμματα που στείλαμε θα μπορούσε να τα στείλει οποιοσδήποτε ευσυνείδητος δημόσιος λειτουργός. Εμείς στα καράβια μάθαμε ότι έχουμε υποχρεώσεις που πρέπει να τηρούμε αλλά και δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουμε. Και τα διεκδικούμε. Μας λένε υπάρχουν 1,5 εκατομμύριο άνεργοι και εσείς έχετε το μισθό σας. Κι απαντώ, απευθυνόμενος σε αυτούς τους πολιτικούς που τα ισχυρίζονται αυτά: Στις οικογένειες μας είναι οι άνεργοι και όχι απέναντι μας. Η γυναίκα μου είναι άνεργη, ο γιος μου άνεργος, η κόρη μου άνεργη. Μετά από μειώσεις 57% στις συντάξεις, μας δίνουν 1.400 ευρώ. Βγάλτε υποχρεώσεις, χαράτσια κλπ. και διαιρέστε το δια τέσσερα. Έτσι ζούμε τις οικογένειές μας».
«Ορκιστήκαμε στην πατρίδα. Όπως όρκο έδωσαν και οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι φαρμακοποιοί. Είδαμε πόσο τηρούν τους όρκους τους. Για ποια πατρίδα θα δώσουμε την τελευταία ρανίδα του αίματος μας; Για να διατηρηθεί το 75% αφολογόητο των βουλευτών;» δηλώνει με πόνο ψυχής ο κ. Γκορτζής.
«Εγώ εκτέλεσα όλες τις υποχρεώσεις μου. Πλήρωσα όλες μου τις; εισφορές. Ποιος μου παίρνει τα λεφτά και που πάνε; Στους μισθούς χαθήκανε όλα αυτά τα δισ. ή και τρισ. ευρώ; Αυτό που λέει ο κ. Στουρνάρας, «φέρτε πίσω τα λεφτά», να τα πει στον καθρέπτη του» καταλήγει ο εν αποστρατεία αντιναύαρχος.
Μήπως έχει άδικο; Συνεχώς ζητούν από τον ελληνικό λαό να κάνει εκείνο και το άλλο για να σώσει τον τόπο και αυτοί οι ίδιοι σαν να μην υπάρχουν, σαν να μην είναι αυτοί που πρόδωσαν την πατρίδα!